Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2019

Γλυκός Νοέμβρης!

Φέτος άφησα τον Οκτώβρη όμορφα!

Πήγα ένα μικρό ταξίδι στο εξωτερικό με μια φίλη. Στην ουσία καταφέραμε και οργώσαμε μια Ευρωπαϊκή πόλη! Ήταν όμορφα και απελευθερωτικά...να ανακαλύπτεις να επιλέγεις, να περπατάς. Να σε φυσάει ο αέρας του εξωτερικού, να έχεις το gps στο χέρι και να νιώθεις ικανός για τα πάντα! Κάπως έτσι τα ταξίδια σε πηγαίνουν ένα βήμα μπροστά, κάπως έτσι ο νους σου αλλάζει, κάπως έτσι νιώθεις ότι η πόλη σου ανήκει, κάπου εκεί βρίσκεις λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση και λες "το χω"! μπορώ! Ποικιλία συναισθημάτων με γέμιζε τα πρωινά, θυμόμουν και τον χρόνο μου στην Αγγλία. Όμορφες στιγμές, γεμάτες.

Η μυρωδιά είναι σίγουρα η πρώτη αίσθηση που ξυπνά αναμνήσεις.

Ο Νοέμβρης λοιπόν με βρήκε φρέσκια και χαρούμενη γιατί θα κάνω το countdown των Χριστουγέννων. Οι γιορτές των Χριστουγέννων μου αρέσουν πολύ, πραγματικά! Χαίρομαι σαν μικρό παιδί.

Πλησιάζουν και τα γενέθλιά μου τον Δεκέμβρη...αλήθεια...το πήρες χαμπάρι; Είμαι στο κατώφλι των 40!!!!

Το 2007, μόλις 27 ετών και χειρουργημένη, το μέλλον αυτό μου φαινόταν απίθανο!
Είχα διάφορες ερωτήσεις μέσα μου για το πως θα είμαι στο μέλλον...καμία δεν απαντήθηκε...
Το μέλλον ανήκει στις επόμενες ημέρες...και μόνο όταν φτάσουμε εκεί, μόνο τότε θα ξέρουμε ποιο ήταν το μέλλον μας!

Τα 40 όμως φτάνουν το 2020 και εγώ δεν ξέρω πως να τοποθετηθώ. Να πω τα κατάφερα;

Προτιμώ να μην πω τίποτα.. να περιμένω εκείνα τα γενέθλια με καλή διάθεση και στωικά .

Τι έγινε ως εδω;;; Αυτό μπορώ με βεβαιότητα να το πω...
Τα πράγματα πήγανε καλά... με αρκετές λοξοδρομήσεις (χειρουργεία, δεύτερος καρκίνος αλλά και καρκίνος "Σ"---πραγματικά δεν θα αποφασίσω ποτέ για το τι με πείραξε πιο πολύ στη ζωή, πιστεύω ο καρκίνος της Σοφίας πάρα πολύ, ίσως τελικά ΠΙΟ ΠΟΛΥ)

Ο δρόμος ως εδώ ήταν καλός αλλά καθόλου εύκολος. Μόνη ή και με παρέα  (βλέπε "Σ") είχαμε το τρέξιμό μας! Ωστόσο περάσαμε και απίθανες στιγμές, μοναδικές στον χρόνο. Παραλίες αμέτρητες, βουτιές (με ή χωρίς μαστεκτομή) σκέψεις, τραγούδια, συναυλίες, χορούς, ποτά, μινι-αποδράσεις, μια εγκυμοσύνη, ένα χαριτωμένο αγοράκι ετών 6 πλέον, ταξίδια (χωριστά η κάθε μια) καυγάδες, διαφωνίες, άπειρες ταινίες (ναι, όσες ταινίες είδα με τη "Σ" αποκλείεται να δω με κάποιον άλλο άνθρωπο) και η ζωή κυλάει και συνεχίζει. 

Στην πορεία των χρόνων, στους πολλούς Νοέμβριδες αλλά και Δεκέμβριδες της ζωής μας δείξαμε πως αντέχουμε στο χρόνο, δείξαμε πως όσα κι αν μας σερβίρει η ζωή τα παλεύουμε. Δεν είμαστε από τη στόφα εκείνων που λυγίζουν. Κι αν δειλιάσαμε κάποια βράδια ετούτης της ζωής πάλι σηκώσαμε κεφάλι. Δείξαμε ότι αγαπάμε τη ζωή και στα εύκολα μα και στα δύσκολα, δείξαμε πως θέλουμε να βγούμε στην επιφάνεια όπως και να χει, αγαπάμε τη θάλασσα αλλά και την ακτή.

Θέλω να πω στη "Σ" απο αυτό εδώ το βήμα πως τα πήγε περίφημα κι ας είχε στο πρώτο χειρουργείο φρικτούς πόνους! Πιστεύω πως θα τους ξεχάσει σε 5 (το πολύ χρόνια). Πιστεύω για όλες μας εδώ πως ο χρόνος που περνάει απο το πρώτο χειρουργείο, απο την τελευταία χμθ, μόνο νικήτριες μας βρίσκει, γιατί καταφέρνουμε να βγάλουμε σταδιακά τον καρκίνο απο το μυαλό μας, ΝΙΚΑΜΕ εμείς. Οι δικοί μας άνθρωποι, η πεταλούδα που μας κλέβει το βλέμμα μια Άνοιξη ζεστή, νικάει η ζωή.

Όταν αρρώστησα το 2007 λίγα πράγματα ξέραμε για τον καρκίνο (εγώ προσωπικά τίποτα!) σήμερα τα πράγματα είναι τελείως αλλιώς και χαίρομαι γι αυτό. Μπορεί κάποιοι να σκέφτονται "μας τα πρηξαν με τον καρκίνο του μαστού" κι όμως... αυτή η επανάληψη κάτι έβγαλε. Οι γυναίκες είναι υποψιασμένες, οι γυναίκες εξετάζονται πιο συχνά. Το 2007 είχαμε μείνει στο "οι γυναίκες μετά τα 35 ή και 40" μεγάλη πλάνη, ήμουν μόλις 27...!

Θα κλείσω αισιόδοξα όπως με τα περισσότερα posts εδώ...

Μπορείς να παίρνεις παράδειγμα απο μένα και απο τη "Σ", όσο κι αν μας προκάλεσε η ζωή, όσο κι αν μας κούρασε, βρήκαμε την εσωτερική δύναμη να της κλείσουμε το μάτι!!!  Η "Σ" έγινε με τη σειρά της η δική μου ηρωίδα, κάποτε ήμουν εγώ η δική της!

καλό βράδυ εκεί έξω! καλό ΣΚ