Σάββατο, 15 Απριλίου 2017

Προ Ανάστασης

  


Μεγάλο Σάββατο

Η εις Άδου Κάθοδος του Χριστού!

Πασχα 2017, ποιος το περίμενε! 10 Πάσχα μετά κι όλα πήγαν σχεδόν καλα... ε;;;
Για φαντάσου!

Είμαι ακόμα ζωντανή και τον Δεκέμβρη που μας έρχεται, κλείνω τα 10 χρόνια απο το πρώτο χειρουργείο και την ατυχή μου συνάντηση με τον καρκίνο.

Όταν έγραψα τις πρώτες λέξεις εδώ, μου φαινόταν απίστευτο πως θα περάσουν κάποτε τα 10 χρόνια τα οποία σε διασφαλίζουν και μπορείς να νιώθεις cancer free οπως λέγανε. Βέβαια στα 10 αυτά χρόνια, μια χαρά ξανα ήρθε ο καρκίνος, στα 7 χρόνια απο την πρώτη του επίσκεψη! Ήρθε, τον διώξαμε και πάλι και προχωρήσαμε.

Δέκα χρόνια μετά... το γράφω εδώ μπας και το πιστέψω.

Ήμουν κάποτε 27 και σήμερα 37. Πολλοί μήνες πολλές μέρες κι άπειρες ώρες. Προχώρησα με τη ζωή όπως μπόρεσα. Έφτιαξα τη δική μου ζωή, τον δικό μου καινούριο εαυτό. Δεν ξέρω πόσοι γύρω μου με καταλαβαίνουν, πόσοι αναγνωρίζουν την αυθεντικότητα αυτού που έγινα..Γενικά είναι πολλά για τα οποία θα μπορούσα να αναρωτιέμαι στις παρακάτω σειρές αλλά σταματάω εδώ.

Αγκάλιασα τη ζωή, τις μέρες, τις αυγές, τις νύχτες.
Αγκάλιασα όσα μου έδωσε η ζωή, τα λίγα, τα λίγο περισσότερα, τα πιο πολλά!
ΕΠΕΛΕΞΑ να τα εκτιμήσω....
ΕΠΕΛΕΞΑ να δω το ποτήρι μισογεμάτο περισσότερες φορές παρά μισοάδειο.
ΕΠΕΛΕΞΑ να αγαπήσω τους ανθρώπους γύρω μου, παρά να τους θυμώσω.

Ναι, τους θύμωσα πολλές φορές που έκλειναν τα αφτιά μου στις φωνές μου, που παρέκαμπταν τα θέλω μου, που έτρεχαν χωρίς εμένα παρέα τους, που ξεπερνούσαν το παρελθόν που εγώ τόσο λάτρευα. Σταδιακά έμαθα να συγχωρώ, σταδιακά έκανα την υπομονή φίλη και την ανοχή συνοδηπόρο... Στο μεγάλο και πολλές φορές ανηφορικό μονοπάτι της ζωής είναι καλύτερα να είσαι με παρέα, κι ας τρως απογοητεύσεις, παρά χωρίς παρέα.

ΕΠΕΛΕΞΑ να μην αφήνω το παρελθόν να μου περιορίζει το παρόν.

ΚΑΤΑΛΑΒΑ πως ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω, πως οι άνθρωποι αλλάζουν και πως παράλληλα αλλάζω κι εγώ.

Αλλάξατε κι εσείς μαζί με εμένα!

Στα 10 χρόνια που με χωρίζουν απο την "παλιά" μου ζωή, απο τον "παλιό" μου εαυτό, απο το πρότερό μου ΕΓΩ, σκέφτομαι πως ίσως θα άλλαζα όπως και να είχε, ίσως όμως όχι τόσο πολύ.

Όταν αρχικά αρρωσταίνεις δεν νομίζεις ή μάλλον δεν πιστεύεις ότι θα αλλάξεις... Νομίζεις πως όλοι οι άλλοι έχουν αλλάξει γύρω σου κι εσύ πως είσαι ο ίδιος. Βασικά συμβαίνει το εξής... ο καρκίνος σου παγώνει τον προσωπικό σου χρόνο, κολλάς μπες-βγες στα νοσοκομεία, και βυθίζεσαι στις σκέψεις και στα όλο και εναλλασσόμενα συναισθήματά σου. Γι αυτό σου φαίνεται πως οι άλλοι συνεχίζουν τη ζωή τους προσπερνώντας σε. Σταδιακά, μετά απο χρόνια καταλαβαίνεις πως τελικά άλλαξες κι εσύ, απλά το μόνο σίγουρο είναι ότι αναγνωρίζουμε τις αλλαγές πιο εύκολα στους άλλους παρά σε εμάς.

Το ταγκό με τον καρκίνο έχει να σου μάθει πάρα πολλά, όσο κι αν σε χορεύει ατσούμπαλα, άγρια και βίαια έχει να σου δώσει πολλά εφόδια. Είτε το ζήτησες είτε όχι, σου προσφέρει ένα τεράστιο μήνυμα ζωής και στον πυρήνα της αρρώστιας θα βρεις τα πάντα.

Θα βρεις απογοήτευση, θα βρεις σκοτάδι, θα δεις το τέλος μα κάπου εκεί κοντά θα λάμψει η ελπίδα, θα δεις τον ήλιο μια μέρα και μια αισιόδοξη νότα θα φτάσει στα αφτιά σου, κάτι ευχάριστο απο το πουθενά θα χαιδέψει το πρόσωπό σου. Το σώμα σου που θα αφήνει τα χημικά πίσω του, τα μαλλιά σου που θα ξεπροβάλουν, το περπάτημά σου που θα γίνει πιο ανάλαφρο. Κάτι θα αρχίσει να αλλάζει, θα το νιώσεις.Θα μάθεις να αφήνεις τα "γιατί" της ζωής και να μη σε νοιάζουν τα "πρέπει", θα γίνεις ένας άλλος άνθρωπος που θα εκτιμάει το ότι είναι μακριά απο το νοσοκομείο και το ότι το βλέμμα του δεν το σταματά η απέναντι πτέρυγα της κλινικής. Θα μάθεις πολλά! Πολλά για εσένα και για τους ανθρώπους, περισσότερα για τούτο δω τον κόσμο. Θα πέσεις και θα σηκωθείς, θα νιώσεις αδύναμος αλλά και μιρκός θεός όταν θα ακούσεις "μπράβο! εγώ στη θέση σου δεν ξερω τι θα έκανα". Όταν πέρα απο τα κολακευτικά λόγια κοιταχτείς μια μέρα στον καθρέφτη και κοιτώντας τον εαυτό σου στα μάτια αναγνωρίσεις πως οι πληγές σιγά σιγά κλείνουν.

Η ηττοπάθεια θα σβήσει με τα χρόνια, τη θέση της θα πάρει κάτι ανώτερο, η σοφία, η θέληση, η δύναμη μα και η δίψα για ζωή.


Θέλω όλοι όσοι με επισκέπτεστε εδώ να ελπίζετε! Στις δύσκολες στιγμές να αποφασίσετε να αγαπήσετε τη ζωή περισσότερο απο οτιδήποτε άλλο. Να αγκαλιάσετε πρώτα τον εαυτό σας και έπειτα, όταν είστε σίγουροι να ανοίξετε την αγκαλιά σας και στους άλλους. Να αγαπήσετε τον εαυτό σας, αυτή είναι η ζωή σας! Αυτή που ορίζετε σήμερα, όχι κάποια άλλη που θα θέλατε. Αγαπήστε τη ζωή σας, δεν επαναλαμβάνεται. Μην επικεντρώνεστε στις ζωές των άλλων. Στο γιατί μόνο εσείς να δοκιμάζεστε. Αν και δύσκολες αρκετές ζωές, έχουν μεγάλη αξία. Μη σπαταλάτε τη ζωή σας και μη σκορπίζετε τις σκέψεις σας σε άσχημες καταστάσεις, δυσάρεστα γεγονότα και τραυματικές εμπειρίες. Συγκεντρώστε όλα τα άσχημα σε ένα κουβά και πετάξτε τα κάπου, σκορπίστε τα για πάντα σαν να ήταν η τέφρα της παλιάς σας ζωής, ή η στάχτες μιας δύσκολης περιόδου.

Αγαπήστε αληθινά οποιονδήποτε λόγο σας κάνει να ξυπνάτε το πρωί και δώστε χώρο στην πιο ευχάριστη σκέψη για να κοιμηθείτε.

Δεν έχω τίποτε άλλο να σας αφήσω εδώ απόψε, πέρα απο τα παραπάνω λόγια.

Να αγαπάτε!
Να εκτιμάτε!
Να μην παίρνετε τίποτα ως δεδομένο μα και να δίνετε ΑΞΙΑ στην κάθε μέρα!

Καλή Ανάσταση!
Εύχομαι κάθε χρόνο εδώ να μετριόμαστε και να είμαστε περισσότεροι και ποτέ λιγότεροι!

Μια μεγάλη αγκαλιά για όλα τα καρκινάκια εδώ μέσα αλλά και όλους όσους μας αγάπησαν χωρίς να είναι αρρωστάκια!

Σας φιλώ! Πάντα σας σκέφτομαι. Πάντα!

















Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2017

Cancer day!


Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΣΟΥ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΖΩΗ.
ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΞΙΑ ΤΗΣ!

Είμαστε εδώ, ζωντανοί, χαμογελαστοί.
Μπορεί να πέσαμε, μπορεί να νιώσαμε μόνοι,
μερικές φορές αβοήθητοι, άλλες στιγμές αδύναμοι,
κάποιες μέρες απαισιόδοξοι, όμως κάθε μα κάθε
μέρα πρέπει να γιορτάζουμε τη ΝΙΚΗ μας!

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ αλλαξε τις ζωές μας! Σε όλα...
Κάποια πράγματα τα δυσκόλεψε, κάποια άλλα
τα έκανε πιο εύκολα... μα πανω απο όλα...
ΕΔΩΣΕ ΑΛΛΗ ΑΞΙΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ!
Και ίσως... και στις ζωές των άλλων!

ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΤΗ ΖΩΗ!
Και να κάνετε εξετάσεις!
Άνδρες και γυναίκες!
Μια φορά το χρόνο, δεν
υπάρχει καλύτερο δώρο
για όλους εσάς! Να
φροντίζετε τον εαυτό σας,
όχι μόνο τους άλλους!

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Καλό 2017

Απόψε απο την ησυχία του σπιτιού μου καλωσορίζω το 2017!

Νέα χρονιά! Κι όχι απλά νέα χρονολογία, για εμένα χρονολογία σταθμός!

Μια φορά και πολλές πρωτοχρονιές πίσω...περίμενα την αλλαγή του χρόνου απο 2007 σε 2008 με ένα μαξιλαράκι ση δεξιά πλευρά του σουτιέν μου. Αυτό ήταν μια λύση για την "άδεια" μου τότε πλευρά. Ένα μαξιλαράκι σε τριγωνικό σχήμα μέχρι να πάρω ειδικά σουτιέν και να μπαίνει μέσα η ειδική σιλικόνη (ως επίθεμα). Η αλήθεια είναι πως εκείνη την Πρωτοχρονιά αν κάτσω και τη σκεφτώ, δεν με θλίβει, μάλλον κακόγουστα αστεία μου φαίνεται γιατί ενώ είχα περάσει τα ξαφνικά ελέη (μέσα σε 20 μέρες το πολύ είχαν γίνει όλα-διάγνωση-χειρουργεία-επιστροφή σπίτι) οι γονείς μου θεώρησαν καλή ιδέα το να μην είμαστε μόνοι και να πάμε στους θείους μου όπου εκεί ηταν και μια άλλη οικογένεια, συγγενείς τους να αλάξουμε μαζί τον χρόνο, να μην είμαστε βρε μόνοι στο σπιτι. Φυσικά πολλές φορές η μοναξιά είναι και καλύτερη απο τη χαζο-βαβούρα αλλά άλλο αυτό.Τέλος πάντων... δεν με πείραξε ο κόσμος εκείνο το βράδυ κι απορώ, ούτε ήμουν ανυπόμονη να αλλάξει η χρονιά γιατί πέρα απο τον κακρίνο (καλά τι γράφω απόψε!) κι όμως, πέρα απο τον καρκίνο ήταν μια σουπερ χρονιά που δημιούργησε τα θεμέλια για μια σουπερ φιλία. Αλλά και γενικότερα ήταν το 2007 μια χρονιά όπου είχα μεσουρανήσει προσωπικά. Δούλευα πολλές ώρες, μεγάλα ωράρια έβγαζα καλά λεφτά, έβγαινα  και διασκέδαζα, πηγαίναμε μονοήμερες με την παρέα εκδρομές. Προφανώς κι εγώ ζούσα μαζί με την Ελλάδα του τότε το Ελληνικό όνειρο! Οπότε όχι, εκείνη την παραμονή δεν ήθελα να φύγει το 2007 αλλά τη θέση του θα έπαιρνε το 2008 φυσικά σε μερικά λεπτά. Δεν ξέρω γιατί πάντως θυμάμαι και τα ρούχα που ΄φορούσα, επίσης θυμάμαι το sms της "Σ" "σε αγαπώ πάρα μα πάρα πολύ". Σίγουρα αυτή η αγάπη με στήριξε πολλές φορές, ακόμη κι όταν ένιωθα ότι δεν με στήριζε και εξιστορούσα και εδώ όλες τις παρεξηγήσεις και τις εντάσεις. Τίποτα δεν είναι ρόδινο όταν στην παρέα μπαίνει το μεγάλο "Κ"άπα. Χρόνια μετά κατάλαβα τους ανθρώπους, τους ανθρώπους γενικά αλλά και ειδικά. Έπρεπε να περάσουν σχεδόν τα 10 χρόνια για να κοιτάξω πίσω και να δω τι συνέβη σε αυτούς τους ανθρώπους και τι συνέβει σε εμένα. Πως ο καθένας διαχειρίστηκε το στρες, την αβεβαιοτητα, την απειλή του θανάτου. Οι γονείς μου έχουν ακόμη το στρες οτι μπορει να παθω κάτι... Δεν μπορω να τους βοηθήσω σε αυτό... μακάρι να πηγαίνανε σε εναν ψυχολόγο.
Εγώ δεν φοβάμαι πολύ για το να πάθω κάτι. Έδωσα νωρίς μια υπόσχεση στον εαυτό μου, όταν όλα τελείωσαν (τα νοσοκομεία) πως δεν θα στεναχωριέμαι υποθετικά αλλά θα ζω τη μέρα μου όσο μπορω χωρίς το φόβο μην ξανα αρρωστήσω. Σταδιακά αυτή μου η υπόσχεση με έκανε να κερδίσω τη ζωή. Όχι ότι δεν ξανα αρρώστησα... ευτυχώς καρκίνος αλλά ελαφρύς...δίχως χμθ... τζάμα πράμα κόσμε, αλλά εζησα ποιοτικά (αν εξαιρεσεις τα θέλω μου σε σχέση με τους ανθρώπους γύρω μου όταν έσβησαν τα φώτα) ναι, έζησα ποιοτικά. Κάτι τέτοιο μόνο έτσι το κερδίζεις...δίνοντας μια υπόσχεση στον εαυτό σου κοιτάς μπροστά...στα μάτια τη ζωή.

Απόψε το 2017 το ανοίγω σπίτι, αφού έχω βγει απο το μεσημέρι. Είμαι καλά, ο τελευταίος πρόσφατος επανέλεγχος αυτό έδειξε.  Χαζεύω λίγο τηλεόραση και ακούω τα βεγγαλικά (οκ θα βγω και στο μπαλκόνι γιατί τα λατρεύω). Σκέφτομαι πως το 2007 πέρασα στιγμές απαισιοδοξίας, οι γιατροί λέγανε "να περάσουν 10 χρόνια" κι εμένα τα 10 μου φαινόταν τόσο μακρινά...Ελλάδα ως Αυστραλία και πίσω! Τι έγινε ρε παιδιά; Κοντεύω τα 10 χρόνια; κι όμως ναι! Την παραμονή του 2018 θα είμαι στα 10 χρόνια.

Εξακολουθώ να μη θεωρώ το μέλλον δεδομένο, κι ας έφτασα εδώ. Τα 10 τα έζησα για τα υπόλοιπα δεν γνωρίζω και δεν απαντώ. Είμαι διστακτική, όχι απαραίτητα λόγω καρκίνου, δηλαδή με την στενή έννοια του ότι αρρώστησα, είμαι διστατική γιατί γνώρισα στο πετσί μου πως η ζωή έχει μεγάλες ανατροπές. Οπότε δε βιάζομαι για τίποτα και κρατώ μικρό καλάθι. Πιστεύω έτσι πως είμαι σε καλό δρόμο.

Μου φαίνεται πολύ περίεργο που στην χρονολογία ξανα γύρισε το  "7"
Πολλοί λένε πως είναι τυχερό, πως είναι σύμβολο ακόμη ακόμη της θρησκείας μας.
Θα δείξει είναι αυτό που λέω εγώ.

Το 2016 είδαμε πολυ κόσμο να υποφέρει. δυστυχώς εγώ και στον μικρόκοσμό μου. 
Ελπίζω να μην ξανα ζήσουμε τέτοιες στιγμές. Μακάρι οι ευχές όλων για έναν κόσμο καλύτερο, για ειρήνη, αγάπη, κατανόηση (θα προσθέσω) και ζεστασιά να πιάσουν. 

Θεωρώ πως το "καλό" δεν είναι δύσκολο, όμως δύσκολα οι άνθρωποι το αφήνουν να φανεί. 
Αγκαλιάστε τα αγαπημένα σας πρόσωπα, πάρτε και δόστε ενέργεια, αγάπη, ζωή. 
Πείτε σ'αγαπώ, γράψτε το, ζωγραφίστε το. Χαρίστε ένα λουλούδι, ένα χαμόγελο, μια καλή κουβέντα. Δείξτε φροντίδα, αφοσίωση. 
Στις δύσκολες ώρες, δεν θα θυμηθείτε τίποτα απο όσα κάποτε αγοράσατε. Θα θυμηθείτε όμως σίγουρα κάτι που καταφέρατε, απο ένα μικρό χαμόγελο στο πρόσωπο κάποιου μέχρι μια μάχη που σας έβγαλε νικητή. Θα θυμηθείτε κάποιες διακοπές, μια φάση που γελάσατε πολύ δυνατά, μια σκανδαλιά που σας έκανε να φάτε ξύλο απο τη μάνα σας, μια νέα πόλη που επισκεφτήκατε, μια ωραία ταινία, ένα βιβλίο που σας ταξίδεψε. Όλα τα άλλα θα έχουν σβηστεί. Η ζεστασιά που σας έδωσε το ταξίδι σας στον κόσμο, ο κόσμος ο ίδιος θα είναι το πρώτο σας καταφύγιο στα δύσκολα. Μια μυρωδιά, μια γεύση...
Καλή χρονιά!
Να στε δυνατοί και αισιόδοξοι! να προσπαθείτε για το καλύτερο ακόμη κι αν αργεί, ακόμη κι αν δεν φαίνεται να έρχεται. Να έχεις ελπίδα κι αγάπη! Να μιλάς, να ακούς, να μαθαίνεις. ΝΑ ΖΕΙΣ!

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

Κυριακή και γιορτή!

Σήμερα είναι τα κανονικά μου γενέθλια! Σήμερα κλείνω τα 36!

Μερικές φορές ο χρόνος είναι σχετικός, άλλες πάλι φορές ο χρόνος μετράει τόσο που ένα λεπτό είναι πολύ κρίσιμο για την υπόλοιπη ζωή σου ή ένας μήνας...

Στα 36 λοιπόν σήμερα και δεν νιώθω καθόλου "μεγάλη".
Νιώθω αρκετά χαρούμενη, δυνατή και δυναμική στο να κάνω νέα πράγματα, στο να ταξιδέψω στο να δώσω χρόνο απο τη μέρα μου στους άλλους, στο να δουλέψω, να αγαπήσω, να κάνω όνειρα.

Τα όνειρα ξέρεις δεν είναι εύκολα... όταν είσαι καλωδιωμένος με τους ορούς και κάνεις χημειοθεραπεία ακόμη και τα όνειρα μοιάζουν μακρυνά, δεν έχεις τη δύναμη να τα κάνεις! 

Σήμερα ονειρεύομαι....ονειρεύομαι να γίνω κάτι άλλο όταν μεγαλώσω. 
Δεν μπορώ ακόμη να δω τον εαυτό μου να γερνάει, ίσως αυτό μου δίδαξε η ζωή. Είμαστε εφήμεροι και δεν πρέπει να παίρνουμε τίποτα ως δεδομένο. Ίσως είναι καλό που το ξέρω πλέον αυτό. Ίσως έπρεπε να το μάθω για να ζω όπως ζω σήμερα. Όχι δεν ζω ακραία... άρα μάλλον για να κάνω τις σκέψεις που κάνω σήμερα. 

Στα 36 σήμερα, αν κοιτάξω πίσω σκέφτομαι πως ευτυχώς ο κακρίνος δεν είναι το μόνο που θυμάμαι. Ευτυχώς το τέρας που γεννιέται μέσα μας δεν μου τα στέρησε όλα. Θα ήταν μεγάλο κρίμα.
ένα δάκτυλο φύσης & τέσσερα δικά μου
Θυμάμαι διάφορα... πως κάποτε υπήρχε ένα κορίτσι πολύ carefree που της άρεζε η θάλασσα και το καλοκαίρι αλλά και ο χειμώνας γιατί είχε τότε γενέθλια, δεν ήξερε καλά καλά τι θα πεί "ζωή" αν και είχε διαβάσει σπουδάσει και ταξιδέψει. Μια αρρώστια όπως ο καρκίνος σου φέρνει τούμπα ότι ως τότε ήσουν, σου σκίζει το μέσα σου...όχι η επέμβαση αλλά οι χημειοθεραπείες...η αγωνία αν θα πας καλά...το ζόρι σου με τη νέα πραγματικότητα.

Δεν θα πώ εύκολα το "όλα περνούν".
Ναι περνούν αλλά όχι υπερ εύκολα. Γιατί πάνω απο όλα είμαι ρεαλίστρια με τη ζωή.  Όλα περνούν κάποια στιγμή και όπως έχω ξανα γράψει ευτυχώς για όλους τους ανθρώπους, ο πόνος ξεθωριάζει...ο θυμός μπορεί και αλλάζει χρώμα, γίνεται όλο και πιο μικρός επίσης.

Όσα χρόνια κι αν περάσουν απο την ατυχή μου συνάντηση με τον MR C αυτό που έχω να πω είναι πως η ΕΛΠΙΔΑ είναι μεγάλο πράγμα...η ΑΓΑΠΗ ακόμη μεγαλύτερο...και η ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ πλαισιώνει και τα δύο!
Να ελπίζεις για το καλύτερο, να ελπίζεις για ήλιο ακόμη κι όταν βρέχει μέρες πολλές. Να ξεκινήσεις  να αγαπάς τον εαυτό σου και σιγά σιγά πολύ πολύ τους άλλους. Να πιστεύεις στους ανθρώπους, να πιστεύεις στους καλούς γιατρούς...στα θαύματα και σε ότι σε κάνει να πιο δυνατό!
Θα κερδίσεις σταδιακά με την ελπίδα και την αγάπη, με τους ανθρώπους! Με την όρεξη για ζωή! Γιατί η ζωή όσες δυσκολίες κι αν έχει...άλλες τόσες χαρές έχει. Χαρές μικρές και "εύκολες", χαρές και ομορφιές!
Σήμερα είναι η δική μου πρωτοχρονιά, ξεκινάω ένα ακόμη ταξίδι, αρχίζω να γεμίζω νόστημα τις μέρες μου με χρώματα, αρώματα και γεύσεις.
Σας φιλώ όλους!
Ιόνιο! Η αγαπημένη μου παραλία,καλοκαίρι 2016





Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016

H φανέλα με το νούμερο 9

Αυτή η φανέλα (μεταφορικά) φορέθηκε σήμερα. Απο μένα!

Ω ναι! Εννέα ολόκληρα χρονάκια πριν το πρώτο νυστέρι επάνω μου! 2007-2016 κι όπως έγραψα σε μια καινούρια φίλη μου, ειμαι alive and kicking!

Θα μου άρεσε πολύ να γράψω πως είμαι και cancer free αλλά όλοι ξέρετε πως ξανα συναντήθηκα με τον Mr C (κύριο Κάπα) και το 2014...Σήμερα λέω "δεν πειράζει το διπλό στη ζωή", αρκεί να είμαστε καλά. Όταν όμως εκείνη τη νύχτα ο γιατρός μου μίλησε για ένα δεύτερο καρκίνο, μου ήρθε μια μεγάλη χαστούκα, είπα "ώπα, εδώ είμαστε πάλι...ΠΑΛΙ;;;". Τα λόγια του ινσίτου του γιατρού ήταν η παρηγοριά μο, δλδ στη γέννησή του! Κι έτσι και ήταν...ευτυχώς διακόψαμε την "κύηση" αυτού του κακού δαίμονα που σου κάνει τη ζωή στράφι και δεν γεννήθηκε (κανονικά) ποτέ.

Κι έτσι σήμερα τερματίζω 3/12/2016 τα 9 χρόνια καλά.



Φέτος δύο άτομα... μια καλή φίλη και η ξαδερφούλα μου 10 ετών μου ευχήθηκαν ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ (κατά λάθος...) Η φίλη μου μάλλον με είχε ακούσει πολλές φορές να λέω για τις 3/12 οποτε μπερδεύτηκε γιατί τα γενέθλιά μου είναι έτσι κι αλλιώς Δεκέμβρη... και η ξαδερφούλα μου ίσως άκουγε να μιλάνε οι θείοι μου για εκείνη τη μέρα. 
Όπως και να χει ένα μεγάλο χαμόγελο άστραψε στο πρόσωπό μου όταν άκουσα τις ευχές! Είπα φυσικά ευχαριστώ και σκέφτηκα... ΜΟΙΡΑ; ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ; Ω ναι... η ζωή μου έδωσε μια δεύτερη ευκαιρία...έτσι πρέπει να το δώ, κι έτσι το βλέπω! Αν έχανα αυτή τη δεύτερη ευκαιρία, θα έχανα και αυτό που ζω σήμερα.. θα είχα μείνει στάσιμη στο 2007 και μια ανάμνηση, μια φωτογραφία για γονείς, συγγενείς και φίλους. Όμως ναι, στάθηκα τυχερή μέσα στην ατυχία μου, το βρήκα και το ξεπέρασα! 

Φέτος όντως αγκάλιασα τη σημερινή ημερομηνία ως δεύτερη ευκαιρία στη ζωή. Αν δεν υπήρχε αυτή η επέμβαση, δεν θα ήμουν εδώ μπροστά στον υπολογιστή μου να σας γράφω. 

ΕΠΕΖΗΣΑ και το ΓΙΟΡΤΑΖΩ! 

Συμβιβάστηκα με όλα στη ζωή και ζω καλύτερα!
Συμβιβάστηκα με το ότι δεν θα έχω ποτέ το σώμα που είχα!
Συμβιβάστηκα με το ότι δεν θα κάνω ποτέ δικά μου παιδιά!
Συμβιβάστηκα με το ότι το χέρι μου δεν θα είναι όπως παλιά...είναι χειρουργημένο και πρέπει πάντα να το προσέχω δίχως βάρυ κτλπ 

Η ζωή διδάσκει πως μερικές φορές το να κάνεις συμβιβασμούς δεν είναι και τόσο άσχημα. 
Μπορείς να κάνεις συμβιβασμούς ξέροντας όμως οτι ΖΕΙΣ, συνεχίζεις να βλέπεις τον ήλιο του καλοκαιριού και να νιώθεις στο πρόσωπό σου το κρύο του χειμώνα. Εξακολουθείς να κάνεις βόλτες με το ποδήλατό σου, μακροβούτια, να πας για περπάτημα να κάνεις ότι σε ενδιαφέρει, αγαπάς και σε κάνει να νιώθεις καλά. 

Γενικά και μόνο που είσαι καλά, σε κάνει να χαίρεσαι!  
Έτσι σήμερα ήμουν πολύ χαρούμενη. Έτσι απλά, έτσι απο μόνη μου!

Για όσους ξεκινούν τη μάχη τους αυτές τις μέρες έχω να πω: 
Καλό κουράγιο και να ευχηθώ καλή δύναμη! 
Να σας πω απο τη δική μου πείρα ότι το μόνο που δεν μένει ίδιο είναι ο χρόνος!
Θα περάσει ο καιρός, θα περάσουν τα δύσκολα και θα ξανα βγείτε στην επιφάνεια της
θάλασσας, θα τελειώσει αυτό το μακροβούτι στο σκοτάδι!
Χρειάζεστε πίστη και υπομονή!
Σας φιλώ! 





Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2016

December loading!

Βρε πώς περνάει ο καιρός... απο καλοκαίρι σε χειμώνα ξανα βρισκόμαστε!!!!

Αρκεί να είμαστε καλά κι ας βρισκόμαστε και πιο αραιά....
Είμαι καλά, με βάση και την πρόσφατη εξέτασή μου... Ένανα μια αξονική θώρακος (εγώ τη ζήτησα περισσότερο απο το γιατρό) για να δω τι παίζει με το μέσα μου, τουλάχιστον το σωματικό! Τα πνευμόνια λοιπόν μια χαρά! Και καμία αλλοίωση λόγω τσιγάρου παρελθόντος και λίγου νιν!

Πηγαίνοντας προς την εξέταση την Παρασκευή, δίχως θλίψη, δίχως πίκρα... σκέφτηκα...
κανείς υγιής δεν ξέρει πως είναι να ΜΗΝ είσαι υγιής.  Κι εγω δεν θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που ένοιωσα υγιής. Υγιής είμαι στο σώμα (πλέον) αλλά σαν αίσθηση...σαν σιγουριά...σαν κατάσταση μυαλού, σαν αποτίναγμα εννοιών! Γιατι όταν είσαι υγιής δεν βιώνεις με τα μπούνια την υγεία σου ποτέ, ειδικά όταν το "2" είναι ο πρώτος αριθμός της ηλικίας σου... θεωρείς την υγεία πάντα δεδομένη. Θα βλέπεις, θα ακούς, θα έχεις δύο πόδια δυο χέρια, θα απολαμβάνεις τον αθλητισμό σου, τις βόλτες, τις ταινίες, τους καφέδς, τα ποτά και τα τσιγάρα, τα γέλια τα δυνατά, τα ξενύχτια, τον έρωτα. Όμως αν αρρωστήσεις, απο εκείνο το σημείο "0" μηδέν και μετά... τίποτα δεν είναι το ίδιο... Το έγραφα τύπου κλισέ χρόνια πριν εδώ, το βιώνω στο πετσί μου πλέον.
Παντα έχουμε το νου μας εμείς που παλέψαμε με τον καρκίνο πάντα μα πάντα! Στις εξετάσεις ειμαστε μόνοι, ακόμη κι αν μας συνοδεύει κάποιος, και στις μαυρες μας σκέψεις πάλι μόνοι είμαστε  και στην υποψία κινδύνου κ θανάτου μονοι κι εκεί. Και μαθαίνουμε όταν ο ακτινολογος μας καλει στο μονιτορ (προχθες συνέβει) μαθαίνουμε να είμαστε κουλ, του στυλ βαθιά ανάσα και "οτι γίνει". ... 10 χρόνια χρειαστηκαν για να κανω τη σύνθετη αυτή σκέψη πως οι υγιείς είναι σε αλλο στρατόπεδο απο αυτό το δικό μας. Γιατί σας φαίνεται απίστευτο;;; Εδώ οι straight απο τους gay νιώθουν πως κατοικούν σε διαφορετικό πλανήτη. Το ανθρώπινο είδος δύσκολα αποδέχεται τη διαφορετικότητα και αυτό το "στη θέση του" δεν υπάρχει... 

Δεν θυμάμαι επίσης πως είναι να εχεις ενα χερι "γερό", μη χειρουργημένο και να μη το νιωθεις βαρυ κ πρησμένο καθε μερα, να το νιωθεις δυνατο και έτοιμο για πάσα χρήση :-D. Να μπορείς να κάνεις τα πάντα δίχως φραγμούς! Απο καταχρήσεις, ως extreme sports. 

Θα μου πείτε, την υγειά μας να χουμε! Θα συμφωνήσω... αρκετές φορές όμως μου έχει περάσει απο το μυαλό μου (ειδικά εγώ που δεν εχω δική μου οικογένεια και υποχρεώσεις) πως το οτι έγινα καλά, χαροποίησε και ανακούφισε πρωτίστως τους δικούς μου, και μετά εμένα... Γιατί τις ημέρες που γινόμουνα καλά, καταλάβαινα ώρα με την ώρα πως ερχόμουν αντιμέτωπη με τον πιο μεγάλο συμβιβασμό της ζωής μου! Αυτό του να αναγκαστώ να αφήσω πίσω τη ζωή που είχα ως τα 27 και έναν άνθρωπο, εκείνων των φωτεινών φωτογραφιών της νιότης μου... όπως τα φιδια που αλλάζουν δέρμα... να πέσει το ξερό, το ταλαιπωρημένο απο την αρρώστια, το κουρασμένο, το πρησμένο το...το...το... και να βγει ένα άλλο. Μα μια χαρά ήταν το προηγούμενό μου δέρμα πριν τον καρκίνο! Αλλά που να πεις τη γνώμη σου; Και ποιος να σε ακούσει.....


Το να βρίσκεις έναν άνθρωπο που πέρασε τα ίδια και να βλέπεις τον εαυτό σου μέσα απο αυτόν είναι μοναδικής αξίας. Γελασαμε πολύ την παρασκευή με ένα φίλο μου που έχει νοσήσει κι αυτός, καναμε black humour με την παλιοκατασταση μας. Δε σταματουσαμε να γελάμε με το θάνατο τις αρρώστιες, το ποσο σπαστικό είναι να προσέχουμε παντα και να μην καπνίζουμε, να μην πίνουμε, να μη ξενυχτάμε.  Γιατι να κάνουμε όλους αυτούς τους συμβιβασμους ενώ η ζωη είναι έτσι κι αλλιώς  μικρή!

Μερικες φορές λοιπόν θες μια ακομη χαμενη  ψυχή για να νιώσεις πως δεν είσαι μόνος αλλά ακροβατείς μαζί με πολλούς!

Η μισή ζωή έφυγε, πάμε για την επόμενη μισή!

Το να γίνεις ένας άλλος άνθρωπος είναι "ένα ατύχημα, μια διάγνωση, ένα απροσδόκητο τηλεφώνημα, ένας νέος έρωτας, ένα ράγισμα της καρδιάς μακριά! Πόσο -όμορφα- εύθραυστοι είμαστε; Όλα αυτά γίνονται σε μια και μόνο στιγμή μα μας αλλάζουν για πάντα!   

Αγκαλιάστε, αγαπήστε! Όλα τα άλλα κάποτε τελειώνουν, ή αλλάζουν για πάντα!

Πέμπτη, 8 Σεπτεμβρίου 2016

Δέκα χρόνια μετά (approx)

Η σημερινή ανάρτηση με βρίσκει με 760 posts στο ενεργητικό μου...χμμμ μάλλον λιγα δεδομένων των χρόνων αλλά όσοι με παρκολουθείτε απο το 2007 ως σήμερα ξέρετε οτι έχω υπάρξει και απούσα κατα διαστήματα..σε περιόδους δηλαδή που η ζωή με πήγαινε κάπου λίγο πιο μακριά απο τον καρκίνο. Ξανα γύρισα με απανωτά posts όταν το 2014 παλι ενοχλήθηκα απο αυτόν τον τέρμα ανεπιθύμητο επισκέπτη που μου αναστατώνει τη ζωή. 

Κι απόψε πάλι εδώ... Με μερικές σκέψεις.

Με αρκετή απόσταση απο θέματα υγείας, τουλάχιστον δεν είμαι τακτικά σε κάποιο νοσοκομείο, (ωστόσο παραμένει ο ετήσιος έλεγχός μου κάπου το Νοέβρη και εκκρεμεί τέλη αυτού του μήνα και η γυναικολογική μου εξέταση) αυτό που πλέον μένει να κάνω (χονδρικά) είναι να συγκεντώνομαι μέρα με τη μέρα σε αυτό που τώρα ορίζω ως ζωή μου. Και το κάνω με μεγάλη επιτυχία πέρα απο κάποια διαλείμματα όπου κάτι στη ζωή μου δεν τσουλάει.

Πρόσφατα, απο την προηγούμενη εβδομάδα, νιώθω πως κάπου κόλλησα, πως δεν έχω το ίδιο πάθος για ζωή. Αναρωτιέμαι αν εμείς οι καρκινοπαθείς αποκτάμε σε κάποιο σημείο κάποιο τύπου "επίκτητο" πάθος για ζωή. Με άλλα λόγια αναφέρομαι στο ότι όταν όλα τελειώνουν, τα νοσοκομεία, οι χμθ, οι ακτινοθεραπείες, οι λευκές ρόμπες, τα χειρουργεία, τοτε θες να "φας" όλο τον κόσμο, να ταξιδέψεις, να γελάσεις, να χαρείς, να κάνεις πράγματα, να πας στη θάλασσα, να κάνεις φίλους, να βρεις παλιούς αγαπημένους ανθρώπους, να ανασάνεις! να νιώσεις ζωντανός. Μετά απο 3-4 χρόνια, η περιπέτειά σου γίνεται όλο και πιο μακρινή και μπαίνεις σε ένα καλούπι καθημερινότητας, κάνεις πράγματα με όρεξη αλλά όχι με εκείνη που "ήθελες να φας τον κόσμο". Και μετά απο δέκα χρόνια (ο τόνος μου δεν είναι αχάριστος καθόλου) πέφτεις έτσι σε ένα περίεργο κενό.

Αυτές τις μέρες λοιπόν νιώθω ότι έχασα το πάθος μου για τη ζωή. Κάνω δεν κάνω κάτι, δεν μου κάνει τη διαφορά. Ίσως όλοι οι άνθρωποι να το παθαίνουν αυτό. Όμως απο την άλλη βαρέθηκα να ψάχνω τον εαυτό μου (πως λέει η έκφραση "δεν ήμουν ο εαυτός μου" "είμαι ο εαυτός μου"). Διάφορα φιλοσοφικά ερωτήματα με κατακλήζουν, και ποιος είναι ο εαυτός;;;; Είναι ότι είχαμε πριν; Είναι αυτό που είμαστε σήμερα; Είναι αυτό που θα γίνουμε;

Μπορεί απλά να περνάω μια φάση αυτή την περίοδο και ποιός θα με ακούσει...;

Χθες μου είπε η "Σ" οτι της αρέσει να εξελίσσεται. Ωραία σκέφτηκα, και ποιος είπε όμως οτι δεν εξελίχθηκα εγώ;

Θυμώνω με τους ανθρώπους κατα καιρούς που θεωρούν ότι η μόνη εξέλιξη σε αυτή τη γη είναι να παντρευτείς και να κάνεις ένα παιδί. Φυσικά αυτά τα δύο είναι φοβερά και τρομερά, ειδικά το παιδί, αλλά η εξέλιξη θεωρώ πως είναι πολλά πράγματα μαζί. Επίσης νευριάζω με ατάκες του στυλ "οταν βγαίνεις έξω, δεν θα φαίνεσαι διαθέσιμη, πως και δε σε φλερτάρουν;". Ελεος, tres banale και πάντα φυσικά κάποια παντρεμένη φίλη θα στο πει... οι ελεύθερες απλά ξέρουν και δεν ρωτάνε.

Όσο περνάνε τα χρόνια οι γύρω μου σβήνουν απο τη μνήμη τους όλο και πιο πολύ τη δική μου περιπέτεια. Κάτι άλλο κάνουν με τις ζωές τους, κάποιους άλλους ανθρώπους έχουν στο προσκήνιο κτλπ κτλπ. Οκ, ειναι αλήθεια πως ούτε εγώ η ίδια δεν τα ανακαλώ καθε μέρα, όμως τι να κάνουμε που οι δικές μου οι πληγές είναι μαζί μου πάντα, πάνω στο σώμα μου...; Μα γίνεται να ξεχάσω εγώ;;;

Μια φίλη προχθές (που δνε ήξερε για μένα ) μου είπε πως η αδερφή της νόσησε πολύ light και μου λέει "όπως όμως και να χει, απο σημερα αλλαξε η ζωή της, είσαι πάντα υποψιασμένος πως κάτι μπορεί να πάθεις"...

Αρκετοί φίλοι θεωρούν πως πρέπει να προχωρήσω με την προσωπική μου ζωή (οι γονείς μου ούτε μου το συζητούν...) μα ποιό είναι αυτό το ΠΡΕΠΕΙ; Και ποιος ξέρει ποιο ειναι το προσωπικό μου timing;

Δεν μου αρεσουν τα πρεπει, δεν μου αρέσει η κατήχηση μα ουτε και η "βοήθεια" που ακόμη και η "Σ" μου πέταξε χθες. Δεν θέλω βοήθεια στα προσωπικά, θεωρώ πως η καθεμιά μας αν βρει κάποιον και είναι αυτός θα το καταλάβει...

Θα είχε ενδιαφέρον αν μου γράφατε εδώ ομοιοπαθούσες πως το χειριστήκατε, γιατί πιστεύω οι περισσότερες δεχτήκατε κάποιου είδους τέτοια πίεση απο το περιβάλλον σας. Εγώ αυτό που θέλω είναι τα αγαπημένα μου πρόσωπα να καταλαβαίνουν ότι δεν είναι τα πράγματα τόσο εύκολα για εμένα με όλα όσα έχω περάσει. Οκ, δεν είναι ακατόρθωτα αλλά δεν είναι εύκολα. Το να το παίζει η κολλητή μου "εγώ θα ήμουν σε σχέση" "εγώ θα είχα παντρευτεί" και διάφορα άλλα δεν με βοηθάει...Και όπως και να χει η φιλία πότε ήταν ή έγινε ανταγωνισμός. Ο καθένας έχει τη ζωή του, και προσπαθει καθημερινά και κάνει ότι μπορεί.

Οι άνθρωποι...δεν χρειάζονται πάντα συμβουλές...
Μερικές φορές...το μόνο που χρειάζονται είναι...
ένα χέρι για να κρατηθούν...ένα αυτί...να τους ακούσει...και μιά καρδιά...που να μπορεί...να τους καταλάβει...

Μικρός Πρίγκιπας..

Έχουμε ανάγκη απο ανθρώπους που ξέρουν τι θα πει δύσκολα, που σέβονται τις μαύρες μας εκείνες μέρες, που θυμούνται και δεν ξεχνούν απλά επειδή πλέον δουλεύουμε και τρέχουμε πάνω-κάτω όπως το 80% του πλανήτη.
Γιατί κάποιοι γύρω μας θεωρούν πως αν μας "χαιδέψουν" λίγο κακό θα μας κάνουν; Υπάρχουν πολλές φορές που σκέφτομαι πως παρόλες τις δυσκολίες της ζωής δεν σκλήρυνα αλλά γέμισα ακόμη περισσότερες ευαισθησίες. Έχω δώσει επίσης πολλή αγάπη στους οικείους μου, μάρτυρες όλοι. Όμως πάντα για κάποιους γύρω μου θα κάνω κάτι λάθος, κάτι που αυτοί θεωρούν πως στη θέση μου θα το κάνανε πιο σωστά.
Λυπάμαι....αυτό το "στη θέση σου" δεν υπάρχει ρε παιδιά τα χουμε ξανα πει.
Σας φιλώ όλους έναν έναν. Είμαι καλά στυν υγεία μου ως το επόμενο τσεκ απ. Πέρασαν 4 χρόνια απο τότε που μπήκα στη δεύτερή μου σχολή και τυπικά οι παρακολουθήσεις τελείωσαν, μένουν μερικά μαθήματα, η ερευνητική & η πτυχιακή και δεύτερο πτυχίο (σε κανα δυο χρόνια) ε.....είναι κι αυτό μια εξέλιξη ;-) :-)

Υ.Γ θα προσπαθώ να σας γράφω πιο συχνά!









Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

Αύγουστος όπως

Αύγουστος όπως και κάθε χρόνο.... Μήνας ζεστός και όμορφος, υγρός και μακάρι ατελείωτος. 
Ο Αύγουστος έχει τις περισσότερες εικόνες των παιδικών μας χρόνων. Οι μυρωδιές απο καρπούζι, οι φωνές απο τα ανοιχτά παράθυρα, τα γέλια στη θάλασσα, ο ήχος απο τα κύματα... όλα αυτά μαζί είναι ένα παζλ όχι μόνο για τις αισθήσεις ερεθιστικό αλλά και για τη μνήμη.
Η θάλασσα είναι η αγαπημένη μου, είναι αλήθεια. Απο την αρχή αυτού του blog ως σήμερα αυτό δεν έχει αλλάξει. Κι ας λένε πολλοί "μεγάλοι" : "η θάλασσα είναι για τα παιδιά". Όχι είναι και για τους μεγάλους, κι αν τόσο το πιστεύετε αυτό, ε τότε πείτε πως είμαι ένα μεγάλο παιδί. 

"That's my problem.. I feel too much or nothin"

Είναι όμορφη η θάλασσα, το υγρό στοιχείο κι η δύναμή της να κάνει ότι θέλει. Να γίνει λίμνη, ήρεμη και κάλμα, να γίνει βουνό σηκώνοντας κύμα ψηλό, να αλλάξει τη μορφή μιας παραλίας, να βάλει και να βγάλει τα βότσαλα έξω. Έχει τόσες δυνατότητες και τέτοιο μυστήριο που δεν μου φαίνεται περίεργο όταν παρομοιάζουν τη γυναικαία φύση με τη θάλασσα. 

Στη θάλασσα ήμουν και σήμερα, και τόσες μέρες εκεί είμαι, εκεί πάω... Απο τις 17 Ιουνίου φέτος. Πάω-γυρνάω εκεί. Πρόλαβα να πεταχτώ και στα τιρκουάζ νερά του αγαπημένου μου Ιονίου και να μαι πάλι πίσω στη βάση μου με τη "Σ" και τον μικρό της μπόμπιρα ετών 2 plus πλέον. 

Τα χρόνια τρέχουν, οι ζωές τρέχουν, ταιριάζουν, αλλάζουν, καλπάζουν, γεμίζουν, αδειάζουν. Όλοι πάμε προς κάπου. Δημιουργούμε, βιαζόμαστε, χανόμαστε, βρισκόμαστε, μπερδευόμαστε, σκεφτόμαστε, λυπόμαστε, συγχωρούμε, θυμόμαστε, πέφτουμε, σηκωνόμαστε, συνεχίζουμε, σταματάμε, βαλτώνουμε, ανανεώνουμε σχέσεις, ανθρώπους, σκέψεις, μυαλά κι εικόνες. Κάτι που ξεχωρίζει τον άνθρωπο μέσα σε όλλλλλλληηηηηη τη φύση είναι η δυνατότητα εξέλιξης του νου του.

Λοιπόν φέτος το καλοκαίρι πήγα στο νησί, εκεί που τα έχουμε πει χιλιάδες φορές ήταν το αξέχαστό και τελευταίο cancer free καλοκαίρι (πάλι καλά έχω κι αυτό το blog να τα αναμασώ γιατί η "Σ" δε θελει να ακουει για το παρελθον) και φέτος, εν έτη 2016 και δη καλοκαίρι μπορώ να σας πω πως αν και ήμουν εκεί δεν ένιωθα καμία πληγή και καμια νοσταλγία.

Πέρασαν πολλά χρόνια απο το 2007 και αναγκάστηκα να αφήσω πίσω μου πολλά. Τολμώ να πω ΟΛΑ. Πως έγινε αυτό κι εγώ απορώ.... Δεν ξέρω πως αλλά έγινε. Έκανα μια αυτοίαση...αν υπάρχει κάτι τέτοι. Έβαλα στόχο να θωρακίσω τον εαυτό μου κι αυτό σημαίνει κι απο εμένα την ίδια. Προσάρμοσα σταδιακά τις σκέψεις μου, προσπάθησα να μη λυπάμαι που ήρθαν τα πάνω κάτω απο τη στιγμή που νόσησα και μετά. Έβαλα τα δυνατά μου να μη στεναχωριέμαι για το ότι η σχέση μου με τη "Σ" άλλαζε καθώς έδαφος κέρδιζε ο πλέον σύζυγός της και φυσικά αργότερα το παιδί της. Δηλαδή έμαθα με τον καιρό πως η κολλητή μου δεν θα γινόταν άλλο να με έχει τοπ προτεραιότητα. Δεν την αδικώ, σε όλα τρέχει ότι τη χρειαστώ και μεγάλο μέρος της καθημερινότητας το περνάμε μαζί. Και περνάμε καλά, παρόλα τα 10 χρόνια φθοράς, παρόλο το κάθε μέρα έχουμε πάντα πράγματα να πούμε αλλά σίγουρα, ένας κύκλος μεταξύ μας έκλεισε για πάντα. Εμένα τότε μου είχαν έρθει όλα μαζί... εμ καρκίνος, εμ turning point η φίλη όδευε προς σοβαρή δέσμευση. Όσο περνάει κι άλλο ο καιρός, θυμάμαι μαζί της τα καλά περισσότερο παρα τα κακά...

Γενικά η νέα πραγματικότητα είναι τώρα για μένα. Σήμερα που γράφω είμαι ο τωρινός μου εαυτός. Τότε ήμουν μια κοπέλα 27 ετων που αν με είχες γνωρίσει εκείνο το καλοκαίρι και έπειτα με ξανα έβλεπες αυτό, φέτος, δεν θα με αναγνώριζες. Πυροβολημένη δις απο την απειλή του θανάτου μέσω της αρρώστιας που ξεκάνει εκατομμύρια σε αυτόν τον ντουνιά (αλήθειες λέμε ρε φίλε) έγινα κάτι άλλο. Δεν μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου ή να με ψυχολογήσω απόλυτα αλλά οχυρώθηκα. Έσφυξα δόντι και είπα στον εαυτό μου πως δεν θα αφήνω να με "χαλάνε" πολλά γιατί έτσι δε βγάζεις άκρη ούτε με τους ανθρώπους μα ούτε και με τη ζωή. Αυτή βέβαια τη στάση μου προς τη ζωή μου πήρε 10 χρόνια να την καταφέρω. Φαντασου.... δέκα χρόνια να προσπαθείς να βάλεις τα πράγματα σε μια σειρά... Να δεις τι κολλάει με τι, τι πετάς, τι κρατάς, με ποιά η καρδιά σου ματώνει, με ποια μεγαλώνει, με ποια ορθώνεται.... Δύσκολο, πολύ θα έλεγα...Να μάθεις το "όχι" εξίσου δύσκολο, να θέτεις τα "θέλω" σου και πάλι ζόρικο. Να συνεχίσεις να αγαπάς τον εαυτό σου. Δεν είναι εύκολα αυτά. Το λέω συχνα πως η μεγαλύτερη μάχη είναι αυτή που δίνεις με τον εαυτό σου. Πραγματικά δεν ξέρω αν το καταλαβαίνει κανείς απο τους γύρω μας το τι παιρνάμε μέσα μας ακόμη κι όταν το κεφάλαιο χημειοθεραπείες λήξει. Και φτάνεις σε ένα σημείο να γίνεσαι και επιεικής με τους άλλους που δεν σε καταλαβαίνουν.

Φέτος περνάω μια ζεν περίοδο. Ελάχιστα είναι πλέον ικανά να μου χαλάσουν τη διάθεση. Μη με ρωτάς αν αυτό είναι καλό ή κακό... δεν ξέρω... κάποιος μπορει να το δει ως χαζό και επίσης ως παραίτηση απο τη ζωή. Ουφ δεν ξερω, δεν ξερω, δεν ξερω. Προσπάθησα να γίνω κάτι άλλο. Να πάψω να είμαι συναισθηματική. Να κόψω τους δεσμους με το παρελθόν να κοιτάω μπροστά και να μην κάνω αναδρομές. Το πέτυχα. Ήταν καλό; Έκανα καλό; Δεν ξέρω. Ξέρω πως ζω πιο ήρεμα. Δεν περιμένω πολλά απο τους άλλους κι αυτό μου βγαίνει σε καλό. Κι απ την άλλη ποιος μας είπε ποτέ πως πρέπει να ζούμε και τι είναι η ζωή;;; Ουφ κανείς...! Κι αν απόψε που γράφω όλα αυτά κάνω μια μικρή παύση και σκεφτώ "Και γιατί ρε συ έγινα λιγότερο συναισθηματική; Τι είναι το συναίσθημα; Μπας και είναι αυτό που μας κάνει όλους να ξεχωρίζουμε μεταξύ μας; Και γιατί κάποιος να αλλάξει απέναντι στα πράγματα τόσο πολύ; Απο φόβο μη πληγωθεί κι άλλο."

Μερικές φορές αν σταματήσουμε αυτό που κάνουμε και πάρουμε μια μεγάλη ανάσα και κλείσουμε για λίγο τα μάτια, μπορεί και να καταλάβουμε σαν αστραπή πως ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΙΠΟΤΑ. Γιατί τόσος ντόρος; Αφού σωστό και λάθος δεν υπάρχει, γιατί πασχίζουμε κάθε μέρα για να αποδείξουμε κάτι, ακόμη και στον ίδιο μας τον εαυτό; Γιατί εγώ έπρεπε να χαλαρώσω και να αλλάξω το μέσα μου; Δεν εχω απάντηση... ίσως για να ηρεμήσω εγώ, ως Sweet December και όχι για τους άλλους. Σίγουρα έγινα βέβααι για για εκείνους πιο συγκαταβατική, πιο ευχάριστη παρέα με το να μη τρώγομαι με τα ρούχα μου, με την κολλητή μου και την οικογένειά μου και με το να μη μιλάω συνέχεια για την αρρώστια.

Φέτος έχω σχεδόν μια ανεξήγητη κι ανομολόγητη ευγνωμοσύνη προς τη ζωή. Αρκούμαι σε χαλαρούς ρυθμούς και σε λίγα. Ποιός, εγώ που έτρωγα τα λυσσακά μου για να κάνω συνέχεια πράγματα. Δεν μίσησα τη ζωή ποτέ... έτσι τουλάχιστον θυμάμαι...Απλά συνέχισα με νέα δεδομένα, μη μπορώντας να κάνω κάτι άλλο. Μια φίλη προχθές είπε μεγάλη αλήθεια για τον καρκίνο... είπε "όταν ακούς πως έχεις καρκίνο είναι σαν να πέφτεις σε τοίχο. Δεν ξέρεις που να πας, τι να κανεις, αδιέξοδο. Πέφτεις σε τοίχο και δεν μπορεις να πας πουθενά, δεν μπορείς να κουνηθείες για ένα διάστημα" true story λοιπόν....

σας αφήνω με μια φωτογραφία
για να δροσιστείτε... Η "Σ" διάβαζε το βιβλίο της σήμερα στη θάλασσα δίπλα μου κι εγώ έπαιζα με την ενός έτους μου φωτογραφική μηχανή.

Φιλιά σε όλους!!!!! Αγκαλιάστε τη ζωή γιατί αυτή έχουμε ως μια και μοναδική....!