Τετάρτη, 16 Οκτωβρίου 2019

Σαν σήμερα και καλά να είμαστε

Δεν έχω πλέον έντονα τις επετείους... όμως θυμήθηκα σαν σήμερα το 2014, πως και πάλι η ζωή με έφερε αντιμέτωπη με τον καρκίνο αλλά τα κατάφερα με ελαφρά (σχεδόν ελαφρά) πηδηματάκια...

Ήταν η περίπτωση με τα γυναικολογικά μου, ένα καρκινάκι που το τσιμπήσαμε στην αρχή του και δεν χρειάστηκε να κάνω χμθ, χίλιες φορές ΕΥΤΥΧΩΣ!

2014 ήταν λοιπόν και ο γυναικολόγος με βλέπει κάθε 6 μήνες. Και πάει και πάμε καλά!

Θέλω κάπου εδώ να πω ότι ο καρκίνος του ενδοτραχήλου δεν είχε να κάνει με τον μαστό. Μην δηλαδή διαβάζεις εδώ και φοβάσαι, ήταν ένας άλλος καρκίνος που προφανώς και βρήκε το ανοσοποιητικό μου πεσμένο και έσκασε. Ο κάθε καρκίνος είναι διαφορετικός, και ο κάθε ασθενής επίσης... 

Νοσοκομεία, οροί, διαδρόμους, ασθενείς, γιατρούς, όλα τα πέρασα. Μα δεν με κάνει αυτό ούτε μόνη μα ούτε και ιδιαίτερη. Δυστυχώς για όλες εμάς υπάρχουν πολλές εκεί έξω που βρέθηκαν στη θέση μας... Οι καρκίνοι σκάνε δεξιά κι αριστερά. Η πρόληψη είναι η ίαση, καλύτερα να ξέρεις τι έχεις. Μην αμελείτε τα  τσεκ πα σας. Κι εγώ είμαι τυπική σε αυτά.

Γενικότερα η ζωή μου έχει αλλάξει αρκετά απο το 2014 αλλά φυσικά η ζωή μου άλλαξε πρώτα και για πάντα το 2007.

Οι ρυθμοί μου είναι σχεδόν ίδιοι, διψάω για ζωή, για εκδρομές για βόλτες για ποτά και φίλους. Είναι η κινητήριος δύναμή μου! Κουβέντες, σκέψεις, ιστορίες. Τον Ιούνιο έχω βάλει στόχο να πάρω το δεύτερό μου πτυχίο.

Νιώθω δυνατή αλλά αρκετές φορές ευάλωτη συναισθηματικά. Το έχω ξανα πει πως ο καρκίνος σαν καρκίνος δεν με ζόρισε τόσο όσο οι ανθρώπινες σχέσεις, τι είπαν και κάνανε οι άνθρωποι γύρω μου!

Παραμένω οπαδός της καλής φιλίας, ενός μεσημεριού με καλή παρέα κάπου έξω, της φύσης και της εξοχής... Προσπαθώ για αυτοβελτίωση...

Σας φιλώ!

Σήμερα επετειακά, στην αυλή του σπιτιού μου φύτεψα γκαζόν. Ήταν μια απλή ημέρα, στην αυλή απο το πρωί με ήλιο και την πολλά υποσχόμενη σπορά. Τώρα πλέον μπορώ να θυμάμαι πως σαν σήμερα μια χρονιά ήμουν στο νοσοκομείο και μια άλλη χρονιά φύτεψα άπειρους σπόρους για να βάλω επιπλέον φύση στη ζωή μου.

Η ζωή δίνει χαρές, αν όχι πολλές σίγουρα αρκετές για να σου δώσει επιπλέον δύναμη και όρεξη να συνεχίζεις!!!

Στη ΖΩΗ λοιπόν που δεν μας αφήνει ποτέ μόνους, όσο μόνες κι αν είμαστε έχουμε τη ζωή!









Παρασκευή, 30 Αυγούστου 2019

Καλοκαίρι 2019

Χαιρετώ όλους τους φίλους μου που ακόμη περνάνε απο εδώ αλλά και όλα τα καινούρια φιλαράκια
που αν και δεν ανανεώνω συχνά διαβάζουν με αγωνία το παρελθόν μου!
Είδα με έκπληξη πως και πάλι πέρασαν πάρα πολλοί μήνες απο τον ΜΑΡΤΙΟ που έχω να σας γράψω. Και πάντα αφού ποστάρω κάτι εδώ λέω "μα γιατί δεν γράφω πιο συχνά, οι φίλοι μου εκεί έξω περιμένουν". Πάντα έχω μικρές τύψεις όταν χάνομαι απο εδώ. Με βοηθήσατε πολύ τότε, το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω εδώ..Να σας δίνω τα νέα μου και κουράγιο!

Καλοκαίρι 2019 λοιπόν...και ποιος θα μου το έλεγε...έζησα το καλοκαιρι 2017 αλλά και το 2018 και τώρα μόλις κοίταξα τις φωτογραφίες του 2019...ευχή για ένα ακόμη καλύτερο καλοκαίρι 2020.

Το φετινό καλοκαίρι ΕΥΤΥΧΩΣ είχε μια γεύση πιο γλυκιά απο το περσινό. Πέρυσι είχε τη στυφή γεύση από την περιπέτεια υγείας της "Σ", ξεκινούσαμε για τη θάλασσα ή δίναμε εκεί ραντεβού και τα πράγματα ήταν σχεδόν χάλια. Η "Σ" δεν μιλούσε ποτέ αλλά αυτή η κοπέλα από πάντα τα πιο βαθειά ζητήματα και τις εσωτερικές τις σκέψεις δεν μας τις χαρίζει. Βυθίζεται σε μια σιωπή. Μπορεί να λυπάται, μπορεί να σκέφτεται το παρελθόν, ίσως και το μέλλον, να στεναχωριέται αλλά παραμένει βουβή να κοιτάζει κάπου. Εγώ πάλι μιλάω, και πριν και κατα τη διάρκεια και μετά. Μερικές φορές καλώς μιλάω, άλλες πάλι κακώς. Ο καθένας θα μου πεις με τον χαρακτήρα του και τον δικό του τρόπο πάντα, οκ ναι, αλλά πολλές σιωπές μαζί κάπου δυσκολεύουν την καθημερινότητα και κάνουν τη συνάντηση πότε θλιβερή, πότε ζόρικη... ο άλλος απέναντι τι να πει όταν εσύ βουβένεσαι; Για τι να μιλήσει; Ποιά κουβέντα να σου ανοίξει ο άλλος όταν νιώθει πως εσύ δεν θες να πεις τίποτα και προτιμάς τις σκέψεις σου να τις κρατάς για τον εαυτό σου; Πολλές φορές η "Σ" όταν ξεκινάω το θέμα της αρρώστιας (μας, πλέον) μιλάει για 3 λεπτά και μου λέει "Τελοσπαντων αυτά, δεν θέλω να τα συζητάμε" και κάπως έτσι κόβουμε τη συζήτηση. 


Φέτος λοιπόν, η "Σ" πέρασε πάλι με την οικογένειά της το καλοκαίρι στη θάλασσα κι εγώ πήγαινα με την πρώτη ευκαιρία και την αντάμωνα και χαιρόμουν που ήταν πιο ξαλαφρωμένη (ευτυχώς).

Ο ΧΡΟΝΟΣ βλέπεις, όσο κι αν σε δυσκολεύει να το δεις, όσο κι αν ζορίζεσαι να το παραδεχτείς είναι τελείως μοιραία ο πιο καλός γιατρός. Ο χρόνος είναι που και την ουλή σου ακόμη θα κάνει πιο όμορφη. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ.

Όταν αρρωσταίνεις μέσα σου γίνεσαι αγρίμι και ΔΕΝ θες ουσιαστικά να δεις κάτι θετικό. ΔΕΝ θες να σου λένε όλα θα πάνε καλά (κι ας είσαι αισιόδοξος) εισαι πολύ πληγωμένος για να δεις κάτι καλό και θετικό.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΜΩΣ ΒΟΗΘΑΕΙ.
Ο χρόνος μαλακώνει το σοκ, οι σκέψεις μετά απο κάποιους μήνες μπαίνουν σε καλύτερη τροχιά. Ο χρόνος μετά τα χειρουργεία και τις θεραπείες είναι ο χρόνος της σιωπής για ένα διάστημα για τους περισσότερους, είναι ο χρόνος της σκέψης, της ενδοσκόπησης του "και τώρα τι;".
Έτσι έγινε και με τη "Σ" ηρέμησε λίγο η ψυχή της, κάλμαρε.Τα σκέφτηκε (προφανώς) και τα έβαλε σε κάποια σειρά τα πράγματα. Όχι σε τέλεια σειρα και ούτε όλα, αλλά από όσο βλέπω ως παρατηρητής είναι σε πολύ καλό δρόμο και τα πάει μια χαρά! Εξάλλου όλα γίνονται σιγά σιγά....

Οπότε το καλοκαίρι του 2019 μας βρήκε περισσότερο αποφορτισμένες, όχι όμως καθημερινά μαζί πια, οι συνθήκες και οι ανάγκες της καθημερινότητάς μας αλλά και των διακοπών μας έχουν αλλάξει, η "Σ" έχει οικογένεια, εγώ παραμένω ελεύθερη οπότε κάπως έτσι τα προγράμματα δεν βγαίνουν παρόλο που φιλοξενήθηκα στο εξοχικό της δύο φορές. 

Τον μήνα Αύγουστο μάζεψα και πάλι τα πράγματά μου για το ΙΟΝΙΟ. Εκεί πέρασα 10 πολύ όμορφες μέρες! Η θάλασσα με ηρεμεί, η θάλασσα με αγκαλιάζει.

Το τιρκουάζ χρώμα με μετέφερε σε έναν άλλο κόσμο και είχα φέτος μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ για να ξεφύγω. Φέτος το ένιωσα έντονο, γι αυτό πήγα και σε φίλους τον Ιούλιο στη Λήμνο σε μια μικρή απόδραση.
Η περιπέτεια της "Σ" με πίεσε αρκετά, όχι όμως η ίδια η περιπέτεια, ούτε η κοινή αρρώστια (δεν ταυτιστήκαμε ποτέ, ούτε αυτή μα ούτε κι εγώ) αλλά με κούρασε η στάση της απέναντι σε όλα, ίσως απλά να της πέσανε όλα μαζί-οικογένεια-αρρώστια-οικογένεια και περάσαμε σε μια νύχτα σε μια πιο χαλαρή επαφή του "καφέ", ενώ περνούσαμε άπειρες μέρες-ώρες μαζί και ξέραμε η μια τα πάντα για την άλλη. Ίσως όμως αυτό να γινόταν και δίχως την αρρώστια μας αλλά λόγω της ροής της ζωής μας, παιδί, παρέες με μωρομάνες, με παντρεμένες και άλλα ενδιαφέροντα. Ξαφνικά μια περίεργη απόσταση και μικρές σιωπές στον καφέ, λίγο αμήχανες λίγο "τώρα τι άλλο να πούμε;"

 Με κούρασε το να μην ξέρω πως να συμπεριφερθώ, το να ΘΕΛΩ να είμαι εκεί γι αυτήν αλλά αυτή να μην το θέλει. Το διαβάζεις κάτι τέτοιο στον κολλητό σου...το διαβάζεις! Νόμιζα πως η αρρώστια αφού ΚΑΚΩΣ ΗΡΘΕ θα μας έκανε μια γροθιά, θα πονούσαμε, θα γελούσαμε, θα μαλώναμε, θα τα βρίσκαμε θα με άφηνε να είμαι εκεί. Από επιλογή όμως κράτησε μια απόσταση η "Σ". Μπορεί να το έκανε και για εμένα πρωτίστως και μετά γι αυτή, δεν θέλω να την αδικώ. Ίσως για να μη στεναχωριέμαι, να μη θυμάμαι τα παλιά μου......Μπορεί να το έκανε για την οικογένειά της... μπορεί, μπορεί, μπορεί.
Τελευταία λέω πως θέλω να σταματήσω να ψυχολογώ τους ανθρώπους. ΦΤΑΝΕΙ. Έτσι κι αλλιώς δεν μάθαμε ποτέ τι σκέφτηκε πραγματικά κάποιος άλλος... Η "φυγή" είναι μια παροδική λύση για εμένα, ξεφεύγω απο όλα όσα δεν ξέρω αν και θα ήθελα πολύ να τα μάθω και να πράξω ανάλογα, να μου δοθεί το δικαίωμα να είμαι εκεί.
Θα ήθελα να την αγκαλιάζω και να της λέω κάθε εβδομάδα "μη φοβάσαι θα περάσει" θα ήθελα να της λέω "δεν φταίει καμιά μας, ούτε κι εγώ προσωπικά" να της υπενθυμίζω πως "όλα θα πάνε καλά και θα ξεχάσεις" να της επαναλαμβάνω "ήσουν τυχερή που ήσουν σε αρχικό στάδιο και δεν έκανες χμθ" χωρίς αυτό να το λαμβάνει ως αιχμή ή σύγκριση. Θα ήθελα να είμαστε όπως παλιά να μιλάμε αυθόρμητα. Να της λέω και να της λέω, να γελάμε και να γελάμε! Να την βοηθάω στον πόνο και στην αγωνία της, να μου μιλάει τα άγρυπνα βράδια της, να μου γράφει, να της ανταποδώσω κάτι κι εγώ από εκείνα τα χρόνια. Να είμαστε ΕΜΕΙΣ! Απλές και δυνατές προς όλα!

Τίποτα από αυτά δεν έγινε κι εγώ για πολλοστή φορά στη ζωή μου μπερδεύτηκα, μπερδεύτηκα απο την ίδια τη ζωή (απογοητεύτηκα κιόλας γιατί ούτε στατιστικά δεν περίμενα πως θα συμβεί αυτό στη "Σ") αλλά μπερδεύτηκα και από τη "Σ"....

Σκέφτηκα πως είναι πιο δύσκολα να είσαι ο κοντινός άνθρωπος του ασθενή παρά ο ίδιος ο ασθενής.

Περίεργο ε; Αν το ζήσατε στοιχηματίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου! Κι όμως λέω αλήθεια!

Αυτά! Παραμένω ωστόσο οπαδός του καλοκαιριού κι αν περνάει απο το χέρι μου θα συνεχίσω τα μπάνια μου όσο πάρει!


Δευτέρα, 11 Μαρτίου 2019

ΚαθαροΔεύτερο!




















Σήμερα μπέρδεψα για λίγο τις εποχές. Ήταν πάρα πολλές οι εικόνες που απλώθηκαν μπροστά μου! Ίσως είχα και πολύ καιρό να βγω στη φύση.  Χαρταετοί, ψυχές ψηλά! Όμορφα χρώματα στο βουνό αλλά και στη θάλασσα. Τα χιόνια στον ορίζοντα δεν εμπόδισαν σε τίποτα τη δύναμη του ήλιου. Άνοιξη, ήρθε!

Να είμαστε καλά και να κάνουμε δυνατές ευχές!
Οι ψυχές ψηλά!
Πάνω απο όλα οι ψυχές, η δύναμή τους και η δυναμική τους!





Κυριακή, 3 Μαρτίου 2019

Ημερολόγιο ζωής

Σήμερα Κυριακή και σηκώθηκα νωρίς...

Ίσως είναι τα γεράματα που λέω κι εγώ....Πλέον στο κατώφλι των 40 δεν μπορώ να κοιμηθώ ως αργά όπως κάναμε κάποτε...

Δεν ξέρω πως θα σου φανεί εσύ που με διαβάζεις συχνά αλλά όταν γράφω εδώ αισθάνομαι μια πληρότητα. Σαν να το έχω πάντα στο μυαλό μου αλλά να μη στρώνομαι τακτικά να σας γράψω δυο κουβέντες. Για όσες κι όσους με διαβάζετε συχνά το θεωρώ μεγάλη ηθική υποχρέωση. Εάν είχα πάρει δύναμη αλλά και στηρίξει έναν άνθρωπο μέσω διαδικτύου θα ήθελα να ξέρω τι κάνει και στο μέλλον του, στο τώρα στο παρόν του μετά τον καρκίνο. Νιώθω πως πολλοί εδώ στο ιντερνετ ξεκίνησαν με τον καρκίνο κι όταν θεραπεύτηκαν ρίξανε μαύρη πέτρα. Δεν θα ήθελα να γίνω σαν κι αυτούς. Είναι ανθρώπινο να ψάχνεις για ένα σημάδι και μετά τον καρκίνο, μια λέξη, μια ελπίδα πως μετά τα 10 χρόνια κάποιος ζει, είναι εκεί έξω, απολαμβάνει, απογοητεύεται, κυνηγάει το όνειρο, τρέχει για τη ζωή.

Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι! Είμαι λοιπόν εδώ 3 του Μάρτη 3/3/2019!

Είμαι καλά αλλά με πεσμένο το ασβέστιο πολύ, πέρασα στην οστεοπόρωση! Με μείον 29 ασβέστιο.
Τι να κάνουμε, τα πράγματα συμβαίνουν. Με λύπησε το γεγονός αλλά όπως λέει και η "Σ" "τι σου κάνει εντύπωση εφόσον δεν κάνεις κάτι για να το βελτιώσεις;" κι έχει δίκιο!

2019 λοιπόν με ασβέστιο χαμηλό και πρέπει να κάνω πράγματα να βοηθηθώ...εσείς τι κάνατε εάν κάνατε...; Βασικά δεν αθλούμαι τον τελευταίο καιρό...και παίζει κι αυτό μεγάλο ρόλο...τελευταίο δηλαδή απο το 2015! Κοιτάζω φωτογραφίες μου μετά τη χμθ κι επειδή έκανα pilates είχα καλύτερο σώμα το καλοκαίρι πχ του 2009! Έτσι είναι...





1/3/2019

Κι ήταν η θάλασσα η γαλάζια
Τα μάτια σου τα καστανά
Τα φιλημένα
Κι ήταν η θάλασσα η γαλάζια
Τα μάτια σου τα σκοτεινά
Τ’ αγαπημένα


Γιώργος Ανδρέου||στίχοι||Μουσική 

Καλό μήνα! Ήρθε η Άνοιξη παιδιά! 
Ήρθε εκείνο το κομμάτι του χρόνου που και όρεξη να μην έχεις, και πεσμένη διάθεση να έχεις, θα βγεις έξω στον ήλιο, θα κάτσεις σε ένα παγκάκι της πόλης ή στην καλύτερη περίπτωση στη φύση και θα νιώσεις η καρδούλα σου να γεμίζει! Ο ήλιος θα σε αλλάξει! Θα σε κάνει δυνατό, θα κοκκινίσει το προσωπάκι σου, θα ζεσταθείς! Όπως θα κλείνεις τα μάτια σου στο φως, εκεί έξω, ένα χαμόγελο μετά απο λίγα λεπτά θα σχηματιστεί στο πρόσωπό σου. Πάρε μια βαθειά ανάσα, είσαι ζωντανός, ζεις, αφουγκράζεσαι, νιώθεις. Είσαι εσύ, είσαι εσύ, ίσως λίγο αλλιώς αλλά αυτός είσαι. Άσε τον ήλιο του Μάρτη να μπει στην καρδιά σου κι ας σε κάψει! τίποτα δεν είναι εύκολο αλλά όλα γίνονται! Άκου τις αλήθειες της φύσης. Εκεί κάπου είσαι κι εσύ, ένα κομματάκι της ανάμεσά μας. 

Βγες στον ήλιο του Μάρτη...έχεις πολλά να δεις, να αισθανθείς, να αγκαλιάσεις.
Βγες να δεις τη ζωή, θα ζήσεις σε μια στιγμή όσα τόσα χρόνια νομίζεις πως ζεις.
Χαμογέλα, η μέρα ξεκινάει! Σε καλεί, πήγαινε!  Κάθε πρώτη του μήνα έχεις άλλες 30 υπόλοιπες να γελάσεις, να ξεχάσεις, να τρέξεις να αγκαλιάσεις. Δες τις μνήμες, βρες τις στιγμές και φύγε για το αύριο! Άνοιξε τα παράθυρα στο αυτοκίνητο και βάλε μουσική. Βγες στη φύση, μείνε μόνος άκου τον εαυτό σου!

Σας φιλώ γλυκά με ένα Μάρτη στο χέρι! Η ζωή με συν και πλην είναι δική μας, είναι εδώ μας φωνάζει και μας καλεί! Σήμερα δεν είναι αργά να αλλάξεις κάτι απο το μέσα σου ή το έξω σου! Κάνε σήμερα κάτι που θα ζεστάνει την καρδιά σου, ότι κι αν είναι αυτό! 

Love,
SD

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2019

5/2/2019

Τι μέρα και η σημερινή!!!

Το βράδυ όταν μαζεύτηκα στο σπίτι κάθισα στον καναπέ με το κινητό στο χέρι, χάζευα χωρίς να κοιτάζω πραγματικά την οθόνη και απολάμβανα τους "κόπους" της ημέρας μου.

Αρχικά σήμερα ήταν η μεγάλη μέρα όπου η "Σ" έβγαλε τους διατατήρες κι έβαλε τις σιλικόνες!  
Ήταν το δεύτερο χειρουργείο της, η λεγόμενη πλαστική της. Πήγε ΣΟΥΠΕΡ καλά με τη "Σ" να μην πονάει μετά το χειρουργείο, να έχει καλή διάθεση και γενικώς να νιώθει καλά! Μέχρι που μου τηλεφώνησε πριν λίγο για να της πω τι ταινίες έχει απόψε στην tv να δεί! Στο πρώτο χειρουργείο τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι...Μάλιστα αύριο θα βγει κιόλας! Η μετάβαση απο τους διατατήρες στη σιλικόνη είναι γενικά φοβερή καθώς οι διατατήρες είναι ένα σκληρό και άκαμπτο πράγμα μέσα μας γεμάτο με νερό (;) το οποίο γεμίζει σταδιακά ο πλαστικός προκειμένου να "ανοίξει"-διαταθεί το δέρμα αρκετά για να βολευτεί εκεί μέσα το σταθερό ένθεμα, η σιλικόνη.Έχω γίνει εξπέρ σε ιατρικές ορολογίες και περιγραφές! Η ζωή βλέπεις...

Εγώ δε, απο χθες έχω μια έννοια να πάω στον γυναικολόγο άμεσα σχετικά με μια τιμή που ανιχνεύτηκε σε τεστ. Ευτυχώς που η "Σ" πήγε καλά και ανέβηκε η ψυχολογία μου αρκετά σήμερα.

Σήμερα (γιατί ποτέ δεν μας αφήνει η ζωή να έχουμε μόνο ένα θέμα...) έμελε να είναι και η ημέρα όπου θα έδινα το τελευταίο μου μάθημα για τη δεύτερη πανεπιστημιακή σχολή που παρακολουθώ!

Πολλά τα συναισθήματα για σήμερα, πολλές οι σκέψεις... οι εικόνες, οι άνθρωποι. Mixed feelings κάτω απο τον ατελείωτο ουρανό της συμπρωτεύουσας. Διαδρομές, χιλιόμετρα, νοσοκομεία, κλινικές, άνθρωποι, πόρτες χειρουργείου, δωματίων, διάδρομοι, κυλικεία. Όσοι περάσατε θέματα υγείας ξέρετε ακριβώς για τι μιλάω. Άγρυπνες νύχτες, νύχτες αμφιβολίας...νύχτες αφημένες στην τύχη... Απο όλα είχε αυτή η ζωή κι έχει ακόμη...

Πόσες ήταν οι φορές που πιστεύαμε ότι τίποτα κακό δε θα συμβεί...αλλά συνέβη; Μου φαίνεται απίστευτο που ταξίδευα κάποτε 500 χλμ για να κάνω μια θεραπεία κι άλλα 500 χλμ για να επιστρέψω στην οικογένειά μου και τη μοναδική τότε φίλη μου "Σ". Είναι αυτο που λέει η μαμά μου "τι θες; και δε γίνεται; τα πάντα μπορεί ο άνθρωπος" σε 2 μέρες εγώ έκανα 1000 χλμ!!!!  

Σήμερα ήταν περισσότερο η ημέρα της "Σ" παρά οτιδήποτε δικό μου, δηλαδή η σχολή που τερμάτισε, το αποτέλεσμα που με προβλημάτισε απο κάποιες εξετάσεις μου. Ήταν η μέρα της. Τερμάτισε κι αυτή με τον δικό της τρόπο. Θα είναι πιο ανακουφισμένη με τις σιλικόνες, πιο ικανοποιημένη απο το αισθητικό αποτέλεσμα.

Σήμερα ήμουν περισσότερο χαρούμενη! Το είχα έννοια το χειρουργείο της "Σ". Όμως όλα πήγαν καλά...κι αυτό έχει σημασία. Ένα ένα τακτοποιούνται τα θέματα και της "Σ" και τα χρόνια θα περάσουν και όλα θα δουλεύουν υπέρ της θα φτάσει κι αυτή τα 5, τα 10, τα 35, και τα 55 χρόνια  cancer free!

Καλό βράδυ σε όλους εκεί έξω!






Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Ο Καρκίνος σε βρίσκει

Ο Καρκίνος σε βρίσκει πάντα πρωτάρη! Βρε δεν πάει να είναι δεύτερη φορά, δεν πάει να είναι τρίτη; Ακόμα κι αν το έχεις περάσει μια, ή και δύο, όταν συμβαίνει ξανά σε εσένα ή σε κάποιον δικό σου, πάλι πρωτάρη θα σε βρει. 

Νομίζεις πως ξέρεις τι να κάνεις για να βοηθήσεις (;) συμπαρασταθείς (;) σταθείς δίπλα (;) σε ένα άτομο κοντινό σου που πάσχει αλλά η ιστορία ξετυλίγεται αλλιώς. Πολλές φορές αισθάνθηκα άχρηστη προς τη "Σ", δεν μπορώ να προσδιορίσω πως και τι ή γιατί αλλά ναι, εγώ που βοήθησα και στάθηκα σε τόσο κόσμο πάνω απο 10 χρόνια εδώ απο αυτή τη γωνίτσα τη διαδικτυακή δεν μπόρεσα να δώσω πολλά στη "Σ". Ίσως να μην είχε ανάγκη από κάτι, ίσως να μην ήθελε να με φθείρει. Δεν έχω απαντήσεις πια, όσο κι αν πιστεύω πραγματικά πως οι απαντήσεις στα ερωτηματικά του καθένα μας είναι μέσα μας!

Νιώθω πολλές μέρες κατά καιρούς ότι δεν μπορώ να προλάβω τη ζωή, να μαντέψω τι θα γίνει μετά, να σιγουρευτώ πως οι άνθρωποι θα είναι εκεί, τα συναισθήματά τους θα είναι ακέραια.  Ο καρκίνος για τρίτη φορά στη ζωή μου έθεσε και θέτει σε κίνδυνο την καθημερινότητά μου. Νομίζαμε κι εγώ και η "Σ" ότι ξέραμε τα πάντα, αλλά όπως είχε πει κάποτε ένας γιατρός "ο κάθε ασθενής είναι μια ξεχωριστή περίπτωση". Ευτυχώς μην τρομάζεις, η "Σ" είναι μια χαρά, τόσο καλά στις δραστηριότητές της και στην καθημερινότητά της που πολλές φορές τρομάζω με τον ίδιο μου τον εαυτό που είμαι πλέον ΕΓΩ αυτή που ξεχνάει πως η "Σ" φοράει διατατήρες, είναι καρκινοπαθής και σύντομα θα μπει στο χειρουργείο για δεύτερη φορά για το μόνιμο ένθεμα. Φοβερό ε; Πριν χρόνια γκρίνιαζα εδώ πως οι άνθρωποι με είχανε ξεχάσει πως είμαι καρκινοπαθής και πως συνεχίζουν με τη ζωή τους ενώ παράλληλα μου συμπεριφέρονται σαν να μην πέρασα τίποτα.

Εγώ ήθελα να νιώθω λιγάκι καρκινοπαθής για να με νταντεύουν! Η "Σ" βγάζει προς τα έξω πως δεν θέλει να τη νταντεύω...

Είναι αυτό που είχα πει κάποτε για μένα όταν τελείωσα με όλα "όταν τα φώτα σβήσουν τι κάνεις;" "όλοι νομίζουν πως τελείωσες με θεραπείες και χειρουργεία και ότι είσαι καλά". Η ψυχή σου λοιπόν το ξέρει!Θέλω να αποφύγω το μελό αλλά έτσι είναι τα πράγματα. Πέρασα πολλές άγρυπνες νύχτες σκεπτόμενη τι κάνω λάθος με τη "Σ", ποιά είμαι, γιατί δεν κολλάει η παρέα, τι θέλει η κάθεμιά...; Πριν λίγες μέρες σκέφτηκα πως όταν αρρώστησα το 2007 είχα την ανάγκη να βρω κάποιες ομοιοπαθουσες αλλά παράλληλα ήθελα να είμαι με υγιείς ανθρώπους που δεν ξέρουν απο νοσοκομεία. Αυτό πως το είχα ξεχάσει; Για τη "Σ" είμαι μια καρκινοπαθής που αν και δεν το κάνω το να μιλάω γι αυτό, ίσως της θυμίζω νοσοκομεία...ίσως θέλει κι αυτή να είναι με υγιείς μόνο. Προσπαθώ να μην αδικώ κανέναν με τις επιλογές του, ουτε τον τρόπο σκέψης να κριτικάρω. Επίσης όταν αρρώστησα, για να μη χάσει η "Σ" τη φίλη της (τότε μόνο μεταξύ μας κάναμε παρέα) έμεινα πλάι της, μπορούσα δεν μπορούσα πάντα βγάιναμε και βρισκόμασταν, δεν κλείστηκα στον ευατό μου ποτέ γιατι δεν ήθελα η "Σ" να χάσει τη φίλη της (άκου τώρα σκέψη σύνθετη στα 27!!! ωστόσο ήταν κάτι που δούλεψε σούπερ γιατί δεν έπαθα κατάθλιψη με το να βγάινω και να είμαι με τη "Σ")

Το περιστατικό της "Σ" μου άνοιξε φέτος άλλους δρόμους και τροφή για σκέψη. Είδα και βλέπω τον εαυτό μου απο τη μεριά της φίλης που νοσεί η φίλη της.  Είδα τον καρκίνο στη "Σ" σε νοσούσα μέσα σε πυρηνική οικογένεια και δη σε ρόλο μαμάς. Προσπάθησα για καιρό να εφαρμόσω το δικό μου φίλτρο, νοερά έπιανα τον εαυτό μου να σκέφτεται "εγώ τότε είχα κάνει αυτό..." όμως τι νόημα έχει; Ο κάθε άνθρωπος αντιδρά διαφορετικά, η κάθε μιά μας απο τη θέση της. Τα γράφω εδώ για να τα εμπεδώσω αλλά και να τα θυμάμαι τους επόμενους μήνες. Έτσι είναι όμως όντως.Και το καλύτερο κομμάτι;;; Δεν φταίει καμιά μας γι αυτά που σκέφτεται και για τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάζεται συμπεριφορές, αφομοιώνει τη δράση και περνάει στην αντίδραση.

Όλη αυτή η ιστορία που ξεκίνησε με τη "Σ" το Σεπτέμβρη του 2017 ήταν ένα ακόμη σχολείο και για τις 2 μας. Νομίζεις είσαι έτοιμη για τα πάντα κι ότι τα ξέρεις όλα πολύ καλά, όμως... ΝΟΜΙΖΕΙΣ.

Το ευτύχημα ήταν ότι η "Σ" πήγε πάρα πολύ καλά με όλα! Είναι σε τελική ευθεία για να βάλει τις σιλικόνες της και να ξεφορτωθεί τους άκαμπτους διατατήρες, είναι μέσα στη ζωή και περνάει καλά ξεκλέβοντας χρόνο για ταξίδια και βόλτες με τον άνδρα της. Ήθελα πάρα πολύ να τη βοηθήσω και με το ρήμα αυτό εννοώ να κάνουμε πράγματα μαζί, βόλτες, καφέδες, να της πάρω το βάρος της ασθένειας, να θυμηθεί πως είμαι το ίδιο άτομο που κάποτε με καρκίνο stage 3 έδινα στον εαυτό μου ελπίδες και πέρασα τη 10ετία ενώ αυτή είναι grade 1 και είναι σίγουρα σε καλύτερη μοίρα.

Μπορεί και να την πίεσα (το ομολογώ) με το να προσπαθώ να είμαι πλάι της σε στιγμές που δεν ήθελε, αλλά ήθελα να είμαι εκεί! Θεωρώ ανθρώπινη τη δική μου πλευρά και τη δική της επίσης. Έπρεπε να περάσουν πολλά χρόνια για να καταλήξω πως στον καρκίνο δεν υπάρχουν "σωστά" και "λάθη" υπάρχει ο ασθενής και το περιβάλλον του, δύο ξεχωριστές δυναμικές. Όμως να ξέρετε ότι δικαιούται να πιέσει και ο ασθενής αλλά και το περιβάλλον του. Το περιβάλλον του, aka οι άνθρωποι οι κοντινοί του απο ενδιαφέρον και αγάπη νιώθουν κάθε δικαίωμα να είναι στην πρώτη γραμμή, να μαθαίνουν ιατρικά νέα, να περνάνε χρόνο με τον ασθενή, να νιώθουν πως για να είναι κοντά πάει να πει πως μετράνε για τον ασθενή αλλά και ο ασθενής έχει τελικά δικαίωμα να χαλαρώσει ή να πυκνώσει μια σχέση και μια επαφή. Δεν συνηθίζω να αφήνω τις σχέσεις στα χέρια των άλλων απο ανασφάλεια για το πως θα τη διαχειριστούν. Αυτό, στις σημαντικές σχέσεις της ζωής μου με έχει φάει. Μου το είχε πριν 10 χρόνια επισημάνει η ψυχολόγος που έβλεπα όσο έκανα χμθ πως φοβάμαι να αφήσω στον άλλο το χειρισμό της επαφής-επικοινωνίας. Ναι, φοβάμαι.... φοβάμαι την άμβλυνση σχέσεων και στην παρούσα φάση με τη "Σ", την απειλή που φέρνει ποικιλοτρόπως ο καρκίνος.

Δε φταίει κανείς που νοσήσαμε ακριβώς απο τα ίδια καρκινάκια. Δε φταίω που προηγήθηκα. Προσπαθώ να μπαίνω στη θέση της και να κάνω την αυτοκριτική μου. Ο καρκίνος της "Σ" μας επηρέασε και τις 2 πολύ. Νόμιζα όταν ξεκινήσαμε (θα βάλω πληθυντικό και για τη "Σ") ότι ξέραμε, πως βαδίζαμε στα γνωστά, η μία θα είναι η δύναμη της άλλης, θα γιορτάσουμε σύντομα τη ζωή...δεν βγήκε όμως προς το παρόν έτσι. Δεν κατηγορώ τη "Σ" απλά παραθέτω την εμπειρία μου! Ο καρκίνος βρίσκει τους δικους του τρόπους είτε να σμίξει ανθρώπους είτε να τους θέσει σε νέα κλίμακα και μπορεί να κάνει ανακαταταξη σχέσεων. Η συζήτηση πάντως βοηθάει αρκετές φορές.

Ήθελα να δώσω πολλά, κατάλαβα όμως πως μπορείς να δώσεις όσα ο άλλος θέλει να πάρει. Αν θες να δώσεις 10 και έχει χώρο για 5 θα πάρει απο εσένα τα 5. Ξερω....δεν θα έπρεπε να το παίρνω τόσο προσωπικά, είναι όμως καιρός να γράψω εδώ έτσι για την ιστορία πως τους τελευταίους μήνες (κάπου 7) πέρασα πολλά προσωπικά σκαμπανευάσματα. Εφόσον δεν βοηθούσα σε κάτι ουσιαστικό τη "Σ" έπρεπε να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν πειράζει, ότι παραμένουμε κολλητές κι ας μην μοιραζόμαστε τα πάντα όλα, κι ας κάνουμε μέρες να βρεθούμε κι ας κάναμε για πρώτη φορά στα χρονικά 10 μπάνια μαζί το καλοκαίρι. Έπρεπε να μάθω σε ένα νέο μοτίβο πως η προτεραιότητα τώρα ήταν και είναι η "Σ" και τα δικά μου συναισθήματα και οι όποιες σκέψεις μου σε δεύτερη μοίρα.  Να ξέρετε ένας επιπλέον κανόνας έιναι πως αυτό δεν γίνεται σε μια νύχτα. Έπρεπε να βρω νέες παρέες να περναώ τον καιρό μου γιατί κάπως και τα ωράρια της "Σ" ήταν άλλα και τα ενδιαφέροντα επίσης. Έπρεπε για πολλοστή φορά να κάνω κάτι με τον εαυτό μου για να μη σκέφτομαι τι πέτυχε και τι απέτυχε λόγω καρκίνου...

Θέλω να είμαι ευγνώμων για το ότι είμαστε καλά και να παρακάμπτω τις δικές μου σκέψεις και τα δικά μου συναισθήματα. Θέλει εξάσκηση όμως... Κατά καιρούς αισθάνθηκα πως για τη μεταξύ μας φιλία πάλι η ζωή μας ξεγέλασε και μας έκλεισε πονηρά το μάτι. Το σενάριο ξεπέρασε κάθε φαντασία και θα μπορούσαν να το πάρω και τελείως προσωπικά για τη ζωή για το τι μου σέρβιρε 10 χρόνια μετά τον πρώτο μου καρκίνο αλλά είπα να μην το κάνω, αποφεύγω την έκφραση "τι άλλο θα ακούσουμε;"

 Ένιωσα πως δεν φταίω σε κάτι που ήρθαν έτσι τα πράγματα αν και πέρασε απο το μυαλό μου πως η "Σ" αγανάκτησε και με τον δικό μου καρκίνο αλλά και με του αδερφού της όταν της ήρθε καπάκι κι ο δικός της. Όμως αυτό δεν αλλάζει. τα πράγματα γίνανε όπως γίνανε..... σαμπως ξέραμε την εξέλιξη;Ποιός θα αρρωστήσει πρώτος.

Λέω κάπου εδώ να κλείσω αυτό το ποστ γιατί θα μπορούσα να γράφω ως το πρωί πράγματα που καταπιέζω 7 μήνες τώρα. Οκ, δεν είναι τόσο τραγικά όσο βαρύγδουπo ακούστηκε. Οι καταστάσεις σε ωριμάζουν θες δε θες, κι επειδή πάντα όλοι θέλουμε να ζήσουμε και να επιβιώσουμε σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχεια ανάμεσα σε ανθρώπους που κάθε μέρα όλο και κάτι τους μεταμορφώνει αργά ή γρήγορα τα βρίσκουμε με τον εαυτό μας αρχικά κι έπειτα με τους άλλους.

Κλείνω...αύριο δουλειά!!!

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2019

Πάει ο παλιός ο χρόνος

Κι είμαστε ακόμα ζωντανοί!!!! Αυτό σίγουρα θα ήταν φέτος ένα διαδεδομένο status στα social media!

Δεν ήταν εύκολο ούτε το 2018 για πάρα πολλούς ανθρώπους. Και για τον δικό μου μικρόκοσμο δεν ήταν εύκολα αλλά τα καταφέραμε...βγαίνουμε απο το τούνελ...μπορεί με αργά βήματα αλλά σταθερά, πάμε προς το φως. 

Φέτος πέρασα τις γιορτές κάπως πιο μοναχικά απο άλλες φορές. Δεν πήγα σε τραπέζια, ούτε σε ρεβεγιόν Χριστουγέννων ή Πρωτοχρονιάς. Προτιμώ να κάθομαι στο σπίτι παρά να το παίζω (αναγκαστικά) χαρούμενη και χαμογελαστή σε κάποιο τραπέζι καλεσμένη περιμένοντας το νέο έτος. Τα έκανα πολλές φορές αυτά κατά την προσωπική μου 10ετία και μερικές φορές τέτοιου τύπου βραδιές μου προκαλούσαν θλίψη, ειδικά την πρώτη μετά το χειρουργείου στις 3/12/2007. 

Όσο περνάνε τα χρόνια όλο και πιο πολύ ξεμακραίνω από αυτές τις αναμνήσεις. Έτσι γίνεται πάντα στη ζωή, το έλεγα και παλιά. Η μια ανάμνηση σκεπάζει την άλλη. 

Τι είναι αυτό που θυμόμαστε στα βαθειά γεράματα ή στη δύση της ζωής μας (σε όποια ηλικία); Φαντάζομαι οι άνθρωποι θυμούνται μια στιγμή στο χρόνο όπου νιώσανε τη ζεστασιά της αγάπης, μια άλλη στιγμή που γελάσανε πολύ, ένα χαμόγελο ενός ανθρώπου που αγαπούν, μια βόλτα σε ένα μέρος που τους συνεπήρε, μια δυνατή αγκαλιά, μερικές στιγμές απο την παιδική τους ηλικία. Γιατί απο την παιδική ηλικία; Γιατί τότε ήταν που ζούσαμε δίχως να υπάρχει αύριο, που γελούσαμε δυνατά και σχεδιάζαμε να τα πιο τρελά όνειρα! Όταν είσαι μικρός ελπίζεις πως θα γίνεις αστροναύτης, βάζεις στόχο να γίνεις πειρατής, μπαλαρίνα, διάσημος ηθοποιός, τραγουδιστής, αθλητής. Νιώθεις ότι είναι τόσο σίγουρο πως θα κατακτήσεις τον κόσμο!

Αυτό χάσαμε μεγαλώνοντας! Χάσαμε το όνειρο, την ελπίδα πως έχουμε κάθε δύναμη και ικανότητα για καλύτερα. Χάσαμε την ενέργεια που είναι ικανή να μας κάνει να ανακαλύψουμε το πιο κρυφό μας ταλέντο, να μας κάνει να πετάξουμε μακριά! Να ζήσουμε τη ζωή που θέλαμε πάντα! Να είμαστε χαρούμενοι σε μια δουλειά που κάνουμε, να γεμίζουμε την καθημερινότητα με τους ανθρώπους της επιλογής μας, να κάνουμε πράγματα για εμάς! Είμαστε 40 και πολλές και πολλοί απο εμάς δεν ζούμε καθόλου για εμάς αλλά για τους άλλους! Πότε σκέφτηκες για τελευταία φορά πως όσα κάνεις για την οικογένεια είναι πολύ καλά και μπράβο αλλά είναι και η ώρα να κάνεις και για εσένα πράγματα;;;


Αυτές οι διάφορες σκέψεις περάσανε σήμερα ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ μολις άνοιξα νέο ποστ για όλους εσάς!

 ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΖΕΙΤΕ! ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΕΤΕ! Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΙΟ ΜΙΚΡΗ ΑΠΟ ΟΣΟ ΝΟΜΙΖΕΤΕ! ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΝΑ ΠΑΘΕΤΕ ΚΑΤΙ ΣΟΒΑΡΟ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΤΕ ΡΟΤΑ ΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ Η ΖΩΗ ΣΑΣ ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΘΟΥΝ ΚΑΤΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ! ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΓΙΑΤΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΛΥΣΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΠΟΥ ΜΑΣΤΙΖΕΙ...ΑΓΑΠΗΣΤΕ ΚΑΙ ΑΥΞΗΣΤΕ  ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΝΑ ΑΓΑΠΗΘΕΙΤΕ!!!

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2018

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!


Χρόνια πολλά φίλες και φίλοι! Σουητεμπερίστες μου σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον! Εύχομαι να είστε όλοι καλά! Χαίρομαι που γίναμε εδώ μια παρέα, με τιμά το ότι δεν με ξεχάσατε παρόλο που γράφω σχετικά σπάνια σε αυτό το ημερολόγιο της ζωής μου!

 Να μαθαίνετε απο τη ζωή! Να αφήνετε τους ανθρώπους  να σας παίρνουν απ το χέρι! Να μη ζείτε με τύψεις ούτε με δεύτερες σκέψεις! Αυτό που κάνατε κάποτε, ήταν αυτό που θέλατε τότε, ο στόχος, η παρέα, ο κόσμος, η επιλογή.

Να μάθετε να αναγνωρίζετε την αγάπη! Να μένετε όταν τη βλέπετε να φεύγετε μαζί με αυτήν όταν εγκαταλείπει το τραπέζι!

ΜΙΑ ΥΠΕΡΟΧΗ ΕΚΦΡΑΣΗ που άκουσα προχθές έλεγε "Έχουμε τόση αγάπη μεταξύ μας που την κόβεις με το μαχαίρι!"

Αυτή την αγάπη σας εύχομαι! Να τη νιώθετε να την βλέπετε να μπορείτε να την κόβετε με το μαχαίρι! Να είναι τόσο μα τόσο απτή! Να είναι μπροστά σας στα μάτια του άλλου που σας κοιτάζει! Στα ίδια σας τα μάτια!

Να χαμογελάτε κι επίσης να γελάτε δυνατά σε κάθε ευκαιρία! Δεν φαντάζεστε πόσο μικρή είναι η ΖΩΗ.

Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

ΕΤΩΝ eleven

Καλησπέρα κόσμε!

μια ιδιαίτερη σήμερα ημέρα για εμένα! Την πιο όμορφη φράση μου την είπε σε ανύποπτο χρόνο η μαμά μου στο δρόμο...σκύβοντας λίγο στο αυτί μου!

"Για εμένα είσαι έντεκα χρονών!" Σε δευτερόλεπτα σκέφτηκα πωπω τόσο νιάτο με θεωρεί η μαμά μου, μικρούλα κι έφηβη και χαμογέλασα. Μέσα σε δευτερόλεπτα κατάλαβα η μαμά τι εννοούσε!Η μαμά μου εννοούσε πως η καινούρια μου ζωή είναι 11 ετών, πως μετά τον καρκίνο είμαι πλέον 11, πως εκείνο τον Δεκέμβρη (καλώς κακώς) ξανα γεννήθηκα και είμαι αισίως 11!

Έντεκα! Στα αλήθεια σήμερα μου άρεσε που το άκουσα! Το βρήκα γλυκό, το βρήκα μοναδικό και ξεχωριστό! Σήμερα είχα ρεπό, τι καλύτερο απο το να γιορτάσω τα γενέθλιά μου με φίλους απο το μεσημέρι! Κι έτσι κι έγινε! Ετών 11, σαν σήμερα το 2018 ήταν η πρώτη χημειοθεραπεία μου! Για δείτε που έφτασα! Μα πέρασαν κιόλας 11 χρόνια από εκείνη την πρώτη πεταλούδα, τα πρώτα φάρμακα, την πρώτη αδυναμία.

Σήμερα χαμογελούσα πλατιά! Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις, κακές, καλές, ευχάριστες και δυσάρεστες. Όσοι επιβιώσαμε του καρκίνου καλό θα ήταν να επικεντρωνόμαστε στα ευχάριστα!

Ευχαριστώ όλους όσους με θυμήθηκαν. Για όλους εκείνους που ξέρανε πως σήμερα είναι τα γενέθλιά μου, και γνωρίζουν και με το παραπάνω πόσο σημαντικά είναι για εμένα, λυπάμαι που δεν στείλανε έστω το πιο τυπικό μνμ! Λυπάμαι γι αυτούς....εγώ στη θέση τους θα το έκανα!

Λατρέψτε τα γενέθλιά σας! Είναι η ημέρα σας! Τα χρόνια που συμπληρώνετε είναι δικά σας, είναι ουσιαστικά και γεμάτα από στιγμές! Μην αξιολογείτε τις στιγμές, σκεφτείτε ότι οι στιγμές μετράνε γενικά γιατί είναι η ίδια η ζωή! Σκεφτείτε πως όσες φορές κι αν πέφτουμε άλλες τόσες σηκωνόμαστε! Δεν θέλουμε να πέφτουμε ούτε καν ψυχολογικά! Όμως πέφτουμε, let it be, αρκει να θυμόμαστε να σηκωνόμαστε ΠΑΝΤΑ!





 


Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2018

Βράδυ Κυριακής

Βράδυ Κυριακής...ήδη Δεκέμβρης...ήδη 2018...

Νιώθω σαν αυτές οι γραμμές να είναι η αρχή μιας ταινίας...

Όπως πλέον γράφω στα σενάριά μου για να δώσω το στίγμα της εποχής, της στιγμής, της ιστορίας.

Φτάσαμε στο μέλλον! Αυτό είναι, συμβαίνει εδώ και τώρα, σήμερα, απόψε!Και θα ήταν μεγάλο κρίμα να μην το μοιραστώ μαζί σας, και θα ήταν πολύ άδικο και εγωιστικό να μη σταματήσω όλα όσα κάνω απόψε και να σας γράψω 2-3 λογάκια....

Νομίζω πως και τότε...ήταν Δευτέρα (αλλά δεν είμαι σίγουρη). Μόλις έκατσα στον υπολογιστή σκέφτηκα ότι εκείνη τη μέρα και την νύχτα που ακολούθησε, παρόλο που ήμουν απλά 27 χρονών, παρόλο που ήξερα τι θα συμβεί (τα βασικά-μαστεκτομή-) δεν φοβόμουν. Τι ήξερα τότε; Τίποτα σε σχέση με όσα ακολούθησαν, σε σχέση με τον χαρακτηρισμό του όγκου ---τρίτου βαθμού---σε σχέση με τις χημειοθεραπείες, σε σχέση με τις ακτινοθεραπείες. Θα μάθαινα το επόμενο 6άμηνο, θα μάθαινα παράλληλα τις λέξεις ΥΠΟΜΟΝΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΖΩΗ, βασικά θα τις έκανα επανάληψη γιατί τις ήξερα ήδη...θεωρώ, όσο μπορεί να ξέρει ένα κορίτσι 27 ετών τα μικρά κομμάτια της ζωής...

Έτσι λοιπόν στις 2/12/2007 πέρασα στην Αθήνα μια ακόμη μέρα της ζωής μου, η "Σ" είχε έρθει για να είμαστε μαζί παρέα και πήγαμε βόλτα στο θησείο ήπιαμε Τζιν Τόνικ και καπνίσαμε λίγα τσιγάρα. Είμαι σίγουρη πως για πολλοστή φορά ήμουν εγώ η πιο ομιλητική της παρέας, παρά αυτή, παρόλο που είχα στους ώμους μου τόσο βάρος. Δεν ένιωθα κάτι να με βαραίνει, θαρρείς είχα παραδοθεί στη μοίρα. Οι δυο μας στον ΗΣΑΠ, επιστρέψαμε στο σπίτι του θείου μου που μας φιλοξενούσε. Φάγαμε goodys εκεί κοντά. Το τελευταίο γεύμα της τότε ζωής μου ήταν ένα club sandwich Δεκέμβρη στην Αθήνα. Πήγαμε σπίτι του θείου και κάποια στιγμή ξαπλώσαμε να κοιμηθούμε. Εγώ κοιμήθηκα παρέα με τη "Σ", και όντως κοιμήθηκα. Πιστεύω πως στο σπίτι ήμουν η μόνη που κοιμόμουν μαζί με την 2 ετών πρώτη μου ξαδέρφη. Οι υπόλοιπο 5 ενήλικες προφανώς δεν θα έκλεισαν μάτι. Εγώ ίσως κι απο το σοκ που σε διακατέχει εκείνες τις δύσκολες ώρες, πέφτεις και κοιμάσαι. 

Αυτή ήταν η τελευταία ημέρα πριν το χειρουργείο. Απλή, μια ημέρα όπως όλες τις άλλες. 

Έτσι είναι η ζωή. Απλή φαίνεται η στιγμή πριν.... τα υπόλοιπα όσοι με ξέρετε 10 χρόνια τώρα, τα ξέρετε. Είναι πάνω κάτω η πορεία κάθε καρκινοπαθή. Είναι τα νοσοκομεία, το πρησμένο-δεξί-χέρι, τα μεγάλα πολύωρα ταξίδια, αν προσθέσω τις ώρες...δεν ξέρω κι εγώ ποσα χρόνια έχω φάει στη μετακίνηση. Οι σκέψεις, οι φόβοι, τα πονάκια, η ανησυχία, η αϋπνία στο εφηβικό μου δωμάτιο, τα κομμένα φτερά, η επιστροφή στο σπίτι, τα χαμένα μαλλιά, οι άνθρωποι. Είναι πολλές και διάφορες οι απώλειες που φέρνει ο καρκίνος, τα σημάδια που αφήνει.

Αν με ρωτήσει σήμερα κάποιος τι σκέφτεσαι όταν ακούς τη λέξη καρκίνος, ειλικρινά πρέπει να σκεφτώ πολύ. Το μυαλό μου δούλεψε προς την κατεύθυνση του να μάθω να ΖΩ με τον καρκίνο, που 11 χρόνια μετά απο εκείνη την νύχτα, απόψε στην ησυχία του σπιτιού, ετών 38(!!!!) νιώθω πως συμφιλιώθηκα με όλα....

Η πορεία προς το φως δεν είναι εύκολη, όμως το πείσμα σε στέφει νικητή.

Στα 11 αυτά χρόνια έχασα τους παππούδες μου, αποτραβήχτηκε η "Ν" απο την παρέα και χαθήκαμε. Νόσησε η 1η μου ξαδέρφη, το πήρε χαμπάρι αργά και σε δύο χρόνια έφυγε άδοξα από αυτόν τον κόσμο. Αρρώστησε ο αδερφός της "Σ" με Νον Χότσκιν, νόσησε η ίδια η "Σ" απο μαστό, νόσησε η θεία μου από καρκίνο στην ουροδόχο κύστη (εξ'αγχιστείας η αγαπημένη θεία που μου είχε σταθεί στην Αθήνα τότε).

Δεν λέω ποτέ "τι άλλο θα δούμε;" γιατί πάντα η ζωή έχει τον τρόπο να μας φανερώνει και κάτι άλλο. Πάντα κάτι ακούω για κάποιον. Έχω αρχίσει και πιστεύω πως ο σύγχρονος τρόπος ζωής έχει φέρει τόσα αρνητικά...τόσα κακώς κείμενα που ίσως ένα από αυτά να είναι και ο καρκίνος. Άγχος, κρίση, αγωνίες...τινάζεται στον αέρα ο κάθε οργανισμός.

Τα 11 αυτά χρόνια δεν ήταν εύκολα, όμως δεν ήταν κι ακατόρθωτα!
Βρέθηκα πολλές φορές σε τέλμα τρελό, πετάχτηκα εκτός τροχιάς σε μια νύχτα. Όμως στο τέλος βρήκα το δρόμο μου. Ξεπέρασα τα νεύρα και τις εντάσεις, έστησα το μπλογκ και έγραφα, έγραφα, μιλούσα με όλους εσάς, έπαιρνα δύναμη, ένιωθα πως δεν είμαι μόνη!
Η "Σ" με βοήθησε πολύ στο να δω την εφήμερη πλευρά της ζωής και της καθημερινότητας, να ξεχνιέμαι μαζί της, να μαλώνω μαζί της, να την αγαπάω και να με αγαπάει, να τη βοηθάω άρα να υπάρχω μέσα από αυτό, κι ας ήμουν άρρωστη, άνεργη και στο σπίτι. Να κάνουμε παρέα, να παραμένω εξωστρεφής και κοινωνική γιατί με χρειαζόταν όσο τη χρειαζόμουν κι εγώ!

Η ζωή φανερώνεται στα πιο απίθανα μέρη! Η αγάπη ζεσταίνει και γιατρεύει τις πληγές και η αγάπη είναι κάτι που βρίσκεται παντού! Αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να αφεθείς στη ζωή, να πιστέψεις στη δύναμη των ανθρώπων και στο ότι μπορείς να τα καταφέρεις κι εσύ, όπως τόσοι άνθρωποι στον πλανήτη.

Ξεκίνα απο το μηδέν, απο το πιο απλό : δεν είσαι το μόνο άτομο στον πλανήτη που υποφέρει. Μακάρι να ήσουν το μόνο, θα σε βοηθούσαν όλοι οι άλλοι και ο κόσμος θα ήταν τόσο όμορφος. Ώμος δνε είναι έτσι. Δεν πειράζει που δεν είναι έτσι.... αν πιστέψεις στις δυνάμεις σου θα δεις ότι θα τα καταφέρεις και κάθε μέρα θα είσαι και καλύτερα.

Αυτό που λέω πάντα απο εδώ είναι πως βγαίνεις κερδισμένος με το να ελπίζεις και να κάνεις όμορφες σκέψεις απο το να πάρεις μια άσχημη σκέψη απόψε στο κρεβάτι σου.

Στις 2/12/2007 δεν περίμενα ότι θα φτάσω ως εδώ, απόψε...2/12/2018. Όταν οι γιατροί σου λένε πως όταν περάσουν 10 χρόνια θεωρείται ιάσιμο κι εσύ είσαι 27 λες... καλά κρασιά... που να περάσουν 10 χρόνια...κι όμως...11 απόψε!

Κάνε υπομονή και θα ανταμειφτείς!

Το μόνο που δεν μένει σταθερό είναι ο χρόνος, τρέχει κυλάει!

Το μόνο που δεν σταματάει είναι η ίδια η ζωή...τρέχει κι αυτή, και να θες να της αντισταθείς σε τραβάει απο το μανίκι! Τις στιγμές που είπα να τα παρατήσω εκείνες τις στιγμές σκέφτηκα πως δεν μπορεί....θα ρθουν καλύτερες στιγμές όπου θα έχει φύγει η μαυρίλα. Και ήρθαν! Άξιζε η υπομονή

Στα 11 αυτά χρόνια γύρισα σχεδόν όλη τη Γαλλία, πήγα σε νησιά, έκανα φίλους καινούριους, γέλασα, είδα κορυφαίες ταινίες, μπήκα στη Σχολή Κινηματογράφου και γράφω σενάρια και κάνουμε ταινίες. Έκανα το εφηβικό μου όνειρο πραγματικότητα. Είμαι σε μεγάλο βαθμό ικανοποιημένη με τη ζωή...θα τολμούσα να πω πετυχημένη για εμένα και μάλιστα ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ! Νιώθω ότι οι άνθρωποι γύρω μου με αγαπάνε, δίνω κάτι απο τη δύναμή μου ακόμη και σε αυτούς που δεν γνωρίζουν την περιπέτεια υγείας μου!

Σας φιλώ!
αύριο ξημερώνει μεγάλη επέτειος κι ας λέει η "Σ" >> τι επέτειος και χαζά; για να τις γιορτάζουμε είναι οι μέρες αυτές;<<

Κι όμως, για εμένα η 3/12 είναι πλέον τα δεύτερά μου γενέθλια, μια ακόμη ευκαιρία για ζωή!

Καλό βράδυ φίλοι μου! Να ΕΛΠΙΖΕΤΕ!


















Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Robin Williams: Make Your Life Spectacular





Κάνε τη ζωή σου ξεχωριστή, κάνε τη ζωή σου μοναδική, δώσε λάμψη και στις πιο δύσκολες στιγμές. Απλά χαμογέλα! 
Δείτε το  παρακάτω βίντεο απο τον νωρίς (κακώς) χαμένο Robin Williams, έναν ηθοποιό άξιο, ταλαντούχο, συχνά σε κωμικούς ρόλους αλλά εξαιρετικό και στους δραματικούς. Μια τεράστια καριέρα και ταπεινή πάντα προβολή. Το βίντεο είναι πολύ όμορφο.... Μπορεί να έφυγε απο τη ζωή ως αυτόχειρας αλλά σίγουρα...όσο ήταν εδώ, κοντά μας...το πάλεψε.

Το έχω ξανα πεί...στη ζωή το γέλιο και το δάκρυ πάνε μαζί....τίποτα μα τίποτα δεν θα είναι για πάντα μαύρο εάν εμείς επιλέξουμε να μην είναι μαύρο!

Υπάρχει και το γκρι σε πολλές αποχρώσεις!

Υπάρχει και το λευκό με περισσότερη αισιοδοξία!

Καλό απόγευμα εκεί έξω!


Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018

Τέλη Σεπτέμβρη...2018

Αλήθεια ποιος θα μας το έλεγε τότε, πίσω στο 2007 ότι θα φτάναμε και στο 2018...

Λές και ήταν μιας εβδομάδας διαδρομή νιώθω! Το πιστεύεις; Πραγματικά όμως...

Έγιναν πάρα πολλά μέσα σε αυτά τα 11 πλέον χρόνια. Τόσες στιγμές, τόσες αναμνήσεις, καταστάσεις, νοσοκομεία, άνθρωποι, γιατροί, φίλοι, φωτογραφίες, ποστς. Τότε τα social media, βλέπε Facebook ίσα που είχαν ξεκινήσει στην Ελλάδα (το δικό του το άνοιξα το 2007) χωρίς να ξέρω καλά καλά τι ανοίγω :-D . Θέλω να πω ότι σε μια εποχή που ο κόσμος δεν ήξερε καν τι ακριβώς ήταν οι youtubers οι influencers εγώ ήμουν εδώ και αρκετοί εκεί εξω με είχαν ανακαλύψει απλά απο μια μηχανή αναζήτησης. Ναι, νιώθω πρωτοπόρα, ίσως ήταν περισσότερο τότε η εποχή των blogs παρά των social medias. Πάντως σκεφτείτε τότε δίχως smartphonesη μια τότε κολλητή μου, η τρίτη της παρέας, η "Ν" όπως την αναφέρω εδώ, δεν έμπαινε καν στο ίντερνετ. Φυσικά... ήταν εκείνη η εποχή που εάν δεν είχες υπολογιστή....πως μα πως να μπεις στο ιντερνετ.

Γράφω όλα τα παραπάνω και έχω αναμένη την τηλεόραση, το smartphone να φορτίζει και το λάπτοπ στα πόδια μου στο κρεβάτι. Είμαι και γκατζετάκιας κι αναρωτιέμαι πωπω τι εποχή ήταν αυτη που περιέγραψα. Είχε βέβαια τα σουπερ καλά της, η παρέα σου δεν κοιτούσε το κινητό της κάθε 3 λεπτά γιατί πολύ απλά ή sms θα έπαιρνες ή θα δεχόσουν κλήση, το κινητό θα αναβόσβηνε για τα σημαντικά πράγματα κι όχι όσο είσαι έξω για καφέ να δέχεσαι 15-20 βαηπερ. Τεσπα.... ο χρόνος περνάει η τεχνολογία τρέχει, παράλληλα και οι ζωές μας και οι ανθρώπινες επαφές μας και οι παρέες και οι φίλοι.

Α, να θυμίσω εδώ μια που την ανέφερα ότι η "Ν" μετά απο πολλά χρόνια απουσίας απο την παρέα εμφανίστηκε.
Να θυμίσω ότι η "Ν" ήταν στην παρέα μας με τη "Σ". Με τη "Σ" όμως στα 27 περνουσα περισσότερο χρόνο απο ότι με τη "Ν" η οποία δε λέω, μου έστελνε sms ενθάρρυνσης και γλύκας και πίναμε μαζί τα πρωινά καφέδες και με το αμάξι της με πήγαινε βόλτες και ενδιαφέρον έδειχνε. Αλλά να μη φάω το δίκιο στη "Σ", η "Σ" έμενε τότε και μόνη και ήταν πάντα ένα βήμα μπροστά απο τη "Ν" απο επιλογή. Και οι τρεις όμως αγαπημένες, και οι τρεις ενωμένες κτλπ κτλπ. Όταν τελείωσα όλες μου τις θεραπείες, η "Ν" εκείνο το καλοκαίρι μετακόμισε στην Αλεξανδρούπολη με τον αρραβωνιαστικό της. Απο μια χαζή παρεξήγηση ( η "Σ" λέει πως δεν ήταν απο αυτό...) η "Ν" έκοψε. Πήγε Αλεξανδρούπολη και δεν απαντούσε τις κλήσεις μου, στα sms μου απαντούσε με τον πιο αδιάφορο τρόπο. Είναι απίστευτο το πόση παγoμάρα μπορείς να πάρεις απο έναν άνθρωπο της καρδιάς σου! Είναι η ίδια αίσθηση με το να σε παρατάει ένας γκόμενος. Η "Ν" λοιπόν ποτέ δεν είπε τον λόγο για τον οποίο αποχώρησε ή για να τα πω σωστά εκοψε απο εμένα. Εμένα πάλι με είχε χτυπήσει κατα κούτελα η απόρριψη αυτή.Περνούσα γενικώς δύσκολα, δεν ήξερα εάν θα ξανα βρω ποτε και πάλι στη ζωή μου ισορροπίες. Περιμενα διαφορα κουλά απο οποιονδήποτε όχι όμως απο αυτήν. Η "Σ" είχε τα δικά της με τη "Ν" απο τη μια την εβρισκε σκληρη ωστόσο αυτες δεν χάσανε εκεινο το διάστημα την επαφή τελείως, που και που μιλούσαν. Πέρασαν αρκετά χρόνια και στο 2018 πλέον η "Ν" έκανε δυναμικό στοχευμένο come back συνεργαζόμενη με τον άνδρα της "Σ". Η "Ν" ξανα μπήκε στο παιχνίδι της παρέας της "Σ" με 2 παιδιά (τέλειο χαρτί) και φυσικά ένα σύζυγο. Η "Ν¨δεν είπε συγγνώμη, δεν έδωσε καμία δικαιολογία. 'Ετσι απλά μπήκε στη ζωή της "Σ" και η "Σ" τη δέχτηκε με άνεση έτσι το 2018 μας βρίσκει τόσο διαφορετικά απο το 2008 και σε αυτό το επίπεδο. Πλάκα πλάκα, σύμπτωση 2008 ήταν η χρονιά που προσπαθούσα να ορθοποδήσω και η "Ν"  εξαφανίστηκε.

Τα παραπάνω είναι παρελθόν, ναι είναι. Δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος... καλά καλά δεν είμαι ο ίδιος άνθρωπος απο περσι. Όμως...προφανώς είναι η αίσθηση ή το συναίσθημα που σου προκάλεσε κάποτε ένας άνθρωπος που κάπως μένει μέσα σου. Όταν σκέφτομαι τη "Ν" (κι αυτό δεν το ξέρει καν η "Σ") θυμάμαι το διαμερισματάκι που είχα τότε που προσπαθούσα να ορθοποδήσω (δηλαδή 4 μήνες μετά την τελευταία θεραπεία) σε γειτονική πόλη όπου δούλευα. Είναι φοβερό ότι αυτό το διαμέρισμα δεν το σκέφτομαι καθόλου γενικά, αλλά το σκέφτομαι όταν σκέφτομαι τη "Ν"¨γιατί σκέφτομαι τι κοιτούσα γύρω μου την ώρα που πχ μιλούσα με τη "Σ" γι αυτήν ή καλούσα στο τηλέφωνο τη "Ν"  δίχως να απαντάει... Δεν έχω κακία για την κοπέλα, αλλά δε βρίσκω το λόγο για το comeback της... δεν μπορώ να εξιστορώ τη ζωή μου για τα χρόνια που έχασε. Γιατί να το κάνω;

Πολλές φορές στη ζωή αναρωτήθηκα για τις δεύτερες ευκαιρίες. Έπαθα καρκίνο μια στα 27 και μια στα 34 (η δευτερη απλα περασα ξυστά χωρίς χμθ). Κι όμως...ακόμη αναρωτιέμαι εάν αξίζει στη ζωή η δεύτερη ευκαρία σε ανθρώπους που τότε φέρθηκαν αν όχι απάνθρωπα, τότε να γράψω άσχημα. Είμαι πολύ κοντά στα 40 πλέον. Έχω την καθημερινότητά μου, παλιούς και νέους φίλους.Τι να την κάνω τη "Ν" που ποτέ δεν μίλησε που ούτε τώρα δίνει εξηγήσεις;

Προχθές στο σπίτι της "Σ" συνάντησα τη "Ν" με τον άνδρα της και τα παιδιά της. Δεν θα έχανα αυτή τη συνάντηση γιατί ήθελα να γνωρίσω καλύτερα τον εαυτό μου. Τις δέχομαι πάντα κάτι τέτοιες προκλήσεις. Η "Ν" ήταν υπεράνετη. Γελούσε έκανε αστεία. Όλοι στην παρέα έδειχναν να διασκεδάζουν και η ίδια η "Σ". Εγώ πάλι όχι.... δεν μου βγήκε αυθόρμητα. Θεωρώ ότι η "¨Ν" ήταν η καλύτερη του χωριού, απορώ πως η ¨Σ¨ δεν το βλέπει. Η "Ν" χάθηκε τόσα χρόνια κι όταν αποφάσισε να επιστρέψει, επέστρεψε, πιο άνετη απο ποτέ.Η "Σ" έφαγε τα νεύρα μου,είχαμε ομηρικούς καυγάδες, πέφταμε αλλά σηκωνόμασταν, ήμασταν μια γροθιά με τη "Σ". Η "Σ" δεν δεχόταν με τίποτα να με αφήσει αλλά κι εγώ, όσο δύσκολα περνούσα είχα αποφασίσει να μην την αφήσω. Η "Σ" το μόνο που είχε τότε, η μόνη φίλη της στα 26 της ήμουν εγώ, μετά απο ένα καλοκαίρι που μας έκανε σουπερ κολλητές. Κι έτσι, σαν μια μυστική συμφωνία η κάθε μία επέζησε απο τα τραύματά της, ξεπέρασε τους καυγάδες, έδωσε τόπο στην οργή και "δούλευε" γι αυτή τη φιλία. Εγώ, σεβόμενη όλο τον κόπο μας, όχι δεν δέχομαι την επιστροφή της "Ν" έτσι απλά, έτσι δίχως μια συγγνώμη, μια ένδειξη ωριμότητας ένα ένα κάτι!

Εγώ σέβομαι αυτό που χτίσαμε με τη "Σ" , σέβομαι το ότι η "Σ" είναι πλέον κι αυτή απο πέρυσι καρκινοπάθης. Σέβομαι και αυτήν και προσπαθώ να μην έχουμε καυγάδες, εντάσεις ή οτιδήποτε αρνητικό μεταξύ μας, δεν θέλω να της δίνω hard times. Πριν 5 χρόνια θα είχα εκνευριστεί πολύ περισσότερο...τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Ωστόσο με ενοχλεί....δεν μπορώ να πω ότι το βλέπω και τελείως χαλαρά.

Είχα ένα μεγάλο δώρο στη ζωή, να είμαι εδώ να σας γράφω, είχα δηλαδή τη δεύτερη ευκαιρία. Όμως μια απο τις μεγάλες πολυπλοκότητες που φέρνει στη ζωή μας ο καρκίνος έχει να κάνει με τους ανθρώπους........ Η φράση "δεν το αντέχει" δεν με καλύπτει. Ούτε εμένα...αλλά ούτε τη "Σ" φέτος. Όμως οι άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους αλλάζουν ή δεν καταλαβαίνουν ότι αλλάζουν..... Η "Σ" πριν 2 χρόνια ουτε έδινε σημασία στη "Ν"....φέτος δίνει. Προφανώς πρέπει να συμβιβαστώ με αυτό... όχι ότι στην παρούσα φαση το μείζον θέμα είναι το πως νιώθω εγώ. Προφανώς και όχι.

Καληνύχτα εκεί έξω!


Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2018

Υπάρχει ένα φως

Υπάρχει ένα φως μέσα μας που έχει ήδη ανατείλει!


















Σεπτέμβριος στη θάλασσα..
Με τα ποδήλατα.
Με τη "Σ" και το μικράκι της.

Είναι πλέον 2018, περάσαμε τόσα, είδαμε πολλά, όμως πάντα κάποια θάλασσα θα βρεθεί να απαλύνει την ψυχή μας.


















άσε το καλό να μπεί και τη θάλασσα να νικήσει!
Άσε την αγάπη να γίνει κυρίαρχος,
άσε την καρδιά να ακούσει και
 την αγκαλιά να νιώσει!
Ταξίδευε με το πνεύμα, με το νου,
ταξίδευε με όσα μέσα έχεις!
Γίνε εσύ το πλοίο, κάνε τα χέρια σου αεροπλάνο,
κάνε τα πόδια σου αυτοκίνητο.
Φύγε εσύ,
πήγαινε όπου θες κι ας είσαι σπίτι!
Μείνε εσύ,
αγκάλιασε τους δικούς σου, γέλα,
δάκρυσε, ξέχνα τον φόβο.

Μείνε, μείνε εδώ, εσύ!

Μείνε για εσένα,
Φύγε για εσένα,

ΖΗΣΕ!!!!
Δεύτερη ζωή δεν έχει!

Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

Καλοκαίρι 2018

Been a while που θα έγραφα και στα social media!

Καλοκαίρι 2018 φέτος, αφού "γιόρτασα" μόνη μου περσι το καλοκαίρι 2017 τα 10 χρονάκια μου απο το τελευταίο ανέμελο καλοκαίρι μου πριν την πρώτη γνωριμία με τον καρκίνο έφτασα και στο 8 φέτος!

Φέτος ήταν ένα μελαγχολικό καλοκαίρι, γιατί ενώ θα έπρεπε μετά απο αυτό το άκομψο βαλς με τον κύριο Κέι, να είμαι ξένοιαστη... 
και η "Σ" έπαθε καρκίνο όπως γνωρίζετε και μάλιστα μαστού αλλά και η αγαπημένη μου θεία που τόσο με στήριξε στην Αθήνα κάθε που πήγαινα για θεραπεία. Οπότε τι να λέμε..Η θεία μου έπαθε καρκίνο στην ουροδόχο κύστη, ευτυχώς βαθμού 2, αντιμετωπίσιμος κι ελπίζω και ιάσιμος!!! Από επιλογή δεν μπήκα στο ίντερνετ να κοιτάξω πληροφορίες. Την είδα το καλοκαίρι στο νησί του Ιονιου,  περάσαμε κάποιες μέρες μαζί και με την 13χρονη (μόνο) κόρη της. Σαν να μην έφταναν αυτά, αγαπημένης φίλης μου ο αδερφός βαρβάτο καρκίνο πολλαπλό μυέλωμα. Πρώτη φορά ακούω κάτι τέτοιο.Τη στήριξα όσο μπόρεσα απο το τηλέφωνο και τα social media...Μακάρι να γίνει το παιδί καλα, να το ξεπεράσει. 

Γενικά ένιωθα ένα ντου απο παντού. Δεν ήταν ούτε εύκολος χειμώνας, μα ούτε εύκολο καλοκαίρι! 'Ένιωσα αρκετές στιγμές μια συναισθηματική πίεση. 

Δυστυχώς το περιστατικό της "Σ" άφησε πολλά ίχνη επάνω μας, περισσότερα απο όσα καταλάβαμε τότε...Περισσότερα απο όσα συζητήσαμε. Είναι δύσκολες ιστορίες, για δυνατούς ανθρώπους αυτές! Το μόνο σίγουρο! Όμως περάσαμε απέναντι... η καθεμία με τον τρόπο της! Ναι τα καταφέραμε! Οι  συζητήσεις μας ήταν λίγες..όμως οι στιγμές μας πολλές!

Κατέληξα στο ότι και οι δυο, κι εγω κι αυτή πλέον, δίχως φυσικά να το θέλουμε βιώσαμε τα συναισθήματα κι απο τις 2 πλευρές. 

Είδαμε τον καρκίνο inside out! Όμως ακόμη βλέπουμε και τη θάλασσα και το βουνό, και το ποτήρι μισογεμάτο, και το μέλλον καλό (αν όχι λαμπρό). Μάθαμε και στα δύσκολα, οπότε αυτό μας κάνει πιο δυνατές. Μάθαμε να αγαπάμε 2-3 επίπεδα παραπάνω τη ζωή που ήδη αγαπούσαμε. Μάθαμε να παγώνουμε τον χρόνο όταν είμαστε με αγαπημένα άτομα, όταν χαζεύουμε τη θάλασσα στην αγαπημένη μας παραλία! 

Η ζωή είναι όμορφη όσο είμαστε εδώ, ακόμη κι αν μερικούς μήνες παλεύουμε με τις δυσκολίες της!

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Μάρτης Γδάρτης 2018

Στην εκπνοή του Μάρτη με βρίσκει αυτό το Post...
Ενας Μάρτης αφιλόξενος για τους δικούς του λόγους...με κρύο, πολλές βροχές. Αλήθεια, έτσι ήταν πάντα η Άνοιξη ή οι παιδικές μου αναμνήσεις απο μόνες τους τα ωραιοποιούσαν όλα;

Ο Μάρτης φεύγει σε λίγες μέρες για να υποδεχθούμε το (καταθλιπτικό για εμένα πάντα) Πάσχα! Οι διακοπές ωστόσο είναι πάντα καλοδεχούμενες. Ξέρω αυτή τη στιγμή πως παρατείνω την αγωνία των φανατικών μου αναγνωστών εδώ. Έτσι κάνω πάντα όπως λέει η "Σ". Με ρωτάει κάτι και πριν πάρει την απάντηση εγώ ξεκινάω να λέω και 3 προτάσεις...5... πριν την απάντηση!

Λοιπον! Το πρώτο Post του μήνα ήταν πεσμένο, αυτό όμως το τελευταίο (μάλλον για Μάρτη) είναι πολύ POWER! Η "Σ" τελικά δεν χρειάστηκε να κάνει χμθ!!!! Τι χαρά, τι χαρά!!!! Μόνο ορμονοθεραπεία! Ήταν δλδ με βάση την ιστολογική της αρκετά καλα... Σας είχα γράψει ότι λεμφαδένες δεν είχαν τσιμπηθεί....Οπότε χάρηκα και χάρηκε! Οπότε γύρισε το κορίτσι στις δραστηριότητές της... Της πήρε έναν μήνα να αναρρώσει απο πόνους (σσ διπλές μαστεκτομές και παράλληλο ξεκίνημα αποκατάστασης με διατατήρες) και καπάκι πριν προλάβει να "ξεπονέσει" σκάει μύτη ΙΩΣΗ!!! Το χειρότερό της... πήγαινα να τη δω με διπλή μάσκα! Γιατί εάν κολλούσα κι εγώ κλάφτα τι θα γινότανε! Όμως όλα περάσανε! Μα δεν είναι φοβερό;;;;; 

Εγώ σας γράφω συναχωμένη (αν είναι δυνατόν δεν κόλλησα τίποτα όλο τον χειμώνα αλλά ουτε και με τη "Σ") αλλά αυτό είναι το λιγότερο απο τα προβλήματά μου αυτή τη στιγμή! 

Όσο κι αν ο καιρός στη Β. Ελλάδα αντιστέκεται, εμείς απολαμβάνουμε μικρές στιγμές Άνοιξης με τη "Σ" κάθε που θα πάμε για έναν καφέ, κάθε που θα δούμε μια ταινία (Ο Νονός Ι, Ο Νονός ΙΙ, Ο Νονός ΙΙΙ= 9 ώρες ταινία). Γενικά βρίσκουμε ισορροπιές, παλιές, νέες... δεν ξέρω. Κάτι μέσα μου, μου λέει πως μόνο νέες βρίσκουμε... Έτσι δεν γίνεται πάντα με τον καρκίνο; Όμως η ίδια η ζωή επέδειξε πως συνεχίζεται και μετά τον καρκίνο.
Κάνουμε σχέδια πλέον για το καλοκαίρι, χαζεύει μαγιώ και εγώ φουσκωτά θαλάσσης.
Σκεφτόμαστε τη θάλασσα....αυτή εξάλλου μας ένωσε απο το πρώτο μας καλοκαίρι διακοπών. 
Σκεφτόμαστε τη ζωή.... πάντα.....

Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018

Να νοσεί η κολλητή σου;

Δεν περίμενα να αναρωτηθώ ποτέ κάτι τέτοιο >>>
"Πως είναι να νοσεί η κολλητή σου;"

Για χρόνια αυτή η ερώτηση αφορούσε τη "Σ". Εγώ αυτήν είχα κολητή, αυτή εμένα και στο μυαλό μου αλλά και το μυαλό της δεν περνούσε ποτέ σοβαρά η ιδέα του να νοσήσει απο καρκίνο.

"Πως είναι να νοσεί η κολλητή σου;"
Η "Σ" έζησε και το να νοσεί η θεία της (την έχασε τον περασμένο Σεπτέμβρη) να νοσεί η κολλητή της, εγώ και το να νοσεί ο αδερφός της (Χότσκιν αλλά ευτυχώς το παιδί τα πήγε περίφημα) και τώρα η ίδια.

"Τι σθένος έχεις μέσα σου όταν έχεις γιατροπορεύσει τόσο κόσμο;"
Η "Σ" είχε τελικά κι έχει.... της το είπα και της το έγραψα... είναι δυνατή, ήταν δυνατή απο πριν...Σαν απο καιρό έτοιμη! Οι άσχημες βόλτες στης στα νοσοκομεία την κάνανε δυνατή. Μπορεί να βγήκε απο κει ως συνοδός κουρασμένη αλλά damn βγήκε και ατσαλένια!

Η "Σ" δεν μου παραπονέθηκε για τίποτα. Ποτέ. Μόνο για το οτι πονούσε... πολύ λογικό ήταν μεγάλο το χειρουργείο. Δεν έκλαψε ποτέ μπροστά μου, μόνο κάποια δάκρυα πόνου, απο τον πόνο όπως λέει και το πιστεύω. Δεν δείλιασε ούτε λεπτό.

Μερικές φορές θέλω να της γράψω τόσα πολλά! Ξέρεις, στους πολλούς καφέδες που πίνουμε δεν μιλάμε σχεδόν καθόλου, ίσως δεν θελει η μια να στεναχωριέται η άλλη (;) δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς. Οι μεγάλες μας στιγμές είναι σιωπηλές. Μετά πάω σπίτι και τις γράφω 10 σειρές mail. Έτσι να τα διαβαζει και να μην εχει υποχρεωση να απαντησει, ουτε καν να κουνησει το κεφαλι της θετικα ή αρνητικά. Έτσι είναι αυτη, έτσι είμαι εγώ. Διαφορετικές απο πανω ως κάτω.... αλλά αυτοκόλλητες. 
Θέλω να της μιλάω, θέλει να μένει σιωπηλή. 
Της μιλούσα όταν ήμουν άρρωστη....δεν μου λέει πολλά τωρα που αρρώστησε. 

Της είπα πως θα είμαστε μαζί σε όλες τις προκλήσεις στα παρα πολύ δύσκολα στα παρα πολύ εύκολα, στα χαμόγελα στις πτώσεις, στα ίσια και στα στραβά. Της το είπα.... Δεν ξέρω αν με θέλει παντού εκεί δίπλα της. Η "Σ" μην ξεχνάτε έχει πρώτα απο όλα το παιδί (λατρεία) και τον άνδρα της (έρωτας) οπότε... δεν ξέρω ακριβώς τι έχει ανάγκη να κάνει ή να της συμβεί στις σχέσεις της. Δεν δείχνει τι θέλει απο εμάς. Ο καθένας μας δοκιμάζει μαζί της διάφορα κι όποια συνταγή πετύχει!

Δεν μου αρέσει που δεν ξέρω τι θέλει. Προσπαθώ να σκεφτώ τι θέλει με βάση τι ήθελα εγώ κάποτε. Μα εγώ όμως ήμουν 27 ετών και μόνη τότε, η "Σ"είναι μαμά και σύζυγος...

Τι να θέλει μια μαμά και σύζυγος που παθαίνει καρκίνο μαστού;;; 

 Δεν ξέρω, όμως ξέρω πως κι ας μην το δείχνει η φίλη μου, της αρέσει η σιγουριά του να με έχει. 

Πίστευα ότι ο καρκίνος θα μας έφερνε πιο κοντά. Συνεχίζουμε απλά στα ίδια και σε μερικές περισσότερες σιωπές. Η "Σ" όταν είχα αρρωστήσει μου έλεγε πως θα συνεχίζει να μου συμπεριφέρεται το ίδιο. Αυτό της είπα κι εγώ. Δεν τη θεωρώ άρρωστη. Θεωρώ ότι είναι μια δυναμική, έξυπνη κι όμορφη κοπέλα. Γύρισε στις γυμναστικές της και θα έχει σε 2 μήνες το κορμί που είχε. Είναι ήδη νικήτρια, το νίκησε, πάει πέρασε! Τα κατάφερε! Είμαι Σίγουρη! 
Εμείς΄οι απέξω προσπαθούμε να τη στηρίζουμε όποτε το έχει ανάγκη. Περισσότερο θέλει πρακτική στήριξη που και που με το μωράκι της. Γενικά, ψυχολογικά τη βλέπω πολύ επάνω απο αυτό που πέρασε, above and beyond! Ειναι πολύ πιο μεγάλη απο αυτό, είναι πολύ πιο πάνω απο αυτό!

Τη σκέφτομαι...

Παρασκευή, 2 Μαρτίου 2018

Ωστόσο Καλό Μήνα!

Η περίπτωση της "Σ" μου ράγισε την καρδιά. Της το έγραψα...

Μου ράγισε την καρδιά αλλά δεν θα γράψω "για πάντα" γιατί πέρα απο το ότι είμαι σίγουρη πως η περιπέτειά της θα τελειώσει σύντομα, είμαι και απόλυτα βέβαιη ότι όταν όλα τελειώσουν θα είναι μια χαρά και θα διώξει κι αυτή για πάντα τον MR C απο τη ζωή της.

Ωστόσο ναι, δεν στεναχωρήθηκα για μένα... δεν περίμενα όμως να το πάθει η "Σ" μου.

Τελικά η ιστολογική έδειξε περισσότερα πραγματάκι ότι βγήκαν "Κακά" απο τον μαστό... δεν ηταν δηλαδή αυτά που περιμέναμε... μόνο... οπότε η "Σ" απο Δευτέρα θα δει ογκολόγο, και θα αποφασίσουν τι θα κάνει...εάν θα κάνει χμθ. Είναι στην γκρίζα ζώνη περίπου 60-40. Όμως όταν πρόκειται για τη ζωή σου και το μέλλον...μάλλον τα κάνεις όλα, κι ας είναι το πιο δύσκολο-σκληρό πακέτο εκείνο της χμθ.

Ευχηθείτε της τύχη και καλή επιτυχία όσοι με ξέρετε. Στείλτε κουράγιο και στις 2 μας.
Αλλά να ξέρετε... αυτές τις τελευταίες μέρες εαν κι εδώ βρέχει, εμείς γελάμε όπως παλιά και βλέπουμε όμορφες ταινίες και τρώμε και κανένα γύρο παράλληλα. Πίνουμε καφεδάκια. Περιμένουμε την Άνοιξη!

Γιατί η Άνοιξη θα ρθει, όσο κι αν αργεί, όσο κι αν βρίσκονται 100 εμπόδια στο διάβα μας θα ρθει... που θα πάει!

Σε όλες εκείνες τις ραγισμένες καρδιές στέλνω πολλά φιλιά και ευχές για καλό μήνα!
Αγκαλιάστε και αγκαλιαστείτε! Μόνο έτσι ξανα κολλάνε οι καρδούλες!

ΜΕΙΝΕΤΕ ΔΥΝΑΤΟΙ! Αξίζει τον κόπο!
ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ δίχως ενα τοσο δα συννεφάκι!

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Μικροί ήρωες! Παιδικός Καρκίνος

Η πιο συγκινητική φωτογραφία που είδα σήμερα! Κανένα δάκρυ γι αυτά τα παιδιά! Είναι μεγάλοι μαχητές αυτά τα μικρούλια! Άκουσα σήμερα κανα-δύο παιδάκια στις ειδήσεις, να δείτε δύναμη, να θαυμάσετε κουράγια! Το βρήκα φοβερό, ένα αγοράκι έλεγε "χρειάζεται υπομονή, δεν φαντάστηκα πως θα πετούσα χαρταετό φέτος στην Αθήνα". Άχ αγόρι μου! Δυστυχώς τα "κακά" κανείς δεν τα φαντάζεται και κανείς δεν τα περιμένει!

Κακοτοπιά η αρρώστια, χτύπημα βαρύ αλλά κάτι πολύ ελπιδοφόρο είναι πως ο παιδικός καρκίνος θεραπεύεται, τα παιδάκια στη Φλόγα είπε ένας γιατρός εκεί με λόγια απλά πως 4 στα 5 γίνονται καλά.

Καλή δύναμη αστέρια μου! Είστε η δύναμή μας, είστε η μεγάλη ελπίδα και για εμάς τα καρκινάκια και για όλους τους υγιείς εκεί έξω.

Δυστυχώς πολλές φορές η ζωή δεν είναι το παραμύθι που σκεφτόμασταν ή στο οποίο ελπίζαμε. Όμως η ζωή όπως έχω ξανα γράψει έχει τον τρόπο για πολλές ηλιαχτίδες...και οι ηλιαχτίδες είναι κομμάτι παραμυθιού, ονειρικές και γλυκές!

take care!





Σάββατο, 3 Φεβρουαρίου 2018

10η μέρα κιόλας, sparing mastectomy

Καλημέρα σε όσες και όσους έχουν τη διάθεση και κρατούν τη μνήμη ζωντανή και περνάτε ακόμη απο εδώ!

Μα ναι! Απο την ημέρα που χειρουργήθηκε η "Σ" πέρασαν 10 ημέρες ήδη! Για άλλη μια φορά η ζωή δείχνει πως "μόνο ο χρόνος δεν σταματά" όπως λέω κι εγώ πάντα!

Λοιπόν, η "Σ" γύρισε στο σπίτι μετά απο 2 νύχτες νοσηλίας και με πόνους. Δεν έκανε την μαστεκτομή που έκανα εγώ και πόσες άλλες γυναίκες εκεί έξω αλλά άδειασε τον μαστό της κόβοντας τη θηλή. Πράγμα μοντέρνο, έξυπνο, πολύ λιγότερο χαρακωμένο απο τις κλασσικές μαστεκτομές και οδεύει προς σε ένα σίγουρα πολύ πιο ωραίο αποτέλεσμα (μετά απο μήνες) τελικό.

Για όποια γυναίκα θέλει να το ψάξει λέγεται skin sparing mastectomy και σας δίνω τις βασικές πληροφορίες...

Το δέρμα της γυναίκας μένει ανέπαφο, απλά αδειάζει όλο το στήθος. Ναι, ναι, μπορεις να κρατήσεις το δέρμα σου "τη θηκούλα" δηλαδή των προηγούμενων μαστών (σχήμα δάκρυ) απλά μέσα τους πλέον αργότερα θα φωλιάσει η σιλικόνη.  Αδειάζουν στο χειρουργείο σιγά σιγά το μαστό και βάζουν μέσα του διαταρήρες (τέτοιους είχα κι εγώ με την παλαιομοδήτικη μαστεκτομή μου-βέβαια είχα τόσο μεγάλο όγκο που δεν γινόταν σε εμένα sparing) τα λεγόμενα expanders για να κρατάνε το δέρμα σε καλή κατάσταση, να μη συρρικνωθεί. Οι διατατήρες που χρησιμοποιούνται πάντα για όλους τους ανθρώπους που επιθυμούν ένα στήθος και για κάθε περίπτωση μοιάζουν με σακουλάκια που έχουν ένα μικρό σωληνάκι και καταλήγει σε ένα Port (θύρα-βαλβίδα) όπου εκεί ο πλαστικός τρυπάει με μια βελώνα (δεν πονάει ) και ρίχνει μέσα αλατόνερο. Ανάλογα με την ποσότητα του αλατόνερου γεμίζει το σακουλάκι σταδιακά και φουστκώνει το στήθος. Όταν φτάσει ο διατατήραςν να διατείνει ικανοποιητικά το δέρμα = να δημιουργήσει το επιθυμητό στήθος που θέλει ο ασθενής κι ο πλαστικός γίνεται το δεύτερο χειρουργείο και μπαίνουν οι σιλικόνες. Εάν οι θηλές έχουν φύγει απο το μαστό, τότε θα μπούν ως πολύ τελικό στάδιο. Αφού κάτσει κάπως η σιλικόνη και φανεί το τελικό αποτέλεσμα των μαστών. 

Σίγουρα κάθε περίπτωση είναι διαφορετική, όμως όπως παρακολουθώ την εξέλιξη αυτής της πλαστικής της "Σ" καταλαβαίνω πως το τελικό αποτέλεσμα της πλαστικής θα της προσφέρει υγεία και ξεγνοιασιά πάνω απο όλα κι έπειτα ένα νέο στήθος πολύ όμορφο και αρμονικά συμμετρικό (νόσησε στον ένα μαστό αλλά αποφάσισε και για λόγους συμμετρίας να αφαιρέσει και τον άλλον). 

Ο δρόμος προς την ίαση απο το σωματικό πόνο είναι ακόμη μακρύς. Είχε παροχετεύσεις για 7 ημέρες και πονούσε (κι ακόμη πονάει) αλλά η ψυχολογία της είναι μια χαρά!   

Μου επαναλαμβάνει αρκετές φορές πως δεν το μετανιώνει, και θα το είχε μετανιώσει εαν δεν τα είχε βγάλει. 

Ο κάθε ασθενής, πόσο μάλλον η κάθε γυναίκα είναι μια ξεχωριστή περίπτωση και σε κάθε περίπτωση να συμβουλεύεστε τον ιατρό σας αλλά και τον πλαστικό σας. Ενδεχομένως το sparing mastectomy να είναι μια πιο ακριβή επέμβαση απο ότι η μαστεκτομή η σκέτη με την μεγάλη ουλή.  Εάν σας ενδιαφέρει παραπάνω, ψάξτε το. Η πλαστική χειρουργική έχει εξελιχθεί πολύ περισσότερο απο εκεί που την άφησα εγώ! Επίσης δεν σημαίνει πως επειδη η "Σ" είχε πολύ πόνο και ήταν με Lonarid το ίδιο θα πάθει και μια ακόμη γυναίκα. 

Σας φιλώ!


Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018

Νέα επέτειος απο εκείνες...

Σήμερα λοιπόν είχα την ατυχία να βρίσκομαι έξω στο σαλονάκι αναμονής του χειρουργείου της "Σ". Συνήθως εγώ τους έστηνα όλους απ' έξω και με περίμεναν με τις ώρες. Σήμερα φάγαμε το στήσιμο της δεκαετίας απο τη "Σ". Ο μπαμπας της, ο σύζυγος κι εγώ είμασταν εκεί. Ο μπαμπάς της κι εγώ τη συνοδέψαμε με το φορείο και μέσα στο ασανσέρ ως κάτω τα υπόγεια (και πάλι -1) χειρουργεία. 

Η "Σ" έμεινε στο χειρουργείο 10 ώρες! Για σκεφτείτε χρόνους! Απο 8.00 που την πήραν ως 17.30! Κι εμείς εκεί. Εγώ έδινα και μάθημα (φοιτήτρια γαρ) στη σχολή. Έφυγα 12.00 και γύρισα 16.00. Η "Σ" ακόμη μέσα, αναίσθητη στο χειρουργικό τραπέζι. Πρώτα βγήκε ο ογκολόγος και είπε πως ήταν αυτό που περιμέναμε και το ακούσαμε με μεγάλη ανακούφιση, έπειτα ανέλαβε η πλαστικός η οποία είπε ότι και πάλι όλα πήγαν καλά. Η "Σ" απο προσωπική της απόφαση έκανε αφαίρεση μαστών παρόλο που τα ογκάκια της ήταν μόνο στον έναν μαστό και μάλιστα μικρά. Ίσως το να ζει 10 χρόνια μαζί μου με μαστεκτομή κι άμφο προστατευτική μαστεκτομή, με αποκατάσταση πλέον, της άνοιξε τον δρόμο για να πάρει δραστικές αποφάσεις. Γιατί τι είναι βρε παιδιά οι μαστοί;;; Σάμπως κάποιο όργανο που θα επιρρεάσει τη λειτουργεία σας μετά;;Μην τρελαθούμε; Οι μαστοί είναι εκεί ως σύμβολο ή ως ένα κομμάτι της γυναικείας οντότητας, σεξουαλικότητας ή μητρότητας. Εάν δεν μας το είχε περάσει ο δυτικός κόσμος ως κάτι πολύ τιμημένο, σέξυ και δεν ξερω εγώ τι άλλο δεν θα είμασταν τόσο δεμένες με 2 μάζες κρέατος.  Έτσι μάλλον υποσυνείδητα στο μυαλό της "Σ" γράφτηκε πως ενα ποτε το πάθω θα τα βγάλω, και τα έβγαλε. Τα έβγαλε βεβαια κρατώντας το δέρμα της, απλά αφαιρώντας απο τη θηλή όλο τον ιστό και βάζοντας διατατήρες που ήδη ήταν φουσκωμένοι σήμερα που βγήκε απο το χειρουργείο. Οπότε πέρα απο τον εσωτερικό ιστό και το προηγούμενο μέγεθός της η "Σ" δεν αποχωρίστηκε ακριβώς το σώμα της...Ναι έχασε την αίσθηση των θηλών, ναι θα έχει σιλικόνες αλλά σε μεγάλο βαθμό το έσωσε το κορμί πατριώτη! 

Σημασία δεν έχει η πλαστική ή το βυζί. Σημασία έχει η ΖΩΗ! Η ζωή η οποία για μερικούς ανθρώπους για να διασφαλιστεί πρέπει να πάρουν δραστικά μέτρα! Σημασία έχει η πρόληψη, το να είσαι υποψιασμένος-η, ΟΧΙ φοβισμένος αλλά υποψιασμένος ότι κανείς δεν είναι σπιτάκι του safe κι αν το έπαθε ο γείτονας, μπορεί δυστυχώς να ρθει και απο σένα κάποια μέρα. ΟΧΙ φόβο παιδιά, αλλά έλεγχο! Η "Σ" ήταν τυχερή αλλά ήταν και έξυπνη αρκετά στο να ψάχνεται και να μην αφήνει τα χρόνια να περνούν χωρίς μαγνητική μαστών. Κι έτσι το βρήκε σε πολύ αρχικό στάδιο, και έτσι θα περάσει στη σφαίρα της ανεμελιάς με τις σιλικόνες της. Κι έτσι κάποια μέρα θα σας γράφω τα νέα της μακριά απο τα νοσοκομεία και τα χειρουργεία.

Σήμερα η "Σ" πονούσε πολύ με το που βγήκε, επίσης μας έλεγε πως δεν μπορεί να πάρει ανάσα και ζητούσε οξυγόνο.

Σκέφτηκα το αίσθημα του "μπανταρισμένου" που έζησα κάποτε πριν 10 χρόνια. Δεν είχα πόνους αλλά απο ότι κατάλαβα η μαστεκτομή δεν πονάει.
Αφήνει βαθιά χαρακιά  για πάντα αλλά όχι, δεν πονάει.