Πάει ο παλιός ο χρόνος

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!!!! Αυτό σίγουρα θα ήταν φέτος ένα διαδεδομένο status στα social media!

Δεν ήταν εύκολο ούτε το 2018 για πάρα πολλούς ανθρώπους. Και για τον δικό μου μικρόκοσμο δεν ήταν εύκολα αλλά τα καταφέραμε...βγαίνουμε απο το τούνελ...μπορεί με αργά βήματα αλλά σταθερά, πάμε προς το φως. 

Φέτος πέρασα τις γιορτές κάπως πιο μοναχικά απο άλλες φορές. Δεν πήγα σε τραπέζια, ούτε σε ρεβεγιόν Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς. Προτιμώ να κάθομαι στο σπίτι παρά να το παίζω (αναγκαστικά) χαρούμενη και χαμογελαστή σε κάποιο τραπέζι καλεσμένη περιμένοντας το νέο έτος. Τα έκανα πολλές φορές αυτά κατά την προσωπική μου 10ετία και μερικές φορές τέτοιου τύπου βραδιές μου προκαλούσαν θλίψη, ειδικά την πρώτη μετά το χειρουργείου στις 3/12/2007. 

Όσο περνάνε τα χρόνια όλο και πιο πολύ ξεμακραίνω από αυτές τις αναμνήσεις. Έτσι γίνεται πάντα στη ζωή, το έλεγα και παλιά. Η μια ανάμνηση σκεπάζει την άλλη. 

Τι είναι αυτό που θυμόμαστε στα βαθειά γεράματα ή στη δύση της ζωής μας (σε όποια ηλικία); Φαντάζομαι οι άνθρωποι θυμούνται μια στιγμή στο χρόνο όπου νιώσανε τη ζεστασιά της αγάπης, μια άλλη στιγμή που γελάσανε πολύ, ένα χαμόγελο ενός ανθρώπου που αγαπούν, μια βόλτα σε ένα μέρος που τους συνεπήρε, μια δυνατή αγκαλιά, μερικές στιγμές απο την παιδική τους ηλικία. Γιατί απο την παιδική ηλικία; Γιατί τότε ήταν που ζούσαμε δίχως να υπάρχει αύριο, που γελούσαμε δυνατά και σχεδιάζαμε να τα πιο τρελά όνειρα! Όταν είσαι μικρός ελπίζεις πως θα γίνεις αστροναύτης, βάζεις στόχο να γίνεις πειρατής, μπαλαρίνα, διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, αθλητής. Νιώθεις ότι είναι τόσο σίγουρο πως θα κατακτήσεις τον κόσμο!

Αυτό χάσαμε μεγαλώνοντας! Χάσαμε το όνειρο, την ελπίδα πως έχουμε κάθε δύναμη και ικανότητα για καλύτερα. Χάσαμε την ενέργεια που είναι ικανή να μας κάνει να ανακαλύψουμε το πιο κρυφό μας ταλέντο, να μας κάνει να πετάξουμε μακριά! Να ζήσουμε τη ζωή που θέλαμε πάντα! Να είμαστε χαρούμενοι σε μια δουλειά που κάνουμε, να γεμίζουμε την καθημερινότητα με τους ανθρώπους της επιλογής μας, να κάνουμε πράγματα για εμάς! Είμαστε 40 και πολλές και πολλοί απο εμάς δεν ζούμε καθόλου για εμάς αλλά για τους άλλους! Πότε σκέφτηκες για τελευταία φορά πως όσα κάνεις για την οικογένεια είναι πολύ καλά και μπράβο αλλά είναι και η ώρα να κάνεις και για εσένα πράγματα;;;

Αυτές οι διάφορες σκέψεις περάσανε σήμερα ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ μολις άνοιξα νέο ποστ για όλους εσάς!

 ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΖΕΙΤΕ! ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΤΕ! Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ ΑΠΟ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ! ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΡΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΥΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΟΥ ΜΑΣΤΙΖΕΙ...ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΤΕ  ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΕΙΤΕ!!!

Χρόνια πολλά!

Ευτυχώς που ήρθαν οι γιορτές και βρέθηκε και ο χρόνος για γράψιμο!

Χρόνια πολλά σε όλους σας εύχομαι! Να περάσετε όμορφα σήμερα και το υπόλοιπο τον εορτών! Ο χρόνος περνάει γρήγορα! Απο το καλοκαίρι περάσαμε στον χειμώνα και να και τα Χριστούγεννα!

Φέτος βγαίνω έξω και διασκεδάζω λες και δεν υπάρχει αύριο!Είδα κόσμο που είχα καιρό να τους δω, γέμισα ευχές και εορταστικά μηνύματα πολλά! 

Χρόνια πολλά λοιπόν, καλά Χριστούγεννα, με αγαπημένα πρόσωπα και χαμόγελα! Με λιγότερο πόνο για όσους περνάνε αυτές τις μέρες δοκιμασίες. Δεν ξέρω αν θα με πιστέψετε αλλά θα σας το γράψω, θα περάσουν τα δύσκολα και θα έρθουν πιο γιορτινές μέρες! Κι εγώ θύμωνα όταν μου το λέγανε αυτό αλλά έτσι είναι, θα περάσουν τα άσχημα και θα έρθουν τα καλα! Χθες που ήμουν έξω για ποτό, κοιτούσα τον κόσμο γύρω μου και δεν πίστευα στην καλή μου τύχη, πως είμαι εδώ, είμαι καλά και διασκεδάζω!!!!

φιλιά πολλά!

Χριστός Ανέστη!

Δεν προλάβαμε να ανταλλάξουμε ευχές! Αυτός ο χρόνος...τρελλός και "φευγάτος" πια!

Χριστός Ανέστη και χρόνια πολλά! Εύχομαι το φετινό Πάσχα να το περάσατε όπως θέλατε! Για όσους είστε στη μάχη με τον καρκίνο μακάρι να ήταν κάπως καλύτερες οι Άγιες μέρες!

Εγώ γύρισα σήμερα απο το νησί, όπου και έκανα βολτίτσες, το πρώτο μου μπάνιο και χαλάρωσα σωματικά και ψυχικά! Βρέθηκα με παλιούς παιδικούς φίλους που πάντα λες και έχουν ραβδί σε γυρίζουν πίσω στα χρόνια της αθωότητας, τότε που πιτσιρίκια, ούτε που φορούσαμε μαγιώ στις παραλίες. Συνάντησα και νέους ανθρώπους, καινούρια πρόσωπα. Ήταν γενικότερα μια αφαίρεση πολλών εννοιών αυτές οι τελευταίες μέρες. Θα ποστάρω σύντομα και φωτό...!

Αυτό που μου έμεινε πιο πολύ ήταν η ημέρα Σάββατο. Λίγες ώρες πριν τη βραδινή Ανάσταση του Κυρίου, εγώ φόρεσα μαγιώ μπήκα στο αυτοκίνητο, άνοιξα τα παράθυρα και έβαλα μπρος για τη θάλασσα! Με τέρμα τη μουσική, με τους ήχους της φύσης να είναι πλέον καλοκαιρινοί, πήρα τις στροφούλες μέχρι να δω γαλάζιο. Κάθε που φτάνω στο ίδιο ψηλό σημείο, με την πανοραμική τιρκουάζ θέα (μα κάθε φορά) θυμάμαι το καλοκαίρι εκείνο. Τη ζεστασιά του, τη βραδινή δροσιά του, την άλμη του, τα χαμόγελα,την ξενοιασιά του, τη "Σ". Σπουδαίο πράγμα οι αναμνήσεις, ειδικά εκείνες, οι όμορφες...μπορούν να γίνουν το καταφύγιό σου στα δύσκολα! Αυτό λοιπόν το πρόσφατο Σάββατο είχα τόοοοοσηηηηη χαρά για τη θέα που αντίκρισα και για την πρώτη βουτιά που θα έκανα για φέτος, που σάστισα με τον ίδιο μου τον εαυτό. "Μπορεί και να μην άλλαξα τόσο" σκέφτηκα. Μπορεί να έχω ακόμη την ίδια λαχτάρα για τα μικρά, για τη φύση, για τους ανθρώπους! Δεν πάγωσε τίποτα μέσα μου, αυτό είναι ο πιο σημαντικό! Σαν να μην πέρασε μια μέρα!!!Μόνο η "Σ" έλειπε απο την εικόνα.
Εκείνη τη μέρα κατάλαβα πως δεν μπορούμε να φέρουμε τον χρόνο πίσω μα ούτε και να κερδίσουμε τις μέρες τις "φυλακής" μας με τον καρκίνο. Εκείνες οι μέρες γράφτηκαν στο προσωπικό ημερολόγιο του καθένα, άλλοτε ως δύσκολες, άλλοτε κάπως πιο εύκολες, άλλοτε με λίγο χρώμα άλλοτε τελείως μαύρες. Αυτό όσο πιο γρήγορα το αποδεχτούμε τόσο το καλύτερο!Παίρνουμε ως δεδομένο πως χάσαμε χρόνο απο τη ζωή μας και πως επιθυμούσαμε να πιάσουμε τη ζωή απο εκεί που την αφήσαμε αλλά όταν προσπαθήσαμε να το κάνουμε σε συνδυασμό με τους άλλους δεν το πετύχαμε. Όλα γύρω μας ήταν ΑΛΛΑ, έτσι απλά άλλα, διαφορετικά και δίχως εξήγηση. Εγώ όταν το κατάλαβα αυτό, μετά απο τρία χρόνια, άρχισα να κάνω αυτά που ήθελα, μη στηριζόμενη στους "άλλους" και κατάφερα να τα προσφέρω στον εαυτό μου αυτά που ήθελα. Ήθελα βόλτα και δεν έβρισκα παρέα, πήγαινα μόνη μου ή φρόντισα να βρώ και άλλες παρέες που να θέλουν την ίδια βόλτα;-)
Για όλα κάποια στιγμή έρχεται η λύση.......απλά θέλει υπομονή, και ποιος απο εμάς τους καρκινοπαθείς την έχει;;;ΚΑΝΕΙΣ θα έλεγα με σιγουριά.
Όμως η ζωή είναι ωραία, έχει και αρκετή μαγκιά και εκεί που κάποτε σε κλώτσησε, εκεί και σε τοποθετεί αργότερα σε μια νέα αρχή, στον σωστό δρόμο γιατί σίγουρα κάπου στην πορεία είχες χαθεί μες στα νοσοκομεία και τις θεραπείες.

Ναι, η ζωή είναι ωραία, και ξέρω είναι κλισέ, αλλά δεν φοβάμαι να το πω σε εσάς, γιατί δεν είμαι καμιά κοπελίτσα άνετη κι ωραία που απλά αναμασω τις φιλοσοφίες των άλλων. Είμαι μια κοπέλα στα 32 που στη σύντομη πορεία μου σε τουτη τη γη πέρασα και απο ένα καρκινάκι! Ναι, η ζωή είναι ωραία, δεν το βλέπεις μέσα στην ταλαιπωρία σου, στους εμετούς, στο ξεμάλλιασμα, στα πρηξίματα στην απουσία του στήθους, μα όταν κόψεις το νήμα και τελειώσεις με όλα αυτά, τότε θα δεις πως άξιζε ο αγώνας σου. Δεν νομίζω να είναι πολλοί οι αθλητές που τρελλαίνονται καθώς τρέχουν, απλά το έχουν συνηθίσει, τη νίκη όμως και τον τερματισμό κανείς δεν εμίσησε!
Έτσι και στον στήβο του καρκίνου, κανείς ΦΥΣΙΚΑ δεν θέλει να μπλεχτεί, κανείς δεν θέλει να τα περάσει, όλοι μας ανατριχιάζουμε στην ιδέα της χμθ αλλά, όταν όλα αυτά τελειώσουν τότε έχουμε τον αέρα του νικητή, τη χαρά του πρωταθλητή. Θέλουμε να ζήσουμε στα άκρα, να μη μας ξεφύγει "ούτε γωνίτσα απο αυτή τη ζωή"!

Σας φιλώ! Σας έχω μέσα στην καρδιά μου! Όταν περνάω καλά, πραγματικά σας σκέφτομαι με ένα χαμόγελο "μακάρι να μπορούσατε να με δείτε" θα παίρνατε πολύ κουράγιο για τη ζωή μετά τον καρκίνο!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ 

Μεγάλη Παρασκευή!

Φίλοι μου σας αφήνω. Ίσως να μην ποστάρω καν αυτές τις μέρες γιατί θα λείπω στο νησί ως την Τρίτη. Να με σκέφτεστε εκεί κάπου στο Ιόνιο, με θέα την (αγαπημένη μου) θάλασσα!
Να προσέχετε τον εαυτό σας!
Να εκτιμάτε και τα "μικρά" της ζωής!

Σας εύχομαι πάνω απο όλα ΥΓΕΙΑ! Να έχετε ένα όμορφο Πάσχα, όσο γίνεται πιο ήρεμο, ψυχικά και
σωματικά!

Υ.Γ ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΧΑΝΟΜΑΣΤΕ!

φιλιά!

(το SweetDecember είναι πια στο youtube Sweet December mastektomi, αλλά και στο Facebook)

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα!

Γειά σας φίλοι μου!

Ευχαριστώ όλους εσάς που περνάτε απο εδώ κι όλους εσάς που μου στέλνετε e-mail ή σύντομα λογάκια στο FB!

Δεν έχω λόγια για την παρέα σας τα τελευταία 5 χρόνια! Περασαμε μαζί τα δύσκολα, μαζί και τα πιο εύκολα, και τις όμορφές μου στιγμές!

Πέντε χρόνια δεν είναι λίγα! Κρύβουν τόσους μήνες και άλλες τόσε μέρες! Μέρες που περνούσα μόνη, μέρες με παρέα, μέρες με όλους εσάς!

Χθες στο γυμναστήριο, καθώς έβλεπα στον καθρέφτη τον νέο μου εαυτό να τρέχει πάνω στον διάδρομο, αναρωτήθηκα...απο το 2007 ως τώρα, ήταν περισσότερες οι καλές ή οι κακές στιγμές;

Περισσότερες σκέφτηκα ήταν οι κακές στιγμές...ήταν οι στιγμές της αναμέτρησης με τον εαυτό μου και τους γύρω μου δύσκολες, ήταν η μοναξιά ζόρικη, ήταν το σκοτάδι πυκνό κάθε φορά που κάποιος δεν καταλάβαινε τις ανάγκες μου. Ήταν πολλές οι άσχημες στιγμές, οι στιγμές της ανασφάλιας, της αμφισβήτησης, της κόντρας. Οι καυγάδες με τα αγαπημένα πρόσωπα, το να μην μπορείς να πιάσεις τη ζωή απο εκεί που την άφησες. Όλα αυτά που έχασες, οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες απο τη ζωή σου που δεν γυρίζουν πίσω. Μια μικρή φυλακή στην οποία ο καρκίνος σε πετάει με το "έτσι θέλω". Πως να κερδίσεις τον χαμένο χρόνο; Πως να μάθεις να ζεις απο την αρχή; Γιατί να πρέπει να τα κάνεις εσύ όλα απο την αρχή, ενώ οι γύρω σου συνεχίζουν τη ζωή τους σε ευθεία γραμμή; Είναι κουραστικό! Είναι ψυχοφθόρα τα "άλλα μήκη κύματος" στα οποία εκπέμπουν οι άλλοι. Μήπως όμως έχεις και πολλές επιλογές;;; Οι επιλογές με το πέρασμα των χρόνων μικραίνουν! Αυτή είναι η ζωή.

Οι άσχημες στιγμές και αναμνήσεις στις βαλίτσες της ζωής μου είναι πολλές, περισσότερες απο τις όμορφες. Βγήκα πληγωμένη απο όλη αυτή την περιπέτεια όμως έμαθα να γλύφω τις πληγές μου. Ίσως αυτή να είναι η τύχη μου! Η δύναμη της ψυχής μου που φανερώθηκε στα 27, το πνεύμα μου που κολύμπησε και βγήκε απο τη θάλασσα και επέζησε της περιπέτειας! 

Οι άσχημες στιγμές είναι πολλές, οι όμορφες όμως, αν και λίγες ανθίζουν μέσα μου! Και ανθίζουν δυνατά, και έρχονται σε τέλεια αντίθεση με τις κακές. Έμαθα να πολλαπλασιάζω το καλό στην καθημερινότητά μου, το απλό, το μικρό. Να προσπαθώ κάθε μέρα να διώχνω τη μιζέρια απο μέσα μου, να προσπαθώ να καλμάρω τον εαυτό μου, να προσπαθώ να μην με επηρεάζουν οι άλλοι και οι συμπεριφορές τους! Δεν τα καταφέρνω πάντα, κι αυτό ήταν το αδύνατό μου σημείο τα τελευταία 5 χρόνια, η ψυχολογία μου ήταν στα χέρια των άλλων. Δεν ξέρω πως να το εξηγήσω...είχα ανάγκη απο ανθρώπους σε όλο αυτό το περίεργο "παιχνίδι". Οι άνθρωποι ήταν για μένα ο "θεός" στον οποίο προσευχόμουν. Μια βόλτα μαζί τους και ήμουν περδίκι! Επειδή όμως δεν είχα πάντα αυτό που ευχόμουν, έμαθα (σε διάστημα 3 χρόνων) να μην εναποθέτω ελπίδες εκεί που δεν θα ανθίσουν. Έμαθα να προχωρώ. Και πιστέψτε με, δεν ήθελα καθόλου να προχωρήσω κι έκανα προσπάθεια ΑΚΟΜΗ και γι αυτό, ΝΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΩ! Γιατί όλοι πιστεύω πως προτιμούμε τα γνώριμα και στα γνώριμα γυρίζουμε κι εκεί θέλουμε για πάντα να μείνουμε. Όμως αν τα γνώριμα αλλάζουν και αλλοιώνονται με το χρόνο, τότε τι κάνεις; Εσύ θες να μείνεις ίδιος αλλά το περιβάλλον σου έχει αλλάξει! Άρα κάτι απ έξω σου, σου φωνάζει ΑΛΛΑΞΕ κι εσύ γιατί εμείς τρέχουμε, δεν μας προλαβαίνεις όπως είσαι, τρέχα, τα τρένα φεύγουν. Απο την άλλη ποιός είπε πως τα τρένα είναι μετρημένα; Ποιός μας άφησε το timetable πριν μπει στην ταχία του; Και ποιός υπογράφει πως μπήκε στο σωστό τρένο;;;Όλα είναι θέμα συμπτώσεων, τύχης, μιας στάλας μυαλού και ενός τόνου σωστής κρίσης. Αλλά πόσοι στη ζωή ακολουθούν συνταγή; Οι περισσότεροι παρασύρονται απο διάφορες σειρήνες, άρα δεν είναι σε θέση να γνωρίζουν το καλό απο το καλύτερο...έτσι δεν είναι; Κι εγώ κάπου γύρω απο αυτό το καζάνι βράζω...
Αυτά για σήμερα!
Έξω μύρισε Μάης απο τώρα! Μια βόλτα στη θάλασσα θα κάνει τη δουλειά της. Μια βόλτα στη θάλασσα θα μου θυμίσει πόσο μικροί είμαστε εμείς μπροστά στο μεγαλείο της φύσης, θα μου θυμίσει πως η ίδια η ζωή είναι σαν τη θάλασσα "πότε ήρεμη και πότε φουρτουνιασμένη". Θα κοιτάξω το γαλάζιο της και θα πω
"άξιζε αυτό το ταξίδι σε τούτο τον δύσκολο κόσμο, για λίγες, για ελάχιστες στιγμές καλές, μα άξιζε!!!"
Ο μεγάλος Έλληνας ποιητής Οδ. Ελύτης το έχει πει χρόνια τώρα:

2013 is here!

Αγαπημένοι μου φίλοι! Ήρθε και το (για κάποιους) γρουσούζικο 2013! Εγώ προτιμώ να  το πω γουρλίδικο! Είναι πάντως η πρώτη φορά μετά το 1987 που δεν έχει το έτος δύο ίδια ψηφία, όπως 1988, 1989, 1990,1991, 2001 κλπ...κλπ Γιατί όχι λοιπόν, κάτι διαφορετικό ανάμεσά μας μετά απο τόοοοσα χρόνια;;;

Σας εύχομαι υγεία, χαμόγελα και αισιοδοξία!

Να βρείτε σπάνιους, πολύχρωμους ανθρώπους και να τους αγκαλιάστε, 

να κρατήσετε κοντά σας όσους αγκαλιάζουν και χαρίζουν αληθινά χάδια!

Ένα χάδι, μια καλή κουβέντα, ένα χαμόγελο, αρκούν για να γεμίσουν την καρδιά μας! 

Να αγαπάτε με όλη σας την καρδιά

αλλά 

να φροντίζετε την καρδούλα σας να την αγαπάνε κιόλας! 

Να έχετε δίπλα σας ανθρώπους που να σας δείχνουν την αγάπη τους! H  αίσθηση είναι μοναδική!

Μη μένετε στα ημίμετρα!Η ζωή είναι τόσο μικρή αλλά και παράλληλα πολύ όμορφη για να τη χαραμίζουμε σε μονόδρομες σχέσεις! Πιστέψτε πως αξίζετε το καλύτερο και παλέψτε γι αυτό! Αγκαλιάστε εσείς πρώτοι τον εαυτό σας, τις αδυναμίες και τις δυνατότητές σας! Όλα θα γίνουν!

Στη θάλασσα που υπεραγαπώ, σε εκείνη που άφησα να λούζει το κορμί μου ώρες ατελείωτες το τελευταίο καλοκαίρι της "πριν" ζωής μου, εκεί πέρασα την πρώτη μέρα του 2013. Προσπάθησα να θυμηθώ εκείνες τις κοπέλες, τις τόσο ανέμελες και κεφάτες, εμάς...Νομίζω το μόνο που έμεινε ίδιο είναι η θάλασσα, Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ. Αλλά μήπως, ακόμη και αυτή δεν είναι κάθε φορά και διαφορετική; Άλλο χρώμα, άλλη στάθμη...
Άφησα το 2012 να το πάρει ο αφρός! Έτσι απλά...τι είναι πια; Μερικοί αριθμοί μαζί...Που πήγαν τα πέντε χρόνια απο τον κακρίνο μου; Νομίζω είναι παντού...είναι μερικά στην Ελλάδα, κάποια στο εξωτερικό, στα ταξίδια που έκανα τελευταία. Που πήγε το κορίτσι του 2007; Είναι κάπου εδώ, αλλά δεν είναι πια εκείνη η ανέμελη ύπαρξη στο Ιόνιο, δεν είναι ούτε το παιδί που φοβόταν το αύριο όταν χειρουργήθηκε, είναι μια γυναίκα που πάλεψε με τον ίδιο της τον εαυτό, με την ψυχολογία της, με το σώμα της, με την ψυχή και το μυαλό, διατήρησε πολλά στοιχεία της εφηβείας της πάσχισε πολύ για να φωλιάζει για πάντα μέσα της η αγάπη και να την χαρίζει απλόχερα στον κόσμο αλλά με άλλη ωριμότητα πλέον...Οι μέρες μιας άλλης φιλοσοφίας ανέτειλαν και είναι πάρα πάρα, μα πάρα πολύ όμορφο να ανατέλει κάτι μέσα σου! Είναι μια νέα πραγματικότητα, ένας νέος, άλλος εαυτός!
Ας είναι το 2013 μια καλή χρονιά για εμένα, για εμάς, με λιγότερο πόνο και περισσότερη ποιότητα ανθρώπων, σχέσεων, σκέψεων και προθέσεων! Με καλά νέα, ελάχιστους καυγάδες, περισσότερο έξω, με εκδρομές, διαδρομές και ατελείωτη λαχτάρα για ζωή! Είμαι εξάλλου 32...δεν θέλω να χάνω άλλο τον χρόνο μου!

Σας φιλώ όλους! Χρόνια τώρα με στηρίζετε! Ο καθε ένας απο εσάς μου είναι τόσο μα τόσο μοναδικός!!!!

Παραμονή απόψε

και εγώ θέλω να σας στείλω ένα αισιόδοξο μήνυμα πως δεν μπορεί κάπου μέσα μας ή εκεί έξω υπάρχει ελπίδα. Η ελπίδα είναι μια όμορφη λέξη, η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία, μια ελπίδα μας κρατά στη ζωή, με μια ελπίδα ζούμε. Δεν το καταλαβαίνουμε, δεν το παρατηρούμε συχνά μα καθημερινά όλο και κάτι ελπίζουμε, ακόμη και το να μη βρέξει...

Μια ελπίδα λοιπόν μας κρατά σε τούτη τη ζωή. Μια ελπίδα, μια ελπίδα να είμαστε καλά, μια ευχή για υγεία, ένα χαμόγελο για καλή τύχη, μια αγκαλία πως όλα θα πάνε καλά. Μια ελπίδα θέλω απόψε να φυτέψω στο μυαλό σας! Μια ελπίδα πως θα περάσετε στην απέναντι όχθη του ποταμού, πως θα τελειώσουν οι θεραπείες, πως θα γυρίσετε στο σπίτι και στους αγαπημένους σας, πως όλα θα γίνουν (σχεδόν) όπως πριν! 

Σε αυτή την ελπίδα αφέθηκα, με αυτή την ελπίδα πορεύομαι ακόμη!

ΕΛΠΙΔΑ για το μέλλον,  ΠΙΣΤΗ στον εαυτό σας και τους άλλους και ΣΟΦΙΑ απο την εμπειρία σας και εμπειρία μου απο τον καρκίνο!

Να μη χάνετε την πίστη σας, να μην σβήνετε την ελπίδα σας, να τιθασεύετε τον νου και να τον οδηγείται σε ένα καλύτερο μέλλον! Εκεί να μένετε, στα καλύτερα, με το μυαλό, με τη φαντασία να σκέφτεστε όμορφες εικόνες, εικόνες πολύχρωμες και όχι νοσοκομειακές!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! 

Μας αξίζει το καλύτερο, βρείτε τι σας αρέσει και αφεθείτε σε αυτό δίχως δεύτερη σκέψη! Η ζωή είναι πάρα πολύ μικρή για μεγάλους συμβιβασμούς!

ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ

σας εύχομαι!!!!!

Η πρώτη του πρώτου μήνα, αυτού του χρόνου με βρήκε σε εκδρομούλα. Είδα χιόνια, βρέθηκα με φίλους, πέρασα όμορφα! Βλέπω με αισιοδοξία την χρονιά που ανοίχτηκε, μακάρι αυτό να μην αλλάξει! Φιλάκια πολλά, εύχομαι ο νεος χρόνος να σας φέρει όλα τα καλά, μα πάνω απο όλα ηρεμία μυαλού και ψυχής και μεγάλες ποσότητες αισιοδοξίας!!!!

Χρόνια πολλά!

Τα Χριστούγεννα πέρασαν ήδη και ατενίζουμε πια την καινούρια χρονιά!

Δεν είχα καμία διάθεση φέτος, λίγο το ένδοξο-χαμένο-παρελθόν, λίγο ο θάνατος της ξαδέρφης μου...λίγο απο όλα, απο πολλά και διαφορα, δεν ήμουν και πολύ κεφάτη...ωστόσο τελικά πήγε καλύτερα απο ότι το περίμενα.

Βγήκα έξω, βρέθηκα με φίλους και οι μέρες γέμισαν ευχάριστα... Τελικά καμιά φορά δεν περιμένεις τίποτα, αλλά βρίσκεις αρκετά, αυτό είναι πλούτος!

φιλιά πολλά , χρόνια πολλά!

Χρόνια πολλά ΓΥΝΑΙΚΕΣ

για όλες εμάς που καθε μέρα κάνομε τον αγώνα μας για ένα καλύτερο, δικό μας αύριο...

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ! ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΜΕ!

μια σύγχρονη γυναίκα παρακάτω μιλάει ανοικτά για τον Καρκίνο της...έχουν περάσει 5 χρόνια απο τον όγκο της στο στήθος και είναι ΚΑΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

Κάιλη Μινόγκ!

Απόκριες τέλος

κρίμα που πέρασαν οι γιορτινές μέρες....ευτυχώς όμως πέρασαν ευχάριστα ;-)

ευχαριστώ τους φίλους μου εδώ (και ας μην το ξέρουν) για τις όμορφες στιγμές, για το μασκάρεμα, για τους χορούς και τα ξενύχτια, ήταν ότι χρειαζόμουν

καλό υπόλοιπο εβδομάδας!

Η ψυχολογία μου κάνει κύκλους....

Φέτος τα Χριστούγεννα ίσως έγιναν πολλά περισσότερα απο όσα κατάλαβα, και το συνειδητοποίησα όταν έφυγα απο την πόλη μου. Όταν αφήνεις έναν τόπο, άθελά σου ανατρέχεις σε πρόσφατες αναμνήσεις απο τον τόπο που άφησες πίσω. Εκεί κάπου, είναι πολύ πιθανό να ανακαλύψεις πως δεν έκανες κάποια πράγματα που θα ήθελες να κάνεις, εκεί κάπου μπορεί να μετρήσεις και κάποιες απουσίες.
Ίσως οι φετινές γιορτές να ήταν οι πιο διαφορετικές της τελευταίας τριετίας . Μου προέκυψαν ανάμεικτα συναισθήματα λόγω των αλλαγών...αλλά τίποτα απο όλα όσα σας γράφω δεν είναι συγκεκριμένο και έτσι δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς περι τίνος πρόκειται. Δεν μπορώ να πω π.χ "μου στοίχισε αυτό, μου κόστισε το άλλο". Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να προσπαθήσω για ένα μέλλον λιγότερο συναισθηματικό και το προσπαθώ! Πρέπει να μου γίνει βίωμα να δέχομαι τις όποιες αλλαγές αλλά θες ο συναισθηματισμός, θες η "αδυναμία" της αρρώστιας και τα σπασμένα μου νεύρα, ε ναι, είναι πολλά που θέλω να γίνονται my own way. Αλλά η ζωή δεν είναι αυτό που θες, η ζωή είναι αυτό που έχεις.
Φέτος είπα τουλάχιστον να αρχίσω με το να μην περιμένω πολλά απο τους γύρω μου, και αυτό για να μην απογοητεύομαι, γιατί σταδιακά, αυτό το "σχήμα" > προσμονή-αποτέλεσμα-απογοήτευση με φθείρει εδώ και τρια χρόνια. Και τρια χρόνια είναι πολλά, και να θες δεν αντέχεις άλλο τη φθορά, φτάνει σε σημείο να γίνεται μαζοχισμός! Κανείς, όσο και αν θέλει, όσο και αν προσπαθεί, δεν θα μπει ποτέ στη θέση μας. Ξέρετε γιατί;;; Γιατί όποιος δε νόσησε, δεν θα σκεφτεί ποτέ π.χ πηγαίνοντας στη δουλειά του, πως στην προτελευταία θεραπεία την είχε "γονατίσει" η κάσκα, έκλαψε αλλά έσφυξε δόντι, γιατί πολύ απλά, δεν θα έχει τέτοια βιώματα! δε φταίει κανείς...ούτε αυτός που αρρώστησε, ούτε αυτός που δεν ξέρει. Ο τελευταίος και να του το πεις, θα το ξεχάσει. Εμείς ξεχνάμε αλλά πάντα κάτι θα υπάρχει να μας το θυμίζει.
Σήμερα σκέφτηκα πως είμαι σαν ένας άνθρωπος που ξαφνικά, μέσα σε ένα βράδυ του κάηκε το σπίτι. Δεν πέθανα, αλλά έπαθα μεγάλη ζημιά. Ότι όριζα ως δικό μου και δεδομένο, το έχασα, το πήρε μαζί της η φωτιά και εγώ έμεινα να κοιτάζω τις στάχτες. Μέσα σε χρώμα γκρί, κατάλαβα πως έχασα πολλά κομμάτια του εαυτού μου και έπρεπε να καταβάλω μεγάλη δύναμη και να βρω το κουράγιο να συνεχίσω τη ζωή μου σε ένα άλλο σπίτι/σώμα ή μάλλον, να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή απο το μηδέν, στο καινούριο μου αυτό σώμα. Δεν άλλαξα στον πυρίνα μου, η σοκαριστική όμως αυτή εμπειρία, με επηρέασε σε πολύ μεγάλο ποσοστό. Και ο καρκίνος, όπως κάθετι που μας "καίει" θέλει δουλειά, θέλει να τελειώσεις με το σωματικό και να φροντίσεις το ψυχολογικό, θέλει γερά νεύρα να δεις το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-άδειο, να εκτιμήσεις τα καλά και όχι να ψάχνεις για τα καλύτερα...αυτά δεν έχουν τελειωμό, έτσι και αλλιώς!

Κλείνω το αποψινό ποστ αισιόδοξα. Να ξέρετε ότι όσες είναι οι φορές που "πέφτω" άλλες τόσες είναι και εκείνες που σηκώνομαι!
Ξέρετε τι είναι αισιοδοξία στη ζωή;;;Σήμερα είχε έναν ήλιο λαμπρό και εγώ αισθάνθηκα τυχερή που δεν μου δεσμεύει καμία "πεταλούδα" το χέρι, που μπορώ, όχι μόνο να πάρω τα πόδια μου, αλλά μπορώ και να τρέξω. Και αυτό έκανα, άφησα τον ήλιο να με ζεσταίνει, και βγήκα να τρέξω δίπλα στη θάλασσα. Κοίταξα τα σπιτάκια της "χώρας" με μια ματιά γεμάτη αγάπη για τούτο τον τόπο που έγινε το καταφύγιό μου, μετά απο μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου. Χάζεψα τα κύματα που σκάγανε με δύναμη στα βράχια και ταξίδεψα στο βαθυ μπλε της θάλασσας, πέρα, μακρυά, σε ένα μέλλον δίχως σκοτούρες και προβλήματα. Πήρα βαθιά ανάσα και ένιωσα πως το ιώδιο της θάλασσας γέμισε κάθε κύτταρό μου με ΖΩΗ.

Εβδομάδα περισυλλογής....

Πρώτη εβδομάδα στη δουλειά και στο εργένικό μου σπίτι...

ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ:

Καμία διάθεση για δουλειές και τακτοποίηση του σπιτιού! Γενικά καμία διάθεση γενικώς :-Ρ

Διαταραχή βραδινού ύπνου

Αποτυχημένες προσπάθεις για μεσημεριανό ύπνο

Αγχος δίχως συγκεκριμένο λόγο ή μήπως υπάρχει λόγος;

πρώτο 2011 post...!

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

είναι μέρες που ήθελα να γράψω αλλά οι γιορτές πλανεύουν.....

με συν και πλην, με τη μελαγχολία ώρες ώρες των Χριστουγέννων, πέρασαν και αυτές οι διακοπές. Πήγα σπίτι μου και γύρισα (κιόλας) στο νησί, σήμερα για δουλειά.

Τις μέρες απουσίας μου απο εδώ τις γέμισα με ένα πάρτυ γενεθλίων στην γεννέτειρά μου με κάπου 10 φίλες, με κομμωτήριο και new look, με ένα σπινθηρογράφημα στην Αθήνα, μια εξέταση απο τον χειρούργο μου που ολοκλήρωσε τον ετήσιο-μεγάλο επανέλεγχο, μια εκδρομή στη Βόρεια Ελλάδα, φωτογραφίες στο χιόνι σε ένα κουκλίστικο χωριό στη Φλώρινα, νυχτερινή διασκέδαση και αμέτρητους μεσημεριανούς καφέδες.

Πίσω για δουλειά, η εβδομάδα αυτή θα είναι σίγουρα προσαρμογής....

Φέτος, το 2011, τρία χρόνια μετά, αλλά πάντα με τον απόηχο εκείνης της θλιβερής περιπέτειας, όταν έγραψα απόψε στην ίδια παράγραφο και για την εξέταση και για το πως πέρασα τις γιορτές, ήταν πραγματικά δίχως καμία φόρτιση, έτσι είναι, μαθαίνεις να ζεις με ΑΥΤΟ!

Εύχομαι σε όλους μια όμορφη χρονιά!
Να μην σας τρομάζει ο χρόνος που φεύγει μα ούτε και εκείνος που έρχεται! Οι αριθμοί είναι τυπικοί, κάντε τους σύμμαχο και όχι εχθρό, δείτε το 2011 σαν πρόκληση, ένας νέος αριθμός, μια καινούρια χρονιά, μια καινούρια ματιά στη ζωή, ένα νέο ξεκίνημα!
Εύχομαι σε όλους όσους περνούν άσχημα αυτή την περίοδο λόγω του καρκίνου να βγούν σύντομα στην επιφάνεια αυτής της σκοτεινής θάλασσας και να αναπνεύσουν βαθειά, όπως τότε, στην πρώτη τους ανάσα! Τίποτα δεν είναι εύκολο στη ζωή, ιδίως όταν επιβαρύνεσαι με το βάρος ενός καρκίνου, αλλά....αλλά....οφείλουμε, πρώτα απο όλα στον ίδιο μας τον εαυτό, και έπειτα σε όλους όσους μας αγαπάνε, σε εκείνους που μας θεωρούν σημαντικούς άλλους να προσπαθήσουμε, και η προσπάθεια είναι το πρώτο βήμα.

Άπειρα Χρόνια Υγείας προς όλουςςςςςςςςς!
φιλιά!

Τελευταίο 2010 post ;-)

Γειά σας φίλοι μου!

για όλους εσάς που θα διαβάσετε απόψε, σκέφτηκα πριν βγω για τον πρωτοχρονιάτικο εορτασμό να γράψω 2 κουβέντες! Ξέρω μεταξύ μας, πως αρκετοί απο εσάς θα μείνετε μέσα, πως αρκετοί απο εσάς θα ανοίξετε τον υπολογιστή για λίγη συντροφιά. Θα θελα λοιπόν να σας κρατήσω και εγώ το χέρι για λίγο απόψε (παρόλο που όταν θα διαβάζετε δεν θα είμαι εδώ...αλλά έξω).
Δεν έχω κανένα καημό για την φετινή Πρωτοχρονιά, όμως τελευταία έχω ένα μόττο "καλύτερα έξω, παρά στο σπίτι".

2010...........................................

φεύγει, έφυγε....!

Ο Ιανουάριος του 2010 με βρήκε στο χειρουργείο και το αποτέλεσμα ήταν ένα καινούριο στήθος, με τη βοήθεια των σιλικόνων. Πέμπτη χειρουργήθηκα, και την Δευτέρα ήμουν ήδη στη δουλειά! Ράμματα και προσοχή για αρχή αλλά σε μια βδομάδα κιόλας οδηγούσα! Αναρρώνω καλά τελικά, αυτό κατάλαβα την τελευταία τριετία της ζωής μου! Δεν θα έλεγα πως έιμαι καλός ασθενής (ας κάνω και μια αυτοκριτική πριν βγει το 2010) κάνω ότι θέλω, και το ποδηλατάκι μου (αν και φρεσκοχειρουργημένη) και τις βόλτες μου, και τα ποτάκια μου....Γενικά δεν θέλω να περιορίζομαι με τίποτα....αλλά δεν σας συνιστώ να κάνετε το παράδειγμά μου μίμηση :-Ρ Ο κάθε ασθενής είναι ξεχωριστός!
Απόψε κλείνω το 2010 CANCER FREE όπως λέω και έχουν πλέον περάσει 3 χρόνια απο το χειρουργείο μου! Απόψε κλείνω το 2010 διορισμένη, με μια μόνιμη δουλειά! Απόψε κλείνω το 2010 ξέρωντας πως έχω ένα σπιτάκι σε ένα νησί και φίλους εκεί που μου γεμίζουν τη ζωή με χαμόγελα. Απόψε κλείνω το 2010 ξέροντας πως έχω πια μια καινούρια ζωή. Βλέπω το 2011 γνωρίζοντας πως η ζωή μου στέρησε πολλά, αλλά δεν παραιτήθηκα ποτέ! Σμιλεύτηκα περνώντας απο μια τόσο απάνθρωπη διαδικασία, όπως είναι οι χμθ και ίσως θα έπρεπε να αναγνωρίζω πλεον πως βγήκα τελικά δυνατή και πως κέρδισα τη ζωή! Πολλές φορές, όταν βγαίνω στο δρόμο, με τα mp3 στα αφτιά και τον αέρα να μου χαιδεύει τα μαλλιά, νιώθω περπατώντας και πατώντας (κυριολεκτικά) στα πόδια μου, τη χαρά και την αισιοδοξία του νικητή!

Απόψε, θέλω να σας πω, πως....παρόλο που η ζωή είναι σκληρή και μπορεί πολλές φορές να μας φέρει τεράστιες ανατροπές...να μας ρήξει στα τάρταρα, και απο "βασιλιάδες" να γίνουμε "ζητιάνοι" να ξέρετε πως η "ποιότητα" και η "φινέτσα" ενός πρώην "βασιλιά" δεν χάνεται,ποτέ, είναι εκεί, τα "ρούχα" (σώμα;) απλώς αλλάζουν, η καρδιά όμως, το μυαλό και η ψυχή παραμένουν...και ο δρόμος για την "επάνοδο" αν και δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα...υπάρχει. Αυτό που μένει να κάνουμε, είναι να πιστέψουμε σε εμάς και τα όνειρά μας, να πιστέψουμε στις δυνάμεις μας, να αγκαλιάσουμε τον εαυτό μας, να επιστρατεύσουμε ακόμη και το μικρό μας δαχτυλάκι και να σηκωθούμε. Η ζωή μας το χρωστάει!

Καλή χρονιά φίλοι μου! Καμία αλλαγή δεν είναι εύκολη, καμία πρόοδος δεν έρχεται "θεόσταλτη" αλλά μπορούμε! Μπορούμε να κάνουμε πολλά, αρκεί να έχουμε την υγειά μας ;-)

Σας φιλώωωωωωωωω!

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες

Έχετε ποτέ κοιτάξει τριγύρω σας να δείτε πόσες γυναίκες αγωνίζονται καθημερινά; Γιατί είναι αλήθεια, οι γυναίκες πρέπει να καταβάλουν τη διπλάσια προσπάθεια από ότι οι άνδρες για να καθιερωθούν στον ίδιο χώρο. Και ναι, εδώ και χρόνια βλέπουμε γυναίκες σε ηγετικές θέσεις, γυναίκες που τα καταφέρνουν εξίσου καλά και στα κοινά αλλά και στην οικογένεια. Οι γυναικείες «φιγούρες» είναι άπειρες! Η μάνα, η αδερφή, η ξαδέρφη, η σύντροφος, η σύζυγος, η ερωμένη, η συνάδελφος και άλλοι τόσοι ρόλοι. Ανάμεσά τους και οι γυναίκες που ενώ κονταροχτυπιούνται με μια αρρώστια που προσβάλει το σώμα τους προσπαθούν να κρατήσουν τον νου τους υγιή, να διατηρήσουν το χαμόγελό τους και μια κάποιου είδους αισιοδοξία και να στηρίξουν την οικογένειά τους λέγοντας «όλα θα πάνε καλά».

Αφιερώνω το ποστ σε όλες τις γυναίκες αυτού του κόσμου που αισθάνονται, αγαπάνε και αγκαλιάζουν τους συνανθρώπους τους. Που πολλές φορές κάνουν πράγματα για χάρη άλλων ανθρώπων και ας μην τα πολύ-θέλουν. Που βρίσκουν τη δύναμη και ξεπερνάνε το όποιο πρόβλημά τους για να μη δουν κανένα δάκρυ να κυλά σε πρόσωπο αγαπημένων τους. Η γυναικεία φύση υμνήθηκε όσο καμία άλλη μέσα από διάφορες μορφές τέχνης. Καλό είναι, και εμείς ως γυναίκες να είμαστε περίφανες για όσα έχουμε καταφέρει, να χαιρόμαστε τα δικαιώματά μας αλλά και να τιμάμε τις «υποχρεώσεις» μας, όχι σαν «θηλιά» αλλά με τη χαρά της προσφοράς. Ένας κόσμος χωρίς γυναίκες θα ήταν πολύ άχρωμος (και ας ακούγεται πολύ κλισέ

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Καλά Χριστούγεννα και χρόνια μας πολλά!

Μπορεί οι γιορτές να μη με τρελαίνουν φέτος αλλά η αλήθεια είναι μια...

Έχω μια κρυφή-φανερή χαρά. Είμαι εδώ, είμαι υγιής και καλά! Και όλα αυτά, μου δίνουν μια
απίστευτη δύναμη να συνεχίσω...!


Υ.Γ Η καρτούλα είναι απο το Αλμα Ζωής Θεσσαλονίκης, το οποίο έχει κάνει τα πρώτα του βήματα εδώ και αρκετές βδομάδες! Φιλιά σε όλους

Χρόνια πολλά

Πρώτη φορά φέτος αυτή η ευχή ακούστηκε διαφορετική. Δεν ξέρω πως ακούστηκε αλλά σίγουρα διαφορετική.

Χθές, όταν έκανα μπάνιο με έπιασε μια μελαγχολία. Σκέφτηκα ότι στα 27 μου είχα άλλα σχέδια για μένα φέτος και σίγουρα καλύτερα πράγματα να κάνω. Πήγαινα στο γυμανστήριο και είχα καλή φυσική κατάσταση ενώ τώρα παλεύω να δυναμώσω το δεξί μου χέρι γιατί θέλω πολύ να οδηγήσω και γενικά να αυτοεξυπηρετούμαι με ευκολία. Περίεργα τα φέρνει η ζωή.
Σήμερα πάλι, στο κλίμα της ημέρας πήγα σε γιορτινό τραπέζι. Δεν ήταν άσχημα, στην πραγματικότητα ήταν μια χαρα! Το βράδυ βγήκα με τη φίλη μου για ένα ποτό.
Η αλήθεια είναι ότι η ζωή συνεχίζεται. Με όποιο τρόπο, υπο άλλες συνθήκες αλλά συνεχίζεται τελικά και η κάθε μέρα σε πάει μπροστά. Όπως είπε η lemon "ο πόνος έχει τέλος" και για την δική μου την περίπτωση το πιστεύω...