Τέλος καλό!!!!

πιστεύω απο τον τίτλο και μόνο αυτού του ποστ πήρατε τα πάνω σας!!!!

Μόλις γύρισα απο την κλινική! Ναι, τελικά νόσησα απο καρκίνο του τραχήλου όπως σας είχα πει σε προηγούμενα ποστ. Θα μου πείτε "και γιατί χαίρεσαι;". Χαίρομαι πραγματικά γιατί η ίαση ήταν απλά η επέμβαση! Γιατί δεν θα κάνω χμθ! Και είμαι πολύ χαρούμενη. 

Έκανα την λαπαροσκόπηση εχθές.Ο χειρουργός με το που με είδε μου είπε "αφαιρούμε τη μήτρα και τη στέλνουμε για ταχεία βιοψία. Αν μας δείξει in situ όπως μας έδειξε η βιοψία τραχήλου έχει καλώς. Αν όχι θα σου αφαιρέσω και τους πυελικούς λεμφαδένες".

Κι έτσι ξεκινήσαμε προς το χειρουργείο, λίγο κινηματογραφικά. Η "Σ" ήταν πάλι εκεί, εκεί και οι γονείς μου. Οι τρεις τους περίμεναν απ'έξω απο το χειρουργείο.Εγώ ήμουν πολύ ψύχραιμη. Τόσο ψύχραιμη που απορούσα με τον ίδιο μου τον εαυτό. Έκτη φορά στο φορείο!!!!!! Κι όμως, αυτή τη φορά ήμουν τόσο ανέκφραστη και ψύχραιμη πραγματικά. Στην αίθουσα του χειρουργείου υπήρχε μια περίεργη σαστιμάρα, απο όλους! H αναισθησιολόγος (την θυμόμουν απο το Μάρτιο) είχε μια περίεργη αμηχανία. Δυσκολευτήκαμε να βρούμε φλέβα, αλλά εγώ ήμουν ψύχραιμη και προς αυτό, κι έκανα χιούμορ...όσο μου είχε απομείνει. Έδωσα και συγχαρητήρια στο νεαρό που με έφερε με το φορείο, του είπα "δεν ξέρω πως οδηγείς αυτοκίνητο, όμως το φορείο το πας τέλεια". Ο χειρουργός ήρθε και μου χάιδεψε τον ώμο, μου είπε πως όλα θα πάνε καλά. Εγώ του είπα: "να ενημερώσετε τους συγγενείς μου γιατρέ" εκείνος μου απάντησε "πρωτεραιότητα έχεις εσύ τώρα". Ένας νεαρός νοσοκόμος με ρώτησε "πόσες χμθ έκανες;" και του είπα "τέσσερις και τέσσερις" και πριν προλάβω να αναρωτηθώ μέσα μου, προς τι η ερώτηση, συνέχισε λέγοντας "κι εγώ έκανα 8" .Μου φάνηκε "κάπως" ένας άνθρωπος μέσα στο χώρο της υγείας και εκείνη τη στιγμή ακριβώς που είμαι στο χειρουργικό τραπέζι να μου το λέει. Δηλαδή στο χειρουγείο μαζί μου είχα ένα άτομο που είχε κάνει χμθ. Περίεργο. Η αναισθησιολόγος μου είπε "αντε καλό ύπνο". Εγώ έκλεισα τα μάτια μου και περίμενα να με πιάσει η νάρκωση. Στα ελάχιστα επόμενα δευτερόλεπτα, ο νοσοκόμος που είχε κάνει κι αυτός χμθ είπε "τι να πεις, αν σε πιάσει δεν σε αφήνει αυτό το πράγμα". Δυο δάκρυα κύλησαν εκείνη τη στιγμή απο τα κλειστά μου μάτια, έτσι γιατί εκείνος ήξερε. Και δύο παλάμες (πρόλαβα να τις δώ) πολύ κινηματογραφικά (όπως στις ταινίες τα χέρια πλησιάζουν την κάμερα κι είναι σαν να χαιδεύουν εμάς τους θεατές) δυο παλάμες μου σκούπισαν τα δάκρυα ταυτόχρονα. Αυτή ηταν η τελευταία εικόνα. Πιστεύω πως ήταν ο νεαρός νοσοκόμος. Μετά κοιμήθηκα. 

Μόλις ξύπνησα όλο το team στην ανάνηψη μου είπε "Όλα πήγαν πολύ καλά".

Και ναι, όντως ήταν καρκίνος του τραχήλου, αδενοκαρκίνωμα του ενδοτραχήλου αλλά για σούπερ καλή μου τύχηηηηηη ήταν ΙΝ SITU!!!!!!!

Μια καλή τύχη, ένας καλός θεός, ένας καλός χειρουργός;;;; Δεν ξέρω που να το αποδώσω;;; Λίγο απο όλα!!!!! Χθες δεν σκέφτηκα "πωπω τι κρίμα αρρώστησα" χθές σκέφτηκα "τι καλά που το βρήκα in situ". Βαθμός "0" λοιπόν! Όλοι πανηγυρίζαμε εχθές λες και είχαμε πιάσει το τζόκερ!!!!Στιγμή δεν σκέφτηκα για τη μήτρα που έβγαλα, για το ότι τελικά αποκλείεται να κάνω παιδί δικό μου, ότι αποκλείεται να κυοφορήσω ποτέ έστω και κάποιας άλλης το ωάριο. Το μόνο που σκέφτηκα ήταν το "ΝΑ ΖΗΣΩ" και απο ότι φαίνεται "ΘΑ ΖΗΣΩ" αν και δεν θέλω να είμαι υπεραισιόδοξη, γιατί όλα τα περίεργα μου τυχαίνουν σε τουτη τη ζωή. Γιατί όπως προέγραψα ήταν σπάνιος αυτός ο καρκίνος...! 

όχι μετά αλλά ΤΩΡΑ!!!

Σήμερα το απόγευμα όπως σηκώθηκα απο το κρεβάτι το μάτι μου έπεσε στο παρακάτω τσίγκινο μικρό κουτάκι. Μερικές καραμέλες απο το Vichy της Γαλλίας. Μου τις είχε στείλει η φίλη μου η "Ε" πριν 2-3 χρόνια. Είναι η κοπέλα με την οποία πήγαμε φέτος στη Γαλλία για τουρ. Κοίταξα για μερικά λεπτά το κουτάκι. Σκέφτηκα "γιατί δεν έφαγα ποτέ αυτές τις καραμέλες; Μόνο τις δοκίμασα τότε. Γιατί;;;" Σκέφτηκα πόσα πράγματα αναβάλουμε εμείς οι άνρθωποι; Απο τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα, απο το "να φάμε μια καραμέλα" ως το "να πούμε κάτι σημαντικό ή να κάνουμε κάτι-μεγάλο". Γιατί; Γιατί μέσα μας υπάρχει τόσο πολύ το "μετά" ενώ το "τώρα" είναι πολύ όμορφο;;;

Άνοιξα το κουτάκι και έφαγα μια καραμέλα. Ναι, ήταν ωραία, θυμήθηκα πως και τότε όταν πρωτοάνοιξα το κουτί μου άρεσαν. Μετά τις ξέχασα, ή ίσως τις άφησα για πιο μετά, αλλά ποιό είναι το "πιο μετά";;; Η ζωή είναι το ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ! Καθώς έτρωγα την καραμέλα, όσο κρατάει η διαδικασία σκέφτηκα, κρίμα για όλα όσα κρατάμε για μετά, γιατί μετά μπορεί να μην υπάρξει, μπορεί να πάρει τη θέση του "μετά" εύκολα το "ποτέ".

Με χαρά ποστάρω λοιπόν το κουτί με 2 λιγότερες καραμέλες! :-) να θυμάστε αυτή την εικόνα και να ψάχνετε το ΤΩΡΑ, το ΜΕΤΑ δεν είναι στο χέρι μα. Μόλις 2 νύχτες πριν τη λαπαροσκόπισή μου και την 6η κατά σειρά επέμβασή μου, ναι ακόμη μαθαίνω. Μαθαίνω πως ο χρόνος τρέχει και δεν περιμένει κανέναν. Βουρ στη ζωή, βουρ στις καραμέλες της!

AIS

AIS (αδενοκαρκίνωμα in situ): Προκαρκινικά κύτταρα βρίσκονται στο ενδοτράχηλο.

Απο ότι μου είπε ο γιατρός την Παρασκευή και σημείωσα, μου συμβαίνει το παραπάνω. Αν κάποιος ξέρει κάτι σχετικό με τη διάγνωση αυτή ας μου αφήσει εδώ σχόλιο ή ας στείλει mail. 

Λίγο πριν, απόψε, άρχισα να ψάχνω μερικές λεπτομέρειες. Αλλού βρήκα πως οκ, με την επέμβαση και αφαίρεση της μήτρας θα είμαι καλά, δίχως χμθ. Αλλού είδα πως το αδενοκαρκίνωμα δεν πάει τόσο καλά όσο ο καρκίνος απο πλακώδη κύτταρα, που είναι και πιο συχνός. Πάλι δλδ στην εξαίρεση έπεσα....τι να πω ρε παιδιά; Είναι της τύχης μου;;;;;;;;;;

Ο πιο συχνός είναι ο καρκίνος από πλακώδη κύτταρα.

Διαβαστε περισσότερα στο mortakis.hpvinfocenter.gr/index.php/cin-123-lsil-hsil/diadikasia-karkinogenesis-ston-traxilo © Μορτάκης Αλέξανδρος

Ο πιο συχνός είναι ο καρκίνος από πλακώδη κύτταρα.

Διαβαστε περισσότερα στο mortakis.hpvinfocenter.gr/index.php/cin-123-lsil-hsil/diadikasia-karkinogenesis-ston-traxilo © Μορτάκης Αλέξανδρος

Ο πιο συχνός είναι ο καρκίνος από πλακώδη κύτταρα.

Διαβαστε περισσότερα στο mortakis.hpvinfocenter.gr/index.php/cin-123-lsil-hsil/diadikasia-karkinogenesis-ston-traxilo © Μορτάκης ΑλέξανδΤι να πω ρε παιδιά...Λέτε να είναι της τύχης μου;;; Αλλά απο την άλλη δεν θέλω να σκέφτομαι αρνητικά..

Σήμερα συμμετήχα σε έναν αγώνα δρόμου 8χλμ με τη "Σ". Ήταν το πιο όμορφο δώρο που μου έκανε ποτέ η "Σ", να πάμε να το κάνουμε παρέα!!! Ήταν μια φοβερή εμπειρία και παρόλο που γυμνάζομαι και τρέχω ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έτρεξα την ίδια μέρα, ώρα και στιγμή 8χλμ συνεχόμενα. Τίποτα δεν μπορούσε να μας σταματήσει. Με τη "Σ" δώσαμε μια υπόσχεση, πως σήμερα θα τρέξουμε και δεν θα περπατήσουμε καθόλου σε αυτόν τον αγώνα και ότι ώρα φτάσουμε, κι έτσι κι έγινε. Της είπα "κάνεις σαν την Αμελί που έβαζε στοιχήματα για τη ζωή;" γιατί μου πέρασε απο το μυαλό πως απο μέσα της είπε "αν δεν περπατήσουμε καθόλου, κάνε να γίνει η φίλη μου καλά". Έτσι δεν έκανε η Αμελί;;; Και τερματίσαμε τρέχοντας. Μαζί.

Θυμάστε ένα όνειρο που είχα δει πριν πάω στο γιατρό; Παρακάτω, σε πλίγο πιο παλιό ποστ το διηγούμαι...Τελικά δεν ήταν καλό όνειρο...Σήμερα βέβαια είναι ελπιδοφόρα η μέρα, γιατί καθώς έτρεχα είπα στον εαυτό μου "για άρρωστη καλά το πας". Ναι, η αλήθεια είναι πως απο την Παρασκευή και τη διάγνωσή μου, ναι, είμαι άρρωστη. Έχω μέσα μου κάτι κακό και προκαρκινικό, ένα αδονοκακρίνωμα που αν δεν πάρω στα χέρια μου τη βιοψία μετά την λαπαροσκόπηση δεν θα ξέρω τι μου κρύβει...Ελπίζω να μη με βάλει σε μεγάλους μπελάδες, γιατί σε μπελάδες με έχει βάλει ήδη.............!

Ευχαριστώ πολύ!

Σας ευχαριστώ όλους για το ενδιαφέρον σας! 200 άτομα σήμερα και 100 εχθές!
Φίλοι απο όλοι την Ελλάδα μου γράψατε e-mail συμπαράστασης και με πήρατε τηλέφωνο. Ευχαριστώ!
Μακάρι να μην είναι τίποτα, μακάρι να μείνω μόνο στην ταλαιπωρία της επέμβασης-λαπαροσκόπησης κι όχι να έχω και συνέχεια με θεραπείες κτλπ.
Αύριο θα αγωνιστώ στα 8χλμ τρέξιμο! Αυτό δεν το χάνω, ο κόσμος να χαλάσει :-) Σας φιλώ, καλό βράδυ!

ΒΙΟΨΙΑ...

Είχα χρόνια να ανοίξω το laptop 3:10 το πρωί και να σας γράψω...
Το κάνω απόψε γιατί πρέπει, γιατί ξέρω ότι περιμένετε με αγωνία τα αποτελέσματα της βιοψίας μου.

Ο γιατρός μου τηλεφώνησε κάπου κατά τις 9:30. Η στιχομηθία ήταν η εξής>>>

-Που είσαι;
-Σπίτι.
-Κάθεσαι;
-Κάτσε γιατρέ να κάτσω.
-Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω.
-Τι;;;
-Η βιοψία έδειξε αδενοκαρκίνωμα του ενδοτραχήλου.
-Μάλιστα.............................................................................................................................................

Ε ναι λοιπόν, το έπαθα κι αυτό! Πόσο καλή να ήταν η ζωή;;;; Απο το 2007 όλα ρολόι, φούσκωνα και καμάρωνα πως τα ξεπέρασα όλα. Έλεγχος και επανέλεγχος όλα τέλεια! Ε ναι λοιπόν, το 2014 βρίσκομαι αντιμέτωπη με τον τράχηλο! Ακόμα σκέφτομαι το ποσο ψύχραιμη ήμουν στο τηλέφωνο. Όλα βρήκα το κουράγιο να τα ρωτήσω, την τιμή, τη νοσηλεία όλα.

Ο γιατρός μου είπε οτι είναι in situ...το μόνο που με παρηγόρησε στην όλη κατάσταση.Δηλαδή είναι στην αρχή του και όπως είπε και ο ίδιος δύσκολα το βρίσκεις στην αρχή.

Δεν περίμενα τέτοια νέα! Αν είναι όντως στην αρχή του τότε δεν θα χρειαστώ θεραπεία, η επέμβαση και μόνο θα είναι το γιατρικό μου! ΜΑΚΑΡΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!

Κλείσαμε αμέσως χειρουργείο. Λαπαροσκοπικά θα βγει η μήτρα! Να δω τι άλλο θα βγάλω για να πωω πως ναι ρε γμτ, τώρα μπορώ να ζήσω cancer free. Ο  γυναικολόγος μου κατα το κοινώς κουφάθηκε! Δεν περίμενε τέτοια εξέλιξη, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ τέτοια εξέλιξη για την ιατρική για άτομα που έχουν πάρει χημειοθεραπεία και Herceptin.

Μου είπε
-Είναι να σε πάω σε συνέδριο, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα. Να έχεις μήτρα και τράχηλο καθαρό και να υποβόσκει αυτό. Να έχεις κάνει χμθ και να νοσείς τώρα. Δεν γίνεται.

Κι όμως....... έγινε!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και δεν υπάρχει λογική πίσω απο αυτό.

Σίγουρα σοκαρίστηκα, όμως απο την άλλη έχω αποκτήσει έναν σούπερ ρεαλισμό. Έτσι είναι, αν έχεις πρωτοακούσει για τον καρκίνο στα 27, αν έχεις ήδη περάσει 5 φορές τις κρύες πόρτες και αίθουσες των χειρουργείων,αν έχεις κάνει 8 χμθ, αν έχεις βάλει έστω στο πίσω μέρος του μυαλού σου τον κακρίνο έτσι αντιδρας! Κυνικά και ρεαλιστικά! Δεν λύγισα ούτε στιγμή στο τηλεφώνημα με τον γιατρό. Δεν σας λέω ψέματα.

Όταν κλείσαμε προσπάθησα να τα βάλω σε μια σειρά μέσα στο κεφάλι μου...

1) Χάρηκα που είναι in situ
2) Σκέφτηκα πως δεν θα πεθάνω απο αυτό
3) Ένιωσα ως και τυχερή που το βρήκα στην αρχή του
4) Δεν θα χαλάσω τις μέρες μου ως την Πέμπτη
5) Μόλις έχασα 3.000 ευρώ.
6) Θα χάσω τον ημιμαραθώνιο της Θεσσαλονίκης αλλά θα έχω για πάντα μια φανέλα-δήλωσα συμμετοχή-να μου θυμίζει όσα πέρασα
7) Θα πάω ρε π@@στη μου την Κυριακή σε έναν άλλο δρόμο και θα τρέξω 8 χλμ, έτσι για το γμτ κι έτσι γιατί η ζωή πρέπει πάντα να νικάει κάθε κ@#%καρκίνο!

Ναι, σήμερα έβρισα λίγο, αλλά μόνο λίγο...10 έμαθα τα αποτελέσματα και 10.30 με περίμενε μια παρέα που δεν ξέρει τπτ για εμένα και τις περιπέτειές μου να πάμε για ποτό. Τους είπα ότι θα αργίσω και με έπιασε μια βλακείανα μαζεύω το δωμάτιό μου και να διπλώνω ρούχα. Μιλούσα και με τη "Σ" στο τηλέφωνο. Κατά τις 11 πήρα την παρέα και είπα θα πάω να τους βρω. Πήγα. Ήπια 2 κονιάκ (έχω και τον λαιμό μου...και βήχω) έκανα 3 τσιγάρα, ΝΑΙ ΝΑΙ, κάπνισα σήμερα, όχι ότι το πολυγούσταρα αλλά μου ρθε και με τουτα και με τ'άλλα γύρισα στις 3.00.Στους γονείς ήμουν πολύ ψύχραιμη τους είπα πως κάποια στιγμή θα έβγαινε και η μήτρα και επίσης πως όταν μπλέκεις με τον καρκίνο πάντα το έχεις στο νου σου. Επίσης τους υπογράμμισα πως πρέπει να χαίρονται που το βρήκαμε και όχι να στεναχωριούνται, γιατί όλα πάλι απο σύμπτωση γίνανε. Ο καημένος ο γυναικολόγος μου το απέκλυε αλλά μου είπε : ας δούμε και τη βιοψία, μπορεί μια στο εκατομμύριο! Εγώ τελικά είμαι πάντα η ΜΙΑ!!!!!

Πραγματικά ότα το σκέφτομαι λέω πάλι καλά που το βρήκα. Αν γκουγλάρετε θα σας βγάλει πως δύσκολα γίνεται διάγνωση σε πρώτο στάδιο. Να ναι καλά ο γιατρός, πραγματικά. Μου το τόνισε πως στο τεστ παπ παίρνει απο βαθειά, γι αυτό το είδε!

Ήπια τα 2 κονιάκ απόψε και έδειξα και διάθεση να ακούσω όσα μου λέει η παρέα μου. Μπήκα στο αμάξι και έγραψα τα νέα στη "Β", τη φίλη που θα τρέχαμε στον ημιμαραθώνιο. Εκείνη τη στιγμή στη μοναξιά και την ασφάλεια του αυτοκινήτου μου, μέσα στη νύχτα, χοντρά-μεγάλα δάκρυα έφυγαν αβίαστα απο τα μάτια μου καθώς της έγραφα στο skype. Δεν θα τρέξουμε μαζι στις 18/10 γιατί θα αναρρώνω απο την επέμβαση.  Ίσως τότε να το κατάλαβα.

Το μόνο που με νοιάζει είναι η βιοψία της μήτρας. ΟΧΙ δεν θέλω να ξανα κάνω χμθ. Ας είναι μια φορά η ζωή καλή μαζί μου ρε παιδιά. Ας κάνω μόνο το part 1 για μια φορά, απλά να χειρουργηθώ, όχι να έχω και συνέχεια, please! Σύμπαν, θεέ, ότι υπάρχει εκεί έξω (οκ, μιλάει λίγο και το αλκοόλ τώρα) μη με δοκιμάζεις ως τα άκρα μου!!!!

Δεν έχω τίποτε άλλο να προσθέσω. Θα κλείσω εδώ. Θέλω να περάσω όμορφα τις μέρες μου ως την Τετάρτη. Μπορώ;;;; Θα προσπαθήσω πάντως.Μετά θα περιμένω τη βιοψία της μήτρας με μια ελπίδα, να μην κάνω χμθ. Όπως βλέπετε αλοίμονο σε όποιον έχει περάσει πολλά, πλέον το θέμα είναι ένα, να μη χρειαστώ χμθ, το θέμα δεν είναι το "γιατί το έπαθα" αλλά το τι θα γίνει μετά την επέμβαση. Έτσι είναι, αν καεί η γούνα σου θεωρείς αναμενόμενα πολλά, απλά εύχεσαι να πάνε αν όχι καλύτερα τα πράγματα έστω καλά.

Πλέον αναρωτιέμαι, πόσα και τι είναι που πρέπει να κάνω ή να αφαιρέσω απο πάνω μου για να βγάλω τον καρκίνο εξω απο τη ζωή μου;;;;;;;;;;

Καλό ξημέρωμα!!!!!!!!!!!!!!

Καλησπέρες!

Σήμερα πήγα στον γυναικολόγο μου για τη βιοψία τραχήλου που μου συνέστησε μετά τα αποτελέσματα του Τεστ Παπ. Σας είχα πει πως είδε κάτι που δεν του άρεσε.Ήρθε παρέα μαζί μου η "Σ" κι έτσι κάναμε μια μεγάλη παραθαλάσσια βόλτα με καφέ στο χέρι και πολλή συζήτηση περι ανέμων και υδάτων. Η αλήθεια είναι πως όταν είμαστε μαζί (το λέμε και οι 2 αυτό) οι ώρες περνάνε πολύ γρήγορα. Δεν είχα άγχος, ίσως γιατί με το πέρασμα των χρόνων έχω γίνει και πιο κυνική. Τις μέρες ως σήμερα μπήκα στο ιντερνετ και ερεύνησα ως και τις μεθόδους θεραπείας απο τον καρκίνο του τραχήλου.Είδα πως αντιμετωπίζεται και λογικά αν έχω, θα είναι στα αρχικά του στάδια. Τι άλλο μπορούσα να κάνω αυτές τις μερες;;; Να κλαίω τη μοιίρα μου και τη σττραβή μου τύχη;;; ΟΧΙ. Αν κάτι μου άφησα όλη αυτή η περιπέτεια είναι το να μάθω να είμαι ρεαλίστρια!!! Και είμαι ρεαλίστρια!

Δεν είμαι θεός, κι εγώ λυγίζω φυσικά. Την Τρίτη που με πήρε ο γιατρός τηλέφωνο, έπεσα απο τα σύννεφα, ταράχτηκα. Σκέφτηκα "τι μπορεί να πήγε στραβά αυτή τη φορά"; Όμως πέρα απο εκείνη τη στιγμή, μετά το πήρα χαλαρά. Μήπως είχα κι άλλη επιλογή;;;

'Ετσι σήμερα εστίασα στην όμορφη βόλτα με τη "Σ" κι όχι στο ραντεβού με το γιατρό.

Ο ρεαλισμός μου με έκανε να ρωτήσω στο γιατρό : "Γιατρέ πείτε μου, μιλάμε για καρκίνο τραχήλου";

Θεωρώ πως όταν φτάσεις μετά απο 40 κύμματα ξανά στο γιατρό, ε τότε θες την αλήθεια δίχως περιτυλίγματα. Ο γιατρός μου είπε πως με βάση τα αποτελάσματα του Τεστ Παπ δεν βρέθηκαν καρκινικά κύτταρα αλλά "¨ατυπίες κυττάρων"  και πως ο κυτταρολόγος αλλά και ο ίδιος επιμένουν  στη βιοψία. Όταν επέμενα στην ερώτηση μου, μου είπε πως υπάρχει μια στο εκατομμύριο περίπτωση για καρκίνο, αλλά αν έχει συμβεί αυτό, τότε μου λέει η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά, γιατί και η μήτρα, και ο τράχηλος είναι καθαρά. Πόσο κρυφό - μου λέει- μπορεί να είναι; Γι αυτό όμως προχωρήσαμε σε βιοψία, για το κρυφό του πράγματος....

Μετα τον γιατρό πήγαμε για φαγητό με τη "Σ". Αυτό αν και απλό σήμαινε πως δεν έγινε το στομάχι μας κόμπος... :-) Η "Σ" βέβαια μου είπε μετά τον γιατρό πως πονούσε το στομάχι της, κι ενώ δεν έδειχνε καθόλου αγχομένη, μου είπε πως μάλλον τελικά έχει κρυφό άγχος για μένα και δεν το καταλαβαίνει.

Καληνύχτα! Την Παρασκευή θα μου τηλεφωνήσει ο γιατρός για τη βιοψία! Η βιοψία ήταν εύκολη διαδικασία. Δεν νιώθω τίποτα, δεν στεναχωριέμαι για κάτι. Ίσως πέρασα απέναντι, ίσως το σοκ του Μαρτίου με ταρακούνησε για τα καλά κι έτσι έχω μια άλλη πείρα(;) ωριμότητα (;) δεν ξέρω ποια είναι η λέξη....Κουράστηκα σήμερα πολύ! Σας φίλω και πάω για νάνι!

Την Κυριακή θα πάω για τρέξιμο, σε ημιμαραθώνιο....Να μια σκέψη για ευχάριστα όνειρα απόψε.

είδα χθες στον ύπνο μου

Χθες είδα ένα αρκετά παράξενο όνειρο.

Είδα πως συμμετείχα σε ένα μεγάλο αγώνα δρόμου. Έτρεχα δηλαδή. Όμως αυτός ο δρόμος δεν έμοιαζε με τίποτα απο όσα έχουμε κατα καιρούς δει. Έτρεχα παντού, δλδ όχι μόνο σε κεντρικούς δρόμους αλλά παντου! Τρέχοντας ερχόμουν αντιμέτωπη με διάφορα εμπόδια. Έπρεπε π.χ να περάσω απο αυλές σπιτιών, να σκαρφαλώνω φράχτες. Πολλά εμπόδια αλλά τίποτα δεν με σταματούσε. Στον αγώνα δρόμου αυτόν μας είχαν πει πως θα περάσουμε και απο δάσος και θα βρούμε περίεργες καιρικές συνθήκες. Ξαφνικά, αφού έτρεξα πολύ, έφτασα κάπου όπου ήταν νύχτα και είχε χιόνι. Αυτό το τοπίο με περίμενε στην άκρη ενός ξύλινου "χαλιού" (οπως είναι στα beach bar το καλοκαίρι). Έμεινα να χαζεύω τον μαύρο ουρανό, το φωτεινό χιόνι, να "ακούω" την ησυχία για μερικά λεπτά. Οι διοργανωτές με σταμάτησαν "που θα πας μέσα στο χιόνι χωρίς γάντια, μπουφάν, σκούφο;". Εγώ όμως δεν άκουγα τίποτα "πρέπει να συνεχίσω" τους είπα. Κι όπως ήμουν ιδρωμένη με το κοντομάνικο βάλθηκα να τρέχω προς το δάσος. Λευκό χιόνι να καλύπτει το χώμα, μα τα δέντρα ψηλά και σκούρα, μαύρα. Δεν θυμάμαι τι έγινε μετά, θυμάμαι κάπου τη "Σ", να τρέχω σε μια έρημη πόλη νύχτα στους δρόμους και η "Σ" μέσα σε ένα μαγαζί με τζαμαρία και αθλητικά ρούχα να κάνει καθίσματα-γυμναστική πάνω κάτω. Θυμάμαι πως δεν με έβλεπε, εγώ ήθελα να σταματήσω να τη δω να της μιλήσω αλλά ήθελα επίσης να συνεχίσω να τρέχω γιατί είχα βάλει στόχο να τερματίσω. Κοντοστάθηκα όμως στη βιτρίνα, η "Σ" όμως δεν μπορούσε να με δει, δεν με έβλεπε και δεν με άκουγε. Συνέχισα να τρέχω στο πεζοδρόμιο. Δεν θυμάμαι πότε είδα τη "Σ" στον ύπνο μου, δλδ τη χρονολογική σειρά των γεγονότων. Νομίζω πως δεν είδα καν αν τερμάτισα τον αγώνα δρόμου. Όμως μου έμεινε πάρα πολύ έντονη η αίσθηση πως έπρεπε πάση θυσία να "βγάλω" αυτό τον δρόμο και θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια μια άλλη αίσθηση, να περνάς κινηματογραφικά (σχεδόν) απο τη μέρα και την πόλη, στη νύχτα, στο χιόνι και στο δάσος. Όμως η αλλαγή αυτή δεν με φόβισε, μόλις είδα το δάσος είπα θα ριχτώ μέσα!
Αχ, ελπίζω μόνο το όνειρο αυτό να μην είναι προφητικό, να μην έχω δλδ κάτι κακό. Τετάρτη πάω στον γιατρό. Μακάρι το δάσος που είδα στον ύπνο μου να μην είναι κανένας καρκίνος ξανά και ο ζήλος μου να τερματήσω τον αγώνα μακάρι να μην έχει να κάνει με τον αγώνα μου για ζωή και ενάντια στον καρκίνο!

καλό βράδυ και καλή εβδομάδα!
Τελικά οι μέρες πέρασαν πολύ πιο γρήγορα απο ότι περίμενα. Αύριο Δευτέρα και Τετάρτη γιατρό για τη βιοψία! wish me luck!!!!
    

Αν όλα πάνε καλά...

μόλις επιβεβαίωσα την εγγραφή μου για τον φετινό ΗΜΙΜΑΡΑΘΩΝΙΟ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ!

Αν όλα πάνε καλά με τα αποτελέσματα της βιοψίας μου και δεν έχω κάτι, θα έχω σίγουρα τη διάθεση να πάω να τρέξω τα 5χλμ!!!!! Δηλώσαμε με τη φίλη μου τη "Β". Βραδινή βόλτα στην πόλη της Θεσσαλονίκης...για να δούμε. Και μόνο όμως που δήλωσα είμαι πολύ χαρούμενη!!!!!!!!!
Ήταν ένας απο τους στόχους μου...ένα-θέλω μου- σε μια άτυπη λίστα του μυαλού μου

4) Να πάρω μέρος σε μια μεγάλη διοργάνωση (ημιμαραθώνιο κτλπ)

μερικά πράγματα έρχονται απο το πουθενά, ή μάλλον απο το σύμπαν, ή μάλλον απο τους όμορφους ανθρώπους που συναντάς στο σύμπαν!

καλό βράδυ!

Αναπάντεχα νέα!

Όποιος δεν έχει πεισθεί ακόμη πως σε ένα απόγευμα με ένα τηλεφώνημα μπορεί να αλλάξει η ζωή ας διαβάσει το παρακάτω ποστ (σαν να άκουσα ένα--ΩΧ--το είπες, έτσι δεν είναι;;;)

Σήμερα λοιπόν, αμέριμνη εγώ, δέχομαι ένα τηλεφώνημα απο τον γυναικολόγο μου (είχα πάει την Παρασκευή που μας πέρασε). Μου είπε πως το τεστ Παπ έδειξε κάτι και πως ο ίδιος του, αλλά και ο κυτταρολόγος που το ετοίμασε επιμένουν στο να κάνω βιοψία τραχήλου. Εγώ ακούγοντας αυτές τις ατάκες απο την άλλη γραμμή, το λιγότερο που μπορώ να πω είναι (απλά και λαικά) ότι "κουφάθηκα"! Ποιός τράχηλος;;; Πως και δεν είναι καθαρό το TEST Pap;;; Ερωτήσεις που πέρασαν σφήνα με τη μια απο το μυαλό μου! Ο γιατρός μου έκλεισε αμέσως ραντεβού για την επόμενη Τετάρτη. Εγώ έμεινα έκπληκτη για πολύ.

Τι να έχω;;; Ποιός ξέρει;;;; Πρέπει να περιμένω ως τις 8 του μήνα, και η αλήθεια είναι παραπάνω απο τις 8/10 γιατί φυσικά η βιοψία δεν θα βγει αμέσως.

Δεν θα πω ψέματα, ήταν το τελευταίο πράγμα που περίμενα! Επέλεξα να μην πω στους γονείς μου όλο το στόρυ, είπα απλά ότι θα επαναλάβω το τεστ Παπ. Ωστόσο η μητέρα μου, μου είπε: "Μακάρι να μην είναι κακρίνος στον τράχηλο". Κι εγώ απάντησα: "Ε...δεν νομίζω να είμαι τόσο άτυχη πια." Φυσικά όλοι ξέρουμε πως ο καρκίνος χτυπά όπου βρει, δεν κάθεται να ασχοληθεί με την τύχη σου!  Πήρα τη "Σ" (κλασσικά) και της είπα τα νέα, τι μου είπε ο γιατρός κτλπ. Αυτή με καθησύχασε πως βιοψία στον τράχηλο δεν σημαίνει κάτι κακό απαραιτήτως. Ο λόγος που μου τη ζήτησε ο γιατρός ίσως είναι κάτι πιο Light απο την υποψία ενός ακόμη κακρίνου. Κι έτσι ντύθηκα και πήγα απο το σπίτι της και πήγαμε για μια μπύρα και μετά για κρέπα και μετά για ταινία :-)

Ναι δεν το κρύβω, σήμερα χαλάστηκα πολύ!
Γιατί κάθε τόσο να πρέπει να περνάω τέτοιου είδους αγωνίες;;; Εκείνη η αγωνία του Μαρτίου με την κύστη δεν έφτασε;;; Τι άνθρωπος θα γίνω τελικά αν κάθε τόσο περνάω μια κρίση πως ίσως πεθάνω μέσα στους επόμενους μήνες, ή το λιγότερο ξανα-αρρωστήση και μπαινοβγαίνω στα νοσοκομεία για αρκετό καιρό και κάνω χμθ; Και επίσης, πως περνάνε αυτές οι μέρες τώρα; Οι περίπου 15 μέρες έτσι; (μαζί με το αποτέλεσμα).
Χαλάστηκα, αλλά θα σας πω μια μεγάλη αλήθεια, χαλάστηκα μόνο για 2 ώρες το πολύ! Τελικά κατάφερα στα 34 μου να ισορροπώ μέσα μου! Σκέφτηκα πως προχθές μιλούσα με μια καλή μου φίλη μέσω skype για ένα δικό της θέμα και τη συμβούλευα να κάνει ΥΠΟΜΟΝΗ και να προσπαθεί, μέχρι την μικροεπέμβασή της αλλά και τα αποτελέσματα, να περνάει τον χρόνο της ευχάριστα. Σκέφτηκα όλα αυτά για 10 λεπτά και είπα:

>>ΩΠΑ! Δεν μπορείς εσύ που δίνεις τέτοιες συμβουλές να πελαγώνεις όταν έρχεται κάτι στην καμπούρα σου. Εσυ που δίνει αυτές τις συμβουλές κι έχεις περάσει τόσα, εσύ είναι που πρέπει να τις ακολουθείς και να κάνεις πρώτη απο όλους υπομονή" <<

Κι έτσι λύθηκαν όλα! Κι έτσι βρήκα πως 1+1 κάνουν 2. Κι έτσι αποφάσισα πως ως τη μέρα που θα μου πουν το αποτέλεσμα θα είμαι κουλ, θα συνεχίζω τη ζωή μου σαν να μη δέχτηκα εκείνο το τηλεφώνημα σήμερα, σαν να μην άκουσα τη λέξη "τράχηλος". Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου έδειξε και το 2007 πως είναι πολλά, πάρα πολλά πράγματα που δεν είναι στο χέρι μου!  Πάμε λοιπόν δυνατά για τον καινούριο μήνα, ότι κι αν μου φέρει.

Καλό βράδυ!

    

Nestlé FITNESS Bra Cam

Tο 1999 στην ταινία "Notting Hill" μετά την ερωτική συνεύρεση
μεταξύ της πασίγνωστης ηθοποιού Άννα Σκοτ (Τζούλια Ρόμπερτς) και του
τελείως άσημου βιβλιοπώλη Γιούλιαμ Θάκερ (Χιού Γκράντ) ακολουθεί μια
μικρή συζήτηση. Η κινηματογραφική αστέρας ρωτάει τον κοινό θνητό
αγαπημένο της:

"What is it about men and nudity? Particularly breasts.And how can you be so interested in them?"
(Τι τρέχει με τους άνδρες και το γυμνό. Και συγκεκριμένα με το στήθος. Πως και τους ενδιαφέρει τόσο;)

"seriously. They're just breasts. Every second person in the world has them."
(Σοβαρά τώρα. Είναι απλά μαστοί. Κάθε δεύτερος άνθρωπος στη γη έχει ένα ζευγάρι απο δαύτα.)

They're odd looking. They're for milk.
(Είναι παράξενα στην όψη. Είναι για γάλα!)

Your mother has them. You've seen a thousand of them.What's all the fuss about?
(Η μάνα σου έχει στήθος. Έχεις δει χιλιάδες στήθη. Προς τι τόσο φασαρία;)

Οι παραπάνω κινηματογραφικές ατάκες ήρθαν κατευθείαν στο μυαλό μου όταν

είδα τα πρώτα δευτερόλεπτα απο το παρακάτω κλιπ. Μπορεί να δυσκολεύεστε

να το πιστέψετε αλλά ναι, αυτές οι ατάκες μου είχαν κάνει εντύπωση ΚΑΙ

το 1999 (παρόλο που είχα και τους 2 μου μαστούς ενεργούς, και πλήρη

άγνοια για τον καρκίνο του μαστού) ίσως γιατί είναι απο τις πιο

ρεαλιστικές και ειλικρινείς after sex συζητήσεις που έχω δει στη μεγάλη

οθόνη. Τα λόγια της Τζούλια Ρόμπερτς μου ξανα ήρθαν στο μυαλό και μετά

που αρρώστησα και αποχωρίστηκα τον ένα μαστό:

"they're just breasts!"

Φυσικά η επιστήμη της ψυχολογίας έχει πολλά να μας πει για τους άνδρες και τη
σχέση τους με τον γυναικείο μαστό, δεν θα επεκταθώ όμως εδώ παραπανω:-)

Στο βίντεο που ποστάρω έχει τοποθετηθεί μια κάμερα στο σουτιέν της
γυναίκας, δείτε απλά πόσοι άνδρες αλλά και γυναίκες ρίχνουν εκεί το
βλέμα τους, σε μια μόνο ημέρα στη ζωή μιας γυναίκας. Προβληματίστηκα,
όχι βέβαια ότι δεν το είχα σκεφτεί. Το βλέμα στο μπούστο στην Ελλάδα
πολλές φορές πάει με την ατάκα "ωραία μάτια".Χαχα!Βέβαια το κλιπ θέλει να καταλήξει κάπου αλλού:

ΤΟΣΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΤΣΕΚΑΡΟΥΝ ΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΣΟΥ;

ΕΣΥ ΠΟΤΕ ΤΟ ΤΣΕΚΑΡΕΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ;;;

Εύστοχο!

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑΑ!  

Καλό σ/κ

Κάθε φορά που τσεκάρω στο blogger λογαριασμό μου τα στατιστηκά, μένω πάντα έκπληκτη!

Δεν έχω λόγια για να περιγράψω όλη αυτή την αγάπη και αφοσίωση που μου δείχνετε.  Προχθές μου έστειλε mail μια κοπέλα που σήμερα θα έμπαινε στο χειρουργείο και μου είπε πως μέσα σε ένα βράδυ (ως το ξημέρωμα) διάβασε όλες μου τις αναρτήσεις :-). Το θεώρησα φοβερό.
Όταν πρωτοξεκίνησα δεν είχα σκεφτεί πως θα έχω μια μέρα το πιστό μου κοινό, πως θα μου στέλνετε e-mail και προσωπικά μηνύματα! Όλο αυτό μου φαίνεται πολύ συγκινητικό.
Το έχω ξανα γράψει, οι άνθρωποι έχουμε ανάγκη για ανθρώπινες κουβέντες, για λόγια ξεκάθαρα. Έχουμε ανάγκη απο συντροφιά και παρέα γενικώς, αλλά ιδιαίτερα κάποιες νύχτες που μένουμε άγρυπνοι με ένα μυαλό που δεν μπορούμε να το σταματήσουμε απο τις σκέψεις. Έτσι έγραψα εδώ τις πρώτες σειρές και βρήκα κι άλλους ξενύχτηδες, κι άλλους προβληματισμένους. Πήρα κουράγιο απο πολλούς απο εσάς, που η περιπέτειά σας ήταν πριν τη δική μου και χαίρομαι ιδιαίτερα που στη συνέχεια έδωσα κουράγιο εγώ σε άλλους.
 Αυτές τις μέρες συνομιλώ με κάποιες αναγνώστριες με πιο προσωπικά μνμ στο e-mail. Τελικά έβγαλα το συμπέρασμα...οι γυναίκες προτιμάμε πιο στενές-πριβέ επαφές :-) παρατηρώ πως δεν αφήνετε σχόλια αλλά προτιμάτε το e-mail. Fine by me!!! Οτι θέλετε! Απλά με τα σχόλια ξεκινάει και μια συζήτηση και με άλλους αναγνώστες, δεν είναι όπως το e-mail όπου απαντώ μόνο εγώ. Αλλά φυσικά ότι σας βολεύει! Μπορεί να αργώ λίγο αλλά όλες εκεί έξω ξέρετε πως πάντα απαντώ στα mail.
Σήμερα πήγα στον γυναικολόγο μου για την καθιερομένη εξέταση. Όλα καλα, μια χαρά. Πριν το γιατρό, συναντήθηκα με μια φίλη που είχα να τη δω ένα χρόνο. Είναι μια όμορφη και ασυνήθιστη φιλία απο την άποψη ότι γνωριστήκαμε στα 15 μας σε μια κατασκήνωση, και απο τότε έχουμε βρεθεί κάπου 10-20 φορές στη ζωή μας, όμως πάντα μα πάντα νιώθουμε πολύ κοντά η μια στην άλλη, μιλάμε στα τηλέφωνα και είναι κάθε φορά σαν μόλις να τα είπαμε την προηγούμενη. Η φίλη μου αυτή διέκρινε σε εμένα σήμερα, όχι μόνο την αγάπη για τη ζωή, αλλά την αγάπη για μια ζωή γεμάτη! Το ότι θέλω να ζήσω, αλλά και να ζήσω όμορφα, δίχως τη σκιά του καρκίνου ως προς το ψυχολογικό κομμάτι. Τα λόγια της ήταν πολύ όμορφα :-) Πολλές φορές, ο τρόπος με τον οποίο μας βλέπουν οι άλλοι μας βοηθάει να δούμε κι εμείς τον εαυτό μας. Είναι καλό να πιστεύουμε σε εμάς και να εκτιμούμε τα όσα έχουμε αλλά και να προσπαθούμε για τα υπόλοιπα. Δεν παραιτούμαστε απο τη ζωή λόγω καρκίνου, θα έλεγα πως θα πρέπει να πεισμώνουμε λόγω καρκίνου!Με τη μιζέρια δεν πετυχαίνουμε πολλά. Ναι, δυστυχώς μας ήρθαν δύσκολες στιγμές και μεγάλες ανατροπές αλλά στο χέρι μας είναι απο δω και πέρα να βλέπουμε μισο-γεμάτο το ποτήρι ή ακόμη καλύτερα να χαιρόμαστε έστω για το οτι έχουμε ποτήρι! Είμαστε στη ζωή, εγώ γράφω κι εσύ τώρα με διαβάζεις, σπουδαίο πράγματ το αποψινό! Και δεν ειρωνεύομαι καθόλου! Είμαστε και οι 2 απόψε ζωντανοί μπροστά σε μια οθόνη Η/Υ. Αυτό είναι, απλά τα πράγματα!Το έχω ξανα γράψει, οι άνθρωποι ξεχνούν, προσπερούν, τρέχουν, το θέμα είναι πως εμείς που αρρωστήσαμε, όλοι μαζί και ο καθένας μόνος του θα βοηθήσουμε τον εαυτό μας στο να συνεχίσουμε μια ζωή διαφορετική απο πριν αλλά όχι απαραίτητα χειρότερη...Όλοι εσείς που κάνετε τώρα θεραπείες ή περνάτε δύσκολα, να σκέφτεστε πάντα πως θα έρθει μια μέρα που θα βγείτε απο την πόρτα του νοσοκομείου και θα έρθουν πολλές άλλες μέρες που θα είστε εκτός και μήνες που δεν θα περνάτε καθόλου. Να είστε αισιόδοξοι πως όλα θα πάνε καλα! Να μη δειλιάζετε. Ναι, θα υπάρξουν αρνητικές σκέψεις γιατί δεν είμαστε ρομποτ αλλά να προσπαθείτε περισσότερο για τις θετικές παρά για τις αρνητικές στιγμές και σκέψεις!

Καλό βράδυ! Σας αφήνω ένα πλατύ χαμόγελο. Αν και κουράστηκα σήμερα πάρα πολύ, γιατί έδινα και μάθημα στη σχολή, γύρισα χαρούμενη.

στατισικά SweetDecember

το SweetDecember παγκοσμίως

Κάποτε

πριν μερικά χρόνια, πίσω στο περίεργο, εκείνο 2007, είχα δύο πολύ πρώτες αναγνώστριες, την Κατερίνα και τη Ζάνια, και οι δύο απο Κρήτη, ομοιοπαθούσες και φίλες μεταξύ τους. Μου άφηναν συχνά σχόλια και μάλιστα μιλούσαμε και στο msn, πολλές φορές ως αργά το βράδυ κι ως τα ξημερώματα. Μοιραζόμασταν σκέψεις, φοβιες αλλά και πολλές στιγμές αισιοδοξία. Τα κορίτσια αυτά με θαύμαζαν πολύ, τα κορίτσια αυτά τα θαύμαζα κι εγώ πάρα πολύ. Είχαν έρθει στα μέρη μου και είχαμε συναντηθεί τον Σεπτέμβρη του 2008.

H Ζάνια (το θυμάμαι σαν χθες) σε κάποια απαισιόδοξη μου βραδιά μου έγραψε στο chat "θα δεις η ζωή έχει ομορφιές, τώρα απλά δεν το βλέπεις" εγώ είχα απαντήσει κάτι του τύπου "σιγά, τι όμορφιές; Δεν βλέπω τον λόγο γιατί να συνεχίσω, δεν ξέρω πως να συνεχίσω". Ήμουν 27 χρονών και όλη η ζωή μου είχε ανατραπεί, περνούσα αν όχι μαύρες μέρες, σίγουρα γκρίζες η Ζάνια εκείνη τη στιγμή μου έγραψε: "θα δεις...θα δεις τι ομορφιά κρύβει ένα ηλιοβασίλεμα, τι ομορφιά κρύβει το να δεις ένα παιδί να μεγαλώνει, εγώ αυτό κάνω τώρα και είναι τόσο όμορφο". Μέσα στη δίνη των προβλημάτων υγείας μου, στα πήγαινε-έλα της Αθήνας, στην κούραση, στις χμθ, και τα δύο αυτά "θα δεις" μου φάνηκαν τόσο άπιαστα. Ποιό ηλιοβασίλεμα και ποιό παιδί;;;

Χθες θυμήθηκα τα λόγια της όμως. Ούτε η Ζάνια, ούτε η Κατερίνα βρίσκονται τώρα στη ζωή. Έφυγαν περίπου ένα χρόνο μετά τη γνωριμία μας, η μια μετά την άλλη, φίλες καρδιακές, έτσι; Ήταν το πρώτο σοκ για εμένα πως ο καρκίνος σκοτώνει. Ως τότε νόμιζα πως παιδευόμαστε αλλά όλοι θα ζήσουμε. Ο καρκίνος όμως είναι πιο σκληρός απο αυτό που νόμιζα, και δεν είναι δίκαιος προς όλους. Δεν θα εκθέσω εδώ τα "πως" και τα "γιατί", είναι ένας χορός στον οποίο όταν μπεις χορεύεις, άλλοι πιο επικίνδυνα απο άλλους....άλλοι πιο μοιραία και τελεσίδικα. ΝΑΙ, είναι άδικο! 

Τα κορίτσια αυτά τα σκέφτομαι συχνά. Παλαιότερα όπου ταξίδευα έλεγα μέσα μου "κορίτσια, ήρθα κι εδώ, έφτασε η χάρη μου ως εδώ" γιατί τα κορίτσια αυτά, καρκίνο-ξεκαρκίνο είχαν πιάσει τη ζωή απο τα μαλλιά και ταξίδευαν όσο μπορούσαν. Και ήταν κεφάτες και ήταν τόσο χαρούμενες που είχαν η μια την άλλη.

Χθες λοιπόν, συνειδητοποίησα πως είχα στην αγκαλιά μου το παιδί που έλεγε κάποτε η Ζάνια έτσι απλά θυμήθηκα τα λόγια της, λες και τα είχα ακούσει την προηγούμενη μέρα.
Ξέρετε τι είναι να μην περνάει η ζωή σου απαρατήρητη; Είναι κάτι απλό αλλά καταντά σύνθετο γιατί δεν το κάνουν πολλοί. Είναι να έχεις το παιδί αγκαλιά και να σκέφτεσαι "κοίτα τι γενναιόδωρη που είναι η ζωή προς εμένα; Κάποτε μου είπε η Ζάνια "θα δεις τι χαρά κρύβει το να βλέπεις ένα παιδί να μεγαλώνει" και να το το παιδί, το κοριτσάκι στην αγκαλιά μου. Η μικρη, κόρη της ξαδέρφης μου είναι πολύ δεμένη μαζί μου και είναι το πρώτο παιδί που μετά την περιπέτειά μου έχω όντως δει να μεγαλώνει. Φέτος έκλεισε τα 2 και η αγκαλιά και το φιλί της είναι μοναδικά.
Μείναμε οι δυό μας αγκαλιά για αρκετά λεπτά. Στην ησυχία του μπαλκονιού η μικρή έμοιαζε να μην νοιάζεται για τίποτα.Το ίδιο έκανα κι εγώ. Όλος ο κόσμος εκείνη τη στιγμή είμασταν εμείς, εκεί. Και ήταν μια ξεχωριστή στιγμή εκείνη, σαν ένα πλήρωμα του χρόνου :-)
Αν υπάρχει το "εκεί ψηλά" κι αν είναι ΕΚΕΙ που πάνε οι ψυχές, τότε πιστεύω πως εχθές αν μας έβλεπε η Ζάνια ίσως και να χαμογέλασε που είχε δίκιο τότε....μακάρι. Τα λόγια της ήταν σοφά απλά η φαντασία μου δεν μπορούσε να φτάσει ως το σήμερα.
Κάθε μέρα, όσο δύσκολη κι αν είναι, όσο όχι τόσο ευχάριστη μερικές φορές, παρατηρώ πως πάντα υπάρχουν μικρές χαρές, πάντα κάθε αυγή κρύβει κάτι. Ο πιο σοφός θα το δει, ο λιγότερο θα το προσπεράσει.
Καλό βράδυ!

Pink Martini - Get Happy / Happy Days Are Here Again

Σάββατο σήμερα! Καλημέρα! Κάθισα στον υπολογιστή και στην ησυχία του σπιτιού μου, ακούγοντας το τραγουδάκι αυτό. Pink Martini, τους άκουσα Live στο πρόσφατο ταξίδι μου στη Γαλλία, υπέροχη βραδιά. Με τη φίλη-συνταξιδεύτριά μου νιώσαμε και πάλι παιδιά σε εκείνη τη συναυλία. Γιατί να θυμάστε πως τα παιδιά πάνω απο όλα χαμογελάνε και χαίρονται με τα πιο μικρά πράγματα :-)
 Μπορεί όπως λέει το τραγούδι να ξανα ήρθαν οι χαρούμενες μέρες....ποιός ξέρει το μέλλον τι θα φέρει... Σίγουρα όμως διανύω καλύτερες μέρες συγκριτικά με άλλες του παρελθόντος. Πολλή διαφορετικές αλλά καλύτερες. Συμβιβάστηκα και με τις ευχές που δεν βγήκαν και με τα όνειρα που άλλαξαν υφή. Αποδέχτηκα τους ανθρώπους που μπαινοβγαίνουν στη ζωή μου, γιατί πλέον έχουν άλλες υποχρεώσεις πιο πιεστικές απο ότι εμένα, πιο σημαντικές(;).
Οι μήνες περνούν και τα χρόνια φεύγουν. Μεγαλώνεις. Κάθε μέρα μαθαίνεις στη ζωή, μαθαίνεις τη ζωή! Ωριμάζεις (ίσως) αλλάζεις (σίγουρα). Όπως δεν υπάρχει οδηγός αισιοδοξίας δεν υπάρχει ούτε οδηγός ζωής...Αν είσαι ανήσυχο πνεύμα όμως, το πιο πιθανό είναι το ότι θα πειραματιστείς με τη ζωή κι η ζωή κάτι θα σου δώσει, δεν θα σε αφήσει έτσι...

να τα χάνεις όλα!

σήμερα περπατούσα το σούρουπο στο κέντρο (τι γρήγορα που νυχτώνει πια...) και σκεφτόμουν τη φράση

"τα έχασα όλα"

πιστεύω πως οι περισσότεροι άνθρωποι την έχουμε χρησιμοποιήσει αρκετές φορές στη ζωή μας

"σε μια νύχτα/σε μια μέρα τα έχασα όλα"

τι είχαμε χάσει αναρωτήθηκα σήμερα τότε που είπαμε τη φράση "τα έχασα όλα";

Σίγουρα κάποιοι όταν χάσανε έναν μεγάλο έρωτα είπαν την παραπάνω φράση. Κάποιοι άλλοι όταν πήραν διαζύγιο. Μερικοί όταν έχασαν τα λεφτά τους. Άλλοι όταν πέθανε κάποιος πολύ αγαπημένος τους. Ίσως για κάποιους το "τα χάνω όλα" να σημαίνει "δεν πήρα πτυχίο". Για μερικους άλλους να σημαίνει δεν είμαι πια υγιής.

Εγώ κάπως έτσι χρησιμοποίησα στη ζωή μου τη φράση "σε μια νύχτα τα έχασα όλα" όταν αρρώστησα, για την ακρίβεια μετά το πρώτο χειρουργείο, όταν ξεκίνησα να γράφω εδώ, σε εσάς. Προφορικά δεν θυμάμαι να έχω πει αυτή τη φράση (ίσως κάποια στιγμή στη "Σ") αλλά σίγουρα την εχω γράψει εδω. Με το "όλα" βέβαια ενοούσα όχι μόνο την υγεία μου, αλλά και τα γύρω-γύρω, τον κόσμο όπως τον ήξερα ως τότε, φίλους, δουλειά κτλπ. Περπατούσα και σκεφτόμουν σήμερα: "Ποιά ήταν τα όλα ακριβώς"; Σήμερα, αρκετά χρόνια μετά σκέφτηκα για πρώτη φορά πως ίσως αυτό να μην υπάρχει στη ζωή και κακώς χρησιμοποιούμε τη φράση. Το ΟΛΑ είναι λάθος. Η ζωή έχει τόοοοοοοοσααααααα πολλά που δύσκολα τα χάνεις ΟΛΑ! Είναι καθαρά σχήμα λόγου. Χάνεις την οικογένειά σου; Έχεις τους φίλους. Χάνεις τους φίλους; Έχεις την οικογένεια.Θέλω να πω, πως η ζωή είναι τόσο γεμάτη, είναι άλλο τόσο πολύπλευρη και πολύχρωμη που δεν μπορεί, όταν χάνεις κάτι, έχεις κάτι άλλο! Σίγουρα τίποτα δεν σου γεμίζει το κενό, γιατί ότι έχασες σε πονά, αλλά και πάλι έχεις κάτι! δεν χάθηκαν ΟΛΑ!Απλά όταν σου έρθει η δυσκολία, και είναι μεγάλη, τότε νιώθεις πως με αυτό που σου ήρθε, ή με αυτόν που έχασες, τα έχασες όλα! Όμως δεν τα έχεις χάσει όλα. Αν το σκεφτείς καλά, έχεις πάντα κάτι για να σε κρατάει στη ζωή. Κι αν σε έναν χωρισμό για παράδειγμα νιώθεις πως τα έχασες όλα, φαντάσου τι μπορεί να νιώσεις όταν αρρωστήσεις ή όταν δεις μια σημαντική αλλαγή στο σώμα σου. Χρειάζεται ψυχραιμία, δεν είμαι προληπτική αλλά ναι, νομίζω είναι καλό να αποφεύγουμε τη φράση "τα έχασα όλα" με το παραμικρό. Αν έρθει κάτι μεγάλο δλδ τι θα πούμε;;; Και πάλι, και το μεγάλο να έρθει να θυμάστε πως δεν μπορεί, πάντα θα υπάρχει κάτι που δεν χάθηκε μαζί με όλα όσα φύγανε απο τα χέρια σας. Κάτι θα υπάρχει δεν μπορεί! 

 ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ!

Τελευταίο επεισόδιο για τη σειρά "The Big C" απόψε

εγώ βέβαια που παρακολουθώ τη σειρά αυτή στο mega απο τον Ιούλιο δίχως να χάσω επεισόδιο φρόντισα και είδα το τελευταίο σήμερα το απόγευμα, πριν παιχτεί το βράδυ (το παρακολούθησα free/online απο ένα αμερικάνικο site). 

Δυο-τρεις ατάκες μου έκαναν εντύπωση στο τελευταίο επεισόδιο (φυσικά πρόκειται για σίριαλ και κάθε φαντασία χωράει στην ιστορία). Όταν η πρωταγωνίστρια Cathy ρωτάει κάποιον ιερέα των μουσουλμάνων, "μα γιατί να υποφέρω αν πρόκειται να πεθάνω, ας πέθαινα δίχως να υποφέρω". Ο "ιερέας" απανταέι "μα αυτό που περνάς δεν γίνεται μόνο για εσένα, γίνεται και για τους άλλους γύρω σου. Τόσο καιρό δεν είδες κάποια αλλαγή προς το καλύτερο όσων σε περιτριγυρίζουν;" Αυτό με έβαλε σε σκέψεις και πολύ θα ήθελα να μου πείτε κι εσείς που διαβάζετε και περάσατε τα ίδια ή κάτι παρόμοιο. Τι αλλαγή είδατε στους άλλους; Έγιναν πιο σοφοί ως προς τη ζωή; Παραμέρισαν τα μικρά και κοιτάζουν το μεγαλείο της ύπαρξης; Πως σας συμπεριφέρθηκαν και σας συμπεριφέρονται; Έγιναν πιο περιποιητικοί; Σας αγάπησαν και γιατί σας "πόνεσαν"; Σας ξεχώρισαν απο τη μάζα ως κάτι ιδιαίτερο; Μετατράπηκαν σε καλούς ακροατές;
Τι απο όλα τους συνέβει;;; Ή τελικά έζησαν την περιπέτειά μας απο κοντά αλλά δεν τους άγγιξε, δεν άλλαξαν ούτε προς εμάς μα ούτε και προς τους ίδιους;;; Τι λοιπόν;;;

περιμένω να μου πείτε....σίγουρα πάντως κάποιο μνμ τους μεταφέραμε όλο αυτό τον καιρό. Αν δεν το πιάσανε, αυτοί χάσανε. Γιατί ακόμη κι αυτή η δίψα για ζωή δεν βρίσκεται εύκολα δίπλα τους

η πρωταγωνίστρια "Cathy"/ Laura Linney

Καλό μήνα!

Αφήνοντας σήμερα το καλοκαίρι πίσω κατά μια μέρα σας εύχομαι καλό φθινόπωρο!

Δεν σημαίνει επειδή το ημερολόγιο έδειξε "1" ότι πάει το καλοκαίρι θα μου πείτε, έτσι;;; Κι όμως, φέτος απο χθες -τέλη Αυγούστου-αλλά και σήμερα ο καιρός άλλαξε δραματικά! Ψύχρα και κάποιες στάλες βροχής :-/ άρα ναι, μπορούμε και να πούμε "καλό Φθινόπωρο".

Το καλοκαίρι ποτέ δεν μου φτάνει, είναι πάντα τόσο γρήγορο. Κι αυτό εξηγείται κατά τη γνώμη μου γιατί το καλοκαίρι, ότι κι αν κάνουμε περνάμε καλύτερα απο τον χειμώνα. Και κάθε που στη ζωή περνάς όμορφα, αυτό τελειώνει γρήγορα :-) Κάπως έτσι το σκέφτηκα σήμερα. Το καλοκαίρι όλα μοιάζουν πιο όμορφα. Το Ελληνικό φως κάνει τα πάντα γύρω μας πιο λαμπερά απο κάθε άλλη εποχή. Τα χρώματα, τα φρούτα, τα λαχανικά, η θάλασσα, οι μυρωδιές, το σώμα μας...όλα μα όλα είναι στα "πάνω" τους. Όλα αυτά πιστεύω είναι που κάθε Σεπτέμβρη μας κάνουν νοσταλγούς του καλοκαιριού! Σίγουρα ο κλέφτης χειμώνας έχει κι αυτός τα καλά του, το τζάκι, τα ωραία καφέ, τις βόλτες στο βουνό αλλά προσωπικά δεν μπορώ να τον βάλω πάνω απο την άπλα του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι είναι κατάσταση μυαλού "summer is a state of mind" μου είχε στείλει σε μνμ πριν 10 χρόνια η "Σ". Κι έτσι είναι! Είνια όμορφο στην καρδιά μας να έχουμε το καλοκαίρι, ότι κι αν προκύψει τον χειμώνα! Ένα καλοκαίρι ήταν ένα απο τα πράγματα που με έσωσε τον Δεκέμβρη του 2007 και άντεξα τα χειρουργεία, τη μαστεκτομή και τις θεραπείες. Ένα καλοκαίρι, το καλοκαίρι του 2007 που μόλις είχε χαθεί στο χειμώνα.

Απο τις πιο αγαπημένες μου καλοκαιρινές στιγμές είναι εκείνη που θα αφεθώ στο μεγαλείο της θάλασσας και θα ξαπλώσω στην επιφάνειά της, με τα μαλλιά και τα αφτιά μου να τα λούζει το νερό. Το βλέμα μου καρφωμένο στο άλλο μεγαλείο της φύσης, εκείνο του ουρανού.

 Σας φιλώ! πλέον είμαι λίγο περίεργη να δω τι θα σας γράφω του χρόνου τέτοια μέρα. Με τη φίλη μου τη "Β" είπαμε πως όπου και να είμαστε ανα τον κόσμο του χρόνου τέτοια μέρα θα τηλεφωνηθούμε για να ανταλλάξουμε ανασκόπηση καλοκαιριού. Φέτος ήταν ένα τελείως διαφορετικό καλοκαίρι, απο πολλές απόψεις! Είχε πολλές όμορφες στιγμές, αξέχαστες ώρες στη θάλασσα, είχε ταξίδι στη Γαλλία, είχε νησί του Ιονίου, είχε, είχε πολλά!

 Ίσως σε κάποιο άλλο ποστ να σας τα απαριθμήσω με λεπτομέρειες....!

Καλό Φθινώπορο

τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου

φέτος μετά το Πάσχα, η "Σ" μου είχε στείλει ένα e-mail ενημερώνοντάς με πως αυτός ο Αύγουστος θα έχει 5 Σαβατοκύριακα. Τότε, τον Απρίλιο, μου φάνηκε πολύ μακρινός ο Αύγουστος, ωστόσο η χαρά και των δυο μας ήταν μεγάλη, αν και θάλασσα για εμάς δεν σημαίνει Σ/Κ και ούτε το Σ/Κ σημαίνει θάλασσα. Απλά πάμε κάθε μέρα!

Μακρινό τότε, μα ξημερώνει αύριο! Το τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου και όπως και να το κάνουμε, η λήξη αυτού του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι 2014 θα περάσει στη μνήμη. Σε μια νύχτα...

Κάθε καλοκαίρι το κλέβει ο Σεπτέμβρης. Όταν απο το ημερολόγιο φύγει το χαρτάκι 31 Αυγούστου, αυτό το (ένα) 1 σημαίνει μια νέα σελίδα, την αρχή ενός φθινοπώρου, την αναγγελία ενός χειμώνα που ακολουθεί. 

Χθες έμεινα στο σπίτι μόνη και ψάχνοντας μισή ώρα για το ποια ταινία θα δω, διάλεξα το "O γέρος και η θάλασσα/The old man and the sea", την κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Χέμινγκγουέη. Ήμουν σίγουρη πριν το δω για τις μεταφορές που θα έχει ο αγώνας του ηλικιωμένου ψαρά με τον αγώνα κάθε ανρθώπου για την "νίκη" ή την "επιτυχία" για την ίδια την επιβίωση και τη ζωή. Το επάγγλεμα του ψαρά είναι απο μόνο του μοναχικό, της υπομονής και της προσδοκίας. Θέλει τεχνική, θέλει κόπο μα και τύχη. Κάτι τέτοια δεν θέλει κι η ζωή;;;;;Όλες οι δυσκολίες τις θάλασσας λέει ο Χέμινγκγουεη φαίνονται στις ουλές που φέρει ο ψαράς του, στα χερια, στο πρόσωπο, σε όλο το κορμί. Το πιο δυνατό μόττο του βιβλίου είναι το παρακάτω

“But man is not made for defeat," he said.
"A man can be destroyed but not defeated. ”
― Ernest Hemingway

Ο ψαράς μιλάει στον εαυτό του καθώς είναι μέσα στη θάλασσα συνεχόμενα πάρα πολλές ώρες περιμένοντας να φέρει στο βαρκάκι του τον ήδη καμακωμένο ξιφία τεραστίων διαστάσεων. Άνθρωπο και ψάρι ενώνει μια πετονιά αρκετών μέτρων. Ο ξιφίας έχει τσιμπήσει αλλά δεν λέει να ανέβει στην επιφάνεια. Ο ψαράς τον περιμένει, δίχως καν να ξέρει με τι θεριό παλεύει. Στις πολλές του σκέψεις, στη μέση του πουθενά εκεί στα ανοιχτά λέει:

"Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για την ήττα" 
"Ο άνθρωπος μπορεί να καταστραφεί αλλά όχι να ηττηθεί"  

Έτσι λοιπόν, με χέρια κομμένα απο την πετονιά και την αντίσταση που κρατάει το τεράστιο ψάρι, ο γέρος αντιστέκεται στο να χάσει τον αγώνα. Δεν τα παρατάει, παρόλου που πονάει όλο του το σώμα και είναι μόνος και νηστικός 2 μέρες. Αγωνίζεται γιατί; Γιατί θέλει να φέρει αυτό το τεράστιο ψάρι στη στεριά. Όταν το τοποθετεί παράλληλα της βάρκας του με σχοινιά, καρχαρίες τον περιτριγυρίζουν και ορμάνε στο ψάρι. Μέχρι να φτάσει και πάλι στο λιμάνι, ο ξιφίας έχει μείνει μισός. Κι όμως το λιμάνι είναι ο μόνος δρόμος. 

Κάπως έτσι δεν ήταν για αρκετό καιρό και η ζωή μας; Αγωνιστήκαμε για τη ζωή, για την επιβίωση με ένα θηρίο που μέχρι να βγει στην επιφάνεια δεν ξέραμε με τι είχαμε να κάνουμε. Κι όταν πάλι βγήκε στην επιφάνεια, πάλι και τότε δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Στήσαμε αφτί κι ακούσαμε το θηρίο και τους γιατρούς, σκεφτήκαμε, κάναμε υποθέσεις, διαβάσαμε, ψάξαμε στο ιντερνετ. Και ναι, δεν είμασταν φτιαγμένες για ήττα! Θέλαμε να κερδίσουμε! Είναι στη φύση του ανρθώπου να πηγαίνει στη μάχη με σκοπό να κερδίσει κι όχι να χάσει. Ναι, μπορούσαμε να καταστραφούμε και σίγουρα κάποιοι καταστραφήκαμε, ναι το σκαρί μας τσάκισε αλλά το να καταστραφούμε δεν σημαίνει πως κάτι μας νίκησε! Γιατί όταν μπαίνεις στη μάχη και δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, απο εκείνη τη στιγμή κι έπειτα είσαι νικητής, κι ας πέσεις στο πεδίο της μάχης!

Αύριο ξημερώνει το τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου! Η λήξη αυτού του καλοκαιριού! Εύχομαι να το περάσω στη θάλασσα!!!!! La mar...που λέει κι ο ψαράς του βιβλίου, γένους θηλικού! :-)
Να περάσετε όμορφα!    

The Big C

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση.
Η νέα σειρά (για τα Ελληνικά δεδομένα) παίζει κάθε βράδυ στο MEGA αργά και μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον απόλυτα!
Λέγεται "The Big C" και το γράμμα "C" αναφέρεται σε τι άλλο, στον ΚΑΡΚΙΝΟ/CANCER. Βέβαια η πρωταγωνίστρια λέγεται Cathy οπότε είναι σίγουρα ένα μικρό λογοπαίγνιο ο τίτλος του. Η Cathy Λοιπόν έχει καρκίνο του δέρματος και το μαθαίνει στο πολύ πρώτο επεισόδιο της σειράς. Είναι μητέρα ενός έφηβου και σύζυγος. προσπαθεί να ισορροπήσει στους ρόλους της αλλά και στη νέα πραγματικότητα του καρκίνου!
Είναι ότι πιο ωραίο, ρεαλιστικό και ανθρώπινο έχω δει να περιστρέφεται γύρω απο το θέμα του καρκίνου. Έχει χιούμορ, αισιοδοξία, αλλά και συγκίνηση, όλα αυτά όμως σε σωστές δόσεις. Βρήκα πολλά κοινά στοιχεία με την πρωταγωνίστρια και γενικότερα με τη ζωή μας που κακά τα ψέματα δεν είναι μόνο δράμα! Μια σειρά για τον καρκίνο, αν έμενε μόνο στην ταλαιπωρία μας δεν θα ήταν καθόλου "σωστή". Έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ, πως ακόμη δλδ και μέσα στις δυσκολίες των χμθ γέλασε το χειλάκι μας! Έτσι είναι η ζωή, γέλιο και δάκρυ πάνε μαζί!
Δείτε την, μόνο έτσι θα καταλάβαιτε όλα όσα περιγράφω επάνω! :-) Μερικά επεισόδια δεν το κρύβω πως θόλωσαν τα μάτια μου, κάποια άλλα με συγκίνησαν μέχρι δακρύων γιατί ναι, όποιος τα γράφει ξέρει καλά απο ΚΑΡΚΙΝΟ!

Υ.Γ δεν ξέρω που μπορείτε να τα δείτε online, έπρεπε απο τον Ιούλιο να σας το πω...Πάντως κάθε εβδομάδα το mega στο site του (mega tv) έχει τα πιο πρόσφατα 5 επεισόδια.  Μπορείτε να παρετε μια γεύση.

καλό βράδυ!



  

Αυτές τις μέρες

πήγα για 34ο καλοκαίρι στο Ιόνιο. Ήθελα να σας γράψω αλλά πάλι παρασύρθηκα απο φίλους, θάλασσες κι ακρογυαλιές οπότε έφυγα δίχως λέξη, και ίσα ίσα που πρόλαβα να βάλω λίγα ρούχα στη βαλίτσα.

Να το θυμάστε αυτό...μπορεί σε περίοδο χμθ και αδείας απο τη δουλειά σας να μην βρίσκετε τρόπο να σκοτώσετε τον χρόνο σας αλλά σίγουρα θα έρθει μετά μια περίοδος όπου ΔΕΝ θα προλαβαίνετε.Θα μπούν νέα άτομα στη ζωή σας, νέες καταστάσεις θα δημιουργηθούν, ο καρκίνος θα είναι εκεί σαν σκέψη αλλά όχι η πρώτη σας πλέον, γιατί η ζωή θα σας τραβά απο το μανίκι!

trust meeee!

Πήρα λοιπόν τον δρόμο για το απέραντο γαλάζιο της καρδιάς μου και δεν με απογήτευσε.

ΤΟ ΝΗΣΙ! και μόνο ο αέρας του νησιού, οι τουρίστες, η αίσθηση πως έφυγες απο τα τσιμέντα, και μόνο αυτά σου φτιάχνουν τη διάθεση!

Ήρθε μονοήμερη μια φίλη απο το (πρώτο μου) Παν/ιο-Σχολή και της ζήτησα να σταματήσουμε σε ένα ύψωμα με θέα, να βγάλουμε φωτογραφίες. Έτσι είχαμε κάνει και το 2007 με τη "Σ", σταματήσαμε να αποτυπώσουμε μια απο τις ομορφότερες θέες του νησιού. Έτσι ακριβώς. Κάτι τέτοιο θα με ζόριζε πάρα πολύ πριν μερικά χρόνια, φέτος όμως το ήθελα.

ΡΕ ΜΗΠΩΣ ΓΙΑΤΡΕΥΤΗΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ;;;;

Βέβαια πέρασαν 7 χρόνια, κι όσοι με ξέρετε απο τότε έχετε παρακολουθήσει μέσω του blog τις αγωνίες μου, τα νεύρα και τους καυγάδες που έχω περάσει.  Γνωρίζετε την πίστη που έχω στους ανθρώπους αλλά και την απογοήτευση στην οποία με βουτάνε απο τη μια μερα στην άλλη, ή μήπως απο την μια ώρα στην άλλη;

Έφαγα αρκετά τα μούτρα μου και με τον καρκίνο αλλά και μετά τον καρκίνο, μετά τα χειρουργεία τις θεραπείες και τα νοσοκομεία. Εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι, κάποιοι λίγο κάποιοι πολύ, εξαφανίστηκαν. Έφαγα ήττα (που λένε οι νέοι μου συμφοιτητές-ετών 19) απο φίλη κολλητή, τότε το 2008 και ο θεός ξέρει τι άλλο τραβήξαμε με τη "Σ" στην προσπάθειά μας να είμαστε ακόμη φίλες.

Γράφω αυτές τις γραμμές και σκέφτομαι φευγαλαία το παρελθόν, δεν τα πήγα κι άσχημα...Κάθε εβδομάδα ήταν τότε και κάτι διαφορετικό, πάντα κάτι συνέβαινε που με έφερνε σε σύγκρουση με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου. Ένα πνίξημο διαφορετικό απο τα άλλα στο λαιμό μου, ελάχιστοι με καταλάβαιναν, αλλά κατάφερα να βγω στην στεριά.

Φέτος ένιωσα διαφορετικά με το που μπήκε το καλοκαίρι. Η φίλη μου η "Β" μου είπε: "Ίσως μεγαλώνεις και ωριμάζεις". Ναι, ίσως. Ίσως όλοι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε πλέον στα 34 μας. Ίσως έτσι κι αλλιώς ωρίμασαν οι άλλοι γύρω μου, παντρεύτηκαν και κάνανε ακόμη και παιδιά και έτσι το αποδέχτηκα (σχεδόν) πως τίποτα πια δεν μπορεί να θυμίζει το παρελθόν. Τίποτα δεν είναι ποτέ το ίδιο, ακόμη κι αν είσαι παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, όσο κι αν έχεις ακόμη εκείνο τον ενθουσιασμό---φοβερό συναίσθημα. 

Αναρωτήθηκα πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια. Για τη ζωή, για τις αρρώστιες, για τον θάνατο, για τους ανθρώπους, για την αγάπη, τη φιλία, το "νοιάξιμο". Σκέφτηκα τόσα σενάρια για το τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις σε συνδιασμό με τους ανρθώπους που γνωρίζω, που πραγματικά θα μπορούσα να γράψω ένα τεράστιο βιβλίο με αναφορές, παραδείγματα, ερμεινίες.

Εφτά ολόκληρα χρόνια μετά, έμαθα να μην σκέφτομαι τόσο πολύ, γιατί είδα με καθαρά μάτια το αποτέλεσμα. Εγώ σκέφτομαι και αναλύω, πάω να τα εκφράσω όλα αυτά και οι γύρω μου με θεωρούν υπερβολική. Εκφράζω την άποψή μου, ή την ενόχλησή μου για κάποια συμπεριφορά τους και όλοι, μα όλοι επιμένουν στο τυχαίο της συμπεριφοράς τους με ατάκες "Δεν το σκέφτηκα/ Δεν μου πέρασε απο το μυαλό/ Δεν άκουσα το τηλέφωνο/ Δεν διάβασα το μνμ / Έλα ξεκόλλα δεν εγινε κάτι, κάνεις θέμα απο το τίποτα" και άλλα πολλά παρόμοια. Πολύ σπάνια θα ακούσεις ένα "Έχεις δίκιο" κι εκείνη τη στιγμή θα σκεφτείς πως "Όχι, αυτή η ατάκα δεν είναι η λύση". Περνώντας λοιπόν απο όλα αυτά τα στάδια "πειραματισμού" με τους ανθρώπους είναι πολύ συγκεκριμένα τα συμπεράσματα που βγάζεις. Αρχικά οι άνθρωποι δεν αλλαζουν στον πυρίνα τους, στη συνέχεια καταλήγεις πως θα τους ζητάς αλλά θα κάνουν μονίμως ότι αυτοί θέλουν στα πλαίσια πάντα των όσων μπορούν να σου δώσουν. Θα δώσουν αλλά ως εκεί που δεν τους βγάζεις απο την καθημερινότητά τους, ως εκεί που θέλουν λοιπον! Έτσι κάπως, με μαθηματική ακρίβεια κατέληξα στο να εγκαταλείψω σταδιακά τη μεγάλη μου προσπάθεια με μερικούς ανθρώπους. Δεν εγκατέλειψα τους ανθρώπους αλλά εγκατέλειψα την αρχική μου ιδέα. Την ιδέα του να είμαι εντάξει απέναντί τους, του να πετάγομαι σε κάθε τους κάλεσμα, του να επιμένω να περνάω χρόνο δίπλα τους. Όταν ο άλλος δεν προσπαθεί γι αυτά, και σου δείχνει μια κουλ συμπεριφορά του "ότι γίνει, ότι προκύψει" τότε μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια επιμονής σου αλλά κάποια στιγμή αφήνεις κι εσύ το τυχαίο και επικρατήσει. Έτσι αποκτάς κι εσύ στο μυαλό σου το "Δε βαριέσαι". Τι να κάνεις άλλο όταν βλέπεις πως ο άλλος έιναι αδιάφορος και στο "ναι" μα και στο "όχι" σου;;; Σταδιακά κάνεις κι εσύ το ίδιο. Μα μήπως όταν πίεζες ήταν καλύτερα, μπα, όχι. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Μετά απο όλες αυτές τις σκέψεις, ναι, φέτος μπόρεσα και κατέβηκα στο ίδιο σημείο που είχα πριν 7 χρόνια, με άλλη παρέα φωτογραφηθεί. Και ήταν όμορφα πολύ, ήταν τόσο όμορφα που λες και το αντίκριζα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Έμεινα να χαζεύω τη θέα, δίχως σκέψεις και προβληματισμούς. Ήμουν εκεί, αυτό έφτανε. Μετά απο 7 χρόνια απο την συνάντησή μου με τον καρκίνο, μετά απο 7 χρόνια πάλης με εμένα και τους άλλους ήμουν εκεί! Και ήμουν εγώ, έχοντας αλλάξει απο τις κακουχίες που πέρασα μα έχοντας παραμείνει στον πυρίνα μου η ίδια. Χάρηκα για εμένα, χάρηκα που είμαι ο άνθρωπος που ακόμη με συγκινεί μια ωραία θέα.

Σας αφήνω με τις φωτογραφίες! Αυτό το καλοκαίρι στο νησί ήταν το λιγότερο φορτισμένο καλοκαίρι μου. Έτσι γιατί έπρεπε να έρθει κι αυτή η μέρα που θα το γράψω αυτό! Το νησί που το καλοκαίρι του 2008, μετά τις χμθ με τρέλαινε γιατί όλα ήταν πάρα πολύ νωπά, και τα του καρκίνου αλλά και του όμοροφυ καλοκαιριού του 2007, φέτος είχε άλλη γλύκα. Ήταν φυσικά η ξεκούραστη, ανέμελη ματιά που του έριξα, έστω και μετά απο τόσα χρόνια!

   

Είναι αρκετές στιγμές

στη ζωή μοναδικές.

Απόψε, παραμονή μιας Αυγουστιάτικης πανσεληνου, έμεινα ως τις 22.00 στη θάλασσα.

Κολύμπησα πολύ και σε διάρκεια αλλά και σε έκταση. Όταν ξάπλωσα πάνω στο νερό, με τα αφτιά μου μέσα στη θάλασσα και μόνο το πρόσωπό μου να εξέχει, άνοιξα τα μάτια μου στο γαλάζιο φυσικό ταβάνι. Το μόνο που έβλεπα ήταν ουρανός κι όλοι οι ήχοι απο τα γύρω beach bar είχαν ξεμακρύνει λες και άνηκαν σε χθεσινό όνειρο. Έμεινα να κοιτάζω τον ουρανό για μερικά λεπτά και να νιώθω σε όλο μου το σώμα τη θάλασσα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και σκέφτηκα πως εδώ και τώρα, απο το μυαλό μου δεν περνάει καμία έννοια. Προσπάθησα να βρω κάτι που να με απασχολεί αλλά δεν βρήκα τίποτα. "Not a single thought" είπα στον εαυτό μου...γιατί ναι, μου μιλάω καμιά φορά και στα Αγγλικά (είναι "χούι" που δεν μπορώ να κόψω..όχι ότι προσπάθησα ποτέ.

Είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά απο 6 καλοκαίρια (απο τότε που ξεκίνησαν τα περι υγείας μου) που πραγματικά δεν σκέφτομαι πολλά. Μου πήρε όμως 6 χρόνια για να το καταφέρω, δεν γίνεται τίποτα κατευθείαν! Έμαθα σταδιακά να κάνω υπομονή, αν και δεν ήμουν τέτοιος τύπος καθόλου. Να χαλαρώσω την επιμονή μου προς συγκεκριμένα άτομα, να αφήσω και κάποια πράγματα στην τύχη.

Φέτος το καλοκαίρι βιώνω μια πρωτόγνωρα περίεργη μοναξιά. Αλλά επιβιώνω! Είναι το πιο διαφορετικό και ιδιαίτερο καλοκαίρι απο πολλές απόψεις. Είναι το καλοκαίρι επιτομή, που λες πως ΟΛΟΙ τράβηξαν τον δρόμο τους. Όλα τα καλοκαίρια απο την εγχείρηση και μετά, θύμιζαν (έστω λίγο) το καλοκαίρι του 2007. Φέτος όμως δεν υπάρχει καθόλου η ηχώ εκείνου του χρόνου. Παντρειές, μωρά και σύζυγοι στη θάλασσα, έγκυες φίλες και συγγενείς, γεννητούρια που έρχονται σε λίγες μέρες. Είναι πάρα πολλά τα νέα δεδομένα. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ψάχνω τη θέση μου και μέσα και έξω απο αυτά. Ταίζω-αλλάζω μωρά συχνά, τα κοιμίζω, μου γελάνε, με φιλάνε, γραπώνονται απο πάνω μου και κλαίνε όταν φεύγω. Περίεργο δεν είναι όλο αυτό;
Είναι το πρώτο καλοκαίρι που αποχαιρέτησα οριστικά την ιδέα του ότι θα κάνω ένα παιδί δικό μου. Θα μπορέσω να κυοφορήσω (έτσι είπαν...) αλλά με τη βοήθεια δότη, αφού ωάρια γιόκ. Δεν είχα δει ποτέ τον εαυτό μου με οικογένεια και παιδιά σε κάποιο όνειρο, σε κάποια φανταστική εικόνα του μυαλου. Όμως να ξέρετε στη ζωή, ότι σου απαγορεύεται αρχίζεις και το σκέφτεσαι, είναι νόμος.

Όπως έχω ήδη γράψει εδώ και παλαιότερα όμως, κάποια πράγματα είναι επίκτητα κι εγώ μετά απο το πρώτο χειρουργείο έχω ζήσει πολλές συμπτώσεις και περίεργες καταστάσεις. 

Θα μπορούσε η λαπαροσκόπηση να είχε γίνει νωρίτερα και μέσα μου να είχαν κατασταλάξει πολλά  αλλά ΟΧΙ ήταν γραφτό να γίνει λίγους μήνες μετά τη γέννα της "Σ" και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της ξαδέρφης μου και μιας καλής μου φίλης επίσης. Έπρεπε να το περιμένω αυτό απο τη ζωή, γιατί κι άλλες φορές μου έχει κάνει πλακίτσα. Όμως ακροβάτησα και ισορρόπησα. Δεν είναι φοβερό;
Σκέφτομαι μερικές φορές τι θα κάνανε άλλες γυναίκες στη θέση μου. Άλλες παθούσες αλλά και μη. Άλλες ξένες-άγνωστες κοπέλες αλλά και οι δικές μου φίλες. Θα μένανε άραγε δίπλα μου αν εγώ είχα το παιδί, τον σύζυγο και τραβήξει εμφανώς για αλλού, προβάλλοντας τις δικές μου έννοιες πάντα και αν διέγραφα το παρελθόν μας στο βωμό της οικογένειας;

Αλλά πάλι πόσο υποθετικά να μιλάμε σε αυτή τη σύντομη ζωή;;;

Αν και τα παραπάνω είναι σκέψεις που μου πέρασαν απο το μυαλό τις τελευταίες 2 εβδομάδες, γυρίζω στη διάθεση με την οποία ξεκίνησα το σημερινό ποστ. Δεν θέλω να κλαψουρίζω, προσπαθώ να πετάξω το δράμα απο πάνω μου. Νιώθω φέτος πραγματικά πιο δυνατή απο ποτέ. Γιατί ναι, κι η μοναξιά σε δυναμώνει! Και η μοναξιά, και το να μην περιμένω πολλά απο τους ανθρώπους μου έδωσε μια σημαντική ελευθερία. Με απεγκλώβισε απο το παρελθόν σε μεγάλο βαθμό.  Απολαμβάνω την ηρεμία του άδειου σπιτιού φέτος ενώ πέρσι φοβόμουν να μείνω μόνη. Πιστεύω πολύ στο γεγονός πως όταν αρχίσεις να μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου και δεν βαριέσαι και δεν σκοτώνεστε, ε τότε έχεις ξεπεράσει πολλά ψυχολογικά. Επίσης έχω εμπεδώσει το ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, οπότε τζάμπα χαλιέσαι και σπαταλάς την ενέργειά σου για να τους δώσεις να καταλάβουν απλά πράγματα.

Κλείνω με την αποψινή πανσέληνο και τονίζω πως η ζωή κρύβει μεγάλα δώρα, αρκεί να μάθεις να εντοπίζεις όλες εκείνες τις μοναδικές στιγμές που τη χρωματίζουν. Όπως απόψε, όπως συχνά μέσα στην καθημερινότητά μας ;-) To εύκολο είναι να μιζεριάσεις, το δύσκολο είναι να βρεις τα θετικά αλλά αν το βάλεις σαν στόχο, κάποιο πρωί θα ξυπνήσεις και θα τα έχεις καταφέρει. Προσωπικά, πάντα όταν βλέπω κάτι που με συγκινει (και τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με τη φύση) εκτιμώ το γεγονός πως είμαι καλά και σκέφτομαι "αξιώθηκα να το δω κι αυτό, τι ωραία".

Καλό βράδυ! Αύριο βγείτε κάπου στη φύση ή έστω στο μπαλκόνι και δείτε το φεγγάρι, θα το κοιτάζω κι εγώ, με ένα χαμόγελο και ελπίδα για το μέλλον! 

moonriver

Υπερωκεάνιο

Σε εσένα που μου είπες πως σου αρέσει...Στα χρόνια που πέρασαν παρέα...

"Της καρδιάς μου η γη, ανοιχτή πληγή"

Στη Γαλλία

τον Μάρτιο, μόλις πήρα τα καλά αποτελέσματα απο την λαπαροσκόπηση, καθώς κατέβαινα τα σκαλιά της οικοδομής του γιατρού, η φίλη μου απο το νησί ακούγοντας τα νέα στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου μου είπε "Τέλειαααα! Δηλαδή το καλοκαίρι πάμε ταξίδι;;;;" 

Και απο τον Μάρτιο φτάσαμε στον Ιούλιο (αλήθεια πόσο γρήγορα;;;) και το ταξίδι μας κανονίστηκε. Για 8 μέρες οι δυό μας στη Γαλλία, σε ένα τουρ για λίγους! Δεν έχω πολλά να σας πω, όλα συνοψίζονται σε λίγες προτάσεις:
Ήταν τέλεια! όπου κοιτούσαμε βλέπαμε κάτι καινούριο, κάτι μοναδικά όμορφο :-) γύρισα πλουσιότερη κατά πάρα πολλές εικόνες! Γύρισα πίσω γνωρίζοντας λίγο καλύτερα τον εαυτό μου, ξέροντας πια πως ότι μου τύχει (γιατί κάθε ταξίδι έχει και τα δύσκολα-περίεργά του) δεν αγχώνομαι πια για τίποτα! Πως μπορώ και περνάω όμορφα με κάθε παρέα, γιατί σε κάθε άνρθωπο μπορώ να βρω θετικά στοιχεία :-) Πραγματικά ήταν ένα μοναδικό ταξίδι! Άφησα τα πάντα πίσω μου, σαν να έκανα ένα προσωρινό delete και μπήκα στο αεροπλάνο μόνη, με προορισμό τη Γαλλία. Και είναι όμορφα να ταξιδεύεις μόνος (τουλάχιστον εμένα μου αρέσει!)
Επέστρεψα μόλις εχθές και σας αφήνω μερικές φωτογραφίες απο το ταξίδι.

Υ.Γ 1 κάθε μέρα του ταξιδιού για ένα λεπτό στιγμιαία σκεφτόμουν "Πόσο ευγνώμον είμαι με τη ζωή,  που μπορώ και είμαι εδώ φέτος κι όχι σε κάποιο νοσοκομείο να κάνω χμθ" (αν τα πρόσφατα αποτελέσματα έδειχναν κακοήθεια...) Πρέπει να αναγωρίζουμε τα καλά της ζωής, γιατί τότε μπορεί η ζωή να θυμώσει και να πει, τόσες μικρές χαρές σου δίνω, δεν εκτιμάς τίποτα! Εγώ τα τελευταία χρόνια έλεγα πως θέλω να πάω σε μια μεγάλη συναυλία, ε λοιπόν...guess what! Σε αυτό το ταξίδι πήγα σε 3 μεγάλες συναυλίες! Ένιωσα τον παλμό του κόσμου, τα φώτα, τη δυνατή μουσική, την ενέργεια του πλήθους! Αισθάνθηκα ακόμη πιο ζωντανή, και σκέφτηκα πως αν έχεις λίγη υπομονή, η ζωή σε φέρνει (ίσως μετά απο καιρό, αλλά σε φέρνει) μπροστά στις επιθυμίες σου! Καλό βράδυ!

Υ.Γ 2 Σας αφήνω ελάχιστες φωτογραφίες, απο τις 400 που έβγαλα! 

Συναυλία στην Αρένα

Η αγάπη είναι το παν!

Συναυλία σε κάστρο

Αρένα της Άρλ

Σήμερα

Σήμερα πέρασα μια όμορφη μέρα με τη "Σ" και τον μικρό στη θάλασσα, μαζί με μια καινούρια μας φίλη :-). Με κρασί και φαγητό και ενδιάμεσες βουτιές.
Αποχαιρέτησα έτσι τα κορίτσια και τον μικρό γιατί αύριο φεύγω για 7ήμερο ταξίδι στη Γαλλία! Έχω κάπου τρία χρόνια να βγω εξωτερικό και φέτος είναι η ευκαιρία!

Σας φιλώ όλους! Απόψε κατάλαβα πως ανυπομονώ να μπω στο αεροπλάνο και να φύγω!!!!! έτσι για την αλλαγή, έτσι για εμένα!

Φιλιάααα

Πάνω στα σύννεφα!!!

Γενέθλια!

Σήμερα γιορτάσαμε τα γενέθλια της "Σ".

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για κάποιου άλλου τα γενέθλια. Πάντα γράφω για τα δικά μου, σίγουρα, κάθε χρόνο. Φέτος είπα να πρωτοτυπήσω και να ανεβάσω αυτό το ποστ.

Της πήγα μπαλόνια που μου αρέσουν :-) και κρύο καφέ take away που της αρέσει (κάπως έτσι τα βρίσκουμε..) μαζί με το δώρο της και φυσικά μια κάρτα!

Είχαμε και τον μπέμπη φέτος αγκαλιά!

Χρόνια Πολλά "Σ"!

ίσως και γι αυτό να είναι η καταιγίδες...!

Καλό μήνα!

Κάπου 680 αναρτήσεις με τη σημερινή!

Κι αν δεν έχουμε πει καλό μήνα απο δω, τόσα χρόνια τόσες φορές! 

Είναι όμορφο το καλοκαίρι, ότι κι αν κάνεις, όπου κι αν είσαι! Μυρίζει ξενοιασιά για τους περισσότερους με ότι κι αν ασχολούνται. 

Η αλήθεια έιναι πως δεν γράφω συχνά και πάντα νιώθω άσχημα αν αργώ να περάσω απο εδώ. Νιώθω άσχημα απένταντι σε όλους εσάς που περιμένετε κάποιο νέο μου. Αλλά να ξέρετε πως 99% όποτε δεν γράφω σημαίνει πως είμαι καλά και πως κάπου βρίσκομαι εκτός σπιτιού και χασομερώ μακριά απο το λαπτοπ μου και περνάω ωραία:-) είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι, no news=good news!

Όμως και πάλι θέλω να περνάω απο εδώ και να σας αφήνω 2-3 σειρές που και που, έτσι για την επαφή! Δεν θέλω να κλείσει αυτό το Blog. Αν ξεκίνησε αρχικά για παρηγοριά δική μου, τώρα είναι σίγουρα για παρηγοριά-συντροφιά δική σας, είναι η απόδειξη πως η ζωή συνεχίζεται! Με όποιο τρόπο, με κάθε τρόπο!

Σήμερα ξεκινάει ένας νέος μήνας, απο τους καλύτερους του καλοκαιριού! Έχω μεγάλη διαθεση για πολλά! Για πάρα πολλά! Σκεφτόμουν πως τις περισσότερες φορές αυτό που με σταματάει είναι οι άνθρωποι, οι γύρω μου. Αυτοί φρενάρουν με μια χαζο-ετικέτα των "30", εμένα το μυαλό μου πετάει και λαχταράει κίνηση, κόσμο, φωνές, μουσικές, θάλασσες, ταξίδια κτλπ κτλπ! Σκέφτομαι κατα καιρούς λοιπόν να κάνω μια λίστα και να μην παρεκκλίνω πολύ,  να αποφασίσω τι είναι αυτό που θέλω να κάνω περισσότερο στη ζωή, ξεκινώντας απο την καθημερινότητά μου. Δεν μου αρέσει το κλισέ να πω πως ο καρκίνος με έφερε σε αυτές τις σκέψεις...Σίγουρα αγαπούσα πολύ τη ζωή και πριν την αρρώστια μου, αλλά σίγουρα και η αρρώστια μου, μου έδωσε μια ώθηση για πιο πέρα...για κάτι άλλο. Όσο κι αν δεν το συζητάμε όσο κι αν αδυνατούμε να το παραδεχτούμε αλλάξαμε. Είμαστε διαφορετικές τώρα που βγήκαμε απο την καταιγίδα απο ότι πριν, τη στιγμή που μπαίναμε σε αυτή...είναι μια μεγάλη αλήθεια αυτά τα λόγια. Μόνος ένας υπεράνθρωπος θα έμπαινε σε μια τέτοια καταιγίδα και θα έβγαινε μετά στεγνός. Κι εμείς είμαστε απλοί κοινοί-θνητοί. Και ναι αλλάξαμε προς κάποια άλλη κατεύθυνση, και ναι, το έχω ξανα γράψει, άνθρωπος που μύρισε την ανάσα του θανάτου δεν ξέρω τι άνθρωπος έχει γίνει; Δεν μπορώ να ψυχολογήσω τον εαυτό μου τελείως αλλά σίγουρα είμαι ένας άνθρωπος που ξανα παθιάστηκα με τη ζωή!!! Και αυτό είναι ωραίο! Είναι σαν να γίνεσαι και πάλι έφηβος, σαν να ανακαλύπτεις τον κόσμο απο την αρχή! Και είναι τόσο όμορφο αυτό το "απο την αρχή". Είναι σαν κάποιος να σου χάρισε τα μάτια του και να βγήκες απο σκοτάδι ετών. Είναι σαν κάτι να σου άνοιξε τα μάτια, το μυαλό και την καρδιά! Έχεις επάνω σου άλλο βλέμμα και άλλη σοφία! Δεν μπορείς να της κρυφτείς! Όλα φαίνονται, έχεις αλλάξει!

Σας φιλώ κι ελπίζω να βρει ο καθένας και η κάθε μια μας ότι ποθεί! Δεν υπάρχει συνταγή σε αυτό, οι κανόνες έχουν καταργηθεί. Μόνο μια φράση υπάρχει "κάνε ότι σε ευχαριστεί". Αυτό και τίποτε άλλο! Κι αν βρεθεί κάποιος να σου πει..."αυτό που κάνεις είναι χαζό, αμάν ακόμη δεν μεγάλωσες;"
ΑΠΛΑ ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΑΦΤΙΑ ΣΟΥ! BE YOURSELF NO MATTER WHAT THEY SAY!

  

και κάπου εδώ

καταλαβαίνεις τη χαρά και τη γενναιοδωρία της ζωής,
μια μέρα, έτσι απλά και χωρίς να το περιμένεις,
δίχως η ζωή να σου έχει δώσει τίποτα το ιδιαίτερο,
τίποτα τεράστια δεν έχεις στην κατοχή σου
δεν έγραψες ιστορία τα τελευταία 7 χρόνια
είχες όμως πολλές μικρές όμορφες στιγμές
ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!
ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΖΩΗ!
κι αυτό σου δίνει ενέργεια, αυτό σου δίνει θέληση για το μέλλον (όποιο και να είναι αυτό).

Την περασμένη Πέμπτη ήμουν βραδάκι με το ποδήλατό μου στο πάρκο της πόλης, εκεί, μέσα στο ημίφως και με τον αέρα που με δρόσιζε πάνω στο όχημά μου, πάνω στις ορθοπεταλιές σκέφτηκα (σχεδόν δυνατά) "Μόνο ο θεός ξέρει πόσο αγαπώ τη ζωή" (αν υπάρχει θεός ή κάτι/κάποιος που παρακολουθεί τις ενδόμυχες σκέψεις μας).
Χαμογέλασα γιατί ναι, κανείς απο τους γύρω μου δεν μπορεί να μοιραστεί το πόσο αγαπώ τη ζωή, με όποιο κόστος! Πάντα την αγαπούσα τη ζωή αλλά τώρα τελευταία ακόμη πιο πολύ! Τελικά ακόμη κι εμείς που έχουμε περάσει τόσα, θέλουμε (δυστυχώς) κάποιο ταρακούνημα, κι εγώ κουνήθηκα αρκετά τον Μάρτιο, οπότε τώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να είμαι ευγνώμων για όσα έχω καινα συνεχίζω τη ζωή μου με αυτά, χωρίς να γκρινιάζω για όσα άφησα πίσω.
Άφησα πίσω πολλά,ίσως κάποια στιγμή να με πειράξει πραγματικά αλλά πάντα θα ξέρω πως όποιο και να ήταν το τίμημα, εμφάνιση, ψυχολογική κατάσταση, προσωπική κατάσταση, οικογένεια και παιδιά, κέρδισα κάτι, αυτό που λέγεται ΖΩΗ. Και ίσως τελικά, στη ζωή το πιο σημαντικό να είναι αυτό, η ΕΠΙΒΙΩΣΗ! Καληνύχτα!
Η παρακάτω φωτό είναι απο τις περσινές μου διακοπές. Σκιές στον τοίχο με μια φίλη, όπως ακριβώς παίζουν 2 παιδιά που δεν νοιάζονται για τον χρόνο αλλά και ούτε για τη σοβαρότητα της στιγμής! :-)

Βίρα τις άγκυρες

1-2-3 και φύγαμεεεεεεεεεεε!

Δεν ξέρω τι παθαίνουν οι άνθρωποι που έστω μια φορά στη ζωή τους νιώθουν πως θα πεθάνουν. Δυστυχώς για μένα το έχω περάσει πέρα απο 1 φορά στη ζωή μου. Τη δεύτερη φορά ήταν φέτος, κάπου τον Μάρτιο και ήταν βραδάκι κι έβρεχε. Κι ας ακούγεται κλισέ, έτσι ήταν. Και πάρκαρα το αμάξι μου και περπάτησα αρκετά. Εγώ μαζί με τη μητέρα μου. Εκεί μετά τον υπέρηχο της κύστης που είχα στις ωοθήκες ο καθηγητής παν/ίου μου είπε πως 90% είναι ύποπτο για κακοήθεια. Μόνο στη "Σ" το είπα, απο Τρίτη ως Σάββατο το κράτησα κρυφό απο τη μητέρα μου. Βγαίνοντας απλά είπα της είπα "οκ, ο γιατρός δεν είπε τπτ, προέχει να βγάλουμε την κύστη και μάλλον τις ωοθήκες". Όταν τελείωσε η εξέταση και μπήκα πίσω απο το παραβάν να ντυθώ, έχοντας στους ώμους μου κάπου 200 κιλά συν και μέσα στη σαστημάρα μου για την ξαφνική μου κακή τύχη καθώς έκανα την πιο απλή-καθημερινή κίνηση που κάνουν όλοι οι άνθρωποι της γης (οι περισσότεροι) να ντυθώ, εκείνη τη στιγμή υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως και καρκίνο να έχω θα φάω όλα μου τα λεφτά στα ταξίδια! Τι μένει απο τη ζωή σκέφτηκα;;; Μένουν οι άνθρωποι που ανταμώνουμε και τα μέρη που γνωρίζουμε! Ε ναι λοιπόν! Αυτό θα κάνω είπα στον εαυτό μου! Γιατί και στην ιδέα μόνο ότι θα ξανα αντάμωνα τον καρκίνο σκέφτηκα αστραπιαία "τι κάνω εδώ";;;
Ο καθηγητής γιατρός ευτυχώς έπεσε πολύ έξω (καλά κάνουν άλλοι και δεν λένε τίποτα όταν βλέπουν τον υπέρηχο, απλά περιμένουν την βιοψία). Ο γυναικολόγος-υφηγητής-λαπαροσκόπος που με ανέλαβε όταν με εξέτασε με καθησύχασε. Οπότε πέρασα την πόρτα του χειρουργείου σχετικά ήρεμη. Και ναι! Όταν πήρα την επίσημη βιοψία είδα πως δεν είχα τίποτα κακό! Είχα Ενδομητρίωση! Όπως είπε ο λαπαροσκόπος...ήταν το λιγότερο που μπορούσα να πάθω. Κατεβαίνοντας τις σκάλες του ιατρείου του, με την καλή βιοψία στο χέρι, έστειλα sms σε μια φίλη μου απο το νησί που περίμενε με αγωνία τα νέα. Και όταν της είπα τα καλά νέα μου απάντησε "Δηλαδή το καλοκαίρι πάμε ταξίδι;;;;" και είπα το ΝΑΙ!
έκλεισε λοιπόν! Νότια Γαλλία, αεροπλάνα και τρένα σε ένα τουρ οι 2 μας 7 ημερών! Να είναι καλά! Θα είναι ταξίδι εορταστικό, cancer free! Ταξίδι δίχως έννοια! Ταξίδι όλο χαρά! :-) Με πολλές στάσεις και αξιοθέατα! Να μαστε καλά, τον επόμενο μήνα!!!

ο καιρός πέρασε και περνά

πολλές φορές σκέφτομαι διάφορα και θέλω να σας τα γράψω, αλλά να, οι μέρες περνούν τόσο γρήγορα...! καταλαβαίνω πως έχει περάσει πολύς καιρός όταν μπαίνω στο μπλογκ και έχω γράψει για τελευταία φορά τον προηγούμενο μήνα. Ίσως βέβαια αυτό να είναι καλό, ίσως το ότι δεν γράφω συχνά να σημαίνει πως δεν με πιέζει κάτι ψυχολογικά για να το εκφράσω απο τουτο δω το βήμα. Όμως πάντα σας σκέφτομαι, και πάντα σκέφτομαι πως πρέπει-με την καλή έννοια-να γράφω που και που για όλους εσάς που περιμένετε νεά μου! Δεν θέλω να χαθούμε! όχι, με τίποτα! Γι αυτό και συνεχίζω το μπλογκ κι ας έχει βγει απο την καθημερινότητά μου η λέξη καρκίνος! Δεν αφήνω αυτή τη γωνιά, μα ούτε κι εσάς που γίναμε ένα τόσα χρόνια!
 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!! 


εκεί που ήρθε το καλοκαίρι, εκεί και μας έφυγε αλλά που θα πάει;;;; το καλοκαίρι πάντα έρχεται για να μείνει, έστω και για λίγους μήνες! Αυτό που έκανα τις τελευταίες μέρες, το πιο ωραίο, ήταν να πάω στο βουνό, κάπου που είχα να πάω απο το 2007. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, πάλι απο την αρχή, το πράσινο της φύσης (μου είχε λείψει πολύ). Η ομορφιά του βουνού, τα δέντρα αλλά και το νερό. Πήγα ξανά εκεί, με τόσες αναμνήσεις παο εύκολους καιρούς αλλά και με τόση πείρα πια στις πλάτες μου, πείρα της ζωής. Ήταν περίεργο αλλά ναι, δεν με πείραξε που ξανα γύρισα εκεί, σε ένα γνώριμο μέρος αλλά τόσο αλλαγμένη. Δεν με πείραξε καθόλου και ξαφνιάστηκα ευχάριστα! "ΌΛΑ ΚΑΛΑ" σκέφτηκα, αφού πέρασαν τόσα χρόνια απο εκείνο το ένδοξο καλοκαίρι με τον όγκο στο στήθος, ΟΛΑ ΚΑΛΑ που ξανα είμαι εδώ δίχως τον όγκο και γερή! Αυτός ο μικρός παράδεισος μου θύμισε μοναδικές στιγμές με την τότε παρέα μου αλλά δε θέλω να είμαι αχάριστη 2007-2014 κι ακόμη μπορώ να επισκεφτώ αυτό το όμορφο μέρος. Ευτυχώς η ζωή έφερε τα άσχημα αλλά έφερε και τα καλά της μαζί :-) πάλι καλά λοιπόν να λέμε! Σας χαρίζω τη φωτό!

Αυτές τις μέρες γράφω μια ιδέα για ντοκιμαντέρ, τη ζωή μου με τον καρκίνο αλλά και μετά τον καρκίνο, τη δημιουργία αυτού του μπλογκ κτλπ. Θα ενδιαφέρει λέτε το κοινό να δει κάτι τέτοιο στη μεγάλη οθόνη;;; Εγώ θα έλεγα, γιατί όχι;;; φιλιά!