Έφτασε η αρχή...!

πήγα για τον προ-εγχειρητικό έλεγχο ήδη. Ολα καλά πήγαν λογικά, δεν παίρνει κανείς αποτελέσματα, απλά την Τετάρτη θα πάω πολύ νωρίς στην κλινική οπότε έπρεπε να γίνει νωρίτερα. Έβγαλα το συμπέρασμα πως όλες οι κλινικές του κόσμου μυρίζουν το ίδιο..Λογικά θα χρησιμοποιούν τα ίδια καθαριστικά (χλωρίνες κτλπ).Αν και μέσα στις τελευταίες 10 μέρες πήρα πολλές αποφάσεις και γενικότερα προσπαθώ και δεν πανικοβάλομαι, η αλήθεια είναι πως όταν πας σε μια κλινική, εστω και για εξετάσεις, ε, δεν είναι και το καλύτερό σου, έτσι δεν είναι;;;Όσο να ναι έναν κόμπο στο στομάχι τον έχεις, έστω κι αν είναι τόσο δα μικρός. Και την Τετάρτη θα τον έχω τον κόμπο, είμαι σίγουρη...Θα πάω με τους γονείς μου, και θέλει να έρθει και η "Σ" αλλά εγώ την αποτρέπω. Τώρα που έγινε και μάνα έχει άλλες έννοιες καλύτερα να απέχει απο αυτά. Θα δείξει!
Σας φιλώ, καλό υπόλοιπο Σ/Κ. Η δική μου πραγματικότητα το επόμενο Σάββατο θα είναι ΑΛΛΗ απο τη σημερινή!

Λίγες πληροφορίες για το χειρουργείο

Μετά απο κάποια mail που έχω δεχτεί θεώρησα καλό να αναρτήσω κάποιες πληροφορείες σχετικά με το χειρουργείο μου γιατί μπορεί να ενδιαφέρει γυναίκες οι οποίες επιθυμούν να κάνουν αποκατάσταση.


ΛΟΙΠΟΝ....Ο ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ Κ ΤΟΝ ΥΓΕΙΗ ΜΟΥ ΜΑΣΤΟ Κ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑ. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ΛΕΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ) ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ...ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΦΥΣΙΚΑ Κ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ, ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΛΩ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ Κ ΚΟΠΟ-ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ ΣΤΗΘΟΣ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΕΡΑΣΩ. ΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΛΑΞΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΩ 2 ΣΤΑ 2. ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ, ΕΙΔΑ ΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ, ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΩΣΗ Κ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ;-) ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΙΚΟΝΗ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΣΤΗΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΕΝΩ ΤΟ "ΚΑΝΟΝΙΚΟ" ΣΟΥ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Κ ΜΕΤΑ ΠΕΦΤΕΙ.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΗΤΑΝ: ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΜΜΕΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟ, ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΤΑΤΗΡΑ (ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΣΙΛΙΚΟΝΗΣ ΠΟΥ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ ΜΕ ΑΛΑΤΟΝΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ-ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΔΕΡΜΑ, ΙΔΙΩΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΘΕΙ ΡΙΖΙΚΗ ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ) ΜΟΛΙΣ "ΒΡΟΥΜΕ" ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟΥ, ΤΟΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΤΑΤΗΡΕΣ Κ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΙΛΙΚΟΝΕΣ (ΜΟΝΙΜΑ ΕΝΘΕΜΑΤΑ). ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Κ ΟΙ ΘΗΛΕΣ ΜΕ ΤΡΙΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. stay tuned ;-)

και πάλι εδώ

μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, καθισμένη σε ένα καναπέ, με το ασύρματο πληκτρολόγιο στα πόδια. Έφυγα απο την κλινική πριν 4 ώρες. Εξιτήριο λοιπόν.

Γισ όσους απο εσάς είχατε αγωνία σας αναφέρω ότι όλα πήγαν καλά. Αν και νομίζω ότι κάτι παρα έγινε με την νάρκωσή μου, άργησα να ξυπνήσω αλλά...το αποτέλεσμα μετράει (ξύπνησα, χεχε) Έμεινα Πέμπτη με Δευτέρα λοιπόν στην κλινική. Το χειρουργείο πήγε καλά, αφέρεσα και τον υγιή μαστό για πρόληψη και ησύχασα! Πραγματικά όμως, νιώθω πως ξεμπέρδεψα! Όσο με προβλημάτιζε η θησία του μαστού μου πριν απο αυτό το χειρουργείο, άλλο τόσο δεν με νοιάζει τώρα. ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ! Με τραβάνε τα ράμματα βέβαια και με έχουν τυλιγμένη με μια φαρδιά γάζα (γιουβαρλάκι σωστό). Παίρνω αντιβίωση, ανέβασα δέκατα και είπα 2 φορές "τόση ταλαιπωρία για ένα μπούστο?" αλλά όσο περνάνε οι μέρες και συνηθίζω στο να προσέχω τις κινήσεις μου και να μη ζορίζω τα ράμματα, όσο αυξάνεται το αλατόνερο στο στήθος μου (τα "φουσκώματα" κοινώς) τόσο βλέπω ότι δεν είναι και κάτι τρομερό, αρκεί να κάνει κανείς υπομονή και να μην αφήνει τον πόνο να τον ρίχνει! Ε, είμαι και απο τη φύση μου αισιόδοξο άτομο οπότε παραβλέπω και άλλα!

Πάντως όπως και να χει, τις τόσες μέρες στην κλινική σκέφτηκα, πως έζησα 15 μήνες χωρίς τον ένα μου μαστό και δεν αισθάνθηκα ούτε μια φορά μειωνεκτικά απέναντι σε άλλες γυναίκες, φίλες, συγγενείς, γνωστές ή απλώς περαστικές! Έχω κρατήσει φωτογραφίες απο εκείνη την περίοδο και το λέω και το φωνάζω πως μέχρι τώρα δεν υπήρχε άλλη περίοδος που να έχω αγαπήσει τον εαυτό μου τόσο πολύ...!

Να μου είστε καλά όλες και όλοι για την πολύ συχνή σας συμπαράσταση. Νομίζω όσο υπάρχουν αυθεντικοί άνθρωποι γύρω μας, μπορούμε να παλέψουμε με μεγάλα θηρία!

Γράφω απο πριν...

γράφω αυτή την ανάρτηση και την προγραμματίζω να δημοσιευτεί. Όταν δημοσιευτεί θα έχω τελειώσει το χειρουργείο και θα είμαι στο δωμάτιο ανάρρωσης. Λυπάμαι που δεν θα έχω ιντερνετ και θα λείψω για λίγες μέρες! Όλα καλά όμως, όλα καλά! Με την πρώτη ευκαιρία θα σας ξαναγράψω!

Φιλιά σε όλες και όλους σας!

Αντίστροφα ο χρόνος μετρά!

Την Πέμπτη, δεύτερη μέρα του καινούριου μήνα μπαίνω στο χειρουργείο! Την Τετάρτη λοιπόν ταξιδεύω για Αθήνα, θα παραμείνω εκεί για κάπου 15 μέρες. Προτιμώ να μην το σκέφτομαι και πολύ. Το Σάββατο έκανα τα ψώνια μου (πυτζάμες κτλπ) και σήμερα θα μαζέψω τα πράγματά μου.

Χθες σκέφτηκα πως το κορμί μου ήταν πολύ άτυχο, πολύ νέο για μια τέτοια "σφαγή" για μια τέτοια αλλαγή. Λυπήθηκα, όχι τον εαυτό μου αλλά το κορμί μου, σκέφτηκα το σώμα μου σαν να ήταν ένα κορμί κάποιου άλλου. Είπα κρίμα, πρώτη φορά είπα κρίμα. Τα μάτια μου βούρκωσαν αλλά δεν είναι ώρα τώρα για τέτοια.
Σίγουρα περνά απο το μυαλό μου ότι έζησα πιο λίγα χρόνια με το δικό μου στήθος απο όσα πρόκειται να ζήσω με το καινούριο μου. Εδώ όμως που με έφερε ο Καρκίνος, το μόνο που μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου πέρα απο το να ξαναφτιάξω τον χαμένο μου μαστό, είναι να αφαιρέσω και τον άλλο, τον υγιή μου μαστό την Πέμπτη. Και θα το κάνω, όσο και αν στην αρχή μου φάνηκε αποκρουστική η σκέψη και μόνο.

Μια ακόμη "σφαγή"...με την ελπίδα ότι δεν θα ξανα αρρωστήσω!

3/12/2008

Αnd so it is, just like you said it should be,
life goes easy on me, most of the times!

Σήμερα έκλεισα το πρωί επίσημα πια ένα χρόνο που χειρουργήθηκα! Ένα χρόνο δίχως τον δεξί μου μαστό και ένα χρόνο με πολλές άλλες αλλαγές.

Ένας χρόνος ολόκληρος. Πωπω!Πως έφυγαν τόσοι μήνες;

Πολλές οι αναμνήσεις σήμερα. Προσπαθώ να τις διώξω απο την επιφάνεια και να συγκεντρωθώ στο σήμερα, στο τώρα, στο φέτος. Είναι όμως αρκετά λεπτά της ημέρας που με πνίγουν. Θυμάμαι...την κλινική, τους ανθρωπους που ήταν γύρω μου, την αγωνία μας, το κρύο στο χειρουργείο...

Φέτος σε άλλη πόλη λόγω δουλειάς, δεν έχω κανένα δικό μου εδώ, ούτε καν φίλους...

Η μέρα αυτή με βρίσκει μόνη απο παρέα αλλά με πολλές σκέψεις συντροφιά.

Άλλαξαν πολλά απο τότε. Άλλαξα εγώ πρώτα απο όλα.

Αλλά ξέρετε κάτι θετικό;;; Το πάλεψα με όλες μου τις δυνάμεις και το οτι είμαι εδώ, γερή και ζωντανή και μπορώ και γράφω συτές τις σειρές το ΚΕΡΔΙΣΑ!

ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΜΟΧΘΟΥΝ ΓΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΙΟ ΜΙΚΡΟ ΩΣ ΤΟ ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΟ...ΑΓΑΘΟ

Απόψε σαν περσι...

Τη φοβόμουν κάπως αυτή τη μέρα πολύ πριν έρθει...καθώς όμως άρχιζε να πλησιάζει έλεγα στον εαυτό μου "ε,και;".Προσπαθούσα να το παίξω άνετη στον ίδιο μου τον εαυτό. Όταν γύρισα για το Σ/Κ σπίτι,μου λέει η μάνα μου «Δεν ξέρω…τη σημερινή μέρα να τη δω σαν θείο δώρο ή σαν...»Σήμερα είναι τα Εισόδια της Θεοτόκου (γιορτάζουν και κάποιες Μαρίες). Καμιά φοράη μάνα μου (παρόλο που δεν είναι σουπερ θρήσκεια) λέει "Η Παναγία σε φώτισε εκείνο το βράδυ και μου έδειξες τον όγκο, αλλιώς που να πήγαινες εσύ στον γιατρό;"

Τη θυμάμαι εκείνη τη μέρα, πέρσι. Είχε ξεκινήσει η δουλειά, είχα ξεκινήσει το γυμναστήριο, ήμουν στα καλύτερά μου μετά απο ένα σούπερ καλοκαίρι (διακοπές 1 μήνα με την κολλητή μου)!Fit, έμπαινα σε παντελόνια σωλήνα (για πρώτη φορά στα 54 κιλά) και στένευα ρούχα αβέρτα! Μονίμως busy άλλα περσι τέτοιο καιρό είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα ελάττωνα τη δουλειά γιατί μια ζωή την έχουμε…Πέρσι τέτοια μέρα ήταν Τετάρτη και αφού είχα τελειώσει με τη δουλειά και τις υποχρεώσεις ήμουν συνεπής στο ραντεβού μου με τις 2 μου κολλητές για γυμναστήριο και μετά σάουνα. Είχαμε περάσει πολύ ωραία εκείνη τη μέρα, όλο γέλια και χαρές (αφου πια οι υπόλοιπες γυναίκες στο χαμάμ μας ζήλευαν).Όταν γύρισα σπίτι κατά τις 23.30 ώρα, βρήκα τη μάνα μου να κάθεται στο τζάκι. Δεν ξέρω πως μου ρθε αλλά αφου της διηγήθηκα με ενθουσιασμό πως πέρασα (το συνηθίζω αυτό…) της λέω «πιάνω κάτι στο στήθος μου». Η μάνα μου με μηδέν ίχνος ψυχραιμίας έβαλε το χέρι της στο μαστό μου και γούρλωσε τα μάτια «Από πότε το πιάνεις;;; Αύριο οπωσδήποτε θα πάμε στο γιατρό!»

Γράφοντας τις παραπάνω σειρές συνειδητοποιώ ξαφνικά ότι η παραπάνω μέρα ήταν η τελευταία ανέμελη μέρα της ζωής μου. Μια Τετάρτη του Νοέμβρη 2007, ποιός θα μου το λεγε; Τελικά ότι και αν σκεφτώ, ότι και αν γράψω ότι και αν πω, αυτό είναι γεγονός…

(Ξέρω ότι τούτο το ποστ δε θυμίζει σε κάτι το προηγούμενο, αλλά τελικά κάποιες αναμνήσεις όσο και αν τις πιέσεις βρίσκουν το δρόμο για την επιφάνεια…)

Καλά Χριστούγεννα

Σκέφτηκα να γράψω απόψε, ανήμερα μιας γέννας που γιορτάζει κάθε χρόνο ένα αξιοσέβαστο κομμάτι ετούτης της γης.
Τις τελευταίες μέρες μέσα σε όλα τα τρεχάματά μου, άκουσα τρια παιδάκια να γεννιούνται. Και όταν λέω άκουσα, το εννοώ. Κλάμα νεογέννητου έφτασε στα αφτιά μου μια στιγμή που είχα άλλα σκοτεινά πράγματα στο μυαλό μου. Θα μπορούσα να μη του δώσω σημασία, θα μπορούσα να γεμίσω με έπαρση, και εγωιστικά να πω ότι στη φουρτούνα με νοιάζει το δικό μου καράβι. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή έδωσα διάσταση στη γέννα, σαν ένα δώρο αναπάντεχο, και άφησα τα δικά μου. Χάρηκα για τον εαυτό μου όσο ποτέ πριν. Ένιωσα οτι άξιζε η βόλτα μου σ'αυτή τη γη, τα ταξίδια, οι άνθρωποι που γνώρισα, όλοι όσους άκουσα, όλα όσα είδα και αφουγκράστηκα. Έτσι έπλασα χαρακτήρα, αυτή είμαι εγώ σκέφτηκα, ακόμα ευαίσθητη, ακόμα ρομαντική, γράφω παραγράφους με το μυαλό μου στον ορίζοντα και στο βαθύ γαλάζιο, αφήνοντας το αφτί μου να συλλάβει όσους περισσότερους ήχους μπορεί. Άνθρωπος που προσέχει πράγματα που οι άλλοι προσπερνούν, και βρήσκει μια ακτίνα ηλίου εκεί που σύννεφα μαβιά σκεπάζουν τα πάντα.
Την ώρα που "δοκιμαζόμουν", κάποια παιδάκια παίρνανε την πρώτη τους ανάσα. Σοκαρισμένα και με κόπο, άφηναν τη σιγουριά της μήτρας για μια πρώτη μυρωδιά χειρουργείου, με μια ελπίδα για μια καλή ζωή. Σ'αυτά τα παιδάκια, που δεν θα γνωρίσω, μια τέτοια νύχτα, απόψε, αφιερώνω αυτό το ποστ. Καλή ζωή μικρά μου, οι φωνούλες σας με κάνανε να δω το "είναι" μου.