και οι μέρες περνούν!

πέρασε το Σ/Κ. Την Κυριακή πήγα μια βόλτα στο βουνό. Έχει ζέστη αν και είναι Νοέμβρης αλλά όπως έλεγα με μια παρέα...θα την πληρώσουμε κάποια στιγμή αυτή την "αφύσικη" ζέστη...Αλλά ποιός ξέρει; Μπορεί οι φυσικές καταστροφές να αργίσουν να ρθουν οπότε ας απολάυσουμε τον καλό καιρό του Νοέμβρη ;-)

Η Δευτέρα χθες κύλησε ως συνήθως...Α....!!!!Ξεκίνησα γυμναστήριο! Θέλω να είμαι λίγο fit πριν το επόμενο χειρουργείο. Νομίζω θα με βοηθήσει να αναρρώσω πιο γρήγορα...Έτσι μου καρφώθηκε η ιδέα. Κάνω διάδρομο (τρέχω κιόλας), κοιλιακούς, και γυμνάζω τα πόδια. Είναι σίγουρα καλή εκτόνωση...

Αυτά λοιπόν, έκανα και το εμβόλιο του πνευμονιόκοκου και ελπίζω γενικά να μην ξανα ταλαιπωρηθώ με κρυολογήματα!

Φιλιά, σας χαρίζω μια φωτό απο τη βόλτα της Κυριακής! Τετάρτη αύριο και η εβδομάδα φτάνει στη μέση της ;-) Νομίζω δεν θα ήταν άσχημη ιδέα να κανονίσω καμια μινι-εκδρομή το Σ/Κ αν βρεθεί παρέα...!

Καλησπέρα!

Σαν σήμερα δυο χρόνια πριν ξεκίνησε μια ιστορία, η δική μου. Είχε δράκους, μάχες, καλούς και κακούς, απογοητεύσεις, χαμόγελα, δάκρυα, χαρά, ικανοποίηση, ήττα, νίκη και τόσα άλλα συναισθήματα και λέξεις που θα πάρουν πολλές παραγράφους. Ήταν Νοέμβρης, σαν σήμερα της Παναγίας ( ήταν τότε Τετάρτη ) γύρισα από τη σάουνα στο σπίτι αργά και καθώς συζητούσα με τη μάνα μου, της λέω, «για πιάσε εδώ, πιάνω κάτι». Η μάνα μου όχι απλώς τρόμαξε…δεν κοιμήθηκε όλο το βράδυ. Κάτι μέσα της, της είπε «τώρα μπαίνουμε σε μπελάδες». Εγώ πάλι παρέμενα στον κόσμο μου, βλέποντας τον ένα γιατρό μετά τον άλλο, πότε παρέα και με τους δυο γονείς, πότε παρέα με τη μάνα μου. Ταρακουνήθηκα για πρώτη φορά όταν ένας γιατρός μου είπε κάθετα «ο μαστός θα αφαιρεθεί». Εκεί ήταν που ένα δάκρυ κύλησε αλλά μπροστά στη μάνα μου, δεν ήθελα να δείξω κάτι παραπάνω. Όμως μετά, όταν μπήκαμε στο αυτοκίνητο, σε όλη τη διαδρομή οδηγούσα και έσταζαν τα μάτια μου. Κάτι που μου συνέβη πρώτη φορά, στα αφτιά μου ηχούσε η φράση του γιατρού «και να εύχεσαι αυτό, να μην έχει εξαπλωθεί στο σώμα σου». Ποιο «αυτό»;;; Ως τότε ούτε περνούσε από το μυαλό μου η λέξη καρκίνος. Μετά από εκείνο τον γιατρό, πήρα τον δρόμο για την Αθήνα και δεν έχω ξαναλυπηθεί τους γονείς μου περισσότερο τη μέρα που είδαμε τον χειρούργο μου. Από κει και έπειτα, η ιστορία μου (συνοπτικά) περιέχει : δεξιά μαστεκτομή, χημειοθεραπείες οκτώ, ακτινοθεραπείες 24, ορμονοθεραπεία, 18 Herceptin, αποκατάσταση. Είδα το σώμα μου να αλλάζει αμέτρητες φορές, μια με την εγχείρηση, μια με τις παρενέργειες των χμθ. Πρήστηκα, ευτυχώς όταν ξεκίνησα ήμουν μόλις 54 κιλά οπότε τα εφτά κιλά της «αρρώστιας» δεν φανήκανε υπερβολικά πάνω μου. Ωστόσο ναι, το σώμα μου πρήστηκε μετά τις χμθ σε σημείο που δεν μου κάνανε τα ρούχα και καταλάβαινα ότι δεν είναι τα κιλά αλλά το πρήξιμο. Μπήκαν καινούριες λέξεις στο λεξιλόγιό μου, ιατρικές ορολογίες, ιατρικές εξετάσεις. βρήκαμε καινούριο θέμα να ασχολούμαστε οικογενειακώς αλλά και με τις φίλες μου η συζήτηση γύριζε εκεί γύρω αρκετά.

Με τα κορίτσια μεγαλώσαμε, αν όχι σε μια νύχτα, σίγουρα μέσα σε 7 μήνες. Οι φίλες μου έγιναν μάρτυρες όλης της διαδικασίας και του πανικού που έζησα. Το σοκ διαδέχτηκε την αλήθεια και τη συνειδητοποίηση πως πάσχω από καρκίνο του μαστού. Δύσκολο να το καταλάβω πρώτα εγώ, σε τόσο μικρή ηλικία –μόλις 27- αλλά και όσοι το άκουγαν. Έχω αναφέρει πολλές φορές τα δυο αρχικά «Σ» και «Ν». Αυτές ήταν τότε οι φίλες μου και περνούσαμε άπειρες ώρες μαζί, ιδίως με τη «Σ». Η «Ν», το έχω ξανα αναφέρει εδώ, έκοψε επαφή μαζί μου, τον Αύγουστο του 2008, μετά τις ακτινοθεραπείες. Σίγουρα η ζωή την πήγε αλλού, σε άλλη πόλη και με έναν αρραβωνιαστικό αλλά αυτό δεν μου είναι δικαιολογία. Οι άνθρωποι όμως που δεν ανοίγουν τελικώς την καρδιά τους, να πούνε τι δεν μπορούν, τι τους ενόχλησε κτλπ σε βάθος χρόνου βγαίνουν οι χαμένοι, εξαφανίζονται και δημιουργούν ένα κενό, το οποίο ο άλλος δεν το καταλαβαίνει. Στενοχωρήθηκα πολύ τότε με τη «Ν», μου ήταν τραγική η «αποχώρησή» της από τη ζωή μου, σε μια περίοδο που είχα ανάγκη έστω τα τηλέφωνα…και που η «Σ» είχε φτάσει στην άκρη της Ελλάδας, σε νησί, για δουλειά. Το κατάλαβε άραγε ποτέ η «Ν»; Ποτέ δεν θα μάθω, όμως όταν οι φίλοι σε πληγώνουν, δυσκολεύεσαι πολύ να τους ξαναβάλεις στη ζωή σου, γιατί μάλλον θυμάσαι τη γεύση της «εγκατάλειψης» και κάτι από το μυαλό, και κάτι από το σώμα ακόμη, απωθεί το συγκεκριμένο πρόσωπο. Σήμερα, μου τηλεφωνεί στην γιορτή μου, στα γενέθλιά μου, Χριστούγεννα και Πάσχα, και στα μεγάλα κέφια, όταν είναι στην πόλη μου…Το γυαλί όμως δεν ξανακολλά, όσο και αν αποδέχομαι καμιά φορά την πρότασή της για καφέ και βρισκόμαστε τετ α τετ, το άλλοτε γνώριμο πρόσωπό της φαντάζει τόσο ξένο...
Σκεπτόμενη όλη την παραπάνω πορεία δεν θα κλείσω πεσιμιστικά. Θα κλείσω γράφοντας πως σίγουρα, μια περιπέτεια υγείας έχει πολλά περισσότερα από τις κλινικές και τα διαδικαστικά. Έχει μια μικρή ή μεγάλη μάχη με τον εαυτό σου, με τους ανθρώπους που σε πλαισιώνουν, έχει υποσυνείδητες εσωτερικές αλλαγές, έχει ουσιαστικές αποχωρήσεις και απώλειες και αναπόφευκτα η ψυχολογία του ασθενούς εξαρτάται από όλα αυτά.
Αν αφήσω το «χθες» και έρθω στο σήμερα, θα σας πω ότι από εκείνη την νύχτα του Νοέμβρη του 2007 (που η μάνα μου λέει "Η Παναγία σε φώτισε και μου το έδειξες" ) μπορεί να πέρασα δια πυρός και σιδήρου αλλά… περα από το ότι έζησα και πήρα την υγεία μου πίσω και μπορώ και μοιράζομαι την εμπειρία μου με όλους εσάς…τώρα πια, ξέρω! Ξέρω με τι έχω να κάνω και το πολεμώ. Έχετε σκεφτεί πόσο τραγική είναι η άγνοια; Να μην ξέρεις τι έχεις; Τυχερή λοιπόν μέσα στην όλη ατυχία μου, γιατί και το διέγνωσα και δεν ήταν πολύ αργά (παρόλο που το έπιανα μήνες)…τυχερή νοιώθω σήμερα, που είμαι στη ζωή, και ας είναι και μέσα από τόση ταλαιπωρία! Και θα βγώ απόψε και θα γιορτάσω την τύχη μου με όσους έχουν μείνει στο πλευρό μου!
φιλιά!

What I'm gonna live for, what I'm gonna die for!

http://www.youtube.com/watch?v=OaxUHbxQzTM


I'm leaving tonight
Going somewhere deep inside my mind
I close my eyes slowly
Float away slowly
But I know I'll be alright

It's calling stronger to me
And I know someone is out there
Lead the way
Lead the way
Show me the answers I need to know

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that


All my love, it is
It is all my love
All my life, it is
I know it is the life to live lately
From above, I hear
I hear the sound of them singing
I feel loved, I'm alive
I know I'm getting closer

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that

What I'm gonna live for
What I'm gonna die for
Who you gonna fight for
I can't answer that


My life has had its share of troubles
And now I found a place to go
I said goodbye to all my troubles
'cause now I've found my place to go

Καλημέρα, καλησπέρα, καληνύχτα!

Είμαι περίεργα από χθες! Ω ναι, έχω πολλές μεταπτώσεις, δεν ανησυχώ απλά δεν ξέρω τι θέλω και τι είναι αυτό που κάνει τη διάθεσή μου να κάνει κύκλους. Και σιγά μη μάθω ποτέ τι με κάνει κατά καιρούς φοβερά κυκλοθυμική (έχω κανα-δυο πράγματα κατά νου…). Πιστεύω είναι κάπως ζόρικα τα πράγματα λόγω του ότι κουράστηκα στην Αθήνα πολύ αλλά και επειδή ήμουν ήδη κουρασμένη και πριν το ταξίδι με τις εξετάσεις. Είχα και ένα αδιευκρίνιστο αποτέλεσμα το οποίο περίμενα τρεις μέρες να διευκρινιστεί (είχα πέσει σε Σ/Κ) οπότε μάλλον βγήκε όλη αυτή η ένταση! Είμαι σαν να λέμε στη φάση «μια γελάω και μια κλαίω». Τελικά το κλάμα βοηθάει στο να φεύγει η ένταση….αλλά από την άλλη γιατί να μιζεριάζω; Είμαι καλά, όλα έδειξαν καθαρά και προχωράμε! Αυτό πρέπει να επαναλαμβάνω στον εαυτό μου καθημερινά, και να είμαι καλά.
Ξέρετε τι μου έχει κοστίσει; Η πολλή σκέψη, δίχως αμφιβολία. Το είχα από πριν, ε, και τώρα έχει ενταθεί. Τελικά, δεν είναι και τόσο χρήσιμο να είναι κανείς σκεπτόμενο νιάτο τη σημερινή εποχή! Νομίζω έχεις περισσότερους μπελάδες έτσι παρά «καλά», αλλά το ξέρετε το τραγούδι που λέει «Μυαλό δε θα βάλει αυτό το κεφάλι;» αυτός ο στίχος έχει νόημα. Γιατί τελικά, πόσοι από εμάς αλλάζουν στον πυρήνα τους; Ελάχιστοι θα έλεγα εγώ, παρόλες τις δοκιμασίες της άτιμης ζωής!

Μια εικόνα από το μέλλον, ένας άγγελος που συνάντησα σε ένα εμπορικό στην Αθήνα. Τα Χριστούγεννα είναι πολύ κοντά!

Γύρισα χθες

Το βράδυ αργά. Περιττό να σας πω τι κούραση είχα…δεν περιγράφεται. Σχεδόν σε όλο το ταξίδι κοιμόμουν. Χθες είδα τον χειρούργο μου και αυτός με τη σειρά του είδε τις εξετάσεις μου και είπε πως είναι καλές. Αξονική πνευμόνων και εγκεφάλου έκανα στην Αθήνα και έδειξαν οκ. Χαπάκια για ασβέστιο θα παίρνω αρκετούς μήνες αλλά αυτό δεν είναι φυσικά τίποτα! Αυτή τη φορά περάσαμε ωραία με τον γιατρό. Έχει πλάκα αυτή η τελευταία φράση αλλά ο χειρούργος μου με εξέπληξε χθες αποκαλύπτοντάς μου πως διαβάζει το blog μου και μάλιστα μου έδωσε πολλά εύγε! Έτσι αποκαλύφτηκε η ανθρώπινη πλευρά ενός ατόμου που μπαινοβγαίνει καθημερινά στα χειρουργεία και κρατά νυστέρι...και ήταν ωραία αίσθηση. το διαφορετικό πρίσμα με το οποίο τον είδα! Παρόλο που δεν έχει χρόνο παρακολουθεί με ενδιαφέρον το Sweet December, κατι που ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου για έναν τόσο πολυάσχολο άνθρωπο.

Οι εξετάσεις είπαμε πως ήταν καλές και πραγματικά δεν το πιστεύω πως πέρασε ένα ακόμη check up! Κουράστηκα φέτος με τις εξετάσεις! Σε αρκετές πήγα μόνη, κάτι που είχε και υπερ και κατά. Νοιώθω πως ανέβηκα το βουνό και τώρα το κατεβαίνω…Αργά και σταθερά. Μου βγαίνει η ένταση των ημερών...
Είμαι φυσικά χαρούμενη που πέρασαν όλα και μάλιστα με «επιτυχία». Φεύγοντας από την κλινική χθες, κοιτούσα τον ήλιο κατάματα. Δεν έκαιγε, είναι ο ήλιος του Νοέμβρη, και ήταν και απόγευμα. Κάτι μέσα μου γέμισε με μια τεράστια αισιοδοξία. Αλήθεια, τι είναι αυτό που γεμίζει μέσα μας είτε με χαρά είτε με λύπη; Είμαστε σίγουρα οι πιο πολύπλοκες μηχανές! Καθώς πλησιάζει η «επέτειος», σκέφτηκα ότι από τότε μέχρι σήμερα κέρδισα δυο χρόνια ζωής, σκέφτηκα ότι ευτυχώς που υπάρχουν και οι χειρούργοι, και οι γιατροί και μπορούμε και γλιτώνουμε από διάφορα… ήταν η πρώτη φορά που είδα την άλλη όψη. Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως έτσι και αλλιώς δεν θα μπορούσα να γλιτώσω το να αρρωστήσω (ήταν να γίνει) αλλά τουλάχιστον έτυχα καλής ιατρικής περίθαλψης και μπορώ πια να στέκομαι στα πόδια μου και σιγα σιγά να αφήνω πίσω μου εκείνο τον «μαύρο» Νοέμβρη. Δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ο ίδιος άνθρωπος ή διαφορετικός αλλά και μόνο που βλέπω τους γύρω μου να έχουν αλλάξει τόσο πολύ και χωρίς αρρώστια στην καμπούρα τους, λέω πως και εγώ θα έχω αλλάξει (δεν μπορεί).
Πήρα το δρόμο του γυρισμού χωρίς να νοιώθω πως με περιμένει πίσω κάποιος. Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα, αν το έχετε νοιώσει θα συμφωνήσετε μαζί μου. Τελικά ποιος περιμένει ποιόν σε αυτό το ατελείωτο παιχνίδι αλλαγής «σημαντικών άλλων»; Ποιός αγαπάει και κυρίως με τι τρόπο; Ποιος είναι ο νόμος της ζυγαριάς στον κόσμο των συναισθημάτων; Κερδίζει άραγε ο πιο «βαρύς»; Μήπως είμαστε όλοι μόνοι στο τώρα, στο μέλλον, στο «ναι» και στο «όχι»; Και όσοι νικήσαμε ακόμη και την μοναξιά τι είμαστε; Σκέφτηκα πως πριν δυο χρόνια, δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι μου και πιο πολύ στις φίλες μου! Να βρεθούμε, να γελάσουμε, να τριγυρίσουμε και να ξεχάσουμε κάθε αρρώστια, κλινική και κακό! Ίσως αυτή την αποφόρτιση να την έχασα πια. Τι έχει αλλάξει δυο χρόνια μετά; Ποιος κίνησε τα νήματα και έστρεψε τα χαρτιά; Τελικά κατάφεραν κάποιοι άνθρωποι να μου αλλάξουν τις προσδοκίες και να μειώσουν τον ενθουσιασμό μου; Μπορεί, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά, γιατί η ζωή κάνει συχνά πισωγυρίσματα! Προσαρμόζομαι όμως αν και καθυστερημένα στις διάφορες αλλαγές.

Είμαι καλύτερα!

Αυτές τις μέρες δεν σας έγραφα γιατί ήμουν ξάπλα. Ευτυχώς είμαι πια καλύτερα και έτοιμη για το δρόμο προς την πρωτεύουσα!

Σήμερα το μεσημέρι φεύγω για Αθήνα και θα γυρίσω την Τρίτη αφού με δει ο χειρούργος μου με το πακέτο των εξετάσεων και περιμένω και μια "διευκρίνιση"...αυτό το τελευταίο έχει μια μικρή δόση αγχους αλλά απο την άλλη μέχρι τώρα γίναμε άλλο τόσο σκληρές και γεμίσαμε υπομονή, και αντοχή που αν μας λέγανε πως κάποτε θα αποκτούσαμε, θα γελούσαμε πολύ!

Να είστε καλά εκεί έξω! Πολλά φιλιά! Προσοχή στις ιωσούλες!

Γυναικολογικός έλεγχος

ευτυχώς όλα ok! Σήμερα όμως κουράστηκα! Έχω βαρεθεί!

Με βρήκε και η ίωση και είμαι στα όριά μου! Προχθές σκεφτόμουν αν από τόσο μικρή ηλικία μπαινοβγαίνω στις κλινικές πως θα νοιώθω σε 10 χρόνια από τώρα; ΒΑΡΕΘΗΚΑ αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω και από το τριπάκι! Ευτυχώς είμαι καλύτερα, ο πυρετός έπεσε! Ελπίζω όταν περάσουν και οι εξετάσεις να ανέβει και η ψυχολογία. Που σίγουρα αυτό θα γίνει. Φέτος πια, μου φάνηκαν ατέλειωτες οι εξετάσεις! Αρα είναι θέμα ψυχολογίας, ότι και να λέμε ;-)

Όσο για σένα πριγκιπέσσα, αν διαβάζεις, μην το μεταφράζεις σε "γκρίνια" το ότι σε περίμενα και ήθελα να σε δω σήμερα...(είχα ετοιμάσει και πεσκέσια...). Σέβομαι τον χρόνο σου αν και δεν στο δείχνω συχνά, πειράζει που σε θέλω για παρέα;;; Φιλάκια!

Σαββατοκύριακο με πυρετό...!

Ω ναι, Παρασκευή βράδυ με έπιασε κάτι και άρχισα να τρέμω παρόλο που ήμουν κάτω από το πάπλωμα. Κρίμα γιατί μέχρι να χαρώ για τα αποτελέσματα των εξετάσεων με περίλαβε ο πυρετός! Την Παρασκευή είχα «δέκατα», το Σάββατο ένοιωσα κάπως καλύτερα και πήγα για καφέ…πέρασα το απόγευμα ξάπλα και το βράδυ βγήκα για ένα ποτό (χυμός ήταν) για 1,5 ώρα. Δεν ξέρω αν όλα αυτά με έσπρωξαν στο να κρεβατωθώ για τα καλά την Κυριακή…αλλά νομίζω πως ότι και να έκανα (μέσα ή έξω) την είχα ήδη αρπάξει. Γι αυτό και άργησα να σας γράψω…Πέρασα την Κυριακή με υψηλό πυρετό (38-39) που πήγαινε και ερχόταν…έκανα ότι γιατροσόφι μπορείται να φανταστείτε σε συνδιασμό με ντεπόν και παναντόλ. Χθες το βράδυ είχα πάλι πυρετό και το ίδιο και το πρωί σήμερα, δεν πήγα στη δουλειά, πήρα παναντόλ και έπεσε ο πυρετός και πήγα στον γιατρό. Ο γιατρός δεν είναι σίγουρος για το τι έχω και είπε θα το παρακολουθήσουμε. Δεν θα πάω στη δουλειά ως την Παρασκευή και γενικότερα θα προσέχω. Πάντως πυρετό δεν ξανα ανέβασα, ούτε φτερνίζομαι πια μα και ούτε τρέχει η μύτη μου οπότε πιστεύω πως είμαι καλύτερα! Αυτά, πάω να ξαπλώσω!

Check part II

Και μετά τις εξετάσεις αίματος και ούρων πάμε για τις εξετάσεις «οστικής πυκνότητας» και τον «υπέρηχο ύπατος».
Τρέχοντας, μετά τη δουλειά και νηστική από τις 8 το πρωί ως τις 5. Αλλά τελικά όλα τα μπορεί ο άνθρωπος…
Βρέθηκα στο κέντρο για τις εξετάσεις και ευτυχώς πρώτα έγινε ο υπέρηχος γιατί κάπου είχα σκάσει με τα πολλά νερά. Αλλά από τη ρεσεψιόν μου είπαν ότι τα νερά ήταν άχρηστα γιατί για το ήπαρ δε χρειάζεται να έχεις πιει νερό, εξετάζεσαι δίχως. εγώ βέβαια ως εκείνη την ώρα, νόμιζα, με βάση τα περσινά δεδομένα ότι θα έχω και υπέρηχο κάτω κοιλίας , αλλά το παραπεμπτικό μου ήταν μόνο για ύπαρ. Εμένα όμως το ένστικτό μου κάτι μου έλεγε και έτσι, αν και με παρότρυναν από την ρεσεψιόν (επί λέξη) να πάω στην τουαλέτα και να αδειάσω, εγώ αντιστάθηκα γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί κάλλιστα αυτός που θα εξετάσει το συκωτάκι μου να δει και τα γυναικολογικά μου αν έχει κέφια. Και, έπεσα μέσα. Όταν λοιπόν άρχισε να βάζει το τζελ χαμηλά στην κοιλιά(απο μόνος του,χωρίς να του πω κάτι), αναρωτήθηκα φωναχτά «μα που είναι το συκώτι;;» και αυτός είπε «έξυπνο κορίτσι είσαι, θα σου ελέγξω δωρεάν και την κάτω κοιλία». Τελικά είμαι τυχερή αρκετές φορές αλλά και έξυπνη που δεν «άδειασα» (χιχι).

ΟΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!!!!!!! ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ!

Τη στιγμή που έβλεπε το συκώτι μου σκέφτηκα, και αν δει κάτι, τι κάνουμε;;; νομίζω οι περισσότερες σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο, άλλες πριν και άλλες κατά τη διάρκεια. Όσο για την οστική πυκνότητα, εξακολουθώ να εμφανίζω οστεοπενία αλλά κάπως πιο βελτιωμένη από την προηγούμενη φορά!

Πήρα τα αποτελέσματά μου ανακουφισμένη αλλά και χαρούμενη, με περίμενε η φίλη μου η «Β» για να μοιραστεί την καλή μου διάθεση και τα καλά νέα. Γιατί όσο και αν μέσα σου τα περιμένεις τα καλά νέα, θες πάντα να τα μοιράζεσαι και περιμένεις το ενδιαφέρον των γύρω σου. Περπατήσαμε σε πολυσύχναστους δρόμους μιλώντας για διάφορα και πήγαμε για φαγητό, πεινούσα φοβεράα!Ο καιρός ήταν πολύ καλός και καθίσαμε έξω. Έστω και υποσυνείδητα είχα μια ανακούφιση και αυτό πιστεύω φαινόταν στο πρόσωπό μου.Για τη «Β» είμαι το πιο δυνατό άτομο που έχει γνωρίσει ποτέ στη ζωή της, και μου λέει πως το να «πέφτω» δεν μου πάει. Εγώ γελάω όταν ακούω όλα αυτά γιατί δεν πιστεύω πως έχω κάνει κάτι που δεν έκαναν άλλες γυναίκες που πέρασαν τα ίδια. Γύρισα στο σπίτι κατά τις 10 το βράδυ. Πάει και αυτό είπα και έβαλα στη θήκη με τα μπιζού μου το κρεμαστό που μου χάρισε η «Β».

καλό Σ/Κ

γράφω βιαστικά!

είναι πια 00.20 και νυστάζω! Είπα όμως να σας γράψω δυο λογάκια...

Σήμερα δεν ξέρω τι με έπιασε αλλά πήγα Θεσσαλονίκη για ένα καφέ και λίγη αποσυμπίεση. Νομίζω πως σταδιακά εμφανίζω συμπτώματα κατάθλιψης αλλά μπορεί να είναι απλά η ιδέα μου αλλά και οι ορμόνες μου που στείνουνε τρελό χορό κάθε μέρα :-P Πολλά νεύρα, πολλές φωνές και και και, όλα στον υπερθετικό :-(

Αύριο θα κάνω εξετάσεις (γενική ούρων και οστική πυκνότητα μαζί με υπέρηχο ανω και κάτω). Θα πάω μόνη για πρώτη φορά στα 2 χρόνια, Ίσως έτσι να είναι καλύτερα...ίσως είναι πιο ψυχοφθόρο να βρίσκεται κάποιος έξω και να περιμένει...θα σας πω, αύριο βράδυ για την αίσθηση! Και ναι, έχω άγχος για τον υπέρηχο (εδώ λέμε αλήθειες!) Θα είμαι και νηστική απο τις 8 το πρωί ως τις 4.30 το απόγευμα σίγουρα, αλλά πιστεύω παρόλη την ταλαιπωρία θα τα καταφέρω!

φιλάκια! Πάω για ύπνο!

Τα πρώτα αποτελέσματα είναι καλά.

Μιλάω βέβαια για εξετάσεις αίματος (αλλά όχι για τους δείκτες ακόμη). Ο αιματοκρίτης μου είναι χαμηλός αλλά προφανώς φταίει το ότι αμελώ τα φρούτα κτλπ.
Οι επόμενες εξετάσεις θα είναι αυτές της «οστικής πυκνότητας» και ο «υπέρηχος ύπατος». Δεν νομίζω να έχει καλυτερέψει η «οστική πυκνότητα» γιατί δεν είμαι και πάλι πολύ τυπική με τα γαλακτοκομικά, πριν 6 μήνες είχα κάνει όμως Zometa μαζί με herceptin. Θα δείξει λοιπόν. Δεν έχω άγχος για τις αιματολογικές εξετάσεις και αυτό είναι το μόνο σίγουρο…το άγχος μου είναι περισσότερο για το «scanning οστών» και για τη «Θώρακος». Αλλά από τώρα δεν μπορώ να αγχωθώ, εξάλλου αυτές τις τελευταίες θα τις κάνω στην Αθήνα με το καλό.

Χθες είχα ένα δύσκολο απόγευμα γιατί έπρεπε να πάρω δυο δύσκολα τηλέφωνα. Ένα στη φίλη Katerina (αναγνώστρια και κολλητή της συγχωρεμένης της Sugar μας) και ένα ακόμη στην ξαδέρφη μου! Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, με την ξαδέρφη μου που αρρώστησε πρόσφατα δεν είχα καμία επαφή. Μένει σε άλλη πόλη και εγώ, θες από το σοκ, θες από τη στεναχώρια δεν είχα βρει ένα μήνα τώρα το κουράγιο να της τηλεφωνήσω. Ότι μάθαινα ήταν απο τους συγγενείς μας. Το έκανα όμως τελικά χθες και καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο τα περιμένουμε. Φυσικά τα νέα της ήταν τα τυπικά νέα που είχαμε όλες εκείνη την περίοδο αλλά την άκουσα καλά και μάχιμη και αυτό με ανακούφισε. Έχει και ένα παιδάκι τεσσάρων ετών και όσο να ναι πιστεύω στέκεται δυνατή και για τον μικρό. Καλή δύναμη ξαδέρφη! Όσο για την katerina τα νέα είναι πιο άσχημα από ότι μου είπε ο σύζυγός της αλλά το παλεύει.
Κάντε μια θετική σκέψη σας παρακαλώ και για τις δυο αυτές γυναίκες και φίλες που μάχονται για την υγεία μα και την ζωή τους. Η katerina μαζί με τη sugar ήταν από τις πρώτες παθούσες αναγνώστριες του Sweet December, πολύ δυνατά κορίτσια και τα δυο τους και αχώριστες φίλες. Είχαν οργώσει την Ελλάδα μα και το εξωτερικό, γεμάτες ζωή, χαμόγελο και αισιοδοξία, ζούσαν η μια για την άλλη. Πολύ σπάνιο αυτό σε ηλικίες των 30 , να ανθίσει και να κρατήσει μια φιλία τόσο δυνατή. Κρατάω τις στιγμές μου μαζί τους σαν φυλαχτό. Τι να πω;;;Να τολμίσω να πω πως η υπόσχεση που είχε δώσει η μια στην άλλη μάλλον θα κρατηθεί; Όταν πέθανε η Sugar, μετά από δυο μήνες συνάντησα στην Κρήτη την katerina, μου είπε ότι «ο εχθρός ξαναχτύπησε» και εγώ την κοίταξα με απορία και σαστισμένη. Ξέρετε τι μου είπε όταν με είδε έτσι; «Δεν πειράζει, με την Ζάνια είχαμε πει, μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο.» Τελικά δεν ξέρω πόσες και ποιες φορές προκαλούμε την τύχη μας αν και κανείς μας δεν θέλει το κακό του...Εγώ όταν αρρώστησε η ξαδέρφη μου το 2003 από Καρκίνο, μόλις στα 27 της, είχα πει σε μια φίλη πολύ προβληματισμένη «ρε λες και εγώ να πάθω τα ίδια σε εκείνη την ηλικία;». Σύμπτωση; Κοινές πορείες και παράλληλοι βίοι; Κάπου πάντως κρύβεται και η έρμη η αλήθεια.

Απορία...με αλλά και χωρίς τη μαστεκτομή...

Σκέφτομαι πως τώρα που δεν έχω την μαστεκτομή (και μου λείπει μερικές φορές, αλήθεια!) μήπως πρέπει να αλλάξω τη διεύθυνση αυτού του blog???


και ένα τραγουδάκι (έχω βρει την χαρά μου τώρα που ανακάλυψα πως να αναρτώ τραγούδια)

αφιερωμένο!



έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι...
αυτές τις ώρες να το θυμάσαι, πλάι μου να σαι όταν θα ρθουν...
να μ'άγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι...αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις...

να με χρειάζεσαι, όπως και γω...

Ξεκινήσαμε!

Λίγες μέρες μείνανε μέχρι το ραντεβού με τον χειρούργο μου! Κάθε έξι μήνες είναι ο μεγάλος έλεγχος. Υπάρχει και ο μικρός…αρκετές από εσάς τον ξέρετε! Σήμερα λοιπόν, μετά από ένα πολύ έντονο όνειρο (που αν με ρωτήσετε ούτε που θυμάμαι τι ήταν…) σηκώθηκα νωρίς, νωρίς και πριν πάω στη δουλειά πέρασα να δώσω αίμα για τις ανάλογες εξετάσεις. Στη λίστα με τις εξετάσεις «παραγγελία» από τον γιατρό μου, μόλις διέγραψα την παραπάνω. Μη με ρωτάτε για αποτελέσματα γιατί πραγματικά δεν τα πήρα μέχρι τώρα (μα καλά τόσο αναίσθητη;). Οι δείκτες φυσικά αργούν να βγουν…σε δεκα μέρες νομίζω. Αύριο θα πάρω τις υπόλοιπες αναλύσεις. Το πρωί λοιπόν ξεκίνησα με το ΙΚΑ, για μια ακόμη φορά οι καχεκτικές μου φλεβίτσες να μην δίνουν αίμα. Με τρύπησαν δύο φορές και με το ζόρι αλλά και με πόνο (στακ-στουκ) βγήκε κάποια ποσότητα αίματος. Τι να πει κανείς; Απρίλιο του 2008 τελείωσα με τις χμθ και ακόμη να «ζωηρέψουν» οι φλέβες! Παίρνει καιρό τελικά!

Μετά τις εξετάσεις, ήρθα σπίτι, έφαγα, και πήγα στη δουλειά όπου τα πράγματα κύλησαν ομαλά. Έπειτα πήγα στην αγορά και ήπια καφέ με την ξαδέρφη μου! Α, δεν σας είπα αλλά καιρό τώρα κάνω παρέα με τις ξαδέρφες μου που δεν μας χωρίζουν και πολλά χρόνια! Ήρθα σπίτι, έφαγα, το απόγευμα πετάχτηκα για έναν καφέ στο σπίτι της «Σ» και τώρα που τα διηγούμαι όλα αυτά σε σας σκέφτομαι πόση ποικιλία μπορεί να έχει η ζωή ενός ανθρώπου. Από πού ξεκινάει και που φτάνει.

Σαν να είμαι δυο άνθρωποι μαζί νιώθω κάποιες φορές. Γιατί πιστέψτε με, για μένα, άλλος άνθρωπος είναι αυτός που μπαινοβγαίνει στις κλινικές και περιμένει με αγωνία τα αποτελέσματα των εξετάσεών του, και άλλος αυτός που πάει στη δουλειά, ζει, κινείται, τρέφεται, βγαίνει έξω και έχει κοινωνική ζωή. Τώρα τελευταία το ανακάλυψα…

Αν έχω άγχος;;;; Προς το παρόν ΟΧΙ, πιστεύω σε μένα και στο ότι οι εξετάσεις μου θα είναι καλές...Σίγουρα βέβαια είναι και η σιγουριά των γιατρών μου,,,

Πρώτη μέρα ενός καινούριου μήνα!

Καλό μήνα!

Όπως είπα και χθες, είναι η πρώτη φορά που δεν αντιδρώ θετικά στις ημερολογιακές αλλαγές...Δεν έχω καμια διάθεση για τα Χριστούγεννα αλλά ούτε και για τα Δεκεμβριάτικα γενέθλιά μου. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει μόνο με την αρρώστια, αλλά σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο το ότι αυτές οι μέρες, μετά το πρώτο 10ήμερο του Νοέμβρη είναι κάπως "επετειακές"...και μιλάμε για δύσκολη επέτειο...Προσπαθώ να αποφύγω και να αποφεύγω τους απολογισμούς αλλά κάπου, κάπως είμαι σε μια θέση περίεργη φέτος. Η ευθεία γραμμή της ζωής μου έκανε παράκαμψη όταν αρρώστησα. Αρρώστησα, χειρουργήθηκα και θεραπεύτηκα. Ξεκίνησα και την πλαστική και προχωρώ. Ξαναέβαλα τη ζωή μου σε μια ευθεία γραμμή αλλά πάλι κάνει παράκαμψη γιατί δε είναι μόνο η αρρώστια που σε βγάζει εκτός πορείας. Κάπου έχω χάσει τον ενθουσιασμό της καθημερινότητας, κάπου έχασα ακόμη και τη χαρά του να σχολάω απο τη δουλειά. Τα περισσότερα πράγματα τα κάνω μηχανικά και βαριεστημένα. Απο την άλλη σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και δίχως τον Καρκίνο, αλλά αυτός ο τελευταίος είναι που σίγουρα επιβαρύνει την κατάσταση κατά πάρα πολύ. Θελω τον χρόνο μου με την επανένταξη. Ψάχνω μια καλή καθημερινότητα...

Ναι, με έχει πιάσει τρομερός πεσιμισμός, απλώς σπρώχνω τις μέρες μου, που και αυτές απο την άλλη δεν θέλω να περάσουν. Ίσως με επιρέασε και το πρόσφατο περιστατικό με την αρρώστια της ξαδέρφης μου που ενώ το απωθώ, σίγουρα έχει καταλάβει το υποσυνείδητο..Eχω χιλιάδες γιατί. Γιατί προς αρρώστιες, γιατί προς αρρώστους αλλά και γιατί προς υγιείς. Η πολύ σκέψη όμως δεν κάνει απαραίτητα καλό και ξέρω πως αν ήμουν ένα άτομο άλλης ιδιοσυγκρασίας θα έλεγα "δε γ*@#*ται, αρκει που είμαι εγώ καλά!". Όμως το καλά οργανικά πιστοποιείται με τις εξετάσεις, με το καλά ψυχολογικά τι γίνεται; Θέλει χρόνο...και δύναμη!

Last day of the month!

Φτάσαμε και στην τελευταία μέρα αυτού του μήνα. Φέτος δεν ξέρω τι με έχει πιάσει, πάντως δεν θέλω καθόλου να έρθουν τα Χριστούγεννα και δεν μου αρέσει που περνούν οι μέρες! Λέτε να έχω προαίσθημα για κάτι; Κάτι μέσα μου θέλει να σταματήσει τον χρόνο, κάτι μέσα μου μένει κενό και ανικανοποίητο αλλά δεν ξέρω τι είναι. Γιατί φοβάμαι τον χρόνο;

Μήπως γιατί φοβάμαι για όλα τα άσχημα που μπορεί να συμβούν;

Last day of the week!

Τελευταία μέρα της εβδομάδας! Πήγα στη δουλειά, το απόγευμα πήγα στην αγορά και ήπια ένα καφέ με τη «Σ». Κάνει κρύο πια σε τούτο τον τόπο, ήρθε ο χειμώνας.

Δεν είχε πολύ κόσμο έξω λόγω του καιρού υποθέτω.

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ λοιπόν!

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009!

Κάθε Οκτώβρης είναι μήνας μιας ασθένειας, της δικής μας!

Κάθε 68 δευτερόλεπτα πεθαίνει κάπου στον κόσμο μια γυναίκα με καρκίνο μαστού. Παγκόσμια ημέρα πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού σήμερα, που προσβάλλει μία στις δέκα γυναίκες. Η εν λόγω ασθένεια παρά τη συχνότητά της εάν διαγνωστεί έγκαιρα, μπορεί να θεραπευτεί. Για αυτό και η ενημέρωση είναι αναγκαία. Συγκεκριμένα αν ο καρκίνος διαγνωσθεί πριν επεκταθεί σε άλλα όργανα, το 5ετές ποσοστό επιβίωσης των γυναικών που έχουν νοσήσει ξεπερνά το 95 %.

Η έγκαιρη διάγνωση επιτυγχάνεται με την αυτοεξέταση την μαστογραφία και την κλινική εξέταση από ειδικό γιατρό. (http://www.madata.gr/index.php/diafora/health/45360.html)

Αν ψάξετε στο ιντερνετ θα βρείτε σήμερα πολλά entries για τον Καρκίνο του Μαστού και την παγκοσμια μέρα του! Αν ανοίξατε τηλεόραση θα είδατε σίγουρα το ροζ κορδελάκι που είναι έμβλημα και του Sweet December!

Ας σκεφοτύμε σήμερα όλες τις γυναίκες που πάλεψαν, που ταλαιπωρήθηκαν, που είδαν την εικόνα τους στον καθρέφτη να αλλάζει, που έσπασαν τα νεύρα τους απο τα φάρμακα και τις δυσκολίες. Όλες όσες βρήκαν κουράγιο και χαμογέλασαν, αλλά και αυτές που το έβαλαν κάτω (όλα είναι ανθρώπινα). Ας σκεφτούμε όλες αυτές τις γυναίκες , αζί και όσες "έφυγαν" απο αυτή τη νόσο! Να σκεφτούμε και εμάς, που νοσήσαμε, και να αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας. Να αφυπνήσουμε όμως παράλληλα και τις υπόλοιπες γυναίκες...Να είναι τυπικές με τις εξετάσεις τους, γιατί μπορούν έτσι να γλιτώσουν μεγάλη ταλαιπωρία.

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΡΟΖ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ, ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ! ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΨΙΤ...ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΕΜΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!

Φουσκώνουμε και πάμε με μια γλυκιά συντροφιά!

Χθες φουσκώσαμε απο την δεξιά πλευρά της μαστεκτομής 100ml και τώρα δεξί και αριστερό είναι ίδια. Ευτυχώς ο πλαστικός μου με βολεύει πολύ με τις ώρες και τις μέρες!Και Σάββατα με βλέπει και την ώρα που μπορώ. Πριν το ραντεβού με τον πλαστικό, είχα ένα άλλο ραντεβού, έξω απο τα τείχη των νοσοκομείων και των κλινικών. Συνάντησα την "γιατρό μου" (που πρόσφατα γράφει και εδώ και σας έχω πει ότι είναι η ψυχολόγος μου). Περάσαμε πολύ όμορφα, περπατήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, μέσα στη βροχή με τις ομπρελίτσες μας. Καθίσαμε με θέα την Μητρόπολη, ήπιαμε καφέ και φάγαμε. Μερικές φορές αποκτάμε φίλους εκεί που δεν το περιμένουμε!

Φιλάκια καλή μου φίλη! Εύχομαι πολλά τέτοια ραντεβου στο μέλλον!

Στη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, έβγαλα τον μελαγχολικό σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι...χίλιες αναμνήσεις!

Οδοιπορικό στην πρωτεύουσα!

Αυτή τη φορά έβαλα μέσα στο ταξίδι μου και τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες που σε περίπτωση που δεν το έχετε ήδη καταλάβει είναι πολλές μα πάρα πολλές! Όποτε εκφράζομαι μέσω φωτογραφιών κτλπ πραγματικά νιώθω ότι ξαναβρίσκω τον παλιό μου εαυτό. Τι σημασία έχει όμως;;;Αφού δεν είμαι και ούτε θα είμαι ποτέ η ίδια. Αυτή τη φορά μπορώ να πω πως με τις φωτογραφίες μου έκανα ένα φλας μπακ της πορείας μου απο το 2007 ως σήμερα. Για την ακρίβεια απαθανάτησα "εκείνες τις μέρες"

Περιμένοντας το πρώτο ραντεβού με τον γιατρό μου, εκείνο τον κρύο Νοέμβρη του 2007, είχα κατέβει την Ερμού. Είχα αφήσει τους γονείς μου κάπου τριγύρω, και με την πρόφαση ότι πάω στα Hondos Center, κατάφερα να βρεθώ για λίγο μόνη. Ήμουν σίγουρη ότι απο το μυαλό των γονιών μου είχε περάσει πως είχα πάρει τους δρόμους και ήθελα να εξαφανιστώ, ότι δεν άντεχα την απειλή του καρκίνου και έπεσα μέσα. Είδα την μεγάλη τους ανακούφιση όταν γύρισα και τους βρήκα!

Μετά το ραντεβού μου με τον γιατρό και έχοντας μία μόνο φράση του στο μυαλό μου "99% ύποπτο" και πολλές διάσπαρτες, τεράστιες λέξεις, λέξεις όπως "όγκος, μαστεκτομή, Δευτέρα, χειρουργείο, έλεγχος" κάθισα με τους γονείς μου εδώ, για μια μπύρα. Το θυμάμαι σαν χθες που κάτω απο αυτό το υπόστεγο είχα πάρει τη "Σ" τηλέφωνο να της πω τα άσχημα νέα. Τώρα που το σκέφτομαι απορώ με την ψυχραιμία με την οποία της ανακοίνωνα τι είπε ο γιατρός. Εγώ δεν ήθελα να χειρουργηθώ στην Αθήνα, γιατί σκεφτόμουν ότι οι φίλες μου δεν θα έρθουν να με δουν. Και ναι, μέσα στους πολλούς γιατρούς, σε γονείς και "μεγάλους" εγώ ήθελα εκείνες τις νεανικές φατσούλες δίπλα μου, να μου πουν κανένα αστείο και να γελάσουμε, λες και αυτό το βλέπαμε σε μια αποτυχημένη σαπουνόπερα και δεν αφορούσε "εμάς". Και ναι, η "Σ" μου είπε πως θα ρθει στην εγχείρηση και όσο και αν της έλεγα "μην έρθεις", ήθελα πολύ να ρθει και ήρθε!

Και ναι, η "Σ" κράτησε την υπόσχεσή της και ήρθε την Κυριακή 2 Δεκέμβρη και πήγαμε μια βόλτα στο Μοναστηράκι. Εδώ, στο Σταθμό του Θησείου, αφού είχαμε πιεί πρώτα ένα ποτό, πάνω σε αυτό το γεφυράκι, κάναμε ένα τσιγάρο (μάλλον παράνομα αλλά δεν το είχαμε πάρει τότε χαμπάρι...) και μάλιστα είπαμε πως αυτό ήταν το "τελευταίο τσιγάρο" (ψέμα...!)

Πήραμε τον ΗΣΑΠ για να πάμε στο σπίτι της θείας μου που θα μας φιλοξενούσε όλους εκείνο το βράδυ. Κάτι μέσα μας σαν να μην ήθελε να πάει εκείνο το βράδυ στο σπίτι! Λες και το χειρουργικό τραπέζι είχε κατέβει στον Πειραιά.Όλα τα κάναμε αργά, σαν να θέλαμε εκείνο το ποτό να κρατήσει για πάντα, εκείνο το τσιγάρο να μείνει για πάντα απενοχοποιημένο και εμείς μάλλον να μείνουμε για πάντα όπως μας έφησε εκείνο το καλοκαίρι του 2007, μικρές, ανέμελες, ηλιοκαμένες και χαρούμενες. Ανέπαφες απο κάθε είδους αρρώστια!





















Κατεβήκαμε στο Φάληρο και φάγαμε στα Goodys γιατί η "Σ" μου έλεγε "πρέπει να φας καλά απόψε γιατί αύριο θα είσαι νηστική μέχρι το χειρουργείο" και ώρες μετά! Φυσικά όσο και αν δεν θέλαμε να τελειώσει εκείνη η βόλτα, τελείωσε, όπως και εκείνη η μέρα. Έκλεισαν όλα με έναν ανήσυχο ύπνο παρέα με τη "Σ". Εγώ σοκαρισμένη, ούτε καν σκεφτόμουν τι με περίμενε την επόμενη μέρα...
Το επόμενο βράδυ θα με έβρισκε στην κλινική, χωρίς τον δεξί μου μαστό, με δυσκολία στην κίνηση του δεξιού μου χεριού, να ζεσταίνομαι αφόρητα απο το νάιλον στο κρεβάτι, να έχει πιαστεί η μέση μου απο την ακινησία, οι νοσοκόμες να μου μετρούν τον πυρετό, η μάνα μου να ξενυχτάει στο πλευρό μου και εγώ να μην ξέρω αν αυτό που ζω είναι πραγματικό ή ένας εφιάλτης που πέρασε!

********************

Τώρα που μόλις διάβασα τα όσα έγραψα σκέφτομαι "έγιναν όντως όλα αυτά ή τα φαντάστικας". Κι όμως έγιναν όλα αυτά απο τον Νοέμβρη του 2007 μέχρι σήμερα!Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα!

*******************


ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ. ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΟΛΕΣ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ, ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ. ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ, ΤΟ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ "ΤΟΤΕ" ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ Η' ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΚΕΙ ΒΑΔΙΖΕΙ!

ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΕΠΙΣΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΝ. ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ...ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗ "Σ" ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΕΞΗΓΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΙΝΩ ΕΜΦΑΣΗ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ, ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ.


ΔΥΟ ΝΟΕΜΒΡΙΔΕΣ ΜΕΤΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΔΩ, ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΥΓΕΙΑ. ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΜΟΥ ΤΑ "ΚΑΛΑ ΧΕΡΙΑ" ΠΟΥ ΛΕΜΕ!

καλό βράδυ!

Τελευταία μέρα της εβδομάδας!

και μου ανακοινώθηκε μια "αλλαγή θέσης" στη δουλειά, αλλά δεν με απασχόλησε και ιδιαίτερα τολμώ να πω...!

Μετά τη δουλειά πήγα για ένα καφέ με τη "Σ" που πάντα τον τελευταίο καιρό καταλήγει σε κρασί...! Ήρθαμε απο το σπίτι μου και πήρα το αυτοκίνητο για να την πάω στο δικό της σπίτι. Το βράδυ βγήκα για ρετσίνες...Μήπως να κόψω το ποτό;;; Καλά, μην φανταστείτε ότι πίνω συστηματικά αλλά να...τυχαίνει αρκετές φορές. Το βράδυ απόψε έβρεχε καθώς πήγαινα στο ραντεβού χωρίς ομπρέλα. Κάθε φορά που βρέχει και είμαι έξω απροστάτευτη χαμογελώ. Όταν έκανα τις χμθ μου, ήταν πολλές οι φορές που έφτιαχνα στο μυαλό μου μια εικόνα : εγώ, στην βροχή χωρίς ομπρέλα, να βρέχει πολύ και να γίνομαι μούσκεμα ως το κόκαλο (που λένε) να είμαι καλα, και να μη με νοιάζει που βρέχομαι και ίσως συναχωθώ...Όπως καταλαβαίνετε ήταν τέτοιο το άγχος της μάνας μου κατά την διάρκεια των χμθ να μην την "αρπάξω" που με φόρτιζε τρομερά. Γι αυτό κάθε φορά χαμογελώ και λέω "τι ωραία, αυτό δεν ήθελα; Να βρέχει και να μην έχω ομπρέλα! Και τι μεγαλόψυχος ο ουρανός; Απόψε μου το προσφέρει!"

Έτσι απλά, αποφάσισα απόψε να πάω αύριο στην Αθήνα!

εδώ Θεσσαλονίκη!

Ναι, σήμερα βρέθηκα στην συμπρωτεύουσα (επιτέλους! απο την προηγούμενη βδομάδα το πάλευα και όλο κάτι μας εμπόδιζε) και πέρασα πολύ όμορφα! Αφού ξεμπερδεψα με τον αρχικό λόγο που με οδήγησε εκεί πήρα τους δρόμους! Sundy σορυ που δεν βρεθήκαμε την επόμενη φορά, στο υπόσχομαι!

Πήγα στην αγορά, περιπλανήθηκα με το Mp3 μου, περπάτησα πολύ ώρα, βρέθηκα με την ξαδέρφη μου για καφέ στην παραλία που πάντα χαζεύω σαν μικρό παιδάκι και έφαγα με τη φίλη μου "Β"! Γέμισα μπαταρίες πραγματικά! Τόσο που σε μια στιγμή έμπνευσγς κράτησα τον ήλιο! Και σας χαρίζω την συγκεκριμένη φωτό! Όσο και αν μετακινούμαι προς Αθήνα, όσο και αν βαρέθηκα τους "δρόμους" σήμερα κατάλαβα ότι διψώ για εκδρομές και μετακινήσεις!Και εις άλλα, πιο τρανά και πιο μεγάλα!

Τελικά

η ζωή όσο και αν έχει τρία γράμματα, είναι δεν είναι μια βόλτα, τελικά... τις περισσότερες φορές είναι ένας κύκλος. Δεν είναι λίγα τα πράγματα που επαναλαμβάνονται συχνά...και εμείς, καλούμαστε να τα παρακολουθούμε απο απόσταση, ή χωρίς!

Καλό βράδυ!

Ένα τραγούδι με το οποίο κόλλησα τελευταία!

Το άκουσα σε μια ταινία που έκανε πρεμιέρα πρόσφατα...




Οι στίχοι...(όπως τους βρήκα στο Internet)

Oh the werewolf, oh the werewolf
Comes stepping along
He don't even break the branches where he's gone
Once I saw him in the moonlight, when the bats were flying
I saw the werewolf, and the werewolf was crying

But nobody knows, but nobody knows,
How I loved the man, as I teared off his clothes
nobody knows, but nobody knows my pain
When I see that it's risen, that fool moon again

For the werewolf, for the werewolf has sympathy
For the werewolf, somebody like you and me.
And only he goes to me, man this little flute I play
All through the night, until the light of day, and we are doomed to play

For the werewolf, for the werewolf, has sympathy
For the werewolf, somebody like you and me

Έχει απίστευτο συμβολισμό στα λόγια του, και μιά εξαίρετη μελωδία! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ

Καλή βδομάδα!

Εδώ είμαι και πάλι! Καλή βδομάδα! Κάποια στιγμή, σύντομα, θα πρέπει να πάω Αθήνα για το επόμενο ραντεβού στο οποίο θα φουσκώσουμε.

Άσχετο αλλά το σώμα μου (και το γράφω για όσες έχετε για τον εαυτό σας αφβιβολίες) έχει επανέλθει στα φυσιολογικά του! Είναι απίστευτο το ότι βλέπω τα περσινά τζιν να μου πέφτουνε!Και ξέρετε...δεν είναι ακριβώς το ότι έχασα κιλά, είναι ότι ο οργανισμός έχασε το πρίξημο απο τα φάρμακα!Η κοιλιά μου είχε φουσκώσει απο τις χμθ. Πάνε όμως αυτά :-) Έπρεπε βέβαια να περάσουν κοντά 2 χρόνια, αλλά να είστε σίγουρες ότι και με εσάς το ίδιο θα συμβεί!

Κυριακή χαλαρή!

Μετά τα χθεσινά, η σημερινή μέρα κύλησε χαλαρά...οι γονείς μου λείπουν για αυτό το Σ/Κ και έτσι απολαμβάνω την μοναξιά στο σπίτι. Μου έκανε πολύ καλό που έφυγαν..αποσυμφόρηση!

Πήγα απο τη "Σ" το απογευματάκι για καφέ.
Τις προάλλες η "Σ" μου είπε "ξέρεις τι με πειράζει; Με πειράζει που αμφισβητείς την αγάπη μου." Όχι δεν την αμφισβητώ, και της το είπα...

Η προβληματισμένη!

Τελικά Θεσσαλονίκη δεν πήγα σήμερα.
Όπως λέω τώρα τελευταία...μας "πρόλαβαν τα γεγονότα"!

Μην αγχώνεστε, δεν έπαθα κάτι εγώ αλλά αυτό που έπαθε ένα πολύ δικό μου άτομο, μου στοίχησε...! Δεν έχει να κάνει με αρρώστιες αυτή τη φορά, αλλά με τον τρόπο που συμπεριφέρονται κάποιοι ανεγκέφαλοι (προφανώς) σε ένα άτομο που αγαπώ πολύ. Τι να πεις; Τελικά λέμε και ξανα λέμε εδώ στο μπλογκ για την υγεία μας αλλά έχετε σκεφτεί πόσοι γύρω μας έχουν την υγεία τους αλλά είναι αχάριστοι και δεν βλέπουν το δώρο της ζωής και την καλή τους τύχη; Κάποιοι άνθρωποι, ότι και αν τους δώσεις, όσα και αν τους κάνεις, πάντα θα μένουν ανικανοποίητοι και όσο θα σκύβεις άλλες τόσες θα σου ρήχνουν!

Έχετε σκεφτεί ποτέ, πως τα ατυχήματα είναι θέμα δευτερολέπτου; Πως ένας άνθρωπος μπορεί να τα καταστρέψει όλα (αγάπη, σεβασμό, σχέση κ.α) αλλά να σε στείλει και στον άλλο κόσμο σε ένα τέταρτο; Αυτό είδα να γίνεται μπροστά μου σήμερα και λυπήθηκα. Μιλάμε για έναν πολύ άγριο καυγά, που όμοιό του δεν έχω ξαναδεί. Κινδύνεψα και εγώ λυπάμαι όμως όχι για μένα(που τα σκάγια με πέρασαν ξυστά) αλλά για το άτομο που εμπλέκεται άμεσα.

Ναι, είμαι στεναχωρημένη, όσο στεναχωρημένη είναι και η φίλη μου! Τέτοιες στιγμές ξανα καταλαβαίνεις πόσο αγαπάς έναν άνθρωπο. Πόσο θέλεις να τον βλέπεις χαμογελαστό γιατί σκέφτεσαι πως σε μια σύντομη ζωή, όλοι αξίζουμε πολλές στιγμές ευτυχίας. Είμαι και αδέξια όμως, και δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω...φοβάμαι πως κάνω λάθος που ανοίγω το στόμα μου και γίνομαι σκληρή. Θα νομίζει πως της κάνω κριτική αλλά δεν είναι έτσι! Τι να κανω ; Όπως θα μιλούσα στην αδερφή μου, έτσι μιλώ σε ανθρώπους τους οποίους νοιάζομαι. Δεν ξέρω όμως αν λέω "σωστά" πράγματα, δεν ξέρω τι να πω και τι να κάνω, που θα την έκανε να νιώσει καλύτερα...Γιατί να γίνει αυτό σήμερα μπροστά στα μάτια μου; Μήπως για κάποιο λόγο έγινα μάρτυρας σε αυτό το παραλίγο "σκότωμα" με την κυριολεκτική σημασία; Μήπως έχω κάποια ευθύνη ως φίλη ή μάλλον δεν μου πέφτει λόγος...;;;

Φιλενάδα πραγματικά, όσα είπα, τα είπα γιατί σε αγαπώ πολύ και δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ όπως σε είδα σήμερα! Θα είμαι δίπλα σου σε ότι θες! Θέλω να είσαι πάντα καλά και να προσέχεις!

σ.σ όπως βλέπετε με απασχολούν πολλά περισσότερα καθημερινά και εκτός αρρώστιας...

"Η Προβληματισμένη SD"

Παρασκευή όπως άλοτε

Σήμερα πέρασα όμορφα αν και τελικά μια μέρα μπορεί να έχει απο όλα...χαλάρωση, ένταση, τρέξιμο, βόλτα, έξω και άλλα πολλά!όπως και η ίδια η ζωή τελικά. Πολλές φορές όμως...αισθάνθηκα όπως "πριν" και καθόλα "νορμάλ"

Αύριο θα πάω μια βολτίτσα Θεσσαλονίκη...

Πρωινά νέα!

Καλημέρα σε όλες και όλους!

είναι η πρώτη φορά που γράφω τόσο νωρίς!Μόλις 8.30 το πρωί και γι αυτό "φταίει" η δουλειά!Ευτυχώς μου επιτρέπει όμως πρόσβαση εδώ ;-)

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, πρώτα για μένα αλλά και για την ξαδέρφη μου!

Η τελευταία, χειρουργήθηκε και της πήρανε το 5,5 μηνών μωράκι της. Είναι καλά αλλά πολύ κουρασμένη, έχει πάει σπίτι της και περιμένει απο χθες να βγούν τα αποτελέσματα του σκαναρίσματος των οστών. Προς το παρόν η ακτινογραφία θώρακος βγήκε καθαρή!Εχουμε λοιπον ελπίδες μήπως και δεν έχει αλλού εστίες. Η ψυχολογία της βέβαια είναι χάλια...και μέσα σε όλα αυτά περιμένει να αρχίσει χμθ.

Όσο για μένα...μην περιμένετε και θαύματα!Δυσκολεύομαι πολύ τις τελευταίες 15 μέρες. Μου πέσανε πολλά!Η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο κατά πολύ, είμαι μια Up, μια down!To παλεύω όμως όσο μπορώ...αλλά έρχονται πολλές στιγμές μοναξιάς και αδιαφορίας που πρέπει να αντιμετωπίζω και να αντιμετωπίσω στο μέλλον...όλα τριγύρω αλλάξανε και πάλι, και τελικά τι φταίω εγώ;;;Τι φταίω και πρέπει να ακολουθώ τόσες αλλαγές; Ο καθένας νομίζει ότι έχει δίκιο, γιατί να έχω εγώ πάντα το άδικο;;;Με ρώτησε κανείς τι περνάω αυτό το διάστημα; Όλοι με βλέπουν εμφανισιακά καλά και έξω οπότε δεν ασχολούνται, δεν είναι έτσι όμως...απο κάποιους ανθρώπους, πάντα θα περιμένεις κάτι παραπάνω!

καλή σας μέρα!

Μια ματιά στο παρόν και το μέλλον, με αναφορά στο παρελθόν

Σήμερα έφυγα απο τη δουλειά ακούγοντας μουσική στο mp3 μου. Εκεί που περπατούσα και χάζευα τα σύννεφα, άκουσα αυτό το τραγούδι

PURESSENCE - Don't Know Any Better

Χαμογέλασα! Αυτό το τραγούδι το άκουγα τον Μάιο του 2008 καθώς πήγαινα για την ακτινοθεραπεία και περπατούσα απο τον ΗΣΑΠ ως την κλινική. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική και οι στίχοι "Here's my excuse, here's my excuse and I don't know any better, who do you lose, who do you lose when you don't know any better". Άκουγα αυτό το τραγούδι και έβλεπα στον ίσκιο μου καθώς περπατούσα γρήγορα τα αραιωμένα μου μαλλιά, τα καινούρια είχαν μόλις κάνει την εμφάνισή τους..."σαν πούπουλα" λέγανε τότε οι φίλες μου και μου τα π[ειράζανε όλο στοργή! Φτερά και πούπουλα λοιπόν στον αέρα, φαντάζεστε το θέαμα; Φτερά και πούπουλα όλων των χρωμάτων, και εγώ περπατούσα γρήγορα για να μη χάσω το ραντεβού στην κλινική. Άκουγα το τραγούδι και σκεφρόμουν κοιτάζοντας τον ουρανό ότι δεν μπορώ να κάνω καμια πρόβλεψη για το μέλλον.
Σήμερα χαμογέλασα στο παρελθόν.
Άκουσα αυτό το τραγούδι έχοντας μόνο φτερά! τα πούπουλα εγιναν φτερά, καθώς τα μαλλιά μου δυνατά και πυκνά, "πέρασαν" τους ώμους μου πια. Άκουγα τη μουσική τώρα χωρίς το πρήξιμο των χμθ. Σκέφτηκα ότι αν ξέραμε το μέλλον θα είμασταν πιο ήσυχοι στο παρελθόν πολλές φορές. Τώρα γύρισα στη ζωή, έχω δουλειά, οι συνάδελφοι είναι ενθουσιασμένοι μαζί μου, έχασα τα περιττά κιλά...θα πρέπει να ανεβάσω τον δείκτη αισιοδοξίας μου!

Γειά σας και πάλι!

Ναι, το ξέρω χάθηκα και λυπάμαι γι αυτό!

Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε αγωνία για το πως περνώ τις μέρες μου (με κάποιους ανταλλάξαμε και Mail).

Οργανικά είμαι καλά! Κατέβηκα στην Αθήνα το Σάββατο καθώς είχα ραντεβού με τον πλαστικό. Είδα και δυο φίλες μου, φάγαμε παραθαλάσσια και μετά έβγαλα τα ράμματα.
Όλα πάνε καλά με την αποκατάσταση, μόνο που όσο ξεμουδιάζει η περιοχή αισθάνομαι κάποιο τράβηγμα (όταν κινώ το χέρι, πχ. όταν οδηγώ κτλπ).
Γενικά όμως δεν είναι η πλαστική που με απασχολεί αυτή την περίοδο, είναι το «μέσα» μου που δεν είναι και τόσο καλά! Δε θέλω να είμαι αχάριστη γιατί φυσικά έχω την υγεία μου και αυτό είναι το πιο σημαντικό...ψυχολογικά όμως είμαι πολύ αναστατωμένη...Σίγουρα είναι και η ξαδέρφη μου στη μέση, χωρίς όμως αμφιβολία είναι και οι μέσα μου ισορροπίες με όλα και όλους...Η δουλειά, ο καιρός, τα πήγαινε-έλα στην Αθήνα, η μοναξιά μου. Σήμερα βγήκα να περπατήσω, και κάπου σκέφτηκα ότι αν όντως οι άνθρωποι υποφέρουμε στην ιδέα του θανάτου και της μοναξιάς, εγώ (χτυπάω ξύλο εκατό φορές) τον θάνατο τον νίκησα. Τι έγινε όμως με την μοναξιά; Νόμιζα ότι χρόνια τώρα την είχα νικήσει και αυτή. Έπεσα έξω; Ποιος ξέρει, μπορεί να μην υπολόγισα σωστά. Η ζωή φέρνει τόσες μα τόσες αλλαγές, που να τις προλάβεις όλες; Αδύνατον! Και η κατάστασή μου, παραμένει αδιέξοδη! Βαρέθηκα...!

Θα το χρεώσω σε μεταβατική περίοδο αυτό που βιώνω γιατί αλλιώς δε βλέπω ΦΩΣ.
Αλλά κάτι μου λέει πως δεν είναι μεταβατική η περίοδος...είναι ένα μεγάλο κενό που βρήκε και φώλιασε κάπου μέσα μου
…
Ελπίζω όταν σας ξαναγράψω να είμαι καλύτερα. Γράψτε μου τα δικά σας νέα, έχετε και εσείς τις ίδιες ψυχολογικές μεταπτώσεις;

Τα χιλιόμετρα είναι πολλά!

(Τίτλος κόντρα στο λαικό άσμα «Τα χιλιόμετρα είναι λίγα». )

Σε λιγότερο από δυο 24τράωρα καλύπτω 1000km και συμπληρώνω 11 ώρες στο δρόμο…ποιος θα μου το λεγε, λες και τα χρωστούσα αυτά τα km επειδή είχα περάσει το 1998 στο Παν/ιο Αθήνών αλλά πήρα μεταγραφή…


Πίσω στη βάση μου απόψε. Όλα και τίποτα είναι μέσα στο κεφάλι μου.

Ο πλαστικός μου έκοψε κάποια ράμματα και μου ξαναέβαλε «τσιρότο». Ζήτησε να με δει άμεσα, για τα υπόλοιπα ράμματα και για "φούσκωμα". οπότε πάλι για την πρωτεύουσα είμαι. Είμαι όμως καλά, απλά εχω να συντονίσω τη δουλειά (αύριο είναι η πρώτη μου μέρα) και καποιες εκκρεμότητες.

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα μπροστά στα άσχημα νέα που έμαθα χθες βράδυ και δυστυχώς ευθύνονται και για την κακή μου διάθεση και για την μεγάλη μου αναστάτωση.

Χθες βράδυ πληροφορήθηκα κάτι που οι δικοί μου, μου το κρατούσανε κρυφό, μέχρι να τελειώσω με το μινι-χειρουργείο. Η πρώτη μου ξαδέρφη, ετών 30 και έγκυος 5,5 μηνών, στο δε'υτερο παιδί, υπεβλήθει πρόσφατα σε ριζική μαστεκτομή και αφαίρεση όγκου 6 εκατοστών!!!!Πολλοί λεμφαδένες της διηθημένοι, το μωρό και η ίδια της σε κίνδυνο. Η κύηση πρέπει να διακοπεί για να σκαναριστεί.

Έπεσα από τα σύννεφα! Σοκαρίστηκα. Νοιώθω σαν να έπεσαν πάνω στους ώμους μου 100 κιλά που με το ζόρι τα περιφέρω με κάθε βήμα μου. Αναρωτιέμαι πόσες και ποιες είναι οι στιγμές ευτυχίας σε μια κατά τα άλλα σύντομη ζωή; Πως πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα και με ποιους ανθρώπους παρέα; Τι είναι η ποιότητα ζωής, και τέλος πάντων, προς τι κάθε ταλαιπωρία ενώ δεν ζούμε διακόσια χρόνια; Προσπαθώ με υπεράνθρωπες προσπάθειες να μη χτυπήσω πάτο!

Το παραπάνω νέο μου ήρθε ακόμη πιο βαρύ γιατί είμαι ήδη κουρασμένη με τα δικά μου πάρα πολύ. Ήρθαν πολλές αλλαγές, ο διατατήρας ήταν και αυτός μια ταλαιπωρία. Νοιώθω ότι θέλω κόσμο να με στηρίξει, αλλά δεν εννοώ τους γονείς μου.

Ναι, το μινι-χειρουργείο με έβγαλε εκτός προγράμματος και μου αύξησε τα πηγαινε-ελα! Και τώρα ένα σωρό δυσάρεστα νέα. Εκεί που πήγα να χαρώ για τη δουλειά μου, εκεί και τρύπησε ο διατατήρας, εκεί που τον διωρθώσαμε, τώρα η ξαδέρφη μου περνά πολύ άσχημα.

Ζω ένα τελείως bad timing με όλους και όλα αυτή την περίοδο. ΠΝΙΓΟΜΑΙ και προσπαθώ να πιαστώ απο κάπου! Θα μου πεις, έχουν οι αρρώστιες καλό timing και δεν το ξέρω;

Τίποτα, ο λαός είναι σοφός και λέει «ΥΓΕΙΑ πάνω από όλα».

Ξαναφεύγω! :-(

Φεύγω σήμερα πάλι για Αθήνα :-(


Είμαι καλύτερα, μέχρι που οδήγησα! Αλλά πρέπει να δει την πορεία μου ο πλαστικός μετά το μινι-χειρουργείο!

Ίσα που προλαβαίνω να γράψω αυτές τις γραμμές...πάντα με κυνηγάει ο χρόνος!
Ψήφισα, τώρα θα φάω, και αριβεντέρτσι!

Φιλάκια, αύριο πίσω πάλι!

We are gonna be, forever!

ενα τραγούδι που με έκανε πρόσφατα να χαμογελάσω...!


When you' re close to tears remember

όταν είσαι έτοιμος να κλάψεις, θυμήσου

Some day it'll all be over

μια μέρα θα έχουν όλα τελειώσει

One day were gonna get so high

μια μέρα θα πάμε τόσο ψηλά

And though it's darker than december

και παρόλο που είναι πιο σκοτεινά και απο τον Δεκέμβρη

Whats ahead is a different colour

αυτό που είναι μπροστά μας, έχει διαφορετικό χρώμα

One day were gonna get so high

Μια μέρα θα πάμε τόσο ψηλά!

And at
The end of the day
We'll remember the days
We were close to the edge
And well wonder how we made it through
And at
The end of the day
We'll remember the way
We stayed so close to till the end
We'll remember it was me and you

Στο youtube απόψε, είδα τυχαία ότι αρκετοί συγγενείς και φίλοι ατόμων που δεν είναι πια στη ζωή έχουν φτιάξει βινεάκια για τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα και εγώ να είχα γίνει ένα βιντεάκι εκεί.
Ξαφνικά αισθάνθηκα τυχερή. Σηκώθηκα απο τον καναπέ μου και βγήκα έξω. Η πόλη μου γεμάτη ζωή. Έγινα ένα με το πλήθος που έχει αυξηθεί λόγω εκλογών. Έμεινα ξάγρυπνη ως τις 8 το πρωί. Αλλά απόψε, όχι απο στεναχώρια...αλλά τραγουδώντας και χορεύοντας στα μπουζούκια.Νομίζω είμαι η προσωποποίηση της ποικιλίας :-)
Αύριο φεύγω για Αθήνα, πρέπει ο γιατρός να με δει. Δευτέρα βράδυ πίσω πάλι!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Σήμερα ξεκίνησα και επίσημα δουλειά, στην πόλη μου φέτος. Συνεχίζω να μένω με τους γονείς και τον αδερφό μου, πράγμα που τη δεδομένη στιγμή δεν με ενοχλεί καθόλου, αν και καταλαβαίνω ότι όλοι εδώ μέσα στο σπίτι κάτι έχουμε. Υπάρχει ένταση και είναι λογικό, μετά και από την τελευταία επέμβαση…

Σήμερα βγήκα για ένα μεσημεριανό καφέ, έφαγα στο σπίτι με τους δικούς μου και μετά χάζευα ώρες μεσιμερο-απογευματινές εκπομπές. Ήμουν κάπως πεσμένη, ίσως είμαι γενικά under the weather αυτές τις μέρες και μάλλον δεν θα έπρεπε να ψάχνω για ποιο λόγο είμαι έτσι, ας το δεχτώ σαν μια φάση! Ο Σεπτέμβρης πάντως ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες! Ας πάει στο καλό και να μας λείπει τέτοια αναστάτωση (δουλειά, υγεία, σώμα κτλπ) άνθρωπος είμαι και εγώ! Πόσα να αντέξει η καμπούρα μου;

Το βράδυ ήρθε η «Σ» και είδαμε μια ταινία. Σήμερα ξεκίνησα και επίσημα δουλειά, στην πόλη μου φέτος. Συνεχίζω να μένω με τους γονείς και τον αδερφό μου, πράγμα που τη δεδομένη στιγμή δεν με ενοχλεί καθόλου, αν και καταλαβαίνω ότι όλοι εδώ μέσα στο σπίτι κάτι έχουμε. Υπάρχει ένταση και είναι λογικό, μετά και από την τελευταία επέμβαση…

Σήμερα βγήκα για ένα μεσημεριανό καφέ, έφαγα στο σπίτι με τους δικούς μου και μετά χάζευα ώρες μεσιμερο-απογευματινές εκπομπές. Ήμουν κάπως πεσμένη, ίσως είμαι γενικά under the weather αυτές τις μέρες και μάλλον δεν θα έπρεπε να ψάχνω για ποιο λόγο είμαι έτσι, ας το δεχτώ σαν μια φάση! Ο Σεπτέμβρης πάντως ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες! Ας πάει στο καλό και να μας λείπει τέτοια αναστάτωση (δουλειά, υγεία, σώμα κτλπ) άνθρωπος είμαι και εγώ! Πόσα να αντέξει η καμπούρα μου;

Το βράδυ ήρθε η «Σ» και είδαμε μια ταινία. Κάπου μέσα της πιστεύει ότι προτιμώ να βγαίνω έξω μαζί της, και γενικά από το να κάθομαι μέσα. Κάνει λάθος, είναι ωραίες όλες οι στιγμές.

should I stay or should I go...?

Απόψε έπεσα να κοιμηθώ αλλά αν και νύσταζα ο ύπνος έφυγε. Σκέφτηκα να σηκωθώ να γράψω κάποιες γραμμές μήπως και ο ύπνος ξανάρθει ή μήπως και ελαφρύνω λίγο το μυαλό μου.

Η μέρα μου πέρασε βαρετά, αποφεύγω τις πολλές μετακινήσεις και ναι, μετά από αυτό που έπαθα φοβάμαι και τις πολλές κινήσεις παρόλο που ο γιατρός δεν μου έβαλε περιορισμούς. Αλλά πώς να «ξανοιχτώ» μετά από το τελευταίο χειρουργείο, όσο και αν ήταν μίνι.

Άνοιξα τα μάτια μου απόψε κατά τις 2.00, καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι. Με κλειστά παντζούρια αυτό που έβλεπα ήταν ίσα ίσα οι γραμμές και τα σχήματα των επίπλων μου. Ο δρόμος έξω ήταν ήσυχος, το σπίτι επίσης. Κάποτε είχα διαβάσει ένα καταπληκτικό ποίημα, πάνε 10 χρόνια από τότε αλλά το θυμάμαι ακόμη. Μιλούσε για την μοναξιά. Κάθε στροφή ξεκινούσε «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά του…», «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά της…» και κάθε φορά περιέγραφε μια κατάσταση που και μοναξιά δήλωνε αλλά και είχε και τα θετικά της. Από τις αγαπημένες μου στροφές είναι: «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά αυτού που ξυπνάει σε ένα σπίτι ενώ όλοι οι άλλοι κοιμούνται και ακούει τις ανάσες τους». Το έχετε νοιώσει; Να ξυπνάτε σε ένα σπίτι βράδυ, να ξέρετε ότι είναι γεμάτο από ανάσες αλλά να είστε μόνοι; Σε αυτή τη στροφή, ένα βήμα παραπέρα και με τα μάτια της ψυχής, μπορεί ο κεθένας να δει πως περιτριγυρίζεται από πολλούς αλλά τελικά πόσο μόνος μπορεί να είναι. Ίσως αυτό το «περιτριγυρίζεται» να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η μοναξιά του να έχεις ανθρώπους αλλά να «κοιμούνται».

Απόψε το βράδυ καθώς έκλαψα, μέσα στο δωμάτιό μου, χωρίς να ανοίξω τα φώτα ανακουφίστηκα. Ναι, έχουμε και εμείς οι ήρωες του διαδικτύου τις αδυναμίες μας. Έκλαψα με έναν περίεργο τρόπο, καθισμένη στο κρεβάτι και με το χαρτομάντιλο στα μάτια, λες και δεν ήθελα κανένα δάκρυ να περάσει από τα μάτια στα μάγουλα. Έτσι, βουβά. Γιατί έκλαψα; Μάλλον για πολλά…ένοιωσα μια περίεργη μοναξιά ενώ έχω ανθρώπους να με αγαπάνε. Αυτό είναι που με ζορίζει πιο πολύ η μοναξιά, η έλλειψη ενδιαφέροντος, οι απουσίες. Αν αυτά δεν υπήρχαν νομίζω δεν θα έβλεπα τόσο καθαρά την κατάστασή μου τώρα και δεν θα θλιβόμουν απόψε που σκέφτηκα "τι πέρασα πάλι". Αλλά οι απουσίες και το «άδειο» μυαλό σε κάνουν να βλέπεις και πράγματα που δεν έβλεπες 2 χρόνια τώρα…φυσικά και έκλαψα και από την κούραση. Όλα μετράνε συσωρευτικά. Αλλά θέλω πάντα να είμαι δίκαιη με τους ανθρώπους γύρω μου, είτε αυτοί ανήκουν σε συγγενείς είτε σε φίλους. Να είμαι δίκαιη και προς τις δικές τους ανάγκες.

Σκέφτηκα απόψε πως θα ήταν αν δεν είχα αρρωστήσει πριν δυο χρόνια. Δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω…τολμώ να πω θα ήταν καλύτερα αλλά τώρα δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτό που συνέβη. Έχει γίνει τόσο κομμάτι του εαυτού μου και ναι, με έχει αλλάξει…χωρίς ακόμη να ξέρω πως και προς τα πού. Κάτι μέσα μου ακόμη παλεύει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον. Ξέρετε πως κάνω; Κάνω μάλλον σαν ένα κοριτσάκι που τελειώνει την έκτη δημοτικού, που χαίρεται που μεγαλώνει, που ενθουσιάζεται με το καινούριο σχολείο που θα πάει, αλλά φοβάται το Γυμνάσιο και δε θέλει να αφήσει την παιδικότητά της, την ενεμελιά, και να μπει στο χώρο των μεγάλων. Γιατί και εγω τελικά, αυτό έπαθα, μπήκα στα μεγάλα βάσανα από μικρή και καμιά φορά, όταν βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη βλέπω ένα άτομο που δε θυμίζει πολλά από εκείνη την κοπέλα των ανέμελων καλοκαιριών. Μπορεί να κάνω και λάθος, μπορεί όλα αυτά να είναι παιχνίδια του μυαλού μου. Μπορεί να αλλάζω και εγώ το "χρώμα" μου αναλόγως την ψυχολογική μου διάθεση…γιατί, δεν μπορώ να είμαι αχάριστη, πλέον μοιάζω πολύ στο κορίτσι του 2007. Στο κορίτσι που άφησα πίσω!

Γύρισα

όλα πήγανε καλά!

φιλιά σε όλους όσους με σκέφτηκαν-σκέφτονται!


NEA ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ


Όπως σας είχα πει πήγα στο νοσοκομείο τη Δευτέρα και κατευθείαν μπήκα στο χειρουργείο. Η μινι επέμβαση κράτησε από 8.05 ως 9.05 με τοπική αναισθησία, αυτό το τελευταίο ήταν κάπως το πρόβλημά μου γιατί ενώ ήθελα να αποφύγω την ολική νάρκωση, ήταν από την άλλη μια περίεργη και πρωτόγνωρη εμπειρία. Και αν σκεφτείτε ότι το στήθος είναι πολύ κοντά στο κεφάλι, τους ένοιωθα να «δουλεύουν» σε απόσταση αναπνοής. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου 2 δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου, ένα από κάθε μάτι. Η νοσοκόμα με ρώτησε «γιατί κλαις καλέ;» και εγώ απάντησα με πολύ σταθερή φωνή «δεν κλαίω». Δε ξέρω τι έγινε εκείνη τη στιγμή…ένοιωσα μια συσσωρεμένη κούραση μάλλον, του στυλ…ήταν ανάγκη να περάσω και αυτό;;;; Όλα όμως πήγαν καλά, και ο πλαστικός, όπως προέβλεψε με την ψηλάφηση, έπεσε μέσα, ο διατατήρας είχε μια μικρή τρυπούλα στο μέγεθος μιας κεφαλής καρφίτσας, τι την προκάλεσε δεν είναι σίγουρο. Δεν θα άδειαζε άλλο γιατί είχε περάσει τη στάθμη αλλά δεν μπορούσα να μείνω έτσι.
Φυσικά και ήξερα από την αρχή ότι η υγεία μου δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο και πως καθώς άδειαζε ο διατατήρας αυτό που έμπαινε στο σώμα μου ήταν απλά ορός. Ο γιατρός και με περιποιήθηκε αλλά και με καθησύχασε. Μου τηλεφώνησε να δει τι κάνω, αν και δεν είχε καμιά ανησυχία, γιατί όλα είχαν πάει μια χαρά. Έμεινα στο νοσοκομείο ένα βράδυ με ορό και ενδοφλέβιες αντιβιώσεις, και σήμερα Τρίτη πήρα εξιτήριο. Έχω κάποια πονάκια γιατί όπως και να το κάνουμε, χειρουργείο ήταν (ιδίως το χειρουργημένο μου χέρι από το 2007 πιάστηκε πολύ κατά τη διάρκεια της επέμβασης). Περπατάω αργά και προσπαθώ να μη γέρνω, γιατί έχω πάθει τώρα και μια φοβία με όλα αυτά…να μη ζορίζω τη δεξιά πλευρά κτλπ κτλο, αλλά που θα πάει, θα το ξεπεράσω και θα σιάξω. Σήμερα, αφού πήρα εξιτήριο πήρα και το λεωφορείο για το σπίτι μου και γύρισα πολύ κουρασμένη. Όλα όμως οκ, πάει και αυτό!!!'Ηταν να γίνει και έγινε!

Στο δρόμο της επιστροφής, σε προγραμματισμένη στάση βρήκα μια πεταλούδα να κάθεται στο τσιμέντο. Κανείς άλλος απο τους συνεπιβάτες δεν φάνηκε να την παρατήρησε. Εγώ πάλι την φωτογράφησα ως ένα πολύ καλό οιωνό. Η μεταμόρφωσή μου έχει αρχίσει και άξιζε κάθε κόπο. Εγώ που μέχρι τώρα σας γράφω μόνο αλήθειες αν είχα έστω και μια δεύτερη σκέψη, έστω και μια αμφιβολία για τις αποκαταστάσεις, θα σας την έγραφα!

Φεύγω!

Ο καιρός πέρασε! Τη Δευτέρα ανακάλυψα ότι ξεφουσκώνω και σκεφτόμουν πότε θα ρθει η ώρα να πάω στην Αθήνα και να «διορθωθώ». Και η μέρα ήρθε, και αύριο έχω το μινι-χειρουργείο. Έχω ένα μικρο-άγχος, δε θα σας πω ψέματα…Αλλά τώρα που πέρασα τα πολλά, αποφάσισα να μην κολλήσω στην ούρα!

Το ταξίδι μου θα είναι σύντομο, η αναισθησία τοπική και μάλλον δεν θα μείνω στο νοσοκομείο. Ο πλαστικός μου είναι πολύ καθησυχαστικός πως δεν είναι τίποτα και υποσχέθηκε το καλύτερο από πλευράς του! Και όντως με φροντίζει πολύ!

Φιλιά και καλή εβδομάδα! Θα επιστρέψω στη βάση μου μάλλον την Τρίτη!

Θέλω να φύγωωωωωωω!

Για να εξηγούμαστε να μην παρεξηγούμαστε!

Λοιπόν…

Ήμουν πολύ σκεπτική πριν αναρτήσω το χθεσινό ποστ…!Αλλά εφόσον εδώ καταγράφω, σκέψεις, ορέξεις, συναισθήματα, όνειρα και καθημερινότητα, το θεώρησα από τη μια «χαζό» το να λέω ψέματα σε όλους εσάς που με διαβάζετε τόσο καιρό και να προσποιούμαι. Διάλεξα λοιπόν την αλήθεια αλλά να θυμάστε πως πάντα, ο δρόμος της αλήθειας είναι και ο πιο δύσκολος…!Έτσι δεν γίνεται πάντα; Το ψέμα είναι πιο εύκολο όπως και η προσποίηση το ίδιο! Εμένα όμως μου αρέσουν οι αλήθειες και τα πραγματικά συναισθήματα όσο και αν ξέρω πως ο ντόμπρος άνθρωπος παρεξηγείται και χαρακτηρίζεται κουραστικός!

Θέλω σήμερα, εδώ, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Το ρίσκο που πήρα με το να πω την αλήθεια για ότι μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες ήταν μεγάλο γιατί πολύ απλά, γυναίκες οι οποίες σκέφτονται να κάνουν την αποκατάσταση ίσως απογοητευτούν και διστάσουν. ΛΑΘΟΣ!
Από την αρχή του μπλογκ, γράφω και ξαναγράφω πως η κάθε μια μας είναι εξατομικευμένη περίπτωση. Η κάθε μια μας είμαστε «ένα περιστατικό» που όσο και αν μας ενώνει η ίδια νόσος, κακά τα ψέματα, μας χωρίζει, ή καλύτερα μας διαχωρίζει ταυτόχρονα. Τόσους μήνες μιλάμε για τα συμπτώματα ας πούμε των χημειοθεραπειών και βλέπουμε ότι η κάθε μια μας αντέδρασε το ίδιο αλλά ΚΑΙ διαφορετικά! Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε οργανισμός αλλιώς δέχεται π.χ τα φάρμακα.
Το ίδιο συμβαίνει παντού, και για την πιο μικρή επέμβαση και για την πιο μικρή γρίπη. Επειδή λοιπόν, έτυχε να πάθει κάτι ο διατατήρας μου, δε σημαίνει πως αυτό γίνεται συνέχεια ή θα γίνει και στην επόμενη γυναίκα που θα επιλέξει να κάνει αποκατάσταση.
Δεν είναι επίσης λάθος του πλαστικού!!! Μπορεί να είναι θέμα διατατήρα, μπορεί να είναι θέμα μιας απότομης κίνησης. Το ότι ο άλλος μου διατατήρας είναι σώος και στη θέση του, αυτό δεν σας λέει κάτι; Αν ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα τότε θα «χαλούσε» και ο άλλος έτσι;
Πάρτε καλύτερα την δική μου άποψη…αυτά τα πράγματα συμβαίνουν! Μπορεί να εκνευρίστηκα αλλά τελικά, όταν μπλέκεις με χειρουργεία (και ας είναι επεμβάσεις αισθητικής) τότε είσαι έτοιμος για όλα. Υπάρχουν και πράγματα που δε μπορείς να προβλέψεις, ούτε σαν ασθενής αλλά ούτε σαν γιατρός.

Όσο για τον τελευταίο, τον δικό μου πλαστικό, με έχει καθησυχάσει ότι δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να ανησυχώ. Απλά, θα χρεωθώ την ταλαιπωρία γιατί τη Δευτέρα θα μπω για ένα μινι-χειρουργείο. Η υγεία μου δεν κινδυνεύει και αυτό είναι το σημαντικότερο όλων τελικά.

Ωστόσο, συμβουλεύω τις γυναίκες που τους λείπει το στήθος τους και το θέλουνε πίσω, να την τολμήσουν την πλαστική. Εμένα, αν και δεν ένοιωθα πως έχω μεγάλο καημό λόγω της απώλειας (είχα και μικρό στήθος πάντα), σας πληροφορώ ότι άλλαξε την διάθεσή μου. Και αν βρήκα εγώ την υπομονή που είμαι μόλις 28 χρονών και καλύπτω ατέλειωτα χλμ κάθε φορά που είναι να βρεθώ Αθήνα, γιατί όχι και εσείς όλες εκεί έξω;;; Είμαι εξάλλου πεπεισμένη πως πάω για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα!

Strange news!

H χαρά του Σ/Κ μου βγήκε ξινή (αν την έχετε ξανα σκούσει την έκφραση…)

Από το πρωί που σηκώθηκα, είχα μια περίεργη αίσθηση πως ο δεξιός μου μαστός (η πρώην μαστεκτομή) είναι μικρότερος από τον αριστερό μου, ενώ φεύγοντας απο την Αθήνα ήταν όμοιοι. Σκέφτηκα πως θα είναι η ιδέα μου. Όμως όταν φόρεσα το μπλουζάκι του Σαββάτου, δεν στεκόταν τόσο ωραίο όσο 2 μέρες πριν…Τελικά, κοιτώντας από δω, κοιτώντας από κει, άρχισα να υποψιάζομαι πολλά, και θυμήθηκα πως είχα ενοχλήσεις και στη μεριά της βαλβίδας αυτού του μαστού, κάτι σαν τραβήγματα.
Φρίκαρα, δεν μπορώ να πω ψέματα…φρίκαρα όταν σκέφτηκα πως ο διατατήρας τρύπησε. Φρίκαρα, όχι γιατί είναι σε κίνδυνο η υγεία μου αλλά γιατί ήμουν πολύ κοντά στο τελικό αποτέλεσμα και τώρα πρέπει να κάνω ένα μινι-χειρουργείο για να δούμε γιατί ο διατατήρας «χάνει» το αλατόνερό του και αν χρειαστεί να τον αντικαταστήσουμε. Η διάθεσή μου χάλασε γιατί μόλις σήμερα, είχα διευθετήσει το επαγγελματικό που με βασάνιζε απο 7/9 και ήθελα να το χαρώ. Αλλά βλέπεις, στη ζωή, τίποτα δεν πάει πακέτο…
Μίλησα με τον πλαστικό και είπαμε να βρεθούμε την επόμενη Δευτέρα. Μου είπε πως μπορεί να λάσκαρε η βαλβίδα του διατατήρα και να χάνει από κει, το ζητούμενο είναι ότι πρέπει να «ανοίξει» για να δει αλλά από την άλλη να μείνω ήσυχη ότι δεν κινδυνεύω από κάτι, απλά το αλατόνερο στάζει στο σώμα μου (μπλιάχ;;;έτσι;;;). Πόσο αλμυρή πια να γίνω; Μήπως λίγα μπάνια έκανα φέτος στο Ιόνιο; Αυτά για να ελαφρύνω τόσο τη δική σας διάθεση, όσο τη δική μου. Δε φταίει κανείς φυσικά, απλώς συνέβει! Ο γιατρός με ανακούφισε λίγο παραπάνω λέγοντας πως θα καλύψει ο ίδιος τα έξοδα…και αυτό είναι σημαντικό!

Τι να πω, σε αυτή τη ζωή, μια στιγμή ανακούφισης πραγματική, θα ρθει ποτέ χωρίς περιτύλιγμα; Αγώνας, αγώνας και πάλι αγώνας! Βαρέθηκα τόσο που δε μου ρχεται ούτε να σιχτιρίσω για την όλη κατάσταση…Σαν να λέμε «θα σκύψω το κεφάλι και θα πάω», μα μήπως μπορώ να κάνω και αλλιώς;

Τώρα θα έχω και πρόβλημα εμφάνισης με τα ρούχα μέχρι να πάω Αθήνα…κλαψ κλαψ! Αλλά όλο και κάτι θα σκεφτώ..!

Και ο ήλιος βγήκε!

Αυτές τις μέρες είμαι όλο γύρες! Σήμερα ο καιρός έφτιαξε και ήρθε η «Β» (new friend you know…) και πήγαμε στο βουνό με την παρέα της. Περάσαμε ωραία όπως όλες τις φορές που ανταμώνουμε…

Καλή βδομάδα!

Σάββατο βροχερό

Σας αφήνω παρεούλα ένα τραγουδάκι πολύ αισιόδοξο. Μιλά για την αγάπη!

«Ν’αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, τα πουλιά, τα λουλούδια τα σύννεφα και πολύ ν’αγαπάς τους ανθρώπους»

Να έχετε πίστη στους ανθρώπους! Αυτό δεν κάνουμε 2 χρόνια εδώ; Ακουμπάμε ο ένας στον άλλο, και τελικά, με επιτυχία, στηριζόμαστε και συνεχίζουμε! Φτιάξαμε μια αλυσίδα ενέργειας, αγάπης, φιλίας…! Σε αυτή την αλυσίδα απλώς έφτιαξα τον πρώτο κρίκο και εσείς τη συμπληρώσατε και την συμπληρώνετε ακόμα! Βάλτε λοιπόν όποιο χρώμα θέλετε στον κρίκο σας, και μείνετε ενωμένοι! Θα ρθουν και καλύτερες μέρες, η ζωή έχει αφάνταστη έμπνευση και αστείρευτη φαντασία!

Φιλιά πολλά!

Παρασκευή και 221η ανάρτηση!

Σήμερα το βράδυ βγήκα για φαγητό με τη «Σ» και τον δικό της…τον «Σ». Περίεργο, αλλά η φίλη μου και σύντροφο έχει από «Σ» και φίλη (εμένα) από «Σ»…είναι σαν να λέμε αυτή την περίοδο ανάμεσα σε δυο «Σ» και είναι και η ίδια ένα «Σ» από μόνη της.
Τώρα το «σ» τελικά μπορεί να είναι το πρώτο γράμμα πολλών ονομάτων, υποκοριστικών αλλά και λέξεων αρκετών. Λέξεων όπως «σοβαρή», «σεμνή», «σοφή», «σπουδαία, «συγγραφέας», «σέξυ», «σούργελο», «σαλεμένη», «σαλταρισμένη», «στεναχωρημένη», «σαραντάρα» και άλλα πολλά. Οι λέξεις δεν έχουν τελειωμό και η μια διαδέχεται την άλλη με μια αλυσίδα συνηρμών. Τι σημασία έχουν όμως τα ονόματα; Τα αρχικά; Οι πιθανότητες να είναι το ένα και να μην είναι το άλλο; Η ουσία είναι να μη φυλακίζεται η φαντασία. Για τον καθένα μπορεί το «Σ» το δικό μου να είναι ότι πλάθει αυτός με τον νου του. (τι με έπιασε νυχτιάτικα…φιλοσοφίες)
Ωραία περάσαμε, δεν μπορώ να πω, ήταν ένα break από τα θέματα που με απασχολούν αυτή την περίοδο (θέματα δουλειάς κυρίως). Εκεί μεταξύ φαγητού και κρασιού, υπογραμμίσαμε για μια ακόμη φορά, εμείς τα δύο «Σ» δίπλα στα αφτιά του τρίτου «Σ» τη φιλία που μας δένει, τσουγκρίσαμε και δώσαμε τέλος (μυστικά) στη διαφωνία που είχαμε 2 βράδια πριν. Μετά το φαγητό, βρήκα μια άλλη παρέα και έμεινα και για ποτό. Κλασικό, βράδυ Παρασκευής δηλαδή με το Φθινόπωρο δυναμικό, αφού η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά και οι μέρες με ήλιο είναι πια σπάνιες!
Καληνύχτα εκεί έξω!

Το βαλς των ονείρων

Για τους περισσότερους το βαλς που ακούγεται και ανήκει στο σαουντρακ της ταινίας "Amelie". Μου το έστειλε η Κ2 και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας και τη μελωδία και τα ποιητικά λόγια!Φιλιά!Κ2 μου σε ευχαριστώ!

Silicon news!

Αθήνα σήμερα και πρωινό εγερτήριο.

Ραντεβού (που δεν πήγα στην ώρα μου) με την ψυχολόγο (γράφει εδώ, πρόσφατα ως «η γιατρός σου») αλλά επανόρθωσα με το να μείνω λίγο παραπάνω στην κλινική…

Ραντεβού με τον πλαστικό μου και ΦΟΥΣΚΩΜΑ… στο δεξί μαστό φτάσαμε τα 670ml και ο αριστερός έχει κάπου 400 και κάτι. Το πολύ περίεργο βέβαια είναι ότι οι 2 μαστοί είναι ακριβώς ίδιοι…για να γίνουν όμως ίδιοι, ο ένας «έφαγε» πιο πολύ αλατόνερο. Μη ξεχνάμε ότι από δεξιά είχα τη μαστεκτομή, και η δεξιά πλευρά είναι η «ζόρικη» (ως που να ανοίξει το δέρμα κτλπ)…Ο πλαστικός μου είπε σήμερα «τώρα έχεις πλούσια τα ελέη», εγώ πάλι, δε σχολίασα, απλά γέλασα…τι να πεις, μήπως το στήθος κάνει τον άνθρωπο; Για άλλους λόγους συμπαθούμε και αγαπάμε ανθρώπους. Προς Θεού, δεν παρεξηγώ τον γιατρό, κάθε άλλο μου είναι πολύ συμπαθής, είναι πάντα με το χιούμορ του και το πραγματικό του ενδιαφέρον, καλός άνθρωπος και επιστήμονας, τον βρίσκω όποτε θέλω στο τηλέφωνο και πάντα με εξυπηρετεί με τα ραντεβού κτλπ, με βάση το πρόγραμμά μου. Επίσης καταλαβαίνω πως χαίρεται και αυτός ότι προσφέρει σε ένα νέο άτομο κάτι που για αρκετούς μήνες δεν είχε. Απλά θέλω να πω στις γυναίκες που έχουν ακόμη μαστεκτομή να μην το βάζουν κάτω, δε χάθηκε ο κόσμος, μια προσωρινή κατάσταση είναι. Όποτε θέλουν και μπορούν οικονομικά, γίνεται να αποκτήσουν το στήθος που κάποτε χάσανε! Θα εκπλαγείτε με τα αποτελέσματα!

Επιστροφή το βράδυ με το νυχτερινό λεωφορείο. (Παναγιώτη και Κατερίνα γι αυτό δεν σας τηλ.). Έφτασα σπίτι μου στις 3, έκανα ένα μπάνιο. Η μάνα μου ξύπνησε να μάθει τα νέα και από κοντά (αχ αυτές οι μάνες…)

Ο πλαστικός όρισε το επόμενο ραντεβού στις 7/10/2009 και είπε πως αν ο δεξιός μαστός έχει μαλακώσει ως τότε (το δέρμα δηλ.)…είμαστε έτοιμοι και για το επόμενο χειρουργείο και τη σιλικόνη, σύντομα! Και αν το σκεφτείτε…από τον Απρίλιο ζω με τους διατατήρες…πάει καιρός! Αλλά όλα καλά! Πραγματικά το αποτέλεσμα είναι ωραίο και απο τώρα!

Fastforward

Πιστεύω θα απορήσετε με τις τόσες αλλαγές στη διάθεσή μου!

Τελικά νομίζω πως πιέζω τον εαυτό μου και προσκολώμαι πολλές φορές στο παρελθόν. Μου είναι πολύ,πολύ πιο εύκολο να αλλάξω μυαλά, διάθεση, προσδοκίες. Γιατί τελικά δεν το κάνω; Μένει κανείς ίδιος και δεν το ξέρω; Όλα τριγύρω αλλάζουν και τελικά…χα…τελικά…η ζωή η ίδια και όλοι δίπλα μου, μου δείχνουν τον δρόμο της αλλαγής που πρέπει να πάρω. Να ξεκολλήσω το έξυπνο μυαλό μου…! Αλλά βλέπετε, ένα κομμάτι του ρομαντισμού μου, της παιδικής μου αθωότητας και του αυθορμητισμού μου, παραμένει μέσα μου, ανέπαφο από τον καρκίνο, και αυτό το κομμάτι είναι που με κάνει να πιστεύω ότι όλα είναι όπως τα άφησα πριν αρρωστήσω, ότι είμαι μέρος μιας ανέμελης παρέας που αν σηκώσω το τηλέφωνο και πω "πάμε για καφέ;" έχει πεταχτεί σε δευτερόλεπτα να πει "ναι!".

Κάποιος, κάπου, κάποτε είπε "Η ζωή δεν είναι αυτό που θες, η ζωή είναι αυτό που έχεις" και για μένα, μαζί με άλλα τόσα άτομα, σίγουρα η ζωή δεν έφερε αυτό που θέλαμε. Μας έδωσε ότι είχε, το πιστεύω όμως ότι...κάπου μέσα μας, όλη αυτή η ιστορία βρήκε και τρύπωσε και φύτεψε πολλά πολλά σποράκια που χωρίς να το ξέρουμε έχουν ήδη φυτρώσει και ανθίσει. Έχουν γίνει ολόκληρα δέντρα ΣΟΦΙΑΣ.

Rewind...

Ε ρε και η ζωή να «μαζευόταν» όπως εκείνες οι βιντεοκασέτες με τις οποίες μεγάλωσε και η δική μου γενιά. Φαντάζεσαι να πατούσαμε pause και μετά rewind και να ανατρέχαμε στις ευχάριστες αναμνήσεις μόνο, και να τις παγώναμε; Να βλέπαμε τις ωραίες μας στιγμές να τυλίγονται η μια πάνω στην άλλη, ασφαλής, αποτυπωμένες σε καφέ σκούρη ταινία. Κανείς να μην μπορεί να μας τις διαγράψει και όσο περισσότερο γύριζε το βίντεο προς τα πίσω, τόσο περισσότερες και οι όμορφες στιγμές.

Αυτός ο μήνας είναι (μάλλον τυχαία) μήνας περισυλλογής. Θες λίγο ο καιρός (κρύος και βροχερός), θες λίγο η Αθήνα και τα νέα της Χίου; Πνευματικά (mentally) είμαι πολύ περίεργα…είμαι στο παντού και στο πουθενά. Δε δουλεύω και ψάχνω τρόπο να γεμίσω το χρόνο μου. Μα οι περισσότεροι μοιάζουν τόσο busy...Αποφεύγω συστηματικά τη μοναξιά με ενδεχομένως ένα μικρό φόβο μήπως με ωθήσει στη μοναχικότητα. Δεν βρίσκω κάτι να με εκφράζει (αυτή και αν είναι μεταβατική περίοδος). Όλοι και όλα σκορπίσανε. Ναι, έχουμε ανάγκη να νοιώθουμε «σημαντικοί άλλοι» για τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε. Μήπως να πάω στη Χίο; Μου ρχεται να πάρω το αυτοκίνητό μου και να βγω στο πουθενά. Να οδηγώ, να οδηγώ και να χαζεύω ώρες ατέλειωτες τη λευκή διαχωριστική γραμμή του δρόμου μέχρι να κουραστώ.
Από την άλλη νιώθω και μια τρελή νιρβάνα. Ναι,είμαι πολύ πιο ήρεμη και τα περισσότερα πράγματα δεν με ενοχλούν τόσο. Πάει το «εγώ» που με όλους και όλα «φιτιλιάζοταν». Έχω καταλαγιάσει. Η ψυχολόγος μου, μου είπε ότι δεν μιλάω με την ίδια «ένταση» όπως παλιά. Που πάω από δω και πέρα; Δεν ξέρω, μα μήπως ξέρει και κανείς να μου πει; Η δοκιμασία μου ήταν μεγάλη, κουράστηκα, ανέβηκα, κατέβηκα βουνά, διέσχισα ερήμους, ήπια νερό, σκονίστηκα, έπεσα, σηκώθηκα και τελικά είδα τον ουρανό καταγάλανο, με θαρραλέο βλέμμα…
Η ψυχολόγος μου, μου είπε για την κατάστασή μου πως είναι φυσιολογική, πως βγήκα από ένα μεγάλο τούνελ, πως είμαι καλά και πως σύντομα θα βρω και άλλα πράγματα να με γεμίζουν. Τώρα λέει, είναι σαν να έχω ένα πηγάδι που έχει στερέψει. Και τι να το κάνεις το πηγάδι αν δεν έχει νερό; Σου στερεί αυτό που θες! Διψάς, θες να δροσιστείς αλλά σκύβεις και δε βλέπεις τίποτα, και αν φωνάξεις το μόνο που θα ακούσεις θα είναι ο αντίλαλος της φωνής σου. Το απόλυτο τέλμα; Ίσως…
ίσως μοιάζω με ένα άδειο μπουκάλι. Τα μπουκάλια όμως γεμίζουν με ότι λογίς υγρό θες, ακόμη και με άμμο. Και αν δεν τα γεμίσεις, μπορείς πολύ απλά να ακουμπήσεις το κάτω χείλος σου στο στόμιό τους και με τη δύναμη του αέρα που γεμίζει τα πνευμόνια σου, να φυσίξεις και να βγάλεις μια νότα.
Αυτή η νότα, ήχος από ένα άδειο και ασήμαντο αντικείμενο, μπορεί να είναι η αρχή για μια καινούρια μελωδία.

Κυριακή σαν γιορτή!

Και ναι, ο ήλιος βγήκε σήμερα, και ναι, ο καιρός έγινε φωτεινός και ζεστός και ναι, όταν μια φίλη λέει «έρχομαι να σε δω, αφού δεν πήγες στη Χίο, θα το γιορτάσουμε!» τότε, είναι μέρα γιορτινή. Και η διάθεση έφτιαξε! Φαγητό στο βουνό, καφέ στη θάλασσα και πολύ κουβέντα.Τελικά οι χαρές στη ζωή είναι μικρές…και εκεί που νομίζεις ότι τις έχασες, εκεί και έρχονται!
Καλή βδομάδα!

Βράδυ Πέμπτης...

Σας γράφω απόψε ακούγοντας τη βροχή. Είναι ωραία αίσθηση. Αλήθεια τι κάνουν συνήθως οι άνθρωποι όταν βρέχει; Εγώ το βρήκα σαν μια ακόμη αφορμή για να στρωθώ στον υπολογιστή, ιδίως τέτοια ώρα που το σπίτι ηρεμεί. Η βροχή ήρθε ξαφνικά, τίποτα κατά τη διάρκεια της μέρας δεν έδειχνε πως το βράδυ θα είναι ψυχρό και υγρό.
Πήγα το απόγευμα στη «Σ» για καφέ. Είχαμε να κάτσουμε να τα πούμε από τη Δευτέρα, όπου η πρόταση της δουλειάς μου για μακριά βάραινε και τις δυο μας. Εκείνη τη μέρα φυσικά και μπόρεσα να μπω στη θέση της, γιατί θα είχε παρόμοια συναισθήματα με εκείνα που είχα εγώ, όταν έφυγε εκείνη πέρσι. Ήταν δύσκολες οι ώρες της Δευτέρας (εγώ δυσκολεύτηκα και τις επόμενες μέρες…). Ίσως τέτοιες στιγμές να καταλαβαίνεις παρόλα τα όσα έχουν συμβεί κατά καιρούς, ποιους ανθρώπους θες δίπλα σου. Η «Σ» μου είπε «βασικά όλοι οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές, κοιτάζουμε την πάρτη μας. Στεναχωριέμαι για σένα που θα είσαι μακριά και πως θα τα περνάς εκεί αλλά λυπάμαι και εμένα που γύρισα από μακριά για να μείνω τελικά εδώ, μόνη». Και έχει δίκιο, όσο και αν σκεφτόμαστε τους άλλους, φυσικά και όλοι σκεφτόμαστε το «εγώ».
Σήμερα ήμασταν κάπως κακόκεφες στον καφέ (ή έστω πεσμένες…). Καθώς έφευγα με το αυτοκίνητο, μάλωσα τον εαυτό μου για αυτό μου το «πέσιμο». Είναι δυνατόν εγώ που πέρασα τόσα, να έχω την πολυτέλεια να είμαι κακόκεφη; Γιατί; Επειδή είναι φθινόπωρο; Επειδή περνάω μια μεταβατική περίοδο; Μα πέρασα μήνες ολόκληρους που το μείζον θέμα μου ήταν να τελειώσω με τις θεραπείες και να επανέλθω στη ζωή και έλεγα και ξαναέλεγα πως «δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να είμαι καλά και να ξεμπερδεύω». Είδατε πως είμαστε εγωιστές; Γιατί πολύ απλά τα θέλουμε όλα. Το είχα ξαναγράψει πως αυτό που λέει ο λαός «πάνω από όλα υγεία» είναι σοφό. Όταν χάνεις την υγεία σου, τότε παρατάς τα πάντα γύρω σου και δίνεις εκεί τη βαρύτητα, παλεύεις με όσα μέσα έχεις και μπορείς. Όταν όμως γίνεις καλά, αρχίζεις και ξεχνάς, αρχίζεις και ζητάς, και ψάχνεις και…και…και…
Τα πράγματα είναι απλά τελικά. Είναι πολύ ανθρώπινο να ξεχνάς το «βουνό» που πέρασες και να χάνεσαι στα μικρά, θέλω όμως να είμαι ευγνώμων για το τώρα. Έτσι πάντα επαναφέρω τον εαυτό μου. Εγώ κέρδισα τη ζωή, γιατί να μιζεριάζω για ασήμαντα πράγματα; Συνήθως σκέφτομαι θετικά και πιστεύω πως αυτό είναι μια καλή συνήθεια. Νιώθω πως έχω θετική αύρα…και δε σας το κρύβω, πέρα από το ότι είμαι αισιόδοξη γενικά, και ιδίως μετά την αναποδιά αυτή (λέω δεν μπορεί, κάτι καλό θα κάτσει) νομίζω ότι με τα συν και τα πλην του χαρακτήρα μου όλο και κάτι φέρνω στις ζωές των άλλων. Και αυτό από μόνο του, είναι γόνιμο, ελπιδοφόρο, γεμάτο ζωή. Ακόμα και η σχέση που έχω με εσάς, ακόμη και οι γραμμές των mails που έχω ανταλλάξει με τόσες γυναίκες είναι ενέργεια, είναι πηγή ζωής. Ξέρετε κάτι; Η ζωή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο περνάει. Το αυριανό βράδυ δεν θα είναι σαν το αποψινό, θα είναι διαφορετικό γιατί πολύ απλά θα είναι Παρασκευή βράδυ. Αν σκεφτούμε πόσοι μας κάνανε σήμερα να χάσουμε το χαμόγελό μας, πόσες καταστάσεις μας εκνεύρισαν, αν κάνουμε ένα μινι απολογισμο ξέρετε τι θα πούμε; Σίγουρα πως μέρα χωρίς χαμόγελο είναι χαμένη μέρα, και μέρα χωρίς αγάπη (όπως την εννοεί, τη βιώνει και τη δείχνει ο καθένας) πάλι χαμένη είναι…Είναι προτιμότερο μια θετική στάση σε οτιδήποτε έρχεται, παρά μια πεσιμιστική. Και επειδή θα μπορούσα να γράφω απόψε με τις ώρες και άλλα πολλά, σας αφήνω εδώ. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα…!

9/9/2009

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως έχουμε «πολλές» Πρωτοχρονιές, Αναστάσεις κτλπ. στη ζωή μας, αλλά ΜΙΑ φορά ζούμε την 7/7/2007, την 8/8/2008 και μια φορά τη σημερινή 9/9/2009. Δεν το είχα σκεφτεί μέχρι που μια φίλη από το Ντουμπάι μου έστειλε ένα sms για να δώσω σημασία στη μέρα 9/9/2009 καθώς είναι όπως έγραψε only once in our life time. Η «συνάδελφος» SUNDY όμως (καθώς σερφάριζα) ήταν αυτή που με την ανάρτησή της με έκανε να σκεφτώ και πολλά παραπάνω. Βλέπεται, τυχαία (;) σήμερα απέρριψα μια δουλειά στη Χίο, το φαξ το είχα έτοιμο από τις 8/9/2009 αλλά δεν μπόρεσα να το στείλω…ήταν να «φύγει» σήμερα. Αν όλα όσα διαβάζετε είναι κάπως ακαταλαβήστικα πηγαίνετε στο www.sundycancer.blogspot.com στο ποστ της Τετάρτης. Από εκεί παραθέτω πως : το «9» "Είναι ο αριθμός της ολοκλήρωσης και σημαίνει ότι τώρα είναι η ώρα να "αφήσεις" τις παλιές ξεπερασμένες μορφές σκέψης και συνήθειες. Πρέπει να συγχωρούμε και να ξεχνάμε ότι πονάει και τις διαφωνίες.
Αυτή είναι η στιγμή για να κλείσει η πόρτα για παλαιούς τρόπους μας και να ανοίξει η πόρτα για μια λαμπρή νέα αρχή. Πρέπει να προχωρήσουμε από την ημερομηνία αυτή με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά.Μην αφήσετε αυτή την ημέρα 09.09.09. να περάσει χωρίς κάποιο είδος γιορτής, έστω και ένα γεύμα με την οικογένειά σας.»

Και συμπτωματικά, χθες βγήκα και για καφέ, και για φαγητό. Μου πέρασε όμως από το μυαλό κατά τη διάρκεια των εξόδων μου η σκέψη ότι «δεν γιορτάζω κάτι, αφού απέρριψα την πρόταση της δουλειάς». Θα μου πείτε "πως αλλάζεις ζωή ενώ δεν φεύγεις;" . Κι όμως...κάτι μέσα μου είναι πολύ αισιόδοξο σήμερα και δεν το κρύβω πως ενισχύθηκε με όλες τις παραπάνω «συμπτώσεις». Κάτι μέσα μου, μου δίνει μια χαρά και ικανοποίηση πως πήρα τη σωστή απόφαση και πως αυτή, δεν θα είναι μια χρονιά όπως οι άλλες. Έβαλα πολλά συναισθήματα και ανθρώπους στη θέση τους, οπότε έχω τακτοποιήσει αρκετά το «μέσα» μου και σίγουρα, ξεκινάω αυτό το φθινόπωρο κάπως αλλιώς…είμαι καλά, είμαι καλύτερα και πάτησα στα πόδια μου!!!Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτό το δειλό αεράκι που σκορπάει τις καλοκαιρινές αναμνήσεις μια-μια. Ίσως έσβησα το ιατρικό μου ιστορικό και ξεκινάω τη ζωή…από την αρχή. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά ο δρόμος για την Ιθάκη δεν είναι η μαγεία; Πολλούς στόχους θα φτάσουμε και όταν τους κατακτήσουμε, μετά από ένα διάστημα, θα ανακαλούμε περισσότερο τα σκαλοπάτια που πατήσαμε, τους χωματόδρομους, τις ερήμους αλλά και τις οάσεις ως το επιθυμητό αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά, αυτό που ποθούσαμε θα το έχουμε, και όταν το έχουμε πάντα δε λέμε «αυτό ήταν;» άσε που το βαριόμαστε κιόλας :-P

Να στε καλά!

Φιλάκια Sundy, θα σου τηλ.!

Σήμερα σαν πέρυσι...

Αυτές τις μέρες αν εξαιρέσουμε το συνάχι που μου έχει σπάσει τα νεύρα (καταρροή, βήχας, φτέρνισμα) είμαι μια χαρά…πρέπει όμως να εξαιρέσω και το γεγονός ότι χάνω τον γάμο της small elephant στις Σπέτσες…Η small elephant είναι φίλη αυτού του μπλογκ και φίλη μου από το 1996. Καλή αρχή στη νέα σου ζωή dear και ραντεβού πια στην Αθήνα!
Σήμερα, χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η «Ν». Θυμάστε την τότε κολλητή μου που ξαφνικά μια μέρα, μετά τις ακτινοθεραπείες αποφάσισε να μη σηκώνει τα τηλέφωνα και να με βγάλει από τη ζωή της; Ε, αυτή! Θέλησε να βρεθούμε μαζί με τη «Σ» σήμερα. Και εγώ που δεν είχα τίποτα να χάσω (αλλά και τίποτα να κερδίσω…) είπα το «ΝΑΙ». Και βγήκαμε, και πήγαμε για φαγητό. Και η «Ν» είχε την εντύπωση πως επειδή «δέχτηκα» όλα είναι καλά, πως επειδή με είχε απέναντι να μασουλάω τη σαλάτα μου πως έκλεισα στο συρτάρι την άσχημη συμπεριφορά της, πως επειδή παντρεύεται τα Χριστούγεννα θα πετάξω από τη χαρά μου και θα τρέξω να τη βοηθήσω και να την καμαρώσω, πως επειδή έκανε ένα βήμα μπρος θα πω «εύγε!». Λυπάμαι, αυτή την περίοδο είμαστε κλειστά!
Δεν έχω καμιά όρεξη να ξαναβάλω αυτό το άτομο στη ζωή μου. Τελικά οι φίλοι σε πληγώνουν χειρότερα από τους συντρόφους πολλές φορές. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που είμαι τόσο κάθετη απέναντι σε τέτοιο θέμα. Δεν έχω πρόβλημα να μοιραστώ ένα καφέ ή ένα φαγητό μαζί της αλλά ως εκεί. Και φυσικά κουβέντα για τα ιατρικά μου θέματα. Ούτε καν ανέφερα την αποκατάσταση γιατί δεν έχω καμία διάθεση να μοιραστώ μαζί της σκέψεις και συναισθήματα για το συγκεκριμένο θέμα. Ήδη νοιώθω πολύ εκτεθειμένη για το πρώτο κομμάτι της αρρώστιας μου που το γνωρίζει! Βλέπετε τότε ήμασταν κολλητές και αχώριστες φίλες… σήμερα την έβλεπα σαν να έβλεπα μια συνάδελφο της «Σ». Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο ,αλλά το πέτυχα…ούτε κρύο, ούτε ζέστη πια! Ως εκεί! Είμαι ευγενική και τυπική…
Ωστόσο, δεν θα το κρύψω από εσάς ότι υπήρξαν κατά το γεύμα μας πολλές φορές που έμοιαζαν με άλλες εποχές, τότε που οι τρεις μας ξεσηκώναμε με τα γέλια μας τα μαγαζιά, τότε που κάθε μας σκέψη τη μοιραζόμασταν. Αλλά όλα αυτά και που τα εντόπισα, τα είδα χωρίς κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο δικό μου προς τη «Ν». Η «Ν» πρέπει να καταλάβει κάποια στιγμή πως αν και μοναχοπαίδι, ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτή. Πως με έχει πληγώσει και θα δεχτεί και τις συνέπειες. Τη σχέση μας αυτή την άλλαξε…αυτή πήρε όλες τις αποφάσεις και εγώ έπρεπε να τις δεχτώ γιατί δεν είχα άλλα περιθώρια. Την είχα ανάγκη για το come back μου αλλά μου γύρισε την πλάτη. Ας είναι, είμαι και εγώ πολύ πιο δυνατή τώρα και δεν με ενοχλεί καθόλου να κοιτάζω τις πλάτες των άλλων!
Ας μείνει έτσι λοιπόν και ας με αφήσει στην ησυχία μου.

Πριγκηπέσσα!

Αφιερωμένο σε ένα κορίτσι που και της αρέσει πολύ, χρόνια τώρα...και την αντιπροσωπεύει...(η ίδια το λέει)

Όσο περνάν τα χρόνια νομίζω ότι αυτό το τραγούδι σε πολλούς στίχους γίνεται «εγώ» και το «εγώ» μου το τραγούδι.

«Απίστευτος ο κόσμος, και ο χαρακτήρας μας»

«Λάθη, σωστά και πάθη με έφεραν ως εδώ»

Athens News

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι από χθες έχω ταξιδέψει 9 ώρες. Σαν χρόνος πτήσης θα με έβρισκε τώρα κάπου στην Αμερική. Τόσες ώρες όμως χρειάστηκαν για να αφήσω το νησί, να ρθω στη βάση μου και να φύγω πάλι για Αθήνα σε 2 μέρες! Πιέζομαι χρονικά γιατί όπου να ναι ξεκινάει και η δουλειά…

Αθήνα λοιπόν, μετά από 2 μήνες! Περίεργα συναισθήματα, όμοια με εκείνα του φυλακισμένου προς τον δεσμοφύλακα…Μπορώ να πω πως είχα μέσα μου μια μικρή χαρά, γιατί στην κλινική με περιμένουν πάντα πρόσωπα γνωστά και χαμογελαστά (διαστροφή;;; ε……όλα είναι μέσα στο παιχνίδι). Αρκετοί εκεί με «καμαρώνουν», εισέπραξα πολλά κομπλιμάν για την εμφάνισή μου κτλπ. Αρκετοί επίσης είναι και αυτοί από το προσωπικό που διαβάζουν Sweet December και ίσως έχουν ένα κρυφο-φανερό καμάρι για το ότι με γνωρίζουν (πωπω, τελικά εγώ εδώ «ψωνίστηκα», αλλά δε φταίω…!) και από την άλλη μέσω των γραπτών μου νοιώθουν πιο κοντά μου. Οπότε για κλινική…οι συνθήκες είναι πολύ καλές, αν έλεγα το αντίθετο θα ήμουν αχάριστη…

Το ραντεβού με τον πλαστικό πήγε μια χαρά, φουσκώσαμε με νεράκι τον δεξί μαστό (της μαστεκτομής) κατά 50ml. Δεν πονάω, και ούτε τραβάει το δέρμα ιδιαίτερα. All well λοιπόν!

Έφυγα αμέσως μετά το ραντεβού και πρόλαβα λεωφορείο για πίσω. (Παναγιώτη αν διαβάζεις forgive me, έμεινα στην πρωτεύουσα ελάχιστες ώρες…στο επόμενο ραντεβού ελπίζω να σε δω.)

Γύρισα σπίτι μου σήμερα κατά τις 20.30, με ένα κεφάλι «καζάνι». Η αλήθεια είναι ότι συναχώθηκα…χάλια. Αλλά τι να κάνει ένας οργανισμός που είναι 3 μέρες στους δρόμους και μπες-βγες στον κλιματισμό; Κρίμα πάντως, γιατί το συναχάκι μου έριξε τη διάθεση…έχω να τακτοποιήσω και τα πράγματά μου απο τις διακοπές και όλο και κάποιες εκκρεμότητες προκύπτουν. Τρέξιμο δλδ και δεν έχω καμια όρεξη…

I'm back

Διακοπές τέλος!

Γύρισα στη βάση μου αλλά όχι για πολύ!

Πάω αύριο Αθήνα για να με δει ο πλαστικός!

Βαριέμαι...αλλά πρέπει ΤΩΡΑ!

Bad news..

Οι μέρες κυλούν αργά. Τελικά και στις διακοπές όμως τα νέα δεν είναι πάντα ευχάριστα…

Οι καλές μου μέρες σκοτείνιασαν όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του πατέρα της κουμπάρας μου και στο break μου έβαλα και μια κηδεία την προηγούμενη Τετάρτη. Σήμερα μίλησα με τον άνδρα της διαδυκτιακής μου φίλης katerina και έμαθα ότι έχει 20 μέρες που μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο…πως τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Τι να πω…οι εξελίξεις τρέχουν. Λυπήθηκα πολύ για την katerina, τον Μάιο την είχα δει στο νησί της, έκανε χμθ για δεύτερη φορά στη ζωή της αλλά αν δεν στο έλεγε, δε θα μπορούσες με τίποτα να το μαντέψεις! Ήταν ευδιάθετη, και μια κούκλα, παρόλο που φορούσε περούκα. Σε εκείνο το δείπνο μου είχε μιλήσει για τα καλοκαιρινά της σχέδια. Η katerina είναι ίσα με μένα και αρρωστήσαμε περίπου την ίδια περίοδο. Μου έχει πει πολλές φορές ότι διαβάζοντας αυτό το μπλογκ βοηθήθηκε πολύ, διάβαζε τις σκέψεις μου και ήταν σαν να είχα μπει στο μυαλό της. Αυτή και η sugar ήταν από τις πρώτες μου αναγνώστριες με τις οποίες ήρθαμε σε μια στενότερη επαφή. Με τη sugar η katerina ήταν αχώριστες. Ο καρκίνος ήταν αυτός που τις είχε φέρει κοντά, αυτός ήταν όμως και που τις χώρισε για πάντα, όταν τον Φεβρουάριο φέτος η sugar έφυγε από τη ζωή. Η ίδια νόσος ήταν που τις έφερε και στη δική μου ζωή. Θεώρησα πολύ άδικο τον χαμό της sugar γιατί ήταν μια κοπέλα που το πάλεψε πολύ, θεωρώ εξίσου άδικο αυτό που περνά η katerina αλλά τελικά, ποια δοκιμασία σε αυτή τη ζωή είναι «δίκαιη»; Ο λαός λέει πως «όλα είναι για τους ανθρώπους»…δεν υπάρχει λογική για τις ατυχίες, για τις στεναχώριες, για τις αρρώστιες…Λυπάμαι πολύ για την katerina και για κάθε άνθρωπο που περνά εξίσου δύσκολα. Θα θελα πολύ να την δω αλλά μένουμε μακρυά. Θα θελα πολύ να τη βοηθήσω αλλά όλες οι λέξεις του κόσμου δε νομίζω να είναι αρκετές. Έγραψα τόσες παραγράφους εδώ, όμως αυτή τη στιγμή δε ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσα να πω για να απαλύνω τις δύσκολες μέρες της…Η katerina τον Μάρτιο άνοιξε το σπίτι της και το εξοχικό της και φιλοξένησε εμένα και τη «Σ» για μια βραδιά…κρατάω εκείνη την ανάμνηση σαν θησαυρό και ελπίζω, κάπου, κάποτε, να ξανασυναντηθούμε υπο το ίδιο καλές συνθήκες…KOYΡΑΓΙΟ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗΗΗΗΗ!

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι!

Με βρεγμένα μαλλιά και γυαλιά στο κεφάλι, φεύγω απο τη θάλασσα. Μερικές εικόνες είναι απο μόνες τους ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

φιλιά!

όσοι ξεμείνατε κάπου, δεν είναι αργά να πάρετε τους δρόμους...ο Αύγουστος καλά κρατά και πάντα υπάρχει ένα μέρος που περιμένει τη ματιά σας...μια θάλασσα που θα αγκαλιάσει το κορμί σας, υπο το ζεστό βλέμα του ήλιου!

Χρόνια πολλά!

Σε όλες τις Μαρίες, τις Γιώτες, τις Δέσποινες όλου του κόσμου αλλά και αυτού του μπλογκ! Χρόνια πολλά στον φίλο μου τον Παναγιώτη Μιχαήλ που παραμένει δυνατός και σε όλους τους συνονώματούς του!

Να γιορτάσετε και να χαρείτε!

φιλιά πολλάαααααααααα

Συνεχίζω να διακοπάρω

Καλησπέρα σε όλους. Αλήθεια, είστε πολλοί; Ρωτώ γιατί ο μήνας Αύγουστος βρίσκει τους περισσότερους στις παραλίες… εμένα με μαθηματική ακρίβεια στο νησί.

Φέτος είναι αλλιώς. Πολλές φορές νοιώθω εδώ πως γύρισα τον χρόνο πίσω…πως τίποτα δε μου συνέβει ποτέ. Νοιώθω όπως πάντα, όπως κάθε καλοκαίρι που ερχόμουν. Ναι, δε θα πώ ψέματα, είναι το είδωλο στον καθρέφτη που κάθε μέρα όλο και μοιάζει στον «παλιό» μου εαυτό! Σκέφτομαι ότι στα 40 μου χρόνια, εκείνη η περιπέτεια θα φαντάζει πολύ μακρινή. Ήδη απο τον Νοέμβρη του 2007 έχουν περάσει άλλοι 2 Νοέμβριδες και πάμε τώρα για τον 3ο. Έτσι είναι, ο καιρός περνά…περνά και παίρνει πολλά δυσάρεστα μαζί του ευτυχώς.

Όλα όσα γράφω εδώ είναι πραγματικά τα τελευταία που σκέφτομαι κάθε που κολυμπώ, κάθε που κοιτάζω τον ήλιο και τον ουρανό. Είμαι χαρούμενη αρκετές μέρες και πάντα αφήνω όλο και κάτι για αργότερα…απολαμβάνω τον πρωινό μου καφέ παραθαλάσσια, εκεί που ο αέρας παίρνει τα μαλλιά μου. Τρώω μεσημεριανό με τους δικούς μου, ξαπλώνω και κατά τις 5.30 πάω στη θάλασσα. Δε νοιάζομαι για το τι θα φορέσω…κινούμαι χαλαρά και σχεδόν πάντα άβαφη. Τελικά αυτό δεν είναι ΔΙΑΚΟΠΕΣ; Το βραδάκι κάποια βόλτα…και Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!

Κάνω διακοπές!

που βέβαια διακοπές απο τη δουλειά κάνω απο τον Απρίλιο αλλά τώρα είμαι στο νησί.

Η Νικολέτα μου έγραψε ότι μπορεί εδώ, να βρίσκεται αυτό που θέλω...ή χρειάζομαι. Εγώ θα γράψω "σχεδόν".

Είχα ανοίξει μεγάλο θέμα στο τελευταίο ποστ για τους "σημαντικούς άλλους". Αρκετοί απο εσάς έχετε δίκιο. Σε όλο αυτό το διάστημα, όντως τους γονείς μου αν και κάνανε μεγάλη προσπάθεια και ήταν και είναι δίπλα μου τους ξεχνάω. Δεν εκτιμώ την παρουσία τους και εκδηλώνω πολλές φορές άσχημη συμπεριφορά και νεύρα προς αυτούς. Νομίζω είναι που είμαι κουρασμένη απο όλα...

Όσο για τους φίλους...πραγματικά η "Σ"όταν της άνοιξα την πόρτα, γιατί πρόσφατα είπε πως κουράστηκε και οτι της έχω σπάσει τα νεύρα εδώ και 2 χρόνια, προτίμησε να μην περάσει εκείνη την πόρτα και να μην κόψουμε επαφή. Ίσως αυτό, απο μόνο του να λέει πολλά...!Εγώ πάντως δεν ήθελα, και δεν θέλω να ζορίζονται εξαιτίας μου άνθρωποι που αγαπώ.

Υ.Γ1 είμαι καλά, καλύτερα απο περσι το καλοκαίρι, εδώ τέτοιο καιρό...νοιώθω μια θετική αύρα επάνω μου, πραγματικά!

Υ.Γ2 τα μικρά πεδιλάκια ανήκουν στη μόλις 4 ετών πρώτη μου ξαδέρφη. Αυτή ήταν η συντροφιά μου στην Αθήνα απο το 2007 μέχρι σήμερα, το ξεχαστήρι μου εκεί :-). Όταν αρρώστησα ήταν μωράκι, τώρα πια σωστό κοριτσάκι που απο Σεπτέμβρη πάει σχολείο. Καμιά φορά, καταλαβαίνεις πόσος καιρός πέρασε, βλέποντας πόσο αλλάζουν τα παιδιά!Και γω σήμερα,έπαιζα στη θάλασσα μαζί της ανέμελα και με μεγάλη χαρά!

Ετοιμάζομαι να φύγω!

Απόψε είναι μια διαφορετική βραδιά από πολλές απόψεις. Η θερμοκρασία έπεσε 10 βαθμούς σε σχέση με το μεσημέρι και βρέχει. Η ψύχρα και οι πυκνές ψιχάλες της βροχής στο παρμπριζ του αυτοκινήτου μου μέσα στη νύχτα μου φέρανε εικόνες φθινοπωρινές στο μυαλό.
Δε θέλω να ρθει το φθινόπωρο! Απόψε ένοιωσα πως το καλοκαίρι ξεγλίστρησε από τα χέρια μου χωρίς να το αξιοποιήσω. Έκανα μάλλον έναν «σκουρόχρωμο» απολογισμό και μελαγχόλησα...! «Είμαι επι της ουσίας μόνη μου» είπα στη «Β» από τηλεφώνου, «μα όλοι είμαστε μόνοι μας επι της ουσίας» απάντησε εκείνη. Με μάλωσε πως δεν κάνω σωστούς υπολογισμούς για να καταλήξω σε σωστό απολογισμό…και πόσο δίκιο είχε. Το φετινό καλοκαίρι είχε αρκετά, μπορώ να δω το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-αδειο…
Φεύγω την Παρασκευή για περίπου είκοσι μέρες. Πάω στο νησί των παιδικών μου χρόνων, όπως κάθε καλοκαίρι. Μετά το καλοκαίρι όμως του 2007-το έχω ξαναγράψει- τίποτα εκεί δεν είναι το ίδιο, όπως τα προηγούμενα χρόνια…όλα δείχνουν διαφορετικά κάτω από τη ματιά μου. Δεν είμαι ακριβώς ενθουσιασμένη για το ταξίδι μου, αλλά και να μην πάω εκεί μαζί με την οικογένειά μου, δεν έχω κάτι promising εδώ. Κανείς δεν υπάρχει να πει «μείνε» και να προτείνει κάτι άλλο.
Κάτι λείπει φέτος από τη ζωή μου. Νοιώθω ένα μεγάλο κενό. Τελικά, αν δεν κάνω λάθος…αυτό που μου λείπει, είναι η αίσθηση του «σημαντικού άλλου». Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φέτος το καλοκαίρι δεν είμαι ο «σημαντικός άλλος» για κανένα γύρω μου, όσο και αν προσπαθώ. Είναι περίεργη αίσθηση, πραγματικά! Παράλληλα, βλέπω ότι οι άνθρωποι τρέχουν τις ζωές τους με ταχύτητες φωτός, και με το ζόρι, κανείς δε σταματά να γίνει ο δικός μου «σημαντικός άλλος». Τελικά όσο και αν θεωρείς κάποιο άτομο σημαντικό στη ζωή σου, πρέπει και εκείνο το άτομο, ακόμη και αν δεν ανταποκρίνεται στο ενδιαφέρον σου, να μπορεί να σέβεται την «ετικέτα» που του κολλάς. Αλλά οι άνθρωποι τρέχουν, ξεχνούν, βιάζονται, φωνάζουν, αλλάζουν, χάνουν την υπομονή τους, κυνηγούν το όνειρο και χάνονται στα απλά καθημερινά ή στα δύσκολα, και δεν βρίσκουν πάντα τη λύση στο αίνιγμα... και όταν γυρίσουν το βλέμα στο παρελθόν έχουν χάσει ανθρώπους, τον αφθορμιτισμό της στιγμής και τις πιο όμορφες αυγές! Βγαίνει νόημα;;; Είναι και περασμένη η ώρα….

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Ποστ no 201

Το σημερινό ποστ είναι αισιόδοξο! Ξέρετε γιατί; Γιατί η ίδια η ζωή, αν την καλοκοιτάξεις φέρνει ώρες ώρες κάποιες στιγμές αισιοδοξίας…αρκεί να έχεις μάτια, αφτιά και καρδιά ανοιχτά!

Αυτή την περίοδο θα μπορούσα κάλλιστα να μη μιλάω καθόλου για την αρρώστια μου. Ξέρετε γιατί; Γιατί αν με δείτε δε θα καταλάβετε τίποτα. Γιατί τα μαλλιά μου που από τον Οκτώβρη μακραίνουν (βλ. φωτο) περάσανε μια χαρά από το αγορέ στο καρέ. Γιατί το σώμα μου βρίσκει σιγά σιγά την παλιά του φόρμα, γιατί πλέον ξαναέχω 2 μαστούς (αν και απέχω από το τελικό αποτέλεσμα αρκετά). Γιατί η «Σ» γύρισε, και ναι, αντέξαμε παρόλα τα σπασμένα νεύρα, τις άπειρες παρεξηγήσεις μεταξύ μας και δε σπάσαμε το σκοινί που μας κρατά ακόμη δεμένες. Γιατί ξαναβγήκα στις παραλίες, γιατί απέχτησα καινούριους φίλους που λατρεύουν τις ιστορίες μου, γιατί με δέχτηκαν οι άνθρωποι όπως είμαι ή όπως έχω γίνει…γιατί…γιατί…γιατί ξαναμπήκα δυναμικά στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Γιατί βαριέμαι, γιατί τεμπελιάζω, γιατί ξοδεύω λεφτά από δω και από κει, γιατί διασκεδάζω. Κάνω ότι θα έκανε ο μέσος άνθρωπος λοιπόν. Δεν είναι αισιόδοξο; Δεν είναι ελπιδοφόρο;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και μια πολύ σύντομη περιγραφή ίσως σας πείσει! >>>

Στο νησάκι που πήγα προχθές, αγόρασα με τη φίλη μου κάτι κρακεράκια που τα έτρωγα στις χμθ. Αυτά τα κρακεράκια τα έχω ήδη βαφτίσει ---κρακεράκια της χμθ---. Στις τόσες ώρες εκεί στο -3, πεινούσα και επειδή ήθελα ουδέτερες γεύσεις είχα ξετρελαθεί με αυτά. Τα παίρνω συχνά, γενικά δεν έχω συνδέσει ούτε φαγητά, ούτε ρούχα με τις χμθ, σε αυτό είμαι κουλ, προφανώς και ο εγκέφαλός μου κάνει κατά πολύ τα στραβά μάτια…Βρέθηκα λοιπόν σε μια τέλεια παραλία, να είμαστε μπες-βγες μέσα στο νερό και με τις ώρες. Να μιλάμε, να γελάμε κτλπ. Όταν βγήκα έξω, πείνασα, άνοιξα το πακετάκι με τα κρακεράκια και άρχισα να τρώω ένα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό. Εάν μου έλεγε τότε στο -3, κάποια νοσοκόμα, ότι θα ρθει μια μέρα που αυτά τα κρακεράκια θα τα τρώω στη θάλασσα, σε διακοπές και με μια καινούρια φίλη…θα της έλεγα «μη μου κάνεις πλάκα». Κι όμως…η ζωή κρύβει φοβερές εκπλήξεις! Τόσες που δε χωράει ο νους μας. Και πρέπει και να δίνουμε σημασία στις ευχάριστες εκπλήξεις αλλά και να είμαστε ευγνώμονες γι αυτές. Πιστέψτε με, εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος, αν όχι στον κόσμο…σίγουρα στο νησί! Ένοιωσα ότι κέρδισα αυτό που ζω, πως κέρδισα τη ζωή, και στον προσωπικό μου αγώνα πως τα πήγα καλά και με το νου και με το σώμα. Τελικά, ίσως να είμαι τυχερός άνθρωπος. Τυχερή λοιπόν που έζησα και ζω…τυχερή που μπορώ και χαίρομαι με όλα αυτά και δεν μιζεριάζω πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα!

Στιγμές χαλάρωσης...200 ποστ με το σημερινό!

Τα πρόσωπα είναι τυχαία...οι φωτογραφίες όμως τραβηγμένες όλες απο μένα...κατα τη διάρκεια του ταξιδίου μου!

Μπράβο Κ2!

Θέλω σήμερα απο δω να στείλω πολλά γλυκά φιλιά και χαιρετίσματα στην Κ2, μαζί με αρκετές αγκαλιές! Σήμερα κορίτσι μου τελείωσες και τώρα πια θα μετράς αντίστροφα όχι τις κ****θεραπείες σου αλλά το χρόνο προς την ανάκαμψη! Μπράβο! Δάκρυα χαράς λοιπόν και για το ΤΕΛΟΣ αλλά και για τα καλά αποτελέσματα των εξετάσεων! Φώναξέ το! Τ-Ε-Λ-Ο-Σ! Πάρε τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα αγκαλιά και χάραξε νέες πορείες! Μη κοιτάξεις πίσω, στο υπογράφω πως δεν αξίζει! Κοίτα μόνο μπροστά, γιατί όπως είπε και η JULI "μόνο το τώρα υπάρχει" ζήστο λοιπόν, και προσέθεσε και πολλές πρέζες μέλλοντος! Σε φιλώ γλυκά!!!!!

Για όσα κορίτσια αγωνίζονται ακόμη, όπως και εγώ, όπως και η Sundy, όπως και η Κ2, θα φτάσει η ώρα που θα μου γράψετε τα ευχάριστα! Και τότε...τότε θα νοιώσετε σαν να διώξατε 100 κιλά απο πάνω σας...!!!!

Το παρακάτω τραγουδάκι είναι για όλους όσους κάποτε πόνεσαν, κάποτε απογοητεύτηκαν και ίσως χάσανε το χαμόγελό τους!

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΕΥΤΕΙ, ΑΦΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ...

Φεύγω...

Ήταν ξαφνικό αλλά γιατί να μην είναι και τα ευχάριστα ξαφνικά; Μόνο τα δυσάρεστα θα μας κάνουν να τρέχουμε μέσα στον πανικό; Ε, λοιπόν, ξύπνησα και ετοίμασα τη βαλίτσα μου!Πάω το πρώτο μου ταξίδι που δε σχετίζεται ούτε με την Αθήνα ούτε με τους γιατρούς...!Τραλαλιλαλα!!!! Δε σχεδίασα τίποτα, μόνο έριξα κάποια ρούχα σε μια τσάντα και 2 μαγιώ. Έτσι ήμουν εγώ, όπου φυσούσε ο άνεμος! Αφήνω λοιπόν σήμερα το καβούκι μου, τη ζέστη και την πόλη και πάω σε ένα νησάκι ως την Παρασκευή.

Υ.Γ Θα πάω με τη "Β", την καινούρια μου φίλη που σας έλεγα...!

Φιλιά! Ως τότε να μου είστε καλά και να κάνετε όσο μπορείτε περισσότερες θετικές σκέψεις παρά αρνητικές!

Αχχχχχχχ η Ζωή!

Από ότι είδα στο προ-προηγούμενο ποστ μου αφήσατε πολλά σχόλια και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις πως 2-3 κουβέντες σου γίνονται η αρχή μιας μεγάλης συζήτησης!

Λοιπόν, εχθές έγινε κάτι το οποίο δεν το είπα σε κανένα αλλά θέλω να το πω σε όλους εσάς!

Το καλοκαίρι του 2007 είχα αγοράσει ένα φόρεμα κοντό-εφαρμοστό, στο χρώμα της άμμου, με μπούστο αρκετά ανοιχτό, που δένει πίσω στο λαιμό. Το φόρεσα το ίδιο εκείνο καλοκαίρι σε γάμο φίλου μου στη Τζιά. Είχαμε μαζευτεί όλοι οι φίλοι από το Μεταπτυχιακό της Αγγλίας. Τι ωραία που είχαμε περάσει! Σκίζαμε τα βουνά με ένα ανοιχτό τζηπ, μέσα στη δροσιά της νύχτας και του νησιού ακούγοντας «One love, one life» των U2.Δε ξέρω γιατί, αλλά εκείνη η σκηνή, εγώ στο πίσω κάθισμα, στη μέση, να χαζεύω τη θέα μπροστά, το ραδιόφωνο του αμαξιού φωτισμένο και η γλύκα από τα λίγα παράσιτα μου έμεινε! Η βραδιά εκείνη, και εκείνη η σκηνή, γίνονται φυσικά πιο συγκινητικές όταν σκέφτομαι πως μετά τη Τζιά, μετά από εκείνο το καλοκαίρι εγώ αρρώστησα και άλλαξα. Όταν σκέφτομαι την ανεμελιά μου. Κάθε που ακούω αυτό το τραγούδι βλέπω μπροστά μου το σκοτάδι της Τζιάς, το αεράκι που έπαιρνε τα μακριά μαλλιά μου τους φίλους μου, τα 54 κιλά μου, τα νιάτα μου ζωντανά!

Πέρυσι αυτό το φουστάνι δεν μπορούσα να το βάλω και λόγω κιλών και λόγω απώλειας μαστού. Η ξαδέρφη μου, μου το είχε ζητήσει να το δανειστεί αλλά εγώ δεν της το έδωσα ούτε μια φορά. Το είχα εκεί στην ντουλάπα, μαζί με άλλα ρούχα που δεν μπορούσα να βάλω τότε. Σκέφτηκα μια φορά να χαρίσω τα περισσότερα μου ρούχα αφού δεν μου κάνανε. Τελικά χάρισα ελάχιστα και κράτησα αρκετά. Χθες το βράδυ λοιπόν, ξαναμπήκα σε εκείνο το φόρεμα «της άμμου». Μια χαρά έδειξε και στα 60 κιλά που είμαι πλέον (έχασα τα 5…κάτι είναι και αυτό) και το στήθος μου και αυτό, μια χαρά στη θέση του. Μπήκα στο μπάνιο να βαφτώ, και όπως ο καθρέφτης είναι μεγάλος, έβλεπα από τη μέση μέχρι το κεφάλι το είδωλό μου. Αμέσως πέρασε από μπροστά μου και εκείνη η κοπέλα, η άλλη, που είχε πακετάρει μέσα σε μισή ώρα για 3 μέρες στη Τζιά και είχε βάλει με προσοχή το φουστανάκι της στη βαλίτσα. Εκείνο το κορίτσι είχε τότε μόλις γυρίσει από τη θάλασσα όπου είχε μείνει τουλάχιστον 10 ώρες (χωρίς υπερβολή). Το σώμα της ήταν καλοσχηματισμένο και ηλιοκαμένο, τα μαλλιά της μακριά, λαμπερά, πάντα στο φυσικό τους χρώμα. Δάκρυσα καθώς βαφόμουν! Μα φυσικά και θυμίζω εκείνο το κορίτσι, αλλά την τελευταία φορά που φόρεσα αυτό το φόρεμα δεν μου είχε συμβεί τίποτα, δεν ήξερα τι θα μου συμβεί και ζούσα χαρούμενη μέσα στην άγνοιά μου!
Σκούπισα τα μάτια μου και ξανακοίταξα τον εαυτό μου…Υπάρχει και η άλλη πλευρά…τότε, στη Τζιά, κάτω από αυτό το φουστάνι, στο μέρος του μαστού, απέναντι από την καρδιά, είχα μια αιτία θανάτου και μάλιστα προχωρημένη. Μπορεί να πέρασα πολλά, απο τότε με τον όγκο μου, μπορεί να έσπασαν τα νεύρα μου, να πάλεψα με τον εαυτό μου και άλλους πολλούς αλλά…είμαι εδώ…είμαι εδώ παρόλη τη φουρτούνα που χτύπησε το πλοίο μου. Είμαι σίγουρη πως δε θα προτιμούσα τη φιγούρα μου «θεϊκή» μέσα σε αυτό το φουστάνι, το πρόσωπό μου φρέσκο αλλά όλα αυτά σε μια κορνίζα, ανάμνηση μιας άλλης εποχής και εγώ να λείπω απ’τη ζωή…!

Γι αυτό φωνάζω! ΌΛΑ ΕΧΟΥΝ 2 ΟΨΕΙΣ. ΔΙΑΛΕΞΤΕ ΟΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ! Η Sugar Η ΣΥΓΧΩΡΕΜΕΝΗ ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ MSN ΤΗ ΡΩΤΗΣΑ «ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ?» ΤΟΤΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ «ΘΑ ΔΕΙΣ, ΘΑ ΔΕΙΣ!»

Όπου και να σαι sugar, ότι κα να βλέπεις, είσαι μέσα στην καρδιά μου!

ΠΟΤΕ ΠΙΑ,ΠΟΤΕ!

αφιαιρώνω το τραγούδι σε όλους όσους κάποια στιγμή στη ζωή τους δυσκολεύτηκαν...Οι δυσκολίες είναι πολλές...τα συναισθήματα όμως ίδια...!

"Ποτέ, πια ποτέ"

Καλό βράδυ!

195 φορές

άνοιξα αυτό το blog για να σας γράψω κάτι. Κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς μου, για να περιγράψω κάποια συναισθήματα και καταστάσεις. Σκέφτομαι μερικές φορές, μετά απο καμιά δεκαετία πως θα μου φαίνονται όλα αυτά τα posts αν τα ξαναδιάβαζα. Σκέφτομαι ότι μπορεί ο σύζηγός μου ή και τα παιδιά μου να το διαβάσουν κάποτε, ή έστω κάποιοι καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου. Θα συμπλήρωνε σίγουρα το παζλ μου και την εικόνα που έχουν για μένα...γιατί πάντα θα υπάρχει το εγώ "πριν" και πάντα το "μετά". Και όλοι γύρω μου λίγο πολύ αλλάξανε, όλοι όσοι γίνανε μάρτυρες της περιπέτειάς μου. Και εγώ με τη σειρά μου που πάλεψα με το θεριό. Θέλω και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν έχω ευτυχώς σε καμιά περίπτωση άσχημα συναισθήματα προς κανένα. Νεύρα σπασμένα έχω και αρκετές φορές νοιώθω ότι εκτίθεμαι σε αρκετά άτομα λόγω των νεύρων...

Anyway! Θα τη βρούμε την άκρη. Κατα τα άλλα μετρώ 3 μπάνια στη θάλασσα, κάποιες βόλτες, κάποια ποτά. Πήγα την Κυριακή εκδρομούλα και όλο και κάτι σχεδιάζψ. Το χειρουργείο βέβαια δεν ξέρω για πότε θα είναι...κάτι μου λέει πως έχουμε μέλλον. Απο βδομάδα πάντως ένα ταξίδι αστραπή για Athens θα γίνει!

Πως μηδενίζουμε και πάμε απ'την αρχή;

Αυτό το ποστ...θέλω να το γράψετε εσείς!

Η δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος…

(Όπως μας ξαναθύμισε η Κ2 στο chat box) είναι όντως μεγάλη! Κανείς μας δεν ξέρει πόσο μπορεί να παλέψει με κάτι αν δε βρεθεί στη μάχη! Αν δεν καθήσει απέναντι με τον εχθρό…! Και εγώ δεν ήξερα τίποτα, δεν περνούσε κάτι τέτοιο από το μυαλό μου! Όμως όταν ήρθε, έμαθα σιγά σιγά να το αντιμετωπίζω, δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά…σταδιακά.
Σταδιακά συνειδητοποιείς ότι επειδή ακριβώς θέλεις να ζήσεις…επειδή ακριβώς δε θέλεις να παραδώσεις τα όπλα και να χαριστείς αμαχητί στον εχθρό, ρίχνεσαι στη μάχη! Μπορεί να βρεις και συμμαχητές, μπορεί και να μη σε καταλάβει κανείς, το ζητούμενο είναι όμως να κερδίσεις! Και πεισμώνεις, και λες στον εαυτό σου «Θα κερδίσω! Και θα το κάνω για μένα!». Θέλει κουράγιο, θέλει κόπο! Οι θεραπείες σου τρυπούν το μυαλό αλλά όταν όλα τελειώσουν τα ξεχνάς! Μια μαγική σκόνη περνά από της άσχημες αναμνήσεις σου και τις σκεπάζει! Στην καλύτερη περίπτωση το ελαφρύ αεράκι του καλοκαιριού ένα ήσυχο βράδυ μπορεί να τις φυσήξει τελείως μακριά και να τις χάσεις τελείως από μέσα σου… «σαν να μην έγινε ποτέ» μονολογείς! Έτσι γίνεται με τις άσχημες αναμνήσεις. Ωστόσο, όσο μακρυά και αν φύγουν από το μυαλό σου, πάντα κάτι αφήνουν! Μια αίσθηση ωριμότητας, μια πρόωρη σοβαρότητα, μια καινούρια κατάσταση μυαλού και κοσμοθεωρίας! Ναι, θέλει κότσια! Όχι μόνο για το τότε αλλά και για το τώρα! Για να πεις πολύ απλά ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! Για να νοιώσεις ότι δεν σε πληγώνουν πια οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες σου και τα όσα πέρασες και ας τα έζησαν κοντά σου. Θέλει δύναμη μυαλού να πας τη ζωή παραπέρα, να συγχωρήσεις, να ξεχάσεις και να προχωρήσεις, και δυστυχώς πολλές φορές το μυαλό κολλάει! Θέλει αρκετό αγώνα επίσης να κρατήσεις την καρδιά και την αγκαλιά σου ανοιχτή, η αρρώστια σε συρρικνώνει. Θες λοιπόν τον καιρό σου για να ταξινομήσεις όλα αυτά, και τον χρόνο σου για την επανένταξη! Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν υπάρχουν σουπερ ήρωες με μπέρτες στον ουρανό, και είναι μάλλον δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες. Αν όμως κοιτάξουμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας θα δούμε πως τα φοβισμένα παιδιά τα διαδέχονται συνήθως θαρραλέοι ενήλικες!

Έχει πανσέληνο απόψε! Θα βγω στο μπαλκόνι να χαζέψω το φεγγάρι. Μόνη, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είμαι εδώ. Αυτό δεν ήταν και το στοίχημα;;;

Ξαναγύρισα!

(Πολλά ξανά από ότι βλέπετε)

Είχα πάει στην Αθήνα, ορίστε, με τούτα και με τα άλλα δεν πρόλαβα ούτε αυτό να σας γράψω! Συνάντησα τον χειρούργο μου αλλά και τον πλαστικό. Οι εξετάσεις μου καλές, επανέλεγχο φουλ τώρα τον Νοέμβρη!

Ο πλαστικός μου, μου είπε ότι θα με ξαναδεί σε 3 βδομάδες…παραμένω λοιπόν με τους διατατήρες και περιμένω να διαταθεί το δέρμα μου για να φιλοξενήσει την σιλικόνη…θα πάρει και άλλο καιρό, αλλά έχω οπλιστεί με υπομονή…μια φορά φτιάχνεις το στήθος που θα έχεις για μια ζωή!Εξάλλου μπορώ να κάνω τα μπάνια μου κανονικά και γενικότερα δεν έχω πολλούς περιορισμούς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ξεφεύγω με βάρη και απότομες κινήσεις!

Τα φιλιά μου σε όλους σας και πολλές πολλές ευχές για έναν όμορφο μήνα!

Ξαναγεννήθηκα…

Τελικά μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί, ναι, σας το λέω, ναι, ναι, ναι!

Τις προάλλες πήγα στη Θεσσαλονίκη, εκεί είχα περάσει 4 χρόνια από τη ζωή μου ως φοιτήτρια. Πέρασα από την παλιά μου γειτονιά στην Άνω Πόλη και καθώς άρχισα να κατηφορίζω προς το κέντρο με τα πόδια, με το Mp3 στα αφτιά, με ένα φανελάκι και ένα σορτσάκι, και ένα ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά…ένοιωσα πως ο χρόνος γύρισε πίσω…Ένοιωσα φοιτήτρια ξανά, 20 χρονών δλδ, να ροβολώ για να συναντήσω τους συμφοιτητές μου. Ήταν απίστευτη ασίσθηση!Απίστετη σας λέω! Άρα τελικά ο άνθρωπος ξεχνά, ξεχνά τα άσχημα και ανατρέχει στα ευχάριστα της ζωής του και ευτυχώς έχω μεγάλο απόθεμα τέτοιων αναμνήσεων και στιγμών. Μα που είχα εξαφανίσει 2 χρόνια τώρα το παρελθόν μου;;;

Παρακάτω...ένα απο τα τραγούδια που άκουσα εκείνη τη μέρα στη συμπρωτεύουσα...και νομίζω είναι συμβολικό...ΚΑΤΙ ΑΣΤΡΑΨΕ!ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΛΑΣΑΚΙ!ΣΑΝ ΠΙΚΝΙΚ ΜΕΣ ΤΟ ΔΑΣΑΚΙ!ΛΑΒΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ!

Δύο Λύκοι...

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος)της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία,η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε .......

"Αυτός που ταΐζεις."


(Μου το έστειλε η Giota και σκέφτηκα να το μοιραστούμε όχι μόνο στα σχόλια αλλά και σε ποστ)

όνειρο ήτανε!

Αυτές τις μέρες δεν κοιμάμαι καλά...δεν ξέρω τον λόγο ακριβώς, άλλα έχω αυπνίες, το μόνο σίγουρο...

Σηκώθηκα για να πιω ένα καφέ και έβαλα να ακούσω το CD "Ανεμοδείκτη" του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ξεχώρισα για μια ακόμη φορά το τραγούδι "όνειρο ήτανε". Αυτή τη φορά όμως το ξεχώρισα περισσότερο για κάτι άλλο. Όταν συνάντησα την Κ, τη φίλη της Sugar τον Μάρτιο, μετά τον θάνατό της Sugar, είχε αυτή τη μελωδία για να χτυπάει το κινητό της. Το βρήκα πολύ συμβολικό, ένα τργούδι που μιλάει για χωρισμό όπου η παρουσία του άλλου είναι πια εφικτή μόνο στα όνειρα. Για όλους εμάς, η απώλεια της Sugar μίλησε μέσα μας διαφορετικά. Είναι μια απουσία απο αυτό το Blog, είναι μια απουσία και απο τη ζωή μου! Ήταν απο τις πρώτες που με εμψύχωσαν...μέχρι και τηλ. με είχε πάρει πριν απο μια θεραπεία μου. Ένα άτομο που ήθελε και ήξερε να βοηθά...Σήμερα Κυριακή, αν είχε καλή διάθεση θα πήγαινε στη θάλασσα καθότι νησιώτησα. Είναι σαν να σε βλέπω Sugar να αγναντεύεις το ατέλειωτο γαλάζιο. Βέβαια ποιος μας λέει ότι δεν μπορείς να το κάνεις και απο κει πάνω; Η Sugar ήταν πολύ αισιόδοξη, κοινωνική και ομιλιτική! Είχε βρει το νόημα της ζωής και μέχρι την τελευταία της πνοή ζούσε δυνατά και έντονα! Θα σε θυμόμαστε Sugar και εγώ θέλω να γράψω εδώ ότι σε σκέφτομαι πολύ συχνά και ας μας ενώνουν μόνο 2 καφέδες και το μη πραγματοποιήσιμο "τα λέμε και στην Κρήτη". Τελικά δεν είναι μοναδικο; Να περνάει κάποιος με την ταχύτητα κομήτη απο τη ζωή σου αλλά να τον σκέφτεσαι. Αυτό θα πει, ενδιαφέρον άνθρωπος. Και όσοι απο εμάς "γράφουν ιστορία" δεν έχουν να φοβηθούν τη φθορά του χρόνου και τον θάνατο. Και αυτή η τελευταία λέξη...τι είναι; Μια λέξη με έξι γράμματα, μήπως τελικά τη φοβόμαστε επειδή η ζωή έχει τρία γράμματα;;;








το τραγούδι που σας έλεγα...!

Για όσους μας άφησαν,για όσους ετοιμάζονται να μας αφήσουν, για όσους θέλουμε να αφήσουμε...

H φίλη Ανθούλα για το προηγούμενο ποστ μου έγραψε σε σχόλιο της διάφορες ατάκες που σκέφτηκα να τις φέρω εδώ για να τις δούμε όλοι:

"Μην αγαπάς κάποιον γι αυτό που είναι,αλλά γι αυτό που είσαι εσύ όταν βρίσκεσαι δίπλα του..
"Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που που σου πιάνει το χέρι και σου αγγίζει την ψυχη.."
"Μην σπαταλάς τον χρόνο σου με κάποιον που δεν θέλει να σπαταλήσει τον δικό του μαζί σου..."

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!!





και φυσικά θα συμφωνίσω..! Είναι πάρα πάρα πολλά τα όσα "εμείς οι άνθρωποι" θεωρούμε δεδομένα. Αν αρχίσουμε να τα βλέπουμε πιο εφήμερα, πιστέψτε με, θα ανακαλύψουμε μέσα μας και γύρω μας έναν κόσμο τελείως διαφορετικό!

Αυτές τις μέρες!

σκέφτηκα να συνοψίσω λίγο αυτές τις μέρες

Το Νούμερο που «παίζει» αυτό τον καιρό είναι το 4 καθώς έχασα από 8/5 τέσσερα κιλά με τη βοήθεια του διαιτολόγου (αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να κόψω τα τσιμπολογήματα). Φαντάζεστε τη χαρά και την καλύτερη διάθεση εφόσον μπαίνω σε ρούχα που περσι με το πρήξιμο, όχι δεν κουμπώνανε, ούτε καν «ανεβαίνανε».

Το μόττο των ημερών μου είναι «να περνάω καλά και ούτε μέρα χαμένη,τα καλοκαίρια είναι μικρά!» και όντως, πήγα την Κυριακή σε ένα Beech bar για μπυρίτσα και το καινούριο μου μαγιώ έκανε ντεμπούτο με επιτυχία! Μαζί με αυτό έκανε και την παρθενική του εμφάνιση και το μπούστο μου! Μια χαρά σας λέω και τα δυο! Χθες ήμουν στους καφέδες και το βράδυ έξω σε παραθαλάσσιο μπαράκι.

Από διάθεση αυτές τις μέρες, αρκετή εώς πολύ θα έλεγα. Κάτι μέσα μου άλλαξε! Και πώς να μην αλλάξει αφού τελικά και εμφανισιακά δεν θυμίζω καθόλου «παιδί χημειοθεραπειών».

Από παρέα αυτές τις μέρες θα έλεγα καλά, θα μπορούσε και καλύτερα αλλά αποφάσισα στη ζωή να εκτιμώ όσα έχω, όχι να γκρινιάζω για όσα δεν έχω. Γιατί και που γκρινιάζεις και κάνεις τις 1000 σκέψεις μήπως βγαίνει κάτι; Αν δεν καταλαβαίνει ο άλλος…αστα, μηδέν στο πηλίκο και γαϊδουριά στο τετράγωνο!

Βέβαια…όλο παραλείπω κάτι πολύ σημαντικό!!!Απέκτησα καινούρια φίλη, μήνες τώρα κάνουμε παρέα (από Νοέμβριο) αλλά και εγώ με τις φοβίες μου και τις απόρριψεις μου…άργησα να καταλάβω ότι αυτό το άτομο είναι δίπλα μου όποτε το χρειαστώ. Ήταν συνάδελφος ("ήταν" γιατί η δουλειά τελείωσε…). Γνωρίζει το πρόβλημα της υγείας μου, και μάλιστα είχε έρθει Αθήνα μετά το χειρουργείο, στην ανάρρωσή μου και οργώσαμε την πρωτεύουσα. Της αρέσει πάρα πολύ να συζητάμε και έτσι βρήκα έναν άνθρωπο να με ακούει ευχάριστα και ας της μιλάω και για τα δύσκολα. Χθες κλείσαμε το τηλέφωνο στις 4.00 το πρωί γιατί δυστυχώς δε μένουμε στην ίδια πόλη, αλλά ξέρετε κάτι; όταν μου είπε «θέλω πάρα πολύ να πάω μαζί σου κάπου, εκδρομή/διακοπές» (και ας έχει και σχέση) εγώ χαμογέλασα και με τα λόγια της αναγνώρισα τον παλιό καλό μου εαυτό. Αυτόν που δεν παρακαλά τους άλλους για να βγει ή να πάει μια εκδρομή, αυτόν που οι παρέες τον αποζητούν, αυτόν που δίνει στην παρέα, και τη συντροφιά του την θεωρούν πολύτιμη. Πραγματικά είναι πολύ σημαντικό μετά από μια τέτοια περιπέτεια να μπορείς να φέρνεις καινούριους και αξιόλογους ανθρώπους κοντά σου!Είναι μια ακόμη προσωπική νίκη!Να σαι καλά Β. που πάντα είσαι εκεί, έστω για να σηκώσεις το τηλέφωνο και να χαμογελάσεις ακριβώς αφου πεις το "ναι?".

H ΖΩΗ μετά τον ΚΑΡΚΙΝΟ

Δυο λέξεις στα κεφαλαία στον παραπάνω τίτλο: "ΖΩΗ" και "ΚΑΡΚΙΝΟΣ", μα πάνε μαζί;

Αν με ρωτούσε κανείς πριν τον Νοέμβρη του 2007 δε θα ξερα τι να απαντήσω...θα σκεφτόμουν πολύ και ίσως να χαρακτήριζα τον παραπάνω συνδιασμό αταίριαστο...κι όμως, σήμερα, αυτό το Σάββατο του Ιούνη, με το χέρι στην καρδία, με την υπογραφή και τα γραφόμενά μου σας λέω ότι ΝΑΙ, ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ! Ναι, εμείς οι καρκινοπαθείς δεν υστερούμε σε κάτι. Δε γίναμε ούτε πιο χαζοί, ούτε πιο δειλοί. Είμαστε άνθρωποι ίσοι μεταξύ ίσων, ζούμε στην ίδια κοινωνία με όλους τους υπόλοιπους, διεκδικούμε τα ίδια , τα ίδια και πιο πολλά! Έχουμε ο καθένας μας την ταυτότητά του και αρνούμαστε να "κατηγοριοποιηθούμε". Για όποιον μας κοιτάζει περίεργα λέμε "ποτέ δεν ξέρεις αν θα βρεθείς και συ σε παρόμοια θέση". Ναι, μπορούμε να ζήσουμε και μετά τον Καρκίνο και να σας πω...δεν το πίστευα αλλά πραγματικά μπορούμε με λίγη προσπάθεια να ζήσουμε και καλύτερα, πιο ουσιαστικά!Μου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα, το βλέπω όμως...βλέπω τις αλλαγές μέσα μου!Δεν αισθάνομαι μειωνεκτικά απέναντι σε κανένα!!! Δάμασα ένα θηρίο και αυτό απο μόνο του είναι ένας καλός λόγος για να χεις το κεφάλι ψηλά!
Αρκει να πιστέψεις στον εαυτό σου, να κάνεις μια βουτιά μέσα σου και να δεις τον πλούτο του μυαλού και της καρδιάς σου, τον πλούτο που σου κρατούσε η αρρώστια μακριά για καιρό! Ο πλούτος όμως αυτός παρέμενε, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ απλά ξεχάσαμε να τον βλέπουμε...έμεινε κάτω στο βάθος. Όσο όμως η περιπέτεια γίνεται παρελθόν, τόσο βρίσκουμε τις ισσοροποίες μας, τόσο θυμάται το σώμα και το μυαλό. Και ναι, ναι, ναι, ο καθένας μας μπορεί να πάρει δύναμη απο τη μοναδικότητά του...!Απλά όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός μεγάλου κύκλου... και δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα απο τη μια μέρα στην άλλη. Υπάρχει όμως μια μέρα που θα ρθεί...θα την καταλάβεις μόλις θα τη ζήσεις. Εκείνη τη μέρα μπορεί να κάνεις κάτι πολύ απλό και καθημερινό...μπορεί απλά να χαζεύεις τη θάλασσα, μπορεί απλά να παρατηρείς τα δέντρα απέναντι, μπορεί απλώς να χαιδεύεις το γρασίδι ή να περπατάς ξυπόλητος στην ακρογιαλια. Εκεί, αβίαστα, θα ρθει κάτι, κάτι σαν αποκάλυψη. Εκεί θα καταλάβεις τη μοναδικότητά σου. Εκεί, μόνος ή με παρέα, εκεί, εκεί, ξαφνικά όλα τα ερωτηματικά σου θα απαντηθούν, εκεί ξαφνικά οι σκέψεις σου θα φτιάξουν παράγραφο και θα μπούν σε σειρά, εκείνη τη μέρα η γλώσσα σου θα γίνει το όπλο σου, η καρδιά σου θα γεμίσει συναισθήματα και εκείνη τη στιγμή θα λυτρωθείς απο όλα και όλους, θα κοιτάξεις τον ουρανό, θα χαρείς το αεράκι, θα νοιώσεις ελεύθερος! Θα νοιώσεις γεμάτος απο κάτι ανεξήγητο αλλά μοναδικό. ένα Άγιο Πνεύμα μιας άλλης εποχής! ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ!!!!!!

The first day of the rest of my life!

Και ναι!!!Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο και το πιο χαμογελαστό μου ποστ!

Και να σκεφτείτε ότι προέκυψε απο κάτι απλό και καθημερινό...

Είμαι Αθήνα, ήρθα για να με δει ο γιατρός. Χθες λοιπόν πήγα στην κλινική και ο γιατρούλης με φούσκωσε (ευτυχώς δεν πονάω τόσο, άνοιξε αρκετά το δέρμα της ακτινοβολημένης περιοχής). Μετά τον πλαστικό, και αφού είπα την περιπέτεια υγείας μου σε μια του νοσοκόμα και δάκρισα (προτοφανές για μένα, μετά απο τόσο καιρό) κατέβηκα και είδα και την ψυχολόγο του τμήματος...η οποία είναι πλέον φίλη μου και πίνουμε καφέ συζητώντας στο χαλαρό...13:00 πήγα στην κλινική και έφυγα 16:00 με μπόλικο socializing. Αφου έφυγα, και μάλιστα με ένα ηθικό ανεβασμένο, καθώς η ψυχολόγος μου είπε "σε θεωρώ ένα πολύ πετυχημένο άτομο" και εγώ σκέφτηκα, "τελικά, είμαι πετυχημένη, απλά η αρρώστια δεν με άφηνε να το δω τόσο καιρό, δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει....!" Μετά λοιπόν απο όλα αυτά...βρέθηκα σε ένα εμπορικό κέντρο και σκέφτηκα "ευκαιρία να αγοράσω μαγιώ". Μια πολύ απλή σκέψη...η πραγματοποίησή της όμως μου έδωσε τόσα φτερά. Νομίζω πως χθες, ήταν η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου! Στο μαγαζί με τα μαγιώ, σάστισα πρώτη εγώ, προβάροντας το πάνω μέρος ενός μπικίνι, και έσκασα το πιο πλατύ μου χαμόγελο στον καθρέφτη!Τα αποτελέσματα της (μη τελειωμένης ακόμη) πλαστικής μου ήταν απλώς εκπληκτικά!!!! Και ναι, στεκόμουν εκεί, μέσα σε ένα τυχαίο εμπορικό, σε ένα τυχαίο κατάστημα, με άγνωστους τριγύρω και ζούσα την προσωπική μου ευτυχία. Έσκαγα χαμόγελα στον εαυτό μου και η χαρά μου είχε να κάνει μόνο με μένα! Η πωλήτρια πρέπει να σάστισε γιατί όλα τα "πάνω μέρη" μου πήγαιναν, φανερώνοντας ένα πολύ στητό στήθος. Είχε πλάκα, εγώ δεν ήμουν ποτέ η "υπερπαραγωγή" ή η "κοκέτα" κοπέλα και τώρα έπιασσα τον εαυτό μου να χει μια πρωτόγνωρη φιλαρέσκεια! Αγόρασα το μαγιώ και στο δρόμο του γυρισμού είχα ένα μεγάλο χαμόγελο!Το βήμα μου ήταν πιο ανάλαφρο!Είπα στον ευατό μου πως άξιζε η ταλαιπωρία, και το χειρουργείο της αποκατάστασης! Ας είναι, άξιζαν όλα, έστω γι αυτή μου τη μικρή στιγμούλα! Έζησα κάτι μοναδικό, κάτι πολύ πολύ δυνατό, κάτι που με κάνει να γελώ και δυνατά...αρκεί να μη με τραβάει το δέρμα που ακόμη φουσκώνει ;-) Ενοιωσα ότι σχεδόν πήρα πίσω κάτι...ένοιωσα ότι χθες, ήταν η πρώτη μέρα, της καινούριας μου ζωής! Και αυτό είναι τόσο μα τόσο ελπιδοφόρο, όσο και μοναδικό!

Έμαθα να λέω αντίο!

και το κατάλαβα όταν μου το έγραψε σε comment η Sundy! Νοιώθω πιο ελεύθερη, πιο δυνατή τώρα! Έμαθα να λέω αντίο! Να κλείνω την πόρτα σε όσους με στεναχώρησαν και να τους αφήνω έξω από την καρδιά μου! Να εγκαταλείπω καταστάσεις που με κούρασαν και με έφθειραν! Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αλλάζουν! Αφήνω τις απογοητεύσεις μου στην άκρη, να τις πάρουν μαζί όσοι μου τις δημιούργησαν! Αφήνω και τα σπασμένα νεύρα! Όταν δεν έχεις απαιτήσεις απο κάποιους και διατηρείς μια χαλαρή σχέση, γιατί στο υπαγορεύουν πρώτοι αυτοί με τη συμπεριφορά τους, τότε είσαι και συ πιο ήρεμος. Έμαθα να λέω αντίο, και να κλειδώνω σε συρταράκια φωτογραφίες και αναμνηστικά. Έμαθα να λέω αντίο…και ίσως αυτό είναι το πρώτο βήμα προς το να συνεχίσω τη ζωή μου…παρόλες τις απώλειες!

Σκέφτηκα να γράψω κάποιες γραμμές

είναι αργά! Αύριο είναι του Αγίου Πνεύματος…ξέρετε…πολλές φορές, καθώς ξαπλώνω, καθώς κάνω ποδήλατο, καθώς κάνω μπάνιο…σκέφτομαι να γράψω ένα σωρό πράγματα που όμως μετά τα ξεχνάω…ίσως πρέπει να πάρω ένα «μαγνητοφωνάκι» και να τα αφηγούμαι…

Αύριο είναι του Αγίου Πνεύματος και σήμερα θυμήθηκα ένα σωρό πράγματα. Γράφω απόψε, Κυριακή βράδυ, μέσα στην ησυχία του πατρικού μου. Μου αρέσει αυτή η ησυχία που διακόπτεται μόνο από τον ήχο των δακτύλων μου πάνω στο μαύρο μου πληκτρολόγιο. Είναι το καλύτερό μου αυτή η ώρα, γιατί καθώς ο υπολογιστής μου βρίσκεται στην κουζίνα, πολλές φορές, τη μέρα, αναγκάζομαι να μιλάω και στη μητέρα μου και να γράφω και ποστ!

Σήμερα θυμήθηκα πολλά, θυμήθηκα πρώτον ότι περσι σαν αύριο, εμφανώς πιο χοντρούλα, εμφανώς καταπονημένη και με τα φρέσκα μου μαλλιά ήμουν σε ένα beach-bar με τη «Σ» και πίναμε καφέ. Δεν είχα βουτήξει στη θάλασσα, όμως φορούσα το μαγιώ της μαστεκτομής για το οποίο μου είχε πει η «Σ» «κοίτα να το αγοράσεις εγκαίρως, μη ψαχνόμαστε τελευταία στιγμή». Και ακούγοντάς την το είχα αγοράσει από τον Μάιο. Μετά τον καφέ πήγαμε για φαγητό, πάλι παραθαλάσσια. Αγίου Πνεύματος ήταν. Φάγαμε και ήπιαμε ούζο εκείνη τη μέρα, όλα ήταν ωραία, όλα ήταν χαλαρά, μόνο που εγώ έπρεπε να προλάβω το τρένο των 5.17 για να κατέβω στην Αθήνα, να κάνω το Herceptin. Και πραγματικά θυμάμαι πως είχα εξαντλήσει κάθε χρονικό περιθώριο, γύρισα σπίτι 4.30 για ένα γρήγορο μπάνιο και έφυγα, η μάνα μου είχε σαστίσει. Πως περνάει ο καιρός, καλπάζοντας θα γράψω απόψε! Αύριο ξημερώνει μια παρόμοια μέρα…μπορεί την Τετάρτη να πάρω τον δρόμο για Αθήνα αλλά τα πράγματα είναι πλέον διαφορετικά…το μαγιώ της μαστεκτομής μου είναι άχρηστο πια…ττο Herceptin τελείωσε, τα μαλλιά μου έχουν μήκος καρρέ, τα νύχια των ποδιών μου ξαναβρήκαν το σχήμα τους και έχουν απόψε χρώμα κοραλλί, τα περιττά κυλά φύγανε και το πρόσωπό μου ηρέμησε. Πώς να μην είμαι χαρούμενη για όλα αυτά; Είναι ένας προσωπικός «αγώνας» που στέφθηκε με επιτυχία. Χρόνια πολλά αναλωνόμαστε σε άπειρους αγώνες με άλλους, σκέφτηκε κανείς πως αν κερδίσουμε με το μέρος μας τον εαυτό μας θα λύσουμε πολλά απο τα προβλήματά μας;
Σήμερα κατάλαβα ότι ξεπέρασα και την απόρριψη από τη «Ν», πάει, έκλεισε το κεφάλαιο. Σαν σήμερα το 2007 είχα πάει τη «Σ» και τη «Ν» σε ένα πανηγύρι. Στο ίδιο πανηγύρι βρέθηκα και σήμερα. Συνειδητοποίησα πως πέρασα και πέρασαν πολλά από το 2007. Η «Ν» μπορεί και να έχασε και το καλύτερο κομμάτι, έμεινε στα δύσκολα, αλλά στο κομμάτι της «αποθεραπείας» μου το έβαλε στα πόδια. Έχασε λοιπόν το come back μου, την ανανεωμένη μου διάθεση και εμφάνιση. Χθες την είδα να περνάει από μπροστά μου και δεν μπήκα στον κόπο να τη φωνάξω, ποιος ο λόγος; Το μόνο που σκέφτηκα ήταν σίγουρα «μα που πήγαν η αγάπη και το ενδιαφέρον που είχαμε η μια για την άλλη;». Εγώ «έχω πια κλειστό το δέρμα». Κάπου πρέπει να πηγαίνει η αγάπη που έχεις για έναν άνθρωπο και παύεις να τη νοιώθεις πια. Ίσως είναι κάτι σαν τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται όπως λέει μια ατάκα από την ταινία «Ιστορίες παπουτσιών». Δεν έχω απορία που πάει μια τέτοια αγάπη, έχω όμως τη βεβαιότητα ότι πέταξε και χάθηκε από μέσα μου. Χάθηκε τελείως, τόσο που δε θέλω με τίποτα αυτό το άτομο να μάθει πως εγώ προχώρησα σε αποκατάσταση…ελπίζω να μην το έχει μάθει πάντως. Ξέρετε, είναι πολύ περίεργη η αίσθηση…η αίσθηση του να «ξεγυμνώνεσαι» σε έναν άνθρωπο ως προς το ιατρικό σου ιστορικό και μετά να σου γυρίζει την πλάτη. Νοιώθεις εκτεθειμένος ανεπανόρθωτα! Και πιστέψτε με, είναι άσχημο συναίσθημα. Η «Ν» είχε δει και την μαστεκτομή μου…μπορεί να χρησιμοποιήσει κάθε μου πληροφορία όπως νομίζει αυτή…αλλά πόσες άλλες σκέψεις μπορεί να κάνει ένας κουρασμένος εγκέφαλος (ο δικός μου) τέτοια ώρα;;;;

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ! ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΝΤΟΜΑ!

Ευχαριστώ το γυάλινο δάκρυ...

που αν και δάκρυ, δίνει ΧΑΡΑ!

το Sweet December μετά χαράς δέχεται το βραβείο:

απο το http://rozgalaziathalassa.blogspot.com/

"Όμως θα δώσω κι ένα τιμητικό.. Στη Sweet December... Που το αξίζει πιο πολύ απ'όλους μας για την ψυχική της δύναμη, την αισιοδοξία, το θάρρος, την αγάπη για τη ζωή, τη ζωντάνια της. Γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο blog της θυμάμαι τι πραγματικά έχει σημασία σε αυτή τη ζωή."

Μακάρι να βοήθησα πολλούς απο εσάς να δείτε τι κρύβεται πίσω απο τα απλά και καθημερινά...η ζωή θα έλεγα...η ζωή που κυλά πολύ γρήγορα και τρέχει και εμείς κολλάμε πολλές φορές στην επιφάνεια, ας ψάξουμε την ουσία! ΦΙΛΙΑ

Καλό μήνααα!

Καλό μήνα λοιπόν! Ξέρετε…οι περισσότεροι λαοί πέρα από τους Έλληνες δεν ασχολούνται με το να εύχονται «καλό μήνα»…εμείς πάλι δε χάνουμε ευκαιρία για ευχές! Καλό καλοκαίρι θα προσέθετα εγώ, εδώ αν και ο καιρός μόνο καλοκαίρι δε θυμίζει τώρα τελευταία! Χθες ταλαιπωρήθηκα πολύ στη βροχή…έγινα μούσκεμα! Αλλά πλέον, γελάω με την αναισθησία μου! Δυο χρόνια πριν θα είχα τσατιστεί πάρα πολύ, θα είχα βρίσει και φωνάξει…τώρα…; Απλά καθόμουν και χάζευα την βροχή ήρεμη κάτω από ένα υπόστεγο ελπίζοντας να περάσει για να βγω από την κρυψώνα μου γρήγορα. Ναι, γύρισα από το νησί αλλά πήγα και μίνι διήμερο εδώ κοντά. Τι να κάνουμε; Αυτή είναι η τύχη των αδειούχων….

Είμαι καλά σωματικά, αν και πολλά πρωινά ξυπνάω νοιώθοντας τον καινούριο μου αριστερό μαστό «πέτρα». Όλα όμως συνηθίζονται, το έχω ξαναγράψει! Έτσι συνήθισα να βλέπω στον καθρέφτη δυο μαστούς χωρίς θηλές αλλά με μια ουλή το καθένα. Συνήθισα στα «τραβήγματα» και τα τσιμπήματα. Ε, αν έχεις περάσει και χειρότερα, λες και ένα «δε βαριέσαι»…κατά τα άλλα φυσικά και προσέχω να μη σηκώνω βάρος…και να μην κάνω απότομες κινήσεις αν και οδηγώ και αυτοκίνητο και ποδήλατο. Όσο για το τελευταίο, αν δεν ανέβαινα να σκίζω τους αιθέρες με το πετάλι μου θα αρρώσταινα! Οπότε, όσο μπορώ να «αθλούμαι» (περπατάω κιόλας) είμαι καλά. Πήγα και σε διαιτολόγο και έχω χάσει ήδη 3 κιλά. Ε…δε γινόταν άλλο. Φυσικά φέτος είμαι πολύ καλύτερα από περσι τέτοιο καιρό γιατί το πρίξημο από τα φάρμακα μου έφυγε. Ηρέμησε το πρόσωπό μου αλλά και το σώμα μου! Άρα τελικά περνάνε φίλοι και φίλες μου, όλα περνάνε! Απλά όλα θέλουν το χρόνο τους και εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο μα τόσο ανυπόμονοι.

Βλέπετε τη βάρκα; Δίπλα της έπινα καφέ σε ένα γειτονικό μου ποταμό. Θα μπορούσα να πω πως η βάρκα μου «μοιάζει» ή της «μοιάζω». Μόνες, στην ηρεμία του ποταμού, δεμένες με ένα σκοινί, περιμένουμε να λύσει η «άγκυρα» και να ταράξουμε τα ήρεμα νερά του ποταμού. Εκεί, μέσα στη φύση, να ελευθερώσουμε τις δυνάμεις μας, να τρέξουμε και να χαρούμε το νερό, ο θόρυβός μας να ακουστεί παντού, να νοιώσουμε ζωντανές, ένα κομμάτι αυτού του κόσμου!

Γιά ένα γλυκό κορίτσι!

Σήμερα γύρισα στην Αθήνα, αφήνοντας την Κρήτη με αρκετές αναμνήσεις!

Πέρασα όμορφα με τη "Σ" και αυτός ήταν και ο λόγος που βγήκα στο δρόμο, να ανταμώσουμε, να βολτάρουμε κτλπ κτλπ. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε τόσο καλά που ξεχνούσαμε συνεχώς το πρόβλημα υγείας μου και οι δύο....και μάλλον έτσι θα "πάει" απο δω και πέρα... :-)
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΦΙΛΕΝΑΔΑ

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι σε αυτό τον άνθρωπο που μου στάθηκε τόσο μα τόσο πολύ, στη "Σ", δεν έχω αφιαιρώσει ούτε ένα ποστ. Την έχω αναφέρει πάρα πάρα πολλές φορές (παρακαλώ τακτικοί μου αναγνώστες να το επιβαιβεώσετε αυτό!) έχω αφηγηθεί άπειρες ιστορίες μας αλλά κάτι λείπει απο δω, κάτι που θα ολοκλήρωνε το παζλ...ίσως βέβαια δεν το έκανα μέχρι σήμερα γιατί στη "Σ" δεν της πολυ-αρέσουν οι παίνιες...

Χμμμ, συνειδητοποίησα και κάτι άλλο...που δεν μου είναι και εύκολο να γράψω...δεν είναι μόνο οι γύρω μου που κάνανε "λάθη", έχω κάνει και εγώ πάρα πολλά λάθη! Λυπάμαι γι αυτό και φοβάμαι, φοβάμαι τα λάθη μου μήπως γίνουν τόσα που με σκεπάσουν και οι άνθρωποι γύρω μου βλέπουν μόνο αυτά. Και δε με νοιάζει για όλους, με νοιάζει για τα συγκεκριμένα άτομα που αγαπώ!Και η "Σ" είναι ένα απο αυτά, με έχει δει να πέφτω, με έχει δει να σηκώνομαι, να ξαναπέφτω... Το έχω ξαναπεί, η "Σ" ήταν αποδέκτης όλης της έντασης μου περσι...Θα μπορούσε να αποχωρήσει αλλά έμεινε, έμεινε με πόνο ψυχής, ενώ με αγαπούσε δηλ. πολύ και δεν άντεχε να με βλέπει χάλια έκανε την καρδιά της πέτρα πολλές φορές. Εγώ σκέφτηκα ότι έτσι κάνουν οι φίλοι, αλληλοστηρίζονται... Ναι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν τους ευνομωνούμε γι αυτό. Δεν είπε κανείς ότι ο φίλος οφείλει να είναι δίπλα σου πάντα και για πάντα, είναι φυσικά στην καλή θέληση του άλλου. Και η "Σ" την είχε, και τη θέληση, και τη "μαγκιά", και το κουράγιο και την υπομονή. Πολλές φορές βάζω τον εαυτό μου στη θέση της. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες αντοχές και δυνάμεις...

Θέλω να πω, σε όλους εσάς που τελικά ανάμεσά σας κάπου σε μια οθόνη βρίσκεται και η ίδια η "Σ" ότι τώρα βλέπω πιο καθαρά. Τώρα εκτιμώ καλύτερα τις καταστάσεις γιατί τώρα είμαι καλύτερα ψυχολογικά. Τώρα μπορώ και βλέπω το θαύμα της "Σ", τη δική μου Ανάσταση! Αν δεν ήταν η "Σ" τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο σκούρα...με βοηθησε πολύ και ας μου έσπαγε και τα νεύρα ταυτόχρονα :-Ρ ένας φόβος πάντα διαπερνούσε με τη μορφή ανατριχίλας τη σπονδυλική μου στήλη, μήπως με τα νευρα μου έσπαζα και της "Σ" τα νεύρα και έφτανε μια μέρα που οι αντοχές της να μην της επέτρεπαν να μου ρήξει καν ματιά. Εκείνη η μέρα θα με σκότωνε, αλλά θα της έβρισκα τα χίλια ελαφρυντικά και αυτό με ανακουφίζει. Με ανακουφίζει γιατί καταλαβαίνω ότι παρά τα όσα πέρασα, κρατάω την μεγάλη μου αγάπη γι αυτή σε ένα μέρος πολύ ασφαλές. Και η αγάπη μου γι αυτή δεν έχει αλλάξει διόλου.

Ναι "Σ" σε αγαπώ αληθινά και παρα παρα παρα πολύ, και απο αυτό το βήμα, ξεκαθαρίζω μια και καλή το ρόλο που έπαιξες στη ζωή μου. Είσαι ένα άτομο της προσφοράς, και δίνεις καθημερινά. Αρκεί κάποιος να κοιτάξει λίγο καλύτερα τα τσαχπίνικα ματάκια σου για να καταλάβει τι ευαισθησίες κρύβεις αλλά και φανερώνεις πολλές φορές. Θα σε ευγνωμονώ για μια ζωή, όχι μόνο για το πέρσι αλλά όπως σου λέω πάντα για τους νέους "ορίζοντες" που μου άνοιξες. Χαίρομαι πολύ που είμαστε φίλες και θέλω να είμαστε καλά ανα τα χρόνια και αγαπημένες! Είδες; τόσο απλές κουβέντες αλλά δεν τις λένε οι άνθρωποι μεταξύ τους και πολλές φορές οδηγούνται σε λάθος συμπεράσματα! Θα μου λείψεις...έστω και γι αυτές τις 2 βδομάδες, ποιός είπε πως οι λίγες μέρες δε μας αγγίζουν;;! Φιλάκια και καλό γυρισμό, θα σε περιμένω με την πιο μεγάλη μου αγκαλιά!

Ευχαριστώ για το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ!

Το blog http://xamogelakia.blogspot.com/ δε μοιράζει μόνο χαμόγελα αλλά και υπουργεία :-)

Η φίλη "the small elephant" με ενημέρωσε ότι το παραπάνω Blog με έστεψε
Υπουργό Υγείας>

"Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας: Η αγαπητή Sweet December, που κάποια ατυχία την έκανε να περάσει δύσκολα, ο δυνατός της χαρακτήρας και το χαμογελό της όμως την έβγαλαν νικήτρια. Σε θέλουμε κοντά μας κούκλα μόνο και μόνο για να μας δίνεις λίγη από την θετική σου ενέργεια!"


Να στε καλά!Το δέχομαι με μεγάλη χαρά και το θεωρώ εξίσου μεγάλη μου τιμή!

Εδώ θα είμαι και όση θετική ενέργεια έχω σας τη δίνω!

φιλάκιαααα

It takes a loss until you find something!

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα των διακοπών μου. Το βράδυ αποχωρώ και αποχωρίζομαι και το νησί και την παρέα.

Σήμερα δεν πήρα το αυτοκίνητο αλλά περπάτησα απο εκεί που μένω κανένα μισάωρο για τις καφετέριες παραθαλάσσια, όπου εδώ και 5 μέρες πίνω τον καφέ μου ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο. Καθώς περπατούσα με το mp3 μου στα αφτιά σκεφτόμουν διάφορα. Σκέφτηκα για πόσα πράγματα έχω πολεμήσει τους τελευταίους μήνες!Πόσο έσπασαν τα νεύρα μου για να παραδεχτώ και αποδεχτώ κάποιες καταστάσεις. Για ποιές ανθρώπινες σχέσεις πάσχισα!Για τους δεσμούς που με νύχια και με δόντια κράτησα και δεν έσπασα! Ποιοί με άφησαν, πόσοι μείνανε και πόσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για μένα απο δω και πέρα. Είναι σκληρός ο απολογισμός και πραγματικά δε βγάζει πουθενά.
Ναι, είμαι μόνη μου ή τουλάχιστον δεν έχω την προσοχή που είχα περσι απο συγκεκριμένα άτομα...Θέλει δύναμη, θέλει μεγάλη υπομονή για να ξανακερδιθούν κάποια πράγματα. Τίποτα πια δε μου χαρίζεται. Ευτυχώς έχω πλέον πολύ λίγες εκρεμμότητες συναισθηματικής φύσης! Ευτυχώς έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου!Φέτος το καλοκαιρι δε θα κάνω"εκπτώσεις", φέτος το καλοκαίρι θα είναι διαφορετικό απο το περσινό. Θυμάμαι το περσινό μου και τα μάτια μου βουρκώνουν!Ήθελα τόσο πολύ να αποφορτιστώ απο την περιπέτειά μου, να είμαι όλη μέρα έξω...αλλά δεν...Φέτος βέβαια έχω και διαφορετική ψυχολογία!
Νομίζω ότι αρκετά πληγώθηκα και κάνω τα πρώτα βήματα προς τα έξω. Ναι, μου πήρε ένα χρόνο αλλά τι να κάνουμε, τα θαύματα δεν γίνονται πάντα όποτε τα θέλουμε. Θέλω να ξανα νοιώσω πως είμαι σημαντική για κάποιον, έστω για μια φίλη...ναι, με έχουν πιάσει οι ανασφάλειές μου...! Θέλω κάποιον που με πάρει πριν το ραντεβού μου με τον γιατρό και θα μου πει "να πάνε όλα καλά", κάποιον που θα με παρει αμέσως μετά να δει αν όντως όλα πήγαν καλα! Κάποιον που θα βλέπει το μνμ μου στο κινητό του και θα απαντάει αμέσως, κάποιον που δε θα προλαβαίνει την κλήση μου και θα παίρνει κατευθείαν να μου μιλήσει...Να μου στείλει μια καλημέρα και ας έχω ξεχάσει εγώ! Θέλω...θέλω...θέλω αληθινά συναισθήματα απέναντί μου!

και αν το σκεφτείτε! όλα όσα θέλω είναι τζάμπα! γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να τα βρώ;;;

γειά σας απο νησί,και τι νησί!

Ειμαι καλά (ωραίος τρόπος να ξεκινάς,χεχε)

είμαι διακοπούλες σε νησί απο την προηγούμενη Πέμπτη! Περνάω όμορφα και ήδη έχω κάνει
τα πρώτα μου βήματα παραθαλάσσια, όχι, μπάνιο δεν έκανα ακόμη γιατί εδώ η θάλασσα είναι κρύα ,αλλά μια χαρά τσαλαβούτηξα!

θα σας γράψω περισσότερα απο τη βάση μου, γιατί πρεπει να φύγω τώρα απο το νετ καφε

φιλιάααααααααα

Γειά και πάλι!

Εδώ είμαι, τριγύρω...!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά!Χαζεύω απο δω και απο κει, οκ, δεν είχα και έμπνευση τόσες μέρες οπότε δεν έγραψα.

Είμαι καλά (ξεκινώ με τα βασικά...). Αύριο ξαναφεύγω για Αθήνα (είχα κενό 20 ημερών αυτή τη φορά). Πέρασα ωραία αυτό το κενό, μπήκα σε ένα πρόγραμμα τόσο διατροφής, όσο και άσκησης. Κάνω ποδήλατο τα πρωινά κάπου 10km, και το απογευματάκι περπατάω κάπου 5km. Προσπαθώ να φέρω το σώμα μου στα παλιά του δεδομένα...Ευτυχώς που δεν πονάω, πέρα απο κάποια τσιμπήματα...Κούραστηκα πάντως...προφανώς απο τα πανω-κάτω...δε ξέρω, κάπως "έπεσα" απόψε αλλά δεν κράτησε για πολύ. Γιατί να πέφτω όμως; Όλα καλά, όλα καλά!Όσο και αν δεν αισθάνομαι τρελό ενθουσιασμό για το στήθος (ακόμα) δε σας κρύβω ότι φόρεσα σήμερα το απόγευμα το προπέρσινο μαγιώ (για το "απο πάνω μέρος" απο το μπικίνι γίνεται ο ντόρος) και δεν πίστευα αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη. Όλα βαίνουν καλώς λοιπόν, απλά ως μια ακόμη κοινή θνητή...ε...έχω και εγώ τα σκαμπανευάσματά μου! Συνέρχομαι όμως γρήγορα...!

Διασκεδάστε Φιλανθρωπικά...Be strong!

100.000 ΘΕΑΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ, ΕΣΕΙΣ…;

Μια μέρα πριν κλείσει, η μεγαλύτερη μουσική παράσταση πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα, επιλέξαμε να κάνουμε την εκδήλωσή μας & όλοι εμείς από την κοινωφελή μη κερδοσκοπική οργάνωση φίλων του καρκίνου ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, σας προσκαλούμε την Παρασκευή 22 Μαΐου 2009 στις 22.00 μ.μ., στο ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ να διασκεδάσουμε μαζί με τον ΑΝΤΩΝΗ ΡΕΜΟ.


Υπέροχοι μουσικοί, μοναδικοί χορευτές και ακροβάτες (αρκετοί από τους οποίους έχουν συμμετάσχει στην επιτυχημένη παράσταση του Cirque du Soleil), μία πλειάδα τεχνικών, σκηνοθετών και φωτιστών κυρίως από την Αμερική και το Ισραήλ.


Η μεγαλύτερη σε κόστος παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα με τριάντα καλλιτέχνες από το εξωτερικό και είκοσι τεχνικούς εργάζονται για να γίνει μία παράσταση, υπερθέαμα!


Η εκδήλωση αυτή έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αφού μέρος των εσόδων θα διατεθούν για την υλοποίηση του πρότυπου κέντρου υποστήριξης όσων εμπλέκονται με τον καρκίνο, το οποίο θα ξεκινήσει την λειτουργία του από τον Σεπτέμβρη του 2009.


Είναι απαραίτητη η προαγορά πρόσκλησης από την οργάνωση ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ. Υπάρχει η δυνατότητα αποστολής της πρόσκλησης μέσω ταχυδρομείου ή courier.


ΤΙΜΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ: 40 Ευρώ
Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται το μενού-φαγητό και το πρώτο ποτό.


Περισσότερες πληροφορίες για το πώς μπορείτε να προμηθευτείτε τις προσκλήσεις, επικοινωνήστε μαζί μας στα τηλέφωνα: 6932 209001 – 2102922641.

Ζητούμε την δική σας παρουσία αλλά και των φίλων-γνωστών σας σε αυτήν την εκδήλωση, καθότι η υποστήριξή σας είναι η δύναμή μας για να συνεχίσουμε το έργο μας!

ΦΙΛΙΚΑ
www.bestrong.org.gr

Οι συγγενείς μας, οι γονείς μας..

Σας καλημερίζω όλους! Είναι μια ακόμη ηλιόλουστη μέρα, προάγγελος του καλοκαιριού. Είμαι στο πατρικό μου μόνη και απολαμβάνω αυτή την ηρεμία και το πρωινό «χάζεμα» στο ιντερνετ χωρίς κανένα να μου λέει «μα πως κάθεσαι τόσες ώρες στο κομπιούτερ;».
Είναι αστείο, αν και μεγαλώνεις, για τους γονείς, όσο είναι γύρω σου και σε βλέπουν είσαι πάντα το παιδί τους. Νοιώθουν ότι έχουν κάθε δικαίωμα να σου δώσουν συμβουλή, κάθε άνεση να σε μαλώσουν ή να κρίνουν τις επιλογές σου. «Από αγάπη το κάνουμε» θα σου πουν, «από αγάπη και ενδιαφέρον! Αν δεν το κάνουμε εμείς ποιος θα το κάνει;». Αυτά τα λόγια είναι που δίνουν στους γονείς τον «αέρα» τους. Τα παιδιά όμως πάρα πολλές φορές θέλουν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή. Θέλουν να ζυγιάσουν τις καταστάσεις μόνα τους. Να πειραματιστούν, να κάνουν λάθη, να πέσουν στα χώματα και να χαρούν την κατρακύλα, ώσπου να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό.

Σήμερα το βραδάκι θα φύγω σε άλλη πόλη για να βρώ μια φίλη μου. Θα γυρίσω αύριο βράδυ…ο Μάιος δεν είναι μήνας του «σπιτιού».

Φεύγω τώρα για μια ποδηλατάδα στον ανοιξιάτικο αέρα!

Καλημέρα!

Γύρισα χθες απο ένα μινι ταξιδάκι αρκετά ανανεωμένη αν και οδηγούσα για ώρες!

Είδα λίμνες, ήλιο με βροχή, χελιδονάκια και πολύ πολύ πράσινο. Στο βάθος χιόνι! Τι ποικιλία! Πραγματικά σκεφτόμουν «πως θα γυρίσω πίσω στο μπετόν;». Δεν ξέρω αν συμβαίνει το ίδιο σε όλους τους ανθρώπους αλλά εμένα η φύση πολύ με ηρεμεί. Μου θυμίζει ότι υπάρχουν ομορφιές εκεί έξω και πως το μεγαλείο της πλάσης είναι πραγματικότητα!

Είμαι καλά (αυτό απασχολεί τους περισσότερούς σας από ότι είδα). Γύρισα από την Αθήνα…με "φούσκωσαν" τη Δευτέρα κατά 90ml. Η αλήθεια έιναι ότι με αυτά τα «φουσκώματα» αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να ανασάνεις στην αρχή, γιατί μιλάμε για ένα μπαλόνι στο στέρνο μου που φουσκώνει με αλατόνερο προκειμένου να ανοίξει το δέρμα. Άρα μιλάμε για πίεση και προς το στέρνο αλλά και προς τα έξω. Τις πρώτες δυο μέρες δυσκολεύομαι να γελάσω ή να βήξω, αλλά όντως, όλο αυτό απαλύνεται σε κάποιες μέρες, καθώς το δέρμα τεντώνει. Βέβαια, δε γκρινιάζω..προς Θεού, όλα ok. Τώρα κοιμάμαι καλύτερα καθώς γυρίζω και πλευρό για λίγο στον ύπνο μου, οπότε δεν πονάει η μέση μου. Από τη δουλειά μου έχω άδεια και το απολαμβάνω. Ο καιρός, καθώς γίνεται κάθε μέρα και καλύτερος, μου φτιάχνει τη διάθεση. Ω ναι, έχω σκαμπανεβάσματα αλλά προτιμώ να τα βάζω για ύπνο, για μια «καλοκαιρινή νάρκη» μιλάω δηλαδή!

Πολλά φιλιά!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑ

Καλό μήνα! Αν και με συννεφιά..."τον πιάσαμε τον Μάη"!Είμαι μια χαρά, θα σας γράψω σύντομααααα!Φιλάκια!

Μια βόλτα στη θάλασσα

Την Κυριακή του Πάσχα...μια βόλτα στη θάλασσα! Τι όμορφη η θάλασσα!Λίγο πριν γεμίσει απο τουρίστες, η αμμουδιά καθαρή και με κοχύλια απλώνεται...

Ωραία ήταν εκείνη η μέρα, βρήκα χρόνο για τον εαυτό μου και περπάτησα μόνη, ακούγοντας μουσική!Τι ωραία! Σκέφτηκα και διάφορα...όχι ότι βγάζουν πουθενά αλλά καμιά φορά θες και να μιλήσεις με τον εαυτό σου, με θέα τη θάλασσα!

Καλημέρα!

Καλή εβδομάδα (μισή) εύχομαι σε όσους απο εσάς επιστρέψατε στη δουλειά σας! Εγώ ακόμη κάνω διακοπές ως τις 5/5 σίγουρα (λόγω της άδειας μου)

Οι μέρες, γιορτινές και μη περάσανε γρήγορα. Είχα τα up μου αλλά και τα down μου και αυτό για να μη νομίζετε ότι είμαι καμια super hero. Είχα πολλά νεύρα την Κυριακή γιατί ενώ πέρασα τόσα, κολλάω φυσικά στο πιο επίγεια και αναλλώνομαι και αναλλώνομαι!Αυτό το κακό να μην είχα...απο την άλλη βέβαια το βλέπω σαν θετικό! Όσο "χαλιέμαι" ακόμη με τα της καθημερινότητάς μου, ίσως αυτό σημαίνει ότι δεν κλείστηκα στο πρόβλημά μου. Anyway, με την τρέλα φυσικα που με δέρνει, άκεφη ξεάκεφη, βγήκα την Κυριακή και γύρισα χαράματα στο σπίτι. Τώρα, λίγο η γερή μου κράση, λίγο τα μαγικά χέρια του πλαστικού, μια χαρά γύρισα στις παλιές μου συνήθειες αν και "φοράω" απο 2/4 διατατήρες! Σίγουρα κάπως νοιώθω το στήθος μου αλλά απο την άλλη δεν έχω πόνο. Βοηθάει όμως και το γεγονός ότι παρόλο που είμαι γκρινιάρα (έτσι μου λένε) με τα θέματα της υγείας κάνω υπομονη και τα υπομένω όλα διατηρώντας καλή ψυχολογία!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Καλή Ανάσταση σε όλους σας!

Επέστρεψα σπίτι μου την Μεγ. Πέμπτη. Είμαι αρκετά κουρασμένη γιατί στην Αθήνα, έτρεχα από δω και από κει (μέχρι και στην έκθεση «Bodies» πήγα…). Έκανα πολλές βόλτες. Αχ…ωραία ήταν! Χρειάζομαι ύπνο και ξεκούραση από ότι βλέπω αλλά πονάει η μέση μου τα τελευταία δυο βράδια οπότε ξυπνάω κατά τις 9. Μη ξεχνάμε ότι κοιμάμαι μόνο ανάσκελα και δεν έχω περιθώρια να στριφογυρίζω και να «ξεπιάνομαι». Αλλά το συνήθισα και αυτό. Τελικά πείτε μου, υπάρχει κάτι που δεν συνηθίζεται ποτέ; Θεωρώ ότι τελικά όσο και να αντιστέκεσαι σε κάποιες καταστάσεις, στο τέλος τις συνηθίζεις.

Σήμερα σκέφτομαι πως ήμουν πέρυσι την Ανάσταση. Η Ανάσταση ήταν 18/4 και εγώ είχα μόλις τελειώσει τις χμθ στη 1/4. Ήμουν εμφανώς ταλαιπωρημένη, είχα χάσει ένα 40% από τα μαλλιά μου, το χρώμα μου χάλια και πρησμένη από τα φάρμακα. Σκέφτηκα ότι και φέτος με βρίσκει "κάπως" αυτό το Πάσχα…έχοντας βγεί πρόσφατα από το χειρουργείο, με περισσότερες τομές από πριν, με την αναμονή ενός δεύτερου χειρουργείου αλλά, αλλά…σκέφτομαι πως φέτος ότι γίνεται, γίνεται «για καλύτερα». Και έτσι κάνω υπομονή, και για τον ύπνο και για τα «τραβήγματα» και για όλα. Κάνω υπομονή, και που θα πάει, θα περάσει και αυτό. Θετική σκέψη δε λέμε εδώ και ένα χρόνο; Έτσι και εγώ παραβλέπω τα πονάκια (σήμερα έκανα και 1.360 μέτρα με το ποδήλατο -αλλά μη το πείτε του γιατρού μου- δεν πόνεσα καθόλου!) πάω βολτίτσες και καφέδες. Αλλά δεν οδηγώ άνετα, βασικά δεν μπορώ να παρκάρω γιατί θέλω να αποφεύγω τις απότομες κινήσεις με τα χέρια στο τιμόνι…αλλά είπαμε...θα περάσει και αυτό!

Καλή Ανάσταση εύχομαι! Κάθε Πάσχα να μας βρίσκει πιο δυνατούς και πάντα υγιείς!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Πωπω τι αισιόδοξος τίτλος :-Ρ

αλλά πως να το κάνουμε, (φτουφτου!) όλα καλά!

έχω κάνει ΤΙΣ βόλτες στην Αθήνα! Ήρθαν και με αντάμωσαν φίλοι πολλοί και οι μέρες κύλησαν σαν το νεράκι!Σήμερα έβγαλα και τα τελευταία ράμματα και την Τετάρτη βγάζω και τις γάζες! Αυτό σημαίνει ότι θα μπορώ πλέον να πλένωμαι κανονικά...Την Τετάρτη θα φύγω και για το σπίτι μου...για διακοπούλες απο τις κλινικές, να ξεχαστώ και γω!

Φιλιά σε όλους όσους περνάτε!Να μου είστε καλά!

Λίγες πληροφορίες για το χειρουργείο

Μετά απο κάποια mail που έχω δεχτεί θεώρησα καλό να αναρτήσω κάποιες πληροφορείες σχετικά με το χειρουργείο μου γιατί μπορεί να ενδιαφέρει γυναίκες οι οποίες επιθυμούν να κάνουν αποκατάσταση.


ΛΟΙΠΟΝ....Ο ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ Κ ΤΟΝ ΥΓΕΙΗ ΜΟΥ ΜΑΣΤΟ Κ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑ. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ΛΕΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ) ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ...ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΦΥΣΙΚΑ Κ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ, ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΛΩ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ Κ ΚΟΠΟ-ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ ΣΤΗΘΟΣ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΕΡΑΣΩ. ΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΛΑΞΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΩ 2 ΣΤΑ 2. ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ, ΕΙΔΑ ΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ, ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΩΣΗ Κ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ;-) ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΙΚΟΝΗ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΣΤΗΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΕΝΩ ΤΟ "ΚΑΝΟΝΙΚΟ" ΣΟΥ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Κ ΜΕΤΑ ΠΕΦΤΕΙ.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΗΤΑΝ: ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΜΜΕΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟ, ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΤΑΤΗΡΑ (ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΣΙΛΙΚΟΝΗΣ ΠΟΥ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ ΜΕ ΑΛΑΤΟΝΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ-ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΔΕΡΜΑ, ΙΔΙΩΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΘΕΙ ΡΙΖΙΚΗ ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ) ΜΟΛΙΣ "ΒΡΟΥΜΕ" ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟΥ, ΤΟΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΤΑΤΗΡΕΣ Κ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΙΛΙΚΟΝΕΣ (ΜΟΝΙΜΑ ΕΝΘΕΜΑΤΑ). ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Κ ΟΙ ΘΗΛΕΣ ΜΕ ΤΡΙΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. stay tuned ;-)

Σήμερα έκανα την πρώτη μου βόλτα!

Ναι, ναι! Σήμερα έκανα την πρώτη μεγάλη βόλτα μετά το χειρουργείο! Ήταν πολύ ωραία. Ο καιρός ήταν τέλειος! Ο Αττικός ουρανός μου χάρισε ένα ζεστό και λαμπρό ήλιο. Η φίλη μου "the small elephant" βρέθηκε στην Αθήνα για δουλειές και δε χάσαμε φυσικά την ευκαιρία να σουλατσάρουμε στο Μοναστηράκι, να λιαστούμε και να φάμε παρέα. Επιτέλους ένοιωσα πως κάτι πάει να γυρίσει στο νορμάλ...(back to normal που λέμε!). Για να δούμε, για να δούμε!Η πρώτη βόλτα λοιπόν χωρίς το επίθεμα της σιλικόνης!

Είμαι καλά, αν εξαιρέσουμε το ότι προσέχω πολύ μη χτυπήσω ή κάνω κάποια απότομη κίνηση. Οι μαστοί μου έχουν κιόλας πάρει σχήμα και μορφή μια χαρά! Το δέρμα μου απο την πλευρά των ακτινοβολιών δε φαίνεται να έχει σοβαρό πρόβλημα και φουσκώνει μια χαρά. Χθες που πήγα στην κλινική, ο γιατρός μου έβγαλε τα "παπλωματάκια" όπως τα λέει, το φάσκιωμα ---που λέω εγώ--- τα πολλά βαμβάκια και τις γάζες που με ταλαιπωρούσαν και με άφησε με μικρές αυτοκόλλητες γάζες, στις οποίες κόλλησε και διαφανείς ταινίες για να μπορώ να πλένομαι πια. Και όλα καλά, πλύθηκα χωρίς να βραχούν. Δεν πονάω ιδιαίτερα (ευτυχώς) και απο ότι μου έχουν πει είναι θέμα χειρούργου. Πονάνε κάπως τα ράμματα και ενοχλούμαι επίσης όταν το δέρμα μου "τεντώνει" πάνω στις βαλβίδες (απο όπου μπαίνει και το αλατόνερο). Ουψ, μη φρικάρετε, δε βλέπω τίποτα απο όλα αυτά εγώ, οι "βαλβίδες¨ είναι εσωτερικές ;-) απλα τις αισθάνομαι!

και πάλι εδώ

μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, καθισμένη σε ένα καναπέ, με το ασύρματο πληκτρολόγιο στα πόδια. Έφυγα απο την κλινική πριν 4 ώρες. Εξιτήριο λοιπόν.

Γισ όσους απο εσάς είχατε αγωνία σας αναφέρω ότι όλα πήγαν καλά. Αν και νομίζω ότι κάτι παρα έγινε με την νάρκωσή μου, άργησα να ξυπνήσω αλλά...το αποτέλεσμα μετράει (ξύπνησα, χεχε) Έμεινα Πέμπτη με Δευτέρα λοιπόν στην κλινική. Το χειρουργείο πήγε καλά, αφέρεσα και τον υγιή μαστό για πρόληψη και ησύχασα! Πραγματικά όμως, νιώθω πως ξεμπέρδεψα! Όσο με προβλημάτιζε η θησία του μαστού μου πριν απο αυτό το χειρουργείο, άλλο τόσο δεν με νοιάζει τώρα. ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ! Με τραβάνε τα ράμματα βέβαια και με έχουν τυλιγμένη με μια φαρδιά γάζα (γιουβαρλάκι σωστό). Παίρνω αντιβίωση, ανέβασα δέκατα και είπα 2 φορές "τόση ταλαιπωρία για ένα μπούστο?" αλλά όσο περνάνε οι μέρες και συνηθίζω στο να προσέχω τις κινήσεις μου και να μη ζορίζω τα ράμματα, όσο αυξάνεται το αλατόνερο στο στήθος μου (τα "φουσκώματα" κοινώς) τόσο βλέπω ότι δεν είναι και κάτι τρομερό, αρκεί να κάνει κανείς υπομονή και να μην αφήνει τον πόνο να τον ρίχνει! Ε, είμαι και απο τη φύση μου αισιόδοξο άτομο οπότε παραβλέπω και άλλα!

Πάντως όπως και να χει, τις τόσες μέρες στην κλινική σκέφτηκα, πως έζησα 15 μήνες χωρίς τον ένα μου μαστό και δεν αισθάνθηκα ούτε μια φορά μειωνεκτικά απέναντι σε άλλες γυναίκες, φίλες, συγγενείς, γνωστές ή απλώς περαστικές! Έχω κρατήσει φωτογραφίες απο εκείνη την περίοδο και το λέω και το φωνάζω πως μέχρι τώρα δεν υπήρχε άλλη περίοδος που να έχω αγαπήσει τον εαυτό μου τόσο πολύ...!

Να μου είστε καλά όλες και όλοι για την πολύ συχνή σας συμπαράσταση. Νομίζω όσο υπάρχουν αυθεντικοί άνθρωποι γύρω μας, μπορούμε να παλέψουμε με μεγάλα θηρία!

Γράφω απο πριν...

γράφω αυτή την ανάρτηση και την προγραμματίζω να δημοσιευτεί. Όταν δημοσιευτεί θα έχω τελειώσει το χειρουργείο και θα είμαι στο δωμάτιο ανάρρωσης. Λυπάμαι που δεν θα έχω ιντερνετ και θα λείψω για λίγες μέρες! Όλα καλά όμως, όλα καλά! Με την πρώτη ευκαιρία θα σας ξαναγράψω!

Φιλιά σε όλες και όλους σας!

Καλό μήνα!

Σήμερα κλείνω ένα χρόνο απο την τελευταία μου χμθ! Βρε βρε, πως περνάει ο καιρός. Περνάει και τρέχει, τρέχει, τρέχει, όπως το νερό απο τις βουνοκορφές, γρήγορα και χωρίς εμπόδια κυλά!

Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χρόνια πολλά! Κι όμως, είναι μόλις ένας χρόνος. Το μυαλό όμως έχει τη δύναμη και ξεχνά, και ξεπερνά, και αφήνει πίσω του πολλά! Συμπτωματικά σήμερα κάνω το αντίθετο (απο περσι) ταξίδι, απο το σπίτι μου προς την Αθήνα αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά ταξιδεύω προς τα κάτω για την αποκατάσταση. Δεν είναι και πάρα πολύ εύκολο (για να λέω και αλήθεια) το να μην σκέφτομαι την πρώτη φορά που κατέβηκα έχοντας τον όγκο στο στήθος μου. Και πάλι κατεβαίνω και με τους δυο γονείς, και πάλι ξέρω ότι θα μπω στο χειρουργείο, και πάλι, και πάλι. Μόνο κάτι άλλαξε και δεν μπορώ να το παραβλέψω ή να μη το αναφέρω. Άλλαξα εγώ, άλλαξα προς κάτι άλλο, δεν ξέρω προς τι, ακόμη το ψάχνω. Πάντως δεν είμαι πια το φοβισμένο παιδί που ήμουν κάποτε, πριν περάσω όλα αυτά.
Άλλαξε και κάτι άλλο. Την πρώτη φορά στο σταθμό με περίμενε η "Σ" με ένα καφέ, έτσι για το καλό αλλά φέτος δεν ήταν. Όχι βέβαια επειδή δεν το ήθελε, αλλά επειδή η ζωή μας πήγε αλλού.

Αντίστροφα ο χρόνος μετρά!

Την Πέμπτη, δεύτερη μέρα του καινούριου μήνα μπαίνω στο χειρουργείο! Την Τετάρτη λοιπόν ταξιδεύω για Αθήνα, θα παραμείνω εκεί για κάπου 15 μέρες. Προτιμώ να μην το σκέφτομαι και πολύ. Το Σάββατο έκανα τα ψώνια μου (πυτζάμες κτλπ) και σήμερα θα μαζέψω τα πράγματά μου.

Χθες σκέφτηκα πως το κορμί μου ήταν πολύ άτυχο, πολύ νέο για μια τέτοια "σφαγή" για μια τέτοια αλλαγή. Λυπήθηκα, όχι τον εαυτό μου αλλά το κορμί μου, σκέφτηκα το σώμα μου σαν να ήταν ένα κορμί κάποιου άλλου. Είπα κρίμα, πρώτη φορά είπα κρίμα. Τα μάτια μου βούρκωσαν αλλά δεν είναι ώρα τώρα για τέτοια.
Σίγουρα περνά απο το μυαλό μου ότι έζησα πιο λίγα χρόνια με το δικό μου στήθος απο όσα πρόκειται να ζήσω με το καινούριο μου. Εδώ όμως που με έφερε ο Καρκίνος, το μόνο που μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου πέρα απο το να ξαναφτιάξω τον χαμένο μου μαστό, είναι να αφαιρέσω και τον άλλο, τον υγιή μου μαστό την Πέμπτη. Και θα το κάνω, όσο και αν στην αρχή μου φάνηκε αποκρουστική η σκέψη και μόνο.

Μια ακόμη "σφαγή"...με την ελπίδα ότι δεν θα ξανα αρρωστήσω!