Χρόνια μου πολλά!

Φέτος κλείνω τα 33!!! Και είμαι καλά, γερή και δυνατή! Αρκετά διαφορετική θα συμπλήρωνα και απο πριν πέντε χρόνια αλλά και απο πέρσι!
Χθες γύρισα απο την Αθήνα όπου είχα πάει για να δείξω τις εξετάσεις στον χειρούργο μου. Εκεί μου είπε η ψυχολόγος του team πως μεγάλωσα...Δεν εννοούσε πως "γέρασα" εμφανισιακά αλλά πως ωρίμασα ως άτομο. Ίσως και να έχει δίκιο. Ένας φίλος απο εσάς εδώ, μετά απο 2 χρόνια που διάβαζε το μπλογκ μου είπε πως πλέον γράφω πιο ώριμα, πιο μεστά, πως περνώντας τα χρόνια δεν άλλαξα απλά ως άνθρωπος, άλλαξε και η γραφή μου. Αν κοιτάξω πίσω στις πρώτες αναρτήσεις μου εδώ, θα συμφωνήσω.

Ήρθα λοιπόν χθες απο την Αθήνα, και όλα εκεί πήγαν καλά. Εκτός απο το κρύο που ήταν πολύ! Απο τον Νοέμβρη του 2007 είχα να νιώσω την Αθήνα τόσο κρύα. Τότε, που πρωτοκατέβηκα για εξετάσεις εκεί, τότε που άρχισαν όλα. Θυμάμαι ακόμη τη βόλτα μου στην Ερμού εκείνο το βράδυ μετά το ραντεβού με τον γιατρό. Παντού στολίδι, κόσμος με σακούλες και μια γιορτινή ατμόσφαιρα που εμένα προσωπικά δεν μου έκανε καμία αίσθηση γιατί είχα τα δικά μου προβλήματα. Και χθες πάντως η Αθήνα μου φάνηκε αφιλόξενη, είχα μια περίεργη αίσθηση, ενώ ποτέ την τελευταία 5ετία η Αθήνα δεν με ενοχλούσε, ούτε όταν κατέβαινα για τις θεραπείες μου...χθές όμως μου φάνηκε κρύα, θλιβερή με αυτό το ψιλοβρόχι της.Τέλος πάντων, σημασία εχει πως όλα πήγαν καλά.
Δεν θα έμενα στην Αθήνα για τα γενέθλιά μου κι αυτό σήμαινε πως γύρισα πίσω στο σπίτι μου μέσα στο άγριο χάραμα. Τελευταία φορά που πέρασα τα γενέθλιά μου στην αθήνα ήταν το 2007 και ήταν το απόγευμα που έκανα την πρωτη μου χμθ. Σήμερα πήγα αρκετές ώρες επίσκεψη στον μπέμπη και στη "Σ". Το απόγευμα ήρθα σπίτι και με περίμεναν οι ξαδέρφες μου με το νέο μέλος του σογιού, την μικρή μας ανηψιά (15 μηνών) που μου έχει μια τρελλή αδυναμία και με τούρτα έκπληξη. Με Χριστουγεννιάτικα τραγούδια και τη μικρή να με τραβάει απο το μπατζάκι για να κάνουμε αγκαλιές και χορούς έκλεισε η βραδιά. Πέρασα όμορφα. Μερικές φορές στη ζωή αξίζει να παρατηρείς γύρω σου και να συνειδητοποιείς τι έχεις κοντά σου! Αυτό΄απο μόνο του σε κάνει να νιώθεις τυχερός, πολύ τυχερός! Βρήκα κι άλλους φίλους και γέμισε η ζωή μου απο νέα πρόσωπα, είμαι ευγνώμον και γι αυτό! Παίρνω αγάπη απο τον κόσμο γύρω μου και αμείωτο ενδιαφέρον! Μου τηλεφωνούν απο διάφορα μέρη της Ελλάδας, με ακούν με προσοχή, το ίδιο κάνω κι εγώ. Η επιστροφή στην έντονη κοινωνική μου ζωή με έχει φέρει πιο κοντά σε αυτό που είμαι και με απομάκρυνε απο αυτό που ήμουν με την αρρώστια. Σήμερα μου τηλεφώνησαν πάρα πολλοί φίλοι για να μου πουν τα χρόνια πολλά! Αυτό και μόνο σε κάνει να χαμογελάς και να σκέφτεσαι πως για κάποιους ανθρώπους είσαι σημαντική. Νιώθω γεμάτη που εκεί έξω έχω ανθρώπους που θα επιμείνουν πολύ για να μοιραστούμε ένα ποτό, που θα με ξεσηκώσουν να πάμε μια βόλτα χωρίς, που θα με ψάξουν για έναν καφέ. Είχα καιρό τώρα την ανάγκη να νιώσω πως είμαι σε κάποιους απαραίτητη παρέα, ήμουν ανυπόμονη...και να που έγινε κι αυτό! Απλά μας πιάνει κάτι όταν τελειώνουμε με μια περιπέτεια υγείας, μας πιάνει μια προσκόληση σε κάποια άτομα (είναι δεδομένο) αλλά και μια ανυπομονισία για όλα--τα θέλουμε όλα εδώ και τώρα!!!!Που να ήξερα πριν 4 χρόνια πως σήμερα θα έχω όλα όσα ευχήθηκα; Πως θα νιώθω φέτος ότι είμαι μέσα στη ζωή όσο ποτέ πριν την τελευταία 5ετία;
Όταν επέζησα της περιπέτειάς μου αναρωτιόμουν πολλές φορές "και τι έγινε που επέζησα; Τάχα τι ζωή θα κάνω απο δω και μπρος; Ζωή με όρους!". Σήμερα δεν νιώθω καθόλου έτσι. Οκ, μπορεί να μη βλέπω πολύ μέλλον σε κάποια θέματα (όπως το να κάνω ή αν θα κάνω παιδί) αλλά δεν νιώθω καθόλου πως ζω μια ζωή Β' κατηγορίας, το αντίθετο! Οι περισσότερες μέρες μου είναι χρωματιστές, βρίσκω πάντα κάτι να μου αρέσει σε αυτές.Βρίσκω μικρά πράγματα αλλά και μεγάλα πολλές φορές. Κάνω όνειρα, όχι σχέδια αλλά όνειρα! Ταξιδεύω με τον νου μου σε πόλεις, χώρες αλλά και στο μέλλον, βλέπω τον εαυτό μου εκεί! Ονειρεύομαι να είμαι καλά και να μπορώ να δημιουργώ, κάνω πράγματα για τον εαυτό μου, κάνω πράγματα που ξέρω να κανω καλά και αυτο-επιβεβαιώνομαι! Δούλεψα πολύ το "να μπορώ να χαίρομαι και μόνη μου" με τον εαυτό μου και το πέτυχα! Με καλομαθαίνω, αν δεν το κανω εγώ τότε ποιος;;;; Προσπάθησα να βρω μια ισορροπία μέσα μου, να μην εκνευρίζομαι με το παραμικρό, να δίνω χώρο στους ανθρώπους και "άφεση". Τίποτα δεν είναι εύκολο, ουτε για εμένα που περασα τόσα αλλά ούτε και για άλλους που πέρασαν λιγότερα ή τίποτα. Η ζωή για τους περισσότερους είναι ένας συνεχής αγώνας με τον εαυτό μας πρώτα και με τους άλλους! Φέτος όμως κατάλαβα και κα΄τι παραπάνω για τη ζωή :::
Στη ζωή αρκεί να σου αρέσει "κάτι" (οτιδήποτε) απο εκεί και έπειτα, σου αρέσει και η ίδια η ζωή"
Βρείτε αυτό που σας αρέσει, παθιαστείτε με αυτό, ανακαλύψτε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος για να χρωματίζονται οι μέρες σας και ακολουθήστε τον! Οι σειρήνες θα είναι πολλές αλλά εσείς κλείστε τα αυτιά και χαράξτε τον δρόμο που σχεδιάσατε πριν τις συναντήσετε! Ανοίξτε την καρδιά και την αγκαλιά σας σε όσους θα σας πλησιάσουν με καλή πρόθεση, για όλους τους άλλους απλά δεν θα μπορέσουμε! Σε βάθος χρόνου ζυγιάζεις τις σχέσεις που άξιζαν!
φιλιά πολλά!

Υ.Γ Ένα πολύ όμορφο δώρο σήμερα ήταν η ακόλουθη ζωγραφιά απο έναν ξεχωριστό άνθρωπο που ζει χλμ μακριά μου, στο εξωτερικό. Η φίλη μου η "Β" ζωγράφισε ηλεκτρονικά, παιδικά και όλο νάζι τα ακόλουθα!Φιλάκια "Β"! Να είσαι καλά σε έχω πάντα μέσα στην καρδιά μου πουλάκι μου!!!Σε ευχαριστώ πολύ!!!

Γενέθλια!

Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου! Όμως πιστέψτε με, στις 3/12 που μας πέρασε ένιωσα τόσο μα τόσο μοναδική, πέρα για πέρα σημαντική, πάρα πολύ συγκινημένη και περίφανη! Ήταν τα 5 μου χρόνια απο το χειρουργείο! Ήταν εκείνα τα πραγματικά μου γενέθλια. Γιατί 3/12/2012 θα είναι στη ζωή μου, για πάντα ΜΙΑ ΦΟΡΑ! Γενέθλια έχεις κάθε χρόνο, αλλά μια επέτειο πενταετίας χωρίς να ακούσεις τη λέξη "Καρκίνος" "υποτροπή" "κακοήθεια" είναι BIG DEAL!

Σε πίσμα λοιπόν όλων των "κακών" εγώ είμαι εδώ! Πέντα χρόνια μετά! Είμαι εδώ, ετών 32 πια! Είμαι εδώ, δυνατή, υγειής, με μακρύ σκούρο μαλλί, με κόκκινα-γιορτινά νύχια, με (μόλις) 55 κιλά! Πρηξίματα τέλος, φάρμακα τέλος, περίοδος ΝΑΙ, ποδήλατο ΝΑΙ, βόλτες ΝΑΙ, ξενύχτια ΝΑΙ, παρέες ΝΑΙΙΙΙΙΙ!

Όλα λοιπόν είναι εδώ, ξανά! Οκ, δεν θα πω ψέματα, δεν είναι όλα όπως πριν, είναι ίδια αλλά και διαφορετικά μαζί...αλλά πειράζει; Νομίζω δεν πειράζει και τόσο...τι λέτε; 

5 χρόνια!!!!

5 χρόνια εδώ!!! 5 χρόνια από την αφαίρεση του κακοήθη όγκου! 5 χρόνια cancer free!!!5 χρόνια Sweet December!

Νιώθω πως σήμερα έκλεισε ένας κύκλος! 5 χρόνια;;; Ναι 5 χρόνια!!! Και προτιμώ να το γράφω με νούμερο και όχι με γράμματα! 5 χρόνια!

 Όταν χειρουργήθηκα αρχές του Δεκέμβρη 2007 μου είπανε «για πέντε χρόνια θα είσαι υπό στενή παρακολούθηση, η πενταετία θα δείξει» και εγώ είχα αρχίσει ήδη να μετρώ με τα δάχτυλά μου από μέσα μου τα χρόνια και είχα σκεφτεί «πωπω…το 2012 δηλαδή… Τρέχα γύρευε, πως θα περάσουν τόσα χρόνια!». Δεν μπορούσα να δω το τέλος του τούνελ, η πενταετία μου φαινόταν τραγικά μακρινή. Κι όμως σήμερα έγινε και αυτό. Σήμερα έκλεισα την πενταετία, και είμαι εδώ και είμαι καλά. Δεν ξανα άκουσα πως έχω κάποιο πρόβλημα στην πορεία μου, πέρα από την οστεοπενία και το λίγο-πρησμένο μου χέρι.

Μα που πήγανε τόσα χρόνια; Πώς πέρασαν οι ώρες, οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια; Κι όμως, όλα πέρασαν.

Πότε με νεύρα και εντάσεις, πότε με χαρά και χαμόγελα, με νέες όμορφες εικόνες ή φωνές του παρελθόντος, αφηνόμουν στη ζωή και στους ανθρώπους της. Στα καλά αλλά και στα άσχημα «κείμενα» της κάθε καθημερινότητάς μου. Έτσι γιατί ήθελα να ζήσω!

Τι είναι η ζωή; Πέρα από μια λέξη με τρία γράμματα παραμένει μια έννοια πολυσύνθετη, δύσκολη να αποκωδικοποιηθεί, ιδίως όταν μπαίνει στη μέση και το επίθετο «καλή» (ζωή). Προχθές σε μια συζήτηση με τη «Σ» μιλούσαμε για τα γεράματα, για τον απολογισμό που μπορεί να κάνει ένα ηλικιωμένο, χαρακωμένο από ρυτίδες πρόσωπο στον καθρέφτη…Ποια η αίσθηση εκείνη τη στιγμή; Η «Σ» μίλησε για «μια γεμάτη ζωή» «αν την έχεις τότε συμβιβάζεσαι με τα γηρατειά». «Μα τι είναι –μια γεμάτη ζωή» τη  ρώτησα ρητορικά «αυτό είναι φοβερά υποκειμενικό» συμπλήρωσα.

Ο καθένας συλλογιέται τη ζωή του με όσα μέσα έχει και μπορεί. Το «καλή» «κακή» «γεμάτη» «άδεια» «βαρετή» «ενδιαφέρουσα» ο ίδιος το κρίνει, οι υπόλοιποι το λένε αλλά αυτοί δεν ξέρουν…αυτοί απλά παρακολουθούν από απόσταση τις ζωές των άλλων, βάζουν ταμπέλες και ετικέτες σε κάτι το οποίο βλέπουν από «έξω», χαρακτηρίζουν μια ζωή ανάλογα με το πώς ερμηνεύουν τις καταστάσεις γύρω τους. 

Τον απολογισμό της ζωής μου τον κάνω συχνά…δεν είναι τόσο ξεκάθαρος καιρό τώρα…δεν ξέρω τι πάει στραβά και τι ίσια. Οι δυο αυτές έννοιες κάπου μπερδεύονται. Έχω χάσει το λογαριασμό, αγνοώ τι υπερτερεί. Ξέρω όμως πως όλο αυτό το «αλαλούμ», το περίεργο μπέρδεμα και σύμπλεγμα, το απερίγραφτο κράμα σκέψεων, εμπειριών, λέξεων και ανθρώπων είναι η ζωή μου και εγώ αυτό έχω, αυτό ορίζω, αυτό αγαπώ, αυτό σκέφτομαι, αυτό αγκαλιάζω, με αυτό ξυπνάω κάθε πρωί, με αυτό κοιμάμαι, και ναι αυτή είμαι.

Σήμερα γιόρτασα την ημέρα σαν να είχα τα γενέθλιά μου! Θυμήθηκα πως 3/12/2007 ήμουν το πρωί σε ένα κρύο χειρουργείο. Σήμερα το πρωί ετοιμαζόμουν για τη δουλειά. Τότε δεν ήξερα τι με περιμένει, τότε φοβόμουν και τον θάνατο. Σήμερα ξέρω, σήμερα δεν φοβάμαι τόσο τον θάνατο, νομίζω πως όταν τον νικάς μια φορά, τότε συμφιλιώνεσαι πολύ με την ιδέα του. Σήμερα λοιπόν πήρα τους γονείς μου και πήγαμε για φαγητό έξω, έτσι «για το καλό». Σήμερα ήταν μια ΞΕΧΩΡΙΣΤΗ ΜΕΡΑ! Θα τη θυμάμαι τη στιγμή… Δεν θέλω να ακουστώ δραματική αλλά ναι, αυτοί που δεν ξεχνούν πως κάποτε πέρασες κάτι είναι οι γονείς. Κανείς άλλος πέρα από αυτούς δεν με κοίταξε σήμερα με εκείνο το βλέμμα, δεν με φίλησε και δεν με αγκάλιασε, κανείς εκτός από εκείνους δεν θυμήθηκε το «σαν σήμερα εκείνη τη χρονιά». Κρίμα, και ήθελα τόσο να πώ κάποια "ευχαριστώ" σήμερα, να το γιορτάσω επίσημα και με φίλους! Ούτε ένα μήνυμα ούτε ένα τηλέφωνο από πουθενά. Ναι γιατί οι υπόλοιποι ίσως θεωρούν χαζές τέτοιες μέρες. Είναι μια αλήθεια, αλλά έπαψα πια να φοβάμαι το γεγονός πως οι άνθρωποι γύρω μου ξεχνούν, πως τραβάνε τη δική τους πορεία στον χάρτη, πως μπλέκονται με ζωές άλλων ανθρώπων, πως θέλουν να ζήσουν δίχως να θυμούνται περιπέτειες υγείας φίλων και συγγενών, πως απωθούν αυτές τις «επετείους». Μπορεί κάποιοι να είναι τόσο αδέξιοι που να μην ξέρουν καν τι να πουν και επιλέγουν τέτοιες μέρες τη σιωπή. Εγώ δεν τις αποφεύγω τέτοιες ημερομηνίες, ίσως τις ανακαλώ όταν τις γράφει το ημερολόγιο τοίχου για να συγκρίνω, και να δω πως ναι, φέτος τέτοια μέρα είμαι σαφώς καλύτερα και να εκτιμήσω έτσι, έστω και για λίγο αυτά που έχω!   

Την Πέμπτη πάω για τον επανέλεγχό μου (το γνωστό πακετάκι εξετάσεων). Μέχρι στιγμής έχω κάνει τους «δείκτες» και βγήκανε πολύ καλοί.

Σας φιλώ! Ελπίζω 5 χρόνια τώρα να προσφέρω κάτι και σε εσάς. Μια ανακούφιση μικρή, όταν τα φώτα σβήνουν και οι άνθρωποι χάνονται στο σκοτάδι! Το μόνο σίγουρο είναι πως σας γράφω από καρδιάς και κατευθείαν από το μυαλό μου! Με ειλικρίνεια και σεβασμό πάντα! Θα έρθει και για εσάς η 5 ετία, να το θυμάστε! Τα χρόνια περνούν, ο μόνος που δεν σταματά είναι ο χρόνος!

Και να που σήμερα μεγαλώνω...

«Σήμερα κλείνω τα 27» ήταν η ατάκα μου στην πρώτη χημειοθεραπεία. Ναι, η μοίρα ήταν τόσο σκληρή και η ζωή απίστευτα απρόβλεπτη…Ναι, ήμουν τότε στο κρεβάτι της χμθ!Σήμερα κλείνω τα 31 και δεν άντεξα στον πειρασμό. Μπήκα σε αυτό το Blog, στην ιστορία της ζωής μου τα τελευταία 4 χρόνια και πάτησα δεξιά στα «περιεχόμενα» την χρονολογία 2007 και διάβασα όλο εκείνο τον Δεκέμβρη, τον σκοτεινό, τον κρύο, τον Δεκέμβρη που μου άλλαξε για πάντα τη ζωή.

Μα ωφελούν σε κάτι οι αναδρομές; Ποιος ξέρει να μου πει; Αναδρομές στο παρελθόν, εικόνες του τότε, συναισθήματα εκείνου του καιρού. Καμιά φορά ίσως και να είναι τρομαχτική η σκέψη πως όλα όσα μου βάρυναν το πετσί και την ψυχή μου τα τελευταία χρόνια είναι γραμμένα. Τα έχω εδώ, με ένα κλικ μπροστά μου

! Μια φίλη οδηγήθηκε σε χωρισμό με διαζύγιο όταν άρχισε να κρατά ημερολόγιο για τη σχέση της με τον άντρα της. Μια μέρα πήρε και ξεφύλλισε το ημερολόγιο και είδε πόσο πόνο της προκάλεσε αυτή η σχέση και έγραψε το τέλος της.

Σπάνια διαβάζω όσα έχω γράψει, γιατί όσα έγραψα έγιναν σε διάφορες χρονικές στιγμές, κάτω από συγκεκριμένη ψυχολογική φόρτιση. Τότε με εξέφραζαν, τώρα μπορεί και όχι, μπορεί και περίπου, μπορεί και καθόλου… Έχω γράψει για πολλά, για την αρρώστια, για τα διαδικαστικά, για κάθε μια μου θεραπεία, για τα συμπτώματα για τις δυσκολίες, για τις ευκολίες, για όλα…για τους ανθρώπους που με στήριξαν, που με

ξέχασαν, που κέρδισα, που έχασα, για όλα. Με το σημερινό ποστ συμπληρώνω 533 φορές που σας έγραψα! Έγραφα πάντα ειλικρινά, δεν έκρυψα το παραμικρό. Πότε όρθια, πότε «πεσμένη» πάντα όμως αληθινή. Σίγουρα στα τόσα ποστ, και με συγκεκριμένη ψυχολογία, αδίκησα και κόσμο, και καταστάσεις, σίγουρα, δεν υπάρχει αμφιβολία. Κάνοντας έναν σύντομο απολογισμό, εξομολογούμαι δημόσια πως αμφισβήτησα και πλήγωσα ανθρώπους, όπως με πλήγωσαν και αυτοί κάποτε, μα τότε έβλεπα μόνο εμένα, ενώ τώρα μπορώ και βλέπω και αυτούς. Δεν ξέρω αν έχει κάποια σημασία η εξομολόγηση, δεν ξέρω αν μπορείς να «κλαις πάνω από το ριγμένο γάλα», αναρωτιέμαι, μετράνε οι συγγνώμες; Δεν θέλω να κρύβομαι πίσω από την αρρώστια αλλά σκέφτομαι πως όλα είχαν έρθει υπερβολικά πολλά στο κεφάλι μου τότε…και εγώ είχα κεφάλι και μυαλό μόλις 27 ετών για να τα αντιμετωπίσω όλα…Ακόμη και τώρα δυσκολεύομαι, γιατί να το ξέρετε, όταν τελειώνει το «σωματικό» κομμάτι, τότε αρχίζει (εκ του ασφαλούς) το ψυχολογικό, γιατί πριν, έτρεχες για το σωματικό και η αγωνία σου και ο φόβος σου δεν σου αφήνανε περιθώρια για το άλλο…

Σήμερα ξύπνησα, έκανα τον καφέ μου και κάθησα στο laptop για να πάρω τις ηλεκτρονικές μου ευχές και για να σας γράψω. Το πρώτο sms χθες, μετά τις 00.00 ήρθε από τη «Σ», το δεύτερο από την ξαδέρφη μου. Η «Σ» εξακολουθεί και βρίσκεται στη ζωή μου με όποιο κόστος, το ίδιο κάνω και εγώ γι αυτήν. Ίσως και οι δυο να ήμασταν άτυχες, ίσως και οι δύο να είχαμε μια άλλη ζωή αν δεν είχαμε βρεθεί και περάσει όλα αυτά μαζί. Όμως τελικά, η ζωή μπορεί να είναι αυτό που μας έρχεται, ανεξάρτητα από αυτό που εμείς θέλουμε και αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς να είναι να δεχτούμε την κάθε μέρα όπως πάει και να αγκαλιάσουμε αυτό που έχουμε.

Τέσσερα χρόνια από τότε έφυγαν. Στα πρώτα ποστ μιλούσα για την μαστεκτομή μου και απαισιόδοξα αρκετές φορές. Τώρα έχω το στήθος μου πίσω (όχι όπως πριν μα είναι μια χαρά και αυτό). Τότε μιλούσα για θεραπείες, την πρώτη σαν σήμερα. Τώρα είμαι σπίτι μου, δεν φοράω κάσκα και το μαλλί μου είναι πυκνό, το ίδιο και οι βλεφαρίδες μου. Ζυγίζω 58 κιλά και δεν έχω ίχνος πρηξίματος. Μπορω όλα αυτά να τα δω αισιόδοξα, καλοπροαίρετα και να μην σκάω για τα υπόλοιπα; Θα προσπαθήσω…αλλά να το θυμάστε, οι πληγές στην ψυχή μένουν, μένουν και βγαίνουν στην επιφάνεια με νεύρα, ανασφάλειες και εντάσεις…στις πληγές μου προστέθηκε και η απώλεια της ξαδέρφης μου, και το μνημόσυνό της που είναι σήμερα. Δυο θλιβερές επέτειοι για σήμερα, μια η πρώτη μου χμθ τότε, μια τα 40 της ξαδέρφης μου τώρα…ωστόσο είναι η μέρα που γεννήθηκα πριν 31 χρόνια, και εγώ πρέπει να συνεχίσω με τη ζωή μου…τον τρόπο ψάχνω όμως προς το μέλλον. Το φορτίο μου βαρύ και οι φετινές γιορτές μελαγχολικές, αλλά πρέπει…δεν έχω περιθώρια για μια κατάθλιψη αυτή τη στιγμή, πρέπει να κρατηθώ όρθια.

Σας αφήνω εδώ γιατί θα μπορούσα απλά να σας γράφω για ώρες πολλές, έχω πολλές σκέψεις σήμερα, σήμερα, μια τέτοια μέρα. Σας αφήνω και κλείνω εδώ. Θα ντυθώ και θα πάρω το ποδήλατό μου, ένας ήλιος έξω αχνοφαίνεται, μια φίλη μόλις τηλεφώνησε και με έβγαλε από το τέλμα, θα πάω για καφέ, έχω γενέθλια!

Μια μέρα μετά τα γενέθλια...

Μια φορά και έναν καιρό (πέρσι τον Σεπτέμβρη) είχα γράψει το παρακάτω ποστ

http://mastektomi.blogspot.com/2009/09/rewind.html

ένιωθα ένα άδειο πουκάλι, στο παντού και στο πουθενά!

Φέτος, καθώς άφηνα το νησί για να ανταμώσω τους δικούς μου στη στεριά για τις Χριστουγεννιάτικές μου διακοπές, και με 2 μπουκάλια κρασί στη βαλίτσα, κοίταξα απο ψηλά το νησί και σκέφτηκα: Ε, λοιπόν, εγώ αυτό το μπουκάλι, εκείνο το άδειο, το περσινό, το άοσμο, και άχρωμο, κατάφερα και το γέμισα. Δεν είμαι πια άδειο μπουκάλι...συμβολικά κουβάλησα τα μπουκάλια στις αποσκευές μου! Είμαι εδώ, είμαι καλά και κουβαλώ μέσα μου χίλιες-δυο αναμνήσεις, μιας καινούριας ζωής, άλλες τόσες και παραπάνω κιόλας εικόνες, πολλά καινούρια πρόσωπα και αμέτρητα χαμόγελα!!!!

Υ.Γ : τα "30" ούτε που με πείραξαν! Όσα περνάνε τα χρόνια, πρέπει να χαμογελάμε στον χρόνο, γιατί φίλοι μου...εμείς κερδίζουμε. ΟΤΙ ΖΟΥΜΕ, ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΑΣ!

TA 30!!!!!!!

Σήμερα φίλοι μου, έγινα 30!

τα κατάφερααααααααααααααα απο τα 27 ως τα 30 πιάστηκα με τον καρκίνο και κέρδισα!

καλά να είμαστε! Φέτος θα βγω και θα το γλεντίσω με μεγάλη παρέα! ΑΞΙΖΕΙ! Θέλω να διώξω όλα τα παλιά απο τη μέση....θέλω να κοιτάξω μπροστά!!!!

Υ.Γ στη φωτο, μπορείτε να δείτε, κομμάτι του νέου μου στήθους, καινούριο στήθος, καινούρια ζωή....γιατί όχι;;;

Άργησα να σας γράψω για τα γενέθλιά μου γιατί σκεφτόμουν σε άσχετες φάσεις της ημέρας τι μπορώ να γράψω και πως θα περιγράψω καλύτερα τα συναισθήματά μου…τελικά δεν βρήκα λόγια πολύ πρωτότυπα…Σίγουρα θυμήθηκα πως κάποια χρόνια πριν, τέτοια μέρα ήμουν στην Αθήνα, είχα γενέθλια και έκανα την πρώτη μου χμθ. Οι φίλοι με παίρνανε τηλέφωνα και εγώ όλο προσποίηση έκανα την χαρούμενη, και ούτε κουβέντα για τη θεραπεία. Όσο σκέφτομαι εκείνη την ημέρα, κάθε γενέθλια παο τότε μου φαίνονται μια χαρά!

Σήμερα έσβησα μια τούρτα στο σπίτι και το βράδυ βγήκα με στενούς φίλους και άνοιξα μπουκάλι για τα γενέθλιά μου σε ένα μπαράκι της πόλης μας. Η γιορτή συνεχίστηκε και σε club. Ένοιωσα το εορταστικό κλίμα και σκεπτόμενη και το περσι ακόμη, αισθάνθηκα τυχερή που φέτος είμαι και στην πόλη μου και περικυκλωμένη από φίλους!

Φυσικά τα γενέθλια είναι «μια ακόμη μέρα στη ζωή μας». Όμως παρόλα τα 29 μου χρόνια, νιώθω κάτι στον αέρα της συγκεκριμένης ημέρας. Είναι οι ευχές των φίλων (μάλλον) που κάνουν τα γενέθλια μια μέρα όχι σαν τις άλλες…a day to feel special!

Φιλιά!

happy b-day!

Η ζωή σε νούμερα

Σήμερα είναι 6 Ιανουαρίου. Εϊναι η έκτη μέρα του χρόνου αλλά η δεύτερη μέρα του 2008 που περνώ στο σπίτι μου γιατί στις 2/1 είχα φύγει για Αθήνα και γύρισα μόλις χθες. Με ψυχραιμία άκουσα το γιατρό να μου δίνει 4+4 χημειοθεραπείες τον Δεκέμβρη. Στα γενέθλιά μου έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία και εκεί, στην κλινική, στον όροφο -3, με το σωλινάκι στο αριστερό μου χέρι, την κάσκα στο κεφάλι και το κινητό σε ανοικτή ακρόαση (για τις ευχές) έκλεισα τα 27 μου. Ήταν πολύ σκληρή εκείνη η μέρα, και ας μου λέει η "Σ" "Σιγά τι είναι τα γενέθλια, μην είσαι τόσο ρομαντική!". Κι όμως, όταν έρχονται τα πάνω κάτω, έρχονται τελικά μαζικά. Δεν ήθελα και εγώ να είναι στα γενέθλιά μου η πρώτη φορά, ο πατέρας μου όταν άκουσε την ημ/ία σκοτείνιασε, ο μπαμπάς μου που κάθε χρόνο τα ξεχνάει...
Έχω άλλες 6 θεραπείες που σημαίνει ότι κάθε 15 μέρες ετοιμάζω βαλιτσάκι για Αθήνα. Απο την πρόσφατη δεύτερη χημειοθεραπεία μου στις 3/1 βλέπω ότι παρόλη την κάσκα, το μαλλί μου πέφτει. Και πέφτει τούφες τούφες. Είναι όλα περίεργα. Είμαι ακόμη κάτω απο σοκ...Μέσα σε μια βδομάδα συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι θα ξυπνήσω χωρίς τον μαστό μου μετά τη νάρκωση. Βίωσα την απώλεια του μαστού και ζω σε ένα σώμα βομβαρδισμένο, και τώρα κάθε που ντύνομαι, ξεντύνομαι και πλένομαι βλέπω το σώμα μιας Αμαζόνας. Το αντικρίζω όμως με μεγάλη ψυχραιμία. Είναι το σώμα μου (σκεφτομαι) και το αγαπώ. Μπορώ να πω ότι αγγίζω περισσότερο την "άδεια" μου πλευρά παρά το στήθος μου. Καλωσόρισα το επίπεδό μου στέρνο στην καινούργια μου καθημερινότητα τόσο που δε θέλω να σκέφτομαι την αποκατάσταση (που σίγουρα αργεί ακόμα). Το πήρα απόφαση ότι για ένα διάστημα, εφ'όσον δεν θα εργάζομαι, οι μέρες μου θα ξεχωρίζουν σε "καλές" και "κακές" αναλόγως με το πόσο θα με ζορίζει η υγεία μου. Το χέρι μου ας πούμε που έχασε 3 λεμφαδένες μια μουδιάζει, μια πονάει, μια αγκυλώνεται και μια είναι καλά. Κάνω απλές ασκήσεις για να το βοηθήσω...
Μερικά βράδια σκέφτομαι ότι θα ήταν ότι πιο πολύτιμο δώρο για μένα, ένας άνθρωπος που θα μου πάρει τον πόνο. Έτσι να με ακουμπήσει και να μην ξαναπονέσω πουθενά, ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή. Να τα ξεχάσω όλα. Τελικά όμως ένας μόνο άνθρωπος με τέτοια αποστολή δεν πρόκειται να περάσει απο δω. Ακόμα και οι φίλοι, χάνονται και αυτοί...Ίσως γι'αυτό στα δύσκολα οι άνθρωποι στρέφονται στο Θεό (κάτι που εγώ δεν έχω κάνει ακόμα).

Φετινά γενέθλια

Μπορεί τα γενέθλιά μου να πέρασαν (μόλις στις 18/12), μπορεί φέτος να μην είχα το χρόνο και την έμπνευση να γράψω κάτι, μπορεί να τα πέρασα μακρυά απο τους φίλους και την πατρίδα μου αλλά έσβησα ένα κεράκι. Δεν έχω φωτογραφίες απο τα φετινά μου γενέθλια, δεν έχω να διηγηθώ την ιστορία της ζωής μου όπως είχα κάνει πέρσι σε άλλο μου blog. Έχω μόνο να πω ότι πέρασα ωραίες στιγμές απο τα προηγούμενά μου γενέθλια μέχρι τα φετινά. 

Θα ήμουν αχάριστη αν πάγωνα τον χρόνο στις άσχημες στιγμές μου. Η ζωή έχει ομορφιές και ας ανήκουν και στο παρελθόν. Το κεράκι που έσβησα, μόνο του, πάνω σε μια ροζ τούρτα, μου θύμισε τη μοναξιά που περνάω, σκέφτηκα όμως ότι η ζωή δε σταματάει επειδή "φύσιξε" λίγο. Του χρόνου λέω να "φορέσω" και τα 28 κεράκια, έτσι για αλλαγή!Καλό βράδυ!