ΤΟ ΚΟΧΥΛΙ / Ελύτης

Έπεσα για να κολυμπήσω
κι άφησα την καρδιά μου πίσω

ʼφησα την καρδιά μου χάμω
σαν το κοχύλι μες στην άμμο

Πέρασαν όλες οι κοπέλες
με τα μαγιό και τις ομπρέλες

Ύστερα πέρασαν οι φίλοι
κανείς δε βρήκε το κοχύλι

Χρόνους και χρόνους κολυμπάω
που να 'ν' η αγάπη για να πάω

Έφαγε η θάλασσα το βράχο
κι έμεινε το νησί μονάχο.

Πόσο εύκολο είναι να βρεις το κοχύλι μες την άμμο;;;Θέλει υπομονή....Το είχες αφήσει εκεί για να το βρουν οι φίλοι και να το πάρουν σπίτι, να το κρατήσουν για πάντα κοντά τους, να τους θυμίζει εσένα, μα εκείνοι δυσκολεύονται! Ο άνεμος, το κύμα, μπερδεύουν το κοχύλι και χάνονται οι φίλοι. Μα αλήθεια, που πήγαν όλοι οι φίλοι;

Καλοκαίρι, ήλιος, θάλασσα, άμμος, βοτσαλάκια...Λες και οι καρδιές σκορπάνε τούτο τον μήνα, κάπου χάνονται, μα που πάνε; Ο Αύγουστος πλανεύει...είναι ο πιο καυτός μήνας του καλοκαιριού, είναι το "8" της ζωής μας...αν το πλαγιάσεις σε χαρτί θα δεις το άπειρο! Αύγουστος, μήνας αγαπημένος. Προφέρεις τις συλλαβές και είναι λες και ακούς τον ήχο της θάλασσας. Κλείνεις τα μάτια και βλέπεις καλοκαίρι. Μπροστά σου περνάνε ατελείωτες εικόνες Αυγούστου, εικόνες μιας ζωής που έζησες ως εδώ, αμέτρητες καλοκαιρινές στιγμές. 

ΟΛΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ξέρουμε ρεαλιστικά πως πέρασε για πάντα, πως δεν θα το ξαναζήσουμε ποτέ, όμως επειδή για εμάς σήμαινε πολλά, έχουμε φροντίσει να το φυλάγουμε καλά μέσα μας.

Το στερνό τους καλοκαίρι

ΠΙΣΩ ΜΟΥ ΓΚΡΕΜΟΣ, ΜΠΡΟΣ ΜΟΥ ΠΟΤΑΜΟΣ!

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑΣ ΦΥΓΑΝΕ, 
ΜΗ ΡΩΤΗΣΕΙΣ, ΜΗ ΡΩΤΑΣ ΠΟΥ ΠΗΓΑΝΕ
ΤΟ ΣΤΕΡΝΟ ΤΟΥΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΨΑΝΕ, ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΤΑΧΤΕΣ ΤΟ
ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΓΡΑΨΑΝΕ....

στίχοι Νίκος Γκάτσος

Πόση αλήθεια κρύβουν τούτες οι λέξεις!
Τα παιδιά που φύγανε, τι γίνανε; Ποιός ξέρει...;
Θα γέρασαν θαρρώ. Το τελευταίο τους καλοκαίρι αρνήθηκαν, είδαν πως τίποτα δεν γίνεται όπως πριν και εγκατέλειψαν, τα παράτησαν, έφυγαν αφήνοντας μοναδικό σημάδι κάπου στο πουθενά το όνομά τους! Α ρε ζωή, τελικά τρία γράμματα!

Με την πρώτη σταγόνα της βροχής

Κάπου τρεις μέρες ακούω το παρακάτω τραγούδι και μαζοχίζομαι
είναι ποίηση Ελύτη,

για καλοκαίρια που γίνανε χειμώνες και ανθρώπους που έφυγαν μακριά μας,
για εμάς που μείναμε "βουβοί"

"με την πρώτη σταγόνα της βροχής σκοτώθηκε το καλοκαίρι, μουσκέψανε τα λόγια..."

"κατά που θα απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός;"

"πολλά τα λόγια που είχανε, μοναδικό τους προορισμό εσένα"

Σας αφήνω ένα τραγουδάκι!

Δάκρυα του Φθινοπώρου...

Έξω απο το παράθυρό μου βλέπω τα μουντά χρώματα του χειμώνα...ακούω το τραγουδάκι σε στίχους Ν. Γκάτσου...το ακούω απο τον Οκτώβρη...

"Σε τραγούδησα σαν μια απέραντη αμμουδιά, σαν μια ροδιά χωρίς κλαδιά"

Ποιός άλλος τρόπος να τραγουδήσεις κάποιον; Να τον αγαπήσεις πραγματικά;;;Να ξέρεις μέσα σου πως έχει τη χάρη μιας όμορφης ζεστής αμμουδιάς μα και ενός δέντρου που έχει μόνο κορμό και όχι καρπούς να δώσει. Η ζωή και οι αντιφάσεις της...
 Να έχει φύγει ένας άνθρωπος απο τη ζωή σου, ή να να τον κοιτάς στα μάτια και να έχει αλλάξει τόσο που να μην τον αναγνωρίζεις πια...
να είναι φθινόπωρο και να αναπολείς τα καλοκαίρια σου τα ξανθά, εκείνα τα έντονα, τα όμορφα χρυσά ακρογιάλια...και ας ατενίζεις σήμερα έναν μελαγχολικό ουρανό.
Να σκέφτεσαι εκείνους που αγάπησες και τους πήρε το κύμα, τα ονόματα που έγραψες στην άμμο και ο αφρός της θάλασσας τα εξαφάνισε την επόμενη στιγμή...το κύμα που έβρεχε πάντα τις πετσέτες μας

Καλημέρα φίλοι μου, ακούστε το τραγουδάκι! Είναι μελωδικό πολύ!

Σήμερα συνέβει

κάτι όμορφο...

γύριζα απο τη δουλειά με προορισμό τη θάλασσα όπου και φάγαμε με του συναδέλφους μου. Στο δρόμο χτύπησε το τηλέφωνο. Στο ραδιόφωνο έπαιζε αυτό το τραγούδι, τραγούδι που με σημάδεψε καθώς το άκουγα καθώς γύριζα απο το νοσοκομείο όπου μου είχαν πει για πρώτη φορά πως είμαι σοβαρά και πως θα κάνω οπωσδήποτε μαστεκτομή. Ήμουν μικρή, τι είχα χαρεί απο τη ζωή; Μόλις 27 ετών (δεν τα είχα κλείσει καν). Στο δρόμο χωρίς να κλαίω μου φεύγανε δάκρυα αλλά οδηγούσα στην εθνική ατάραχη. Το τραγούδι έπαιξε τυχαία εκείνη τη μέρα αλλά επειδή το είχα ήδη σταμπάρει στα fm ανέβασα την ένταση να το απολαύσω παρόλο που ήμουν στις μαύρες μου. James Blunt, Simona το έλεγα μα είναι το "1973". Το έχω ξανα πει, κολλάς με κάποια πράγματα, τα συνδυάζεις κάπως. Εγώ αυτό το κομμάτι έτσι το συνδύασα αλλά ξέρετε κάτι; Δίχως πόνο πια. Έμαθα να ξεπερνάω τον πόνο μου, έτσι απλά, απο μόνη μου, δίχως καλά καλά να κάνω Yoga ή διαλογισμό.

Σήμερα στο αυτοκίνητο, καλοκαιράκι, μετά τη δουλειά, ανοιχτά παράθυρα και στην άλλη γραμμή ένας φίλος απο το νησί. Ανέβασα τη φωνή στο ραδιόφωνο γιατί δεν ήξερα τι να πρωτοαπολαύσω (και μη νομίζετε πως μιλάμε για κάτι ερωτικό με τον φίλο, καμία σχέση). Το μυαλό μου αμέσως πήρε 1000 στροφές "ευτυχία!!!!!!!!!" είπα στον εαυτό μου! Πέρασαν 5 χρόνια, ακούω αυτό το τραγούδι, η ζωή μου έφερε ένα χρόνο κάπου μακριά όπου πέρασα σούπερ και μου χάρισε νέους ανθρώπους που με αγαπάνε και με σκέφτονται. Μα δεν είναι ένα είδος ευτυχίας; Ορίστε είπα στον εαυτό μου η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή! Είμαι πάλι μεσα στο ίδιο αμάξι, στα fm o James Blunt αλλά έξω δεν κάνει κρύο, είναι καλοκαίρι, χαμογελώ στον εαυτό μου! Είμαι καλά, δεν φοβάμαι πια, η περιπέτεια ξεμακραίνει, για κάποιους είμαι σημαντική, μου τηλεφωνούν, ζητούν να με δουν, με αγαπούν. Τι άλλο να γράψω... σας αφήνω με το τραγούδι, σήμερα μου γεφύρωσε όμορφα το παρελθόν με το παρόν! 

Είμαι εδώ, είμαστε εδώ, παρέα! ΟΛΑ ΚΑΛΑ! ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ (τις περισσότερες φορές) σημασία έχει Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ! και όταν τα δεις, θα πεις "άξιζε τον κόπο"!!!!

Ο Γλάρος

εξαιρετικά αφιερωμένο σε ένα πάρα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο, στον πιο δικό μου άνθρωπο, για σένα, που σου αρέσει πολυυυυυύ!για τις θύελλες που μας βρήκαν και τις αντιμετωπίσαμε...σ'αγαπώ

"ΕΛΑ πάμε τώρα, δεν φοβόμαστε την μπόρα" και ας έχω "θύελλα στο νου, θα πετάξουμε παντου"

Αξεπέραστο τραγούδι...

I'm loving angels instead!





ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Δεν θα άφηνα κανένα παραπονεμένο

Nemo στο χαρίζω! Δεν το ήξερα...ή μαλλον δεν το είχα προσέξει!

καλοκαιρινές και θαλασσινές εικόνες με Γαλλικούς στίχους...και μια μουσική που σε ταξιδεύει

Σας ευχαριστώ!

ΕΧΩ ΔΥΟ ΧΑΜΟΓΕΛΑ!
ΤΟ ΕΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΣΑΣ, ΤΟ ΑΛΛΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ!

σας ευχαριστώ για τη δύναμη, για την φωνή σας που ακούγεται δυνατά και σπάει κάθε μοναξιά! Ευχαριστώ την Κ2 που μέσω mail μου χάρισε αυτό το αισιόδοξο τραγουδάκι

"Λέω να στείλω στον φόβο τον φίλο ένα κόκκινο Χ"

It's a beautiful day!

ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΗΝ ΕΝΤΑΣΗ ΤΩΝ ΗΧΕΙΩΝ



Υπάρχουν κάποιες μέρες στη ζωή κάθε ανθρώπου που δεν ξεχνιούνται...

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας που δεν λησμονιούνται. Άνθρωποι που μίλησαν στην καρδιά μας, όλοι όσοι ακούμπησαν πάνω μας καθώς εμείς γέρναμε στον ώμο τους. Εκείνοι που μας σκούπισαν τα δάκρυα, εκείνοι που μας χάριζαν στιγμές ανέμελες, στιγμές με αγάπη...

Υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν σβήνουν ποτέ...

Υπάρχουν μέσα μας πολλές τέτοιες στιγμές, μέρες όμορφες, μέρες που δεν θα ξανα έρθουν όσο και αν αγαπήσαμε τις μικρές στιγμές εκείνων των ημερομηνιών. Μικρές ή μεγάλες στιγμές, μας συντροφεύουν πάντα στην πορεία μας προς το μέλλον.

Ευτυχώς για εμάς, στο πέρασμα των χρόνων οι στιγμές που συγκρατούμε περισσότερο χαρακτηρίζονται καλές παρά άσχημες. Και αυτό γιατί...ίσως...όταν απομακρυνόμαστε απο τα άσχημα δεν μας φαίνονται τόσο εφιαλτικά, όσο όταν τα ζούσαμε!

Ηρθε παλι ο χειμωνας στην καρδια σου

μα οταν βλεπεις καλοκαιρια στα ονειρα σου...

θα ναι οι μερες που περασαμε μαζι...!

τραγούδια που γουστάρεις...

αυτό το τραγούδι άκουσα μόλις...και θυμήθηκα μέσα στις θεραπείες πως με είχε συγκινήσει το

"λάβε θέση για να πάρεις, πάλι την πρωτιά"

ας ελπίσουμε λοιπόν πως ο τροχός θα γυρίσει...και θα βρεθούμε σε καλύτερες θέσεις και σύντομα!