Αναμνήσεις και αναρτήσεις!

κάποιες θέσεις θα μένουν κενές...

για πάντα...

έτσι απλά...δίχως εξήγηση...

έτσι απλά...απλά και αβίαστα όπως το καραβάκι μεταφέρει τους τουρίστες πίσω απο την πιο όμορφη παραλία του νησιού...

έτσι απλά και καθημερινά...όπως η βαρκούλα κυλά στο νερό...

οι διπλανές παρέες θα θυμίζουν παλαιότερες διακοπές στο νησί για πάντα...

έτσι απλά, κάθε καλοκαίρι...και πάνε πέντε καλοκαίρια τώρα

και ας περάσουν και άλλα τόσα, πάντα θα θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι, και το γεγονός πως δεν το ξανα έζησες θα σε στοιχειώνει μια ζωή, όπου και αν πας, ότι και αν κάνεις, όσες γαλάζιες θάλασσες και αν περιδιαβείς, όσα βραχάκια και αν χαζέψεις,

οι γύρω ήχοι θα φέρνουν και άλλους ήχους στο μυαλό, ήχους που είχε πάρει μακριά η λήθη...αυτό το πηγάδι το αστείρευτο του μυαλού μας!

τα παιδιά που τρέχουν τριγύρω θα φέρνουν πάντα στο μυαλό την παιδική μας ηλικία. Τα 20χρονα κορίτσια τα φοιτητικά μας χρόνια, οι ανέμελες παρέες κάποιες ευτυχισμένες στιγμές του τότε μας...οι μεγαλύτερες γυναίκες το μέλλον...

Οι ζωές μας...βαρκάκια στο νερό...βαρκάκια που άλλοτε συναντώνται και άλλοτε ξεμακραίνουν. Πάντα με ένα "γιατί"...Η ματιά μας στους ανθρώπους...μα αυτή δεν είναι που τους κάνεις ξεχωριστούς και μοναδικούς στην καρδιά μας; Η καρδιά μας είναι που τους ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος, η αγάπη μας είναι που τους αγκαλιάζει και τους κάνει ξεχωριστούς. Οι άνθρωποι...αυτά τα ταξιδιάρικα πουλιά...μα δεν είναι πλάσματα του ουρανού, γιατί να πρέπει να χάνονται, να φεύγουν μακριά;

Μια θέση θα μένει πάντα κενή, εκεί, να περιμένει

Ξημερώνει Κυριακή...

Βράδυ Σαββάτου απόψε, ίσως απο τα πιο μελαγχολικά βράδιααν τύχει και το περάσεις στο σπίτι. Έξω βρέχει, η θερμοκρασία θυμίζει φθινόπωρο. Μου ήρθαν 2-3 σκέψεις και είπα να ξαναπεράσω απο εδώ. 'Εχω καιρό να διαβάσω κάποιο σχόλιό σας, να νιώσω πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω αλλά παρόλα αυτά γράφω και πάλι.

Σκέφτηκα λοιπόν πως πέρα απο την παλιοαρρώστια μπορείς να πάθεις και άλλα άσχημα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Σκέφτηκα πως μπορεί να χάσεις κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο και να βυθιστείς για πολύ καιρό στη σιωπή, σκέφτηκα πως μπορεί να χάσεις ένα στήριγμά σου και να αρχίσεις να κουτσαίνεις, σκέφτηκα πως μπορεί να διαμορφοθούν οι σχέσεις σου με ένα άτομο τελείως διαφορετικά. Τι κάθομαι και γράφω; Απλά 2-3 σειρές για διάφορα "δεινά" που μπορούν να παίξουν με την ψυχολογία σου και με φόντο τον καρκίνο να μεγενθύνονται στο μυαλό σου. Πρόσφατα βρέθηκα σε κηδεία 16αχρονου και ένιωσα την απόλυτη δυστυχία των γονειών του. Το χειρότερο ήταν πως το παιδί αυτοκτόνησε. Τι ΤΕΛΟΣ ο θάνατος σκέφτηκα; Ήθελα να του φωνάξω πως δεν έπρεπε να το κάνει, πως η ζωή έχει ζόρια μα έχει και χαρές. Πόσο πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε μέρα, να ΕΚΤΙΜΑΜΕ, δεν υπάρχει πιο κατάλληλο ρήμα! Να εκτιμάς, να γίνεσαι πιο σοφός μεγαλώνοντας, να εκτιμάς τις στιγμές, να τις μαζεύεις κρυφά ακόμη και απο τον πιο δικό σου άνθρωπο. Να τις βάζεις κάπου μέσα σου, όπου πιστεύεις ότι θα είναι ασφαλείς. Στο μυαλό ή στην καρδιά; Εσύ αποφασίζεις.

Να εκτιμάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου, αυτά που κάνεις, όσα λες, να είσαι εσύ και να τολμάς. Να τολμάς να ζεις και να ονειρεύεσαι, να αγαπάς αυτό που είσαι, να βρεις έστω κάτι μικρό μέσα σου που να το αγαπάς και να το αγκαλιάζεις κάθε μέρα. 

Άνθρωποι, μυαλά, καρδιές, ψυχές. Ποτέ δεν γνωρίζουμε τελικά έναν άνθρωπο "ολόκληρο", μπορεί να δούμε λίγο το μυαλό του, να ακούσουμε μια στάλα την καρδιά του, να πάρουμε μια γεύση απ'την ψυχή του, πόσο όμως τον γνωρίσαμε πραγματικά; Σχέσεις ανθρώπινες, τρέξιμο, αγχος, ένας συνεχής αγώνας. Τελικά γιατί; Για να αποδείξουμε στον διπλανό μας πως τα καταφέρνουμε; Πως είμαστε καλύτεροι απο αυτόν; Πως αξίζουμε; Σχέσεις, άνρθωποι. Μπαίνουν στη ζωή μας, μοιραζόμαστε στιγμές, δίνουμε τα χέρια, άραγε θα υπάρξει αύριο; Μας θεωρούν και τους θεωρούμε δεδομένους, θα είναι όμως για πάντα εκεί; Θα μας θυμούνται; Μήπως στο βάθος του μυαλού μας αυτό αποζητούμε; να μας θυμούνται αφού μας έχουν αγαπήσει, αφού μας έχουνε σταθεί;

Βράδυ Σαββάτου, ένα βήμα πριν τον ύπνο και εγώ γράφω σκόρπιες λέξεις. Η ώρα για τις καθιερωμένες διακοπές μου πλησιάζει. Θα ξαναδω-το νησί-. Με τον πρόσφατο χαμό της ξαδέρφης μου και την ταφή της εκεί, τον 7χρονο γιο της να παίζει ανάμεσά μας το τοπίο έχει αλλάξει. Μέσα σε ένα περίεργο κλίμα εκεί, αξίζει όμως να είμαστε μαζί. Το μαζί είναι καλύτερα απο το μόνοι.

Πέρασα όντως μια περίεργη εβδομάδα όπου βρήκαν την ψυχολογία μου πολλά σκαμπανευάσματα. Για μια ακόμη φορά δεν έφταιξα σε κάτι, όμως πάλι εγώ πρέπει να δω αλλαγές στη ζωή μου. Και τις βλέπω τις αλλαγές μια βδομάδα τώρα, ίδιος άνθρωπος μα άλλη ματιά...Παρόμοια συμπεριφορά μα όχι ίδια με την προηγούμενη. Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό κάποιοι άνθρωποι γύρω μου θα με περνάνε απο αυτή τη διαδικασία, ως πότε θα αλλάζουν κάθε που είχαν παγιώσει τη στάση τους απέναντί μου. Εγώ συμπεριφέρομαι το ίδιο, απο την αρχή ως εδώ. Τι κερδίζουν και τι χάνουν με το να αλλάζουν οι άνθρωποι, οι ματιές, οι αγκαλιές; Άραγε ξέρουν; Το έχουν ζυγιάσει; Η αγάπη είναι δύναμη στη ζωή, μας απελευθερώνει. Αγάπη, αλλά όχι με λόγια, με ματιές με ένα άγγιγμα, με τη σιγουριά πως ο διπλανός μας είναι ο ίδιος, όπως τον αφήσαμε χθες, πως δεν άλλαξε σε μια νύχτα.  Και γιατί να αλλάξει;
Δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους αλλαγές, μου προκαλούν σύγχυση. Ξαφνικά σου κλείνουν πλέον την πόρτα πριν πατήσεις το κουμπί του ασανσέρ. Και εσύ πατάς το κουμπί και μέχρι να φτάσει το ασανσερ στον 3ο όροφο περιμένεις εκεί έξω, σε έναν άχαρο διάδρομο, μόνη, ωσπου να δεις τον φωτεινό θάλαμο να φτάνει στον όροφο, να ανοίξεις την πόρτα, να μπεις, να πατήσεις το "0" και να βρεθείς στο εισόγειο. Όσα λεπτά σου παίρνει να κάνεις αυτές τις κινήσεις, τόσα λεπτά σκέφτεσαι "Μα δεν ήταν ποτέ έτσι το ξεπροβόδισμα, που πήγε τόση αγάπη, η δυνατή αγκαλιά που σε έκανε να κοντοσταθείς και να ξαναγυρίσεις για μια δεύτερη, το φιλί του αποχαιρετισμού, υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση, η φράση-θα μιλήσουμε αύριο-;"

Καληνύχτα!

Μια ακόμη Κυριακή σήμερα!!!!

και μια που η Sweet December έπισε τις φιλοσοφίες και τις ανθρώπινες σχέσεις...συνεχίζει με το να ποστάρει στο ίδιο ύφος, κάτι που έγραψε τον Αύγουστο του 2007 σε ένα νησί του Ιονίου, καθώς άκουγε το κύμα, μια μέρα στη θάλασσα...

 

Κάποιες ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν πολύ με καλοκαίρι.

Είναι σύντομες αλλά έντονες. 

Έχουν το δυνατό φώς του ήλιου που μπορεί και σε καίει για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. 

Αφήνουν μια γεύση αλμύρας, ίδια με εκείνη του θαλασσινού νερού. 

Θυμίζουν τη λαχτάρα της πρώτης βουτιάς, την ευτυχία των παιδικών μας διακοπών, το νόστιμο παγωτό. Είναι οι ήχοι που βγαίνουν από ανοιχτό παράθυρο μια ζεστή νύχτα. Είναι η Αυγουστιάτικη πανσέληνος που λάμπει πάνω από το βουνό. Είναι οι άνθρωποι σαν βότσαλα της θάλασσας που δεν ριζώνουν και έχουν κάθε λογής χρώμα. Ανακατεύονται στα κύματα, παρασύρονται, πότε στα βαθιά πότε στα ρηχά, η θάλασσα η πλανεύτρα εξουσιάζει όπως η ίδια η ζωή. Είναι οι άνθρωποι δεντράκια που θα δεις κοντά στη θάλασσα να στέκουν δίπλα δίπλα, μα, θα δώσουν τα χέρια; Είναι ψαράκια οι άνθρωποι, όπως εκείνα που θα δεις να περνούν καθώς λιάζεσαι σε ένα βράχο.
Ψαράκια που χαζεύεις δίχως μάσκα πάνω απο το διάφανο γαλάζιο νερό και ξεκουράζεις το βλέμμα σου πάνω τους, λίγο πριν τα δεις να αλλάζουν πορεία…

Καλές βόλτες σε όλα τα ψαράκια μου που άλλαξαν πορεία!

Καλοκαίρι όπως κάποτε..

Μια ξεχωριστά όμορφη μέρα...
Μια μέρα που δεν θα θελα να τελειώσει...
Μια μέρα που θα ήθελα να κρατήσει λίγο παραπάνω...

Το καλοκαίρι στα φόρτε του  και εγώ  παραδομένη στο ρυθμό του, στη θάλασσα, στην άμμο, στο κάλεσμα του αέρα που μας δροσίζει παραθαλάσσια...

Καφές, κρασί, φαγητό, μα πάνω απο όλα, καλή παρέα...Ανεμελιά και γέλια ξανά στη θάλασσα με τη "Σ". Δεν ξέρω αν πολλά πράγματα είναι απλά στο μυαλό μας αλλά ναι, η "Σ" παραμένει ως σήμερα η παρέα που προτιμώ-όποτε μπορεί-για θάλασσα, γιατί μεταξύ μας όταν πάμε στη θάλασσα, δεν υπάρχει πρόγραμμα, μπορεούμε να μείνουμε ωσπου να νυχτώσει. Έτσι και σήμερα, μείναμε ως αργά...άναψαν γύρω μας τα φώτα, ενώ  η θάλασσα δεν ξεχώριζε απο τον ουρανό, ίδιο χρώμα...Το καλύτερο μπάνιο του καλοκαιριού σκεφτήκαμε και οι δυο...μπάνιο ολοήμερο που έγινε και βραδινό. Όμορφα, γιατί είναι μαγικό να απολαμβάνεις τη στιγμή με έναν άνθρωπο που ξέρεις τόσο καλά, δεν χρειάζεσαι καν λόγια για να ντύσεις το τοπίο, γιατί απλά ξέρεις τι σκέφτεται, ξέρει τι σκέφτεσαι και απλά απολαμβάνετε τη στιγμή, δίχως πολλές κουβέντες, γιατί ξέρεις πως η ψυχή γεμίζει εκείνη τη στιγμή. Και εγώ πάντα χαίρομαι οι φίλοι μου να περνάνε καλά, είναι σαν να περνάω δυο φορές καλά μαζί τους. Στο δρόμο της επιστροφής, με καλή διάθεση ακούσαμε ένα CD στο αυτοκίνητο με τη "φωνή" στο τέρμα. Για εμένα, ακόμη και η στιγμη της επιστροφής απο τη θάλασσα είναι ωραία, έχει μια γλυκιά κούραση αλλά και χαλαρωση μαζί. Βρίσκω πάντα κάτι πολύ ιδιαίτερο στον αέρα που μας φυσά απο τα ανοιχτά παράθυρα, στα φώτα του αυτοκινήτου που φωτίζουν το δρόμο, στη φύση που διαγράφεται τριγύρω...στη μουσικη που ακούμε...

Νιώθω κάτι στον αέρα του φετινού καλοκαιριού, είμαι καλύτερα απο κάθε άλλη χρονιά-ψυχολογικά. Λαικά και κοινώς, έχω πάρει τα πάνω μου! Σε αυτό με βοήθησαν πολύ οι άνθρωποι αλλά έκανα και εγώ πολλή δουλειά μόνη μου...

Οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια περνούν...όσο περνάει ο καιρός θα νιώθουμε όλο και καλύτερα, όμως αυτό θέλει τον χρόνο του,το έχουμε ξαναπεί...αλλά γίνεται, αρκεί να το πιστέψουμε. Δεν ξεχνάμε, έχουμε εξάλλου τις ουλές και τις εξετάσεις να μας το θυμίζουν. Πάντα θα το θυμόμαστε αλλά με κάπως καλύτερη ψυχολογία. Μπορεί το "άρρωστο" παρελθόν μας να στέκει εμπόδιο για το μέλλον μας κάποιες φορές αλλά ελπίζω και αυτό να το δουλέψουμε και να το ξεπεράσουμε κάποτε και όπως μας τα έφερε η ζωή στραβά, να αποφασίσει να μας τα φέρει και ίσια. 

καληνύχτα!

18.6.2012

Έξι μήνες πριν το προσωπικό μου ρολόι δείξει 32 χρόνια σε τούτο τον πλανήτη είμαι πάλι έτοιμη για αποχωρισμούς, για νέα δεδομένα, για κύκλους που κλείνουν και κύκλους που ανοίγουν(;).

Όταν ένας άνθρωπος αρρωσταίνει βαριά και αναρωτιέται αν θα ζήσει ή όχι, του έρχονται δίχως αμφιβολία τα πάνω κάτω στη ζωή του. Κλονίζεται ο κόσμος του, το μέσα του θολώνει, δυσκολεύεται να καταλάβει τι περνά τη στιγμή που πρωτομαθαίνει για την αρρώστια του αλλά και στη συνέχεια, το βρίσκει εξίσου δύσκολο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ακόμη και αν φαίνεται καλά, μπορεί πολύ απλά να μην είναι!

Όλοι, μα όλοι όσοι συναντιόμαστε με τον καρκίνο σε πρώτο πρόσωπο κάνουμε λάθη. Όχι φυσικά επειδή το θέλουμε αλλά επειδή κανένας δεν μας είπε τι να σκεφτόμαστε όταν έχουμε καρκίνο, πως να νιώθουμε, τι να λέμε στους ανθρώπους γύρω μας, και τόσα άλλα. Φυσικά και ποιος μπορεί να πάρει την ευθύνη και να μας τα πει όλα αυτα; Δεν νομίζω να υπάρχει για κανέναν μας ένας τέτοιος άνθρωπος. Αυτά δεν λέγονται, γιατί δεν "διδάσκονται" σαν συμβουλές, απλά τα βιώνεις, πειραματίζεσαι, κολλάς ή προχωράς.

Στην προσπάθειά μας να επιπλεύσουμε, να επιβιώσουμε και να κερδίσουμε τη ζωή ξανά, πήραμε στον κατήφορό μας, λίγο πριν τον ανήφορό μας, αρκετούς άλλους, όποιους είχαμε κοντά και μας διέθεταν χρόνο και συμπάθεια στους δύσκολους εκείνους καιρούς. Οι άλλοι απλά μας είχαν πληγώσει και δεν το ξέρανε. 

Όλη αυτή η παραπάνω αναδρομή σήμερα, γιατί σύντομα θα κλειθώ να (απο)χαιρετήσω τον άνθρωπο που απο το 2007 ως σήμερα (2012) ήταν δίπλα μου σε όλο αυτό. 

Ήταν δίπλα μου με αμέτρητους καυγάδες, αρκετές διαφωνίες, συχνές αναπάντητες κλήσεις, υπεκφυγές και πολλά νεύρα. Ήταν όμως εκεί και όλα αυτά τα "λουζόμασταν" μαζί, αυτό της το χρωστώ για μια ζωή. Κάθε που μαλώναμε τα βρίσκαμε και κάθε που νευριάζαμε ηρεμούσαμε. Κάτι τέτοιες σχέσεις είναι δύσκολες μα και σπάνιες θαρρώ. Όπως της είπα και χθες, είμαστε φίλες δέκα χρόνια συνεχόμενα παρόλα τα στραβά που ζήσαμε, και παραμένει η μοναδική φίλη με την οποία δεν έκοψα αλλά συνεχίζω την καθημερινή μας επαφή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Και μιλάμε για "κάθε μέρα τηλέφωνο". Ναι, ήταν το στήριγμά μου σε όλα αυτά τα χαζά χρόνια που η ζωή μου σέρβιρε και ζήσαμε πράγματα που άλλοι δεν τα ζουν ούτε στα 50 χρόνια μαζί. Ήταν ο άνθωπος στον οποίο ακουμπούσα και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστά μου. Το άτομο στο οποίο είχα όλη την άνεση να τηλεφωνήσω και μετά τα μεσάνυχτα για να μοιραστώ μια σκέψη, για να ακούσω απλώς μια γνώριμη φωνή στην άλλη γραμμή. Δεν χρειαζόμουν λόγο για να της τηλεφωνήσω, ούτε πολλά παρακάλια για να μοιραστούμε έναν καφέ ή μια βόλτα, με ακολουθούσε παντού. Έτσι απλά, αρκεί να είμασταν παρέα, η μια για την άλλη, παντού και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτό δεν είναι φιλία; Η "Σ" ανηπομονούσε σαν μωρό παιδί να γυρίσω απο την Αθήνα μετά απο κάθε θεραπεία γιατί ανα 15 μέρες "έχανε" την παρέα της. Μοιραζόμασταν τα πάντα, απο όνειρα και σχέδια για το μέλλον, μέχρι λεφτά, δώρα, αμάξια, ρούχα. Με είχε καλομάθει, δεν υπήρχε μέρα δίχως "Σ". Η μια συμπλήρωνε την άλλη, παρόλο που είμασταν τελείως διαφορετικές μεταξύ μας, γιατί όλοι μας το λέγανε μα το βλέπαμε και εμείς. Η "Σ" ήταν "εκεί" επειδή το ήθελε και εγώ ήμουν "εκεί" επειδή πέρα απο τον καρκίνο, είχα και μια παρέα να φροντίσω να μη μένει μόνη της σε ένα εργένικο σπίτι που είχαμε βάψει και επιπλώσει με πολύ μεράκι και διάφορα "πλάνα", πριν πέσει η σκιά του καρκίνου στα κεφάλια μας. Την νοιαζόμουν υπερβολικά, δεν ήθελα κανένας να τη στεναχωρεί, ήθελα να την βάλω σε μια γυάλα, αντί να σκέφτομαι να μπω εγώ σε μια. Η "Σ" στη σκέψη και μόνο πως εγώ ίσως κλεινόμουνα στο πρόβλημά μου και την άφηνα στην άκρη, μόνη και της στερούσα την παρέα μου τότε, μου είχε πει απο την πρώτη μέρα της διάγνωσης του καρκίνου: "εσύ θα κάνεις όλα όσα έκανες και πριν, θα έρχεσαι εδώ, σπίτι μου κανονικά, θα κάνουμε παρέα, θα βλέπουμε ταινίες, θα πηγαίνουμε βόλτες" και αυτό με ανακούφισε, και αυτό με αποφόρτιζε υπερβολικά γιατί ήταν λες και το "έσκαγα" απο τους γονείς και πήγαινα κάπου που δεν υπήρχε φόρτιση, κάπου που δεν υπήρχε η ένταση του καρκίνου αλλά μόνες εμείς, 2 νεαρές κοπέλες που λίγους μήνες πριν είχαμε γυρίσει απο τις σουπερ καλοκαιρινές μας διακοπές. Η "Σ" είχε τον τρόπο να ξεχνιόμαστε, λες και είχε κάπου ένα μαγικό ραβδάκι και εξαφάνιζε τις έννοιες μου. Είχε επίσης τον τρόπο να με φροντίζει και να μου δείχνει την μεγάλη της αγάπη δίχως να με κάνει να αισθανθώ άρρωστη. Αυτό ήταν μια μοναδική αίσθηση και της το αναγνωρίζω! Οι ταινίες που είδαμε ήταν πάρα πολλές, τα γέλια που κάναμε κατα καιρούς ήταν πέρα για πέρα σουρεάλ, γιατί μέσα στην παρέα ήταν πάντα και ο σκύλος της "Σ", μέσα στο διαμέρισμα!Έτσι εγώ γύριζα σπίτι μου μετά απο μέρες, ξεκούραστη, χαρούμενη μπορώ να πω! Οξύμωρο έτσι; Κι όμως!Ήταν λες και βρισκόμουν σε άλλο σύμπαν όταν πήγαινα εκεί και έφευγα απο το σπίτι μου, του γονείς κτλπ.

Ξαναδιαβάζω τις παραπάνω γραμμές και δεν μου αρέσει που γράφω σε παρελθοντικό χρόνο...Όμως έτσι είναι, η αλήθεια είναι πως όλα τα παραπάνω τελειώσανε, οι θεραπείες, ο ζήλος της "Σ" να είμαι καλά, το εργένικο σπίτι, ο σκύλος, το ενδιαφέρον της όλο στραμένο επάνω μου. Και φυσικά το ότι τελείωσε το πολύ τρέξιμο με την υγεία μου, μόνο καλό είναι!!!Ανακουφυστήκαμε σίγουρα και οι δύο. Χαρήκαμε και οι δυο, χαιρόμαστε και οι δυο που οι εξετάσεις είναι καθαρές!

Μετά την περιπέτεια του καρκίνου βγήκε απίστευτη κούραση στη "Σ" που εγώ τότε δεν την έβλεπα. Είχαμε παρεξηγήσεις κτλπ, της είχα γίνει μάλλον φορτική για ένα διάστημα που επέμενα στο να βολτάρουμε ενώ είχε μπει στη ζωή της -εξ'αποστάσεως-ένας άνδρας (ο σημερινός της σύζυγος). Τα πράγματα είχαν γίνει σίγουρα πιο περίπλοκα πια. Μπορεί να είχα τελειώσει τις θεραπείες αλλά δεν ήμουν ψυχολογικά -ακόμη- καλά. Εγώ, όσο και αν ακούγεται παιδικό, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως η φίλη μου η καρδιακή, το άτομο στο οποίο είχα πιστέψει και κρατούσε την εμπιστοσύνη μου στα χέρια της δεν θα εβγαινε πια μαζί μου με τη συχνότητα που το έκανε παλιά, πως δεν θα περνούσαμε πολλές ώρες μαζί. Εμείς περιμέναμε πως και πως να τελειώσουν οι θεραπείες μου για να γυρίσουμε στα παλιά μας και όταν ήρθε η ώρα η "Σ" λάκισε! Δεν ξανα ήρθε ποτέ στο νησί του 2007, ενώ το είχε υποσχεθεί, αραίωσε τις εξόδους μας. Και να σκεφτείτε, ήταν τότε η μοναδική μου φίλη, αν δεν έβγαινα μαζί της, έμενα στο σπίτι, και είχα τόση ανάγκη τότε το έξω...Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με τη μοναξιά μου, με το περιθώριο. Στεναχωρήθηκα πολύ και για μεγάλο χρονικό διάστημα γιατί βίωσα αυτή την τεράστια αλλαγή επάνω της και καμια φορά αναρωτιέμαι "θα συνεχίζαμε ως σήμερα τη φιλία μας, αν εγώ δεν επέμενα τόσο, και δεν την άφηνα σε ησυχία με τις κλήσεις μου και τις προτάσεις μου παρόλο που έτρωγα πόρτα";Η συμπεριφορά της βέβαια αργά ή γρήγορα με οδήγησε στο να κάνω και άλλες φιλίες, να ψάξω και άλλες παρέες για να έχω κάποια διέξοδο.

Η "Σ" περσι τα Χριστούγεννα μου ζήτησε συγγνώμη για το "μετά" τις χμθ κλαίγοντας, μου είπε πως δεν άντεχε την πίεση τότε και πως είχε κάνει κοιλιά χωρίς να το καταλαβαίνει. Το δέχτηκα και έχω φιλτράρει πολλές φορές τη συμπεριφορά μου, τις απαιτήσεις μου τα γούστα μου, και δεν θα πως πως είμαι περίφανη για όλα αυτά κατα καιρούς, αλλά τότε έτσι ήταν να γίνει και δεν γινόταν αλλιώς. Μάλλον αυτό πιάνει και τις δυο μας.
Με τη "Σ" λοιπόν συνεχίσαμε την παρέα μας ως σήμερα, ζήσαμε το πέρασμά της σε άλλο στάδιο, τον γάμο της, ακόμη και περσι που ήμουν στο νησί, κάθε μέρα της τηλεφωνούσα και δεν ήταν λίγες οι φορές που μαλώναμε ΚΑΙ απο το τηλέφωνο. Περάσαμε τον φετινό χειμώνα παρέα στο τζάκι με καλό κρασί, ταινία και ψήσιμο στα κάρβουνα...Το χιόνι που έπεφτε απο το παράθυρο έκανε τη νύχτα πιο φωτεινή.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά απόψε; Τα έχω ξανα γράψει κατά καιρούς. Ίσως γιατί ήθελα να τα ξαναθυμηθώ, ίσως γιατί ήθελα να τα ξαναπώ. Δεν ξέρω...ίσως γιατί θέλω να δώσω στη "Σ" τα credits που της αξίζουν τώρα που η συναισθηματική φόρτιση είναι κάπως μεγαλύτερη...

Η ιστορία μας θέλω να πιστεύω πως δεν τελειώνει εδώ, όμως είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ γι αυτή τη σχέση να κάνω κανένα σενάριο. Περσι τέτοιο καιρό προγραμματίζαμε πως θα περάσουμε ένα χειμώνα παρέα στην ίδια πόλη, ταινίες και βόλτες (γιατί μόλις είχε περάσει ένας χρόνος που είμασταν σε άλλες πόλεις) και μας βγήκε το πρόγραμμα. Αυτό το καλοκαίρι όμως φαίνεται να είναι και το τελευταίο που περνάμε μαζί και δεν μπορούμε να κάνουμε κανένα πλάνο για τον χειμώνα. Φέτος τον Σεπτέμβρη η Σοφία θα φύγει μόνιμα με τον άνδρα της σε άλλη πόλη, και έτσι δεν έχει άλλα πλάνα. Ο χειμώνας θα τη βρει "παντρεμένη για τα καλά" αφού θα μπει στη συγκατοίκηση και χιλιομετρικά μακριά απο εδώ.
Χαίρομαι γι αυτήν πολύ, και θέλω να είναι ευτυχισμένη. Αν και η φιλία μας έχει περάσει πάρα πολλά και παρόλο που οι πρωτεραιότητές της έχουν αλλάξει 100%, παραμένει για μένα ένα απο τα πιο σημαντικά άτομα που κρατάω στη ζωή μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένη, αρνούμαι όμως να την χάσω. Καθώς μεγαλώνω θέλω να έχω "σταθερές" και δεν θέλω κανείς να μου τις πειράζει. Να όμως που η ζωή είναι μέσα στη φαντασία.
Δυσκολεύομαι να αλλάξω συνήθειες πολύ...με δυσκολεύουν οι απουσίες, όμως ξέρω βαθειά μέσα μου πως πρέπει απο δω και πέρα να μάθω να προχωρώ μόνη, τα στηρίγματά μου ανοίξανε ήδη πανιά για κάπου αλλού καιρό τώρα. Οι σχέσεις αλλάζουν, τα ενδιαφέροντα αλλάζουν, οι άνθρωποι παίρνουν άλλους δρόμους.
Λυπάμαι που την χάνω απο Σεπτέμβρη και αυτό μου χαλά ήδη κάπως την ψυχολογία. Η δε δική της ψυχραιμία με εκνευρίζει, αλλά όπως είπε και αυτή "τι θες να κάνω, ζορίζομαι απο μόνη μου, θες και να στο λέω;". Έτσι είμασταν πάντα, εγώ μιλούσα πιο πολύ, αυτή τα έκρυβε μέσα της, τα βίωνε μόνη.
Δεν είμαι έτοιμη γι αυτόν τον αποχωρισμό, σιχαίνομαι να χάνω τους ανθρώπους μου, νομίζω πως κάποιος πάλι με σμπρώχνει βίαια στο να μεγαλώσω, στο να πω "είμαι 32", και δεν θέλω...Στο να πω η φιλία δεν είναι το παν στη ζωή, στο να πω πως όσα ζήσαμε στο παρελθόν ήταν καλά αλλά κοιτάμε το μέλλον. Δεν θέλω, αλλά πρέπει. Πρέπει να μάθω να αφήνω τους ανθρώπους στο μέλλον τους, να χαράζουν πορεία μακριά μου...
Δεν θέλω όμως, θα μπορούσε η ζωή να είχε παγώσει το 2007; Θα το ήθελα, αλλά θα ήταν μάλλον άδικο για όλους αυτούς που θέλανε να συνεχιστεί η ζωή τους για να δούνε τον εαυτό τους να αλλάζει επίπεδο, να ωριμάζει, να γίνεται σύντροφος, σύζυγος, μαμά.

Υ.Γ Σε ευχαριστώ "Σ" για όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν πολλά τα χρόνια και πιο πολλά όλα όσα περάσαμε! Όσο και αν στα λέω και περιγράφω, δεν μπορείς να μπεις στην ψυχολογία μου παρα μόνο ελάχιστα. Αυτό δεν είναι κριτική, αυτό είναι η αλήθεια. Μόνο αν ζήσει κανείς μια τόσο μεγάλη ανατροπή στη ζωή μπορεί να καταλάβει τον φόβο, τη μοναξιά, την παρέα, το ενδιαφέρον, την παρηγοριά, το "σ'αγαπώ", το μήνυμα, το τηλέφωνο, την αγκαλιά, την υπόσχεση και την πραγματοποίησή της. Είναι λέξεις βαριές όλες αυτές και πρέπει να τις σκεφτόμαστε και να τις προφέρουμε προσεκτικά. ΑΛΛΑ μπορεί να μην μπήκες στο "πετσί του ρόλου" όμως κατάφερες να μείνεις εδώ, μαζί μου μέχρι τελικής πτώσης και αυτό δεν ήταν εύκολο, και αυτό σίγουρα πέρασε στη δική μας ιστορία ως κάτι πάρα πολύ σημαντικό, ό,τι και αν γίνει στο μέλλον μεταξύ μας.

Εύχομαι πάντα, όποτε θα συναντιόμαστε, αφού φύγεις, να κοιταζόμαστε στα μάτια και να λέμε αλήθειες.

Καλό βράδυ!

Μια Κυριακή όπως παλιά

Σήμερα η βόλτα στη θάλασσα θύμιζε πολύ κάποιες καλές εποχές απο το παρελθόν. 

Κουβέντα και καφές με τη "Σ". Όπως πάντα η ώρα μαζί περνάει πολύ γρήγορα. Βρίσκουμε πάντα να πούμε κάτι. Μερικές φορές τα συναισθήματα και οι σκέψεις γύρω και τριγύρω απο τη συνάντησή μας είναι περίεργα αν τα καλοσκεφτείς. Πως ήμασταν πριν μας βρει η αρρώστια, πως γίναμε κατά την αρρώστια και που καταλήξαμε πια. Που καταλήξαμε μεταξύ μας σαν φίλες, αλλά και χωριστά η κάθε μια με τις ζωές μας. 

Πέρασαν αρκετά χρόνια απο το 2007 και είναι τελικά αξιοθαύμαστο το πως παραμένουμε ακόμη φίλες, έχοντας περάσει απο 40 κύματα με την αρρώστια, τα νεύρα μας, έχοντας κουραστεί απο τους καυγάδες και τις διαφωνίες, έχοντας η "Σ" παντρευτεί. Και δεν είμαστε και καθόλου ίδιοι χαρακτήρες, μας χωρίζουν περισσότερα απο όσα μας ενώνουν, αυτό το έχουμε παραδεχτεί και οι δύο. Αλλά εμείς εκεί, κόντρα στον άνεμο, σε όλους όσους βλέπουν πως δεν ταιριάζουμε, σε όλους όσους προσπάθησαν κατά καιρούς να μας απομακρύνουν. 

Ενάντια και ανεξάρτητα με όλα όσα μας βρήκανε, εμείς εξακολουθούμε και πίνουμε τον καφέ μας, κατα προτίμηση στη θάλασσα, κατά προτίμηση οι δυο μας, έτσι, για να μπορούμε να έχουμε και τις σιωπηλές μας στιγμές, όταν απλά θέλουμε να κοιτάζουμε τον ορίζοντα και τίποτε άλλο, όταν έτσι απλά δεν θέλουμε να μιλήσουμε παραπάνω αλλά καμία δεν παρεξηγεί την άλλη.  

H 'Ανοιξη έρχεται και απο αλλού

μερικές φορές βοηθούν και οι γύρω, οι φίλοι... Μαγική επινόηση η φιλία, φοβερή συντροφικότητα και ζεστασιά, ακόμη και απο μακριά!

Η φωτο ειναι mms που πήρα το πρωί στο κινητό για καλημέρα. Σάββατο, η φίλη απο το νησί θυμάται, νοσταλγεί και μοιράζεται τον "κόσμο" ακόμη μαζί μου. Υπάρχουν τόσες στιγμές μέσα στη μέρα που μπορεί να σε ανεβάσουν, τις προσέχεις άραγε ή περιμένεις τη μια και μοναδική στιγμή; Αν περιμένεις τη μια και μοναδική, δεν θα ρθει...άνοιξε την καρδιά σου σε όλες τις υπόλοιπες, αξίζει να τις χαρείς! Υπαρχουν αρκετοί άνθρωποι εκεί έξω που θέλουν να σε κάνουν να νιώσεις μοναδική, αρκεί να ανοίξεις τα μάτια σου και να τους δεις, αρκεί να αφήσεις την καρδιά σου να την αγαπήσουν και αυτοί. Καλό Σαββατοκύριακο!

Πήγα εκδρομή

Έχω μόλις δέκα λεπτά πριν αλλάξει η μέρα για να σας πω πως πέρασα σήμερα! Πήγα εκδρομή και ήταν τόσο μα τόσο αναζωογονητική. Ήπια καφέ δίπλα σε λίμνη, χάζεψα στη φύση, περπάτησα κοντά σε παπάκια, έφαγα με θέα το υγρό στοιχείο. Είχαμε κέφι γενικότερα με τη «Σ» σήμερα, βρεθήκαμε σε δύο πόλεις μακρυά απο τη δική μας και ξεφύγαμε απο όλα.
Έκανα και δηλώσεις…είπα πως δεν θα ασχοληθώ με την περίπτωσή μου παραπάνω από όσο μου επιβάλλεται, εννοώντας παραπάνω από όσα μου λένε οι γιατροί και μου επιβάλουν να κάνω.Οι τελευταίες μέρες μου ήταν δύσκολες αλλά δεν κατάφερα τίποτα με τις αρνητικές μου σκέψεις! Αντίθετα, κάνοντας θετικές σκέψεις θα κερδίσω σίγουρα περισσότερα.
Βρήκα αυτόν τον κήπο καθώς περπατούσα σήμερα. Δεν μπορώ ακριβώς να σας τον χαρίσω γιατί δεν μου ανήκει. Μπορώ όμως να σας δώσω μια εικόνα ανθισμένη για να ξεκουράσετε το βλέμμα σας. Τελικά οι κήποι φροντίζονται προς τέρψη των ματιών αλλά και της ψυχής ;-)

Ένα χάπι την ημέρα και ένας αποχωρισμός!

Εγώ που όσο δούλευα σηκωνόμουν με το ζόρι και αργά ;-) eδώ και κάτι βδομάδες ξυπνώ κατά τις 9.30 ανεξάρτητα από το τι ώρα κοιμάμαι το βράδυ. Είναι η άνοιξη; Είναι ότι κάτι πλησιάζει, δεν ξέρω…
Παίρνω κάθε μέρα ένα χάπι για την ορμονοθεραπεία Δευτέρα το ξεκίνησα και μέχρι και την Τρίτη μου έφερε ατονία, λες και είχα πυρετό υψηλό την προυγούμενη. Είναι μεχρι να το συνηθίσω φαντάζομαι απλά δεν είναι και ότι καλύτερο. Σκέφτομαι ότι τις χμθ τις πέρασα στο πόδι, μα να με ρίχνει το χάπι…; Κρίμα! Χθες η ατονία έφυγε και τη θέση της πήρε ο πονοκέφαλος. Σήμερα δεν το πήρα ακόμη το χάπι για να ξέρω τι θα μου φέρει…απλά κάνω υπομονή!
Θα δω ένα γιατρό το απόγευμα κοντά στην πόλη μου για να φέρω το Herceptin να το κάνω εδώ κοντά και όχι στην Αθήνα μετά τη λήξη των ακτινοβολιών μου! Με κούρασαν τα πανω-κάτω, ως πότε;

Προσπαθώ και περπατώ καθημερινά γιατί από το πολύ μέσα θα πέσουν τελείως οι δυνάμεις μου και όπως είπε και η «Ν» «δεν μπορείς μια μέρα να σηκωθείς και να πεις θα πάω να περπατήσω, να κολυμπήσω, να κάνω ποδήλατο και να το κάνεις με επιτυχία αν δεν το κάνεις σταδιακά, σιγά σιγά». Και έχει δίκιο!

Α, δεν σας είπα, η «Ν» αρραβωνιάζεται την επόμενη του Πάσχα! Τα νέα με βρήκαν απροετοίμαστη. Αυτό που σκέφτηκα και είπα ήταν «άντε να έχουμε και κάτι ευχάριστο να θυμόμαστε από το 2008». Η ζωή είναι περίεργη εκεί που κάποιος δοκιμάζεται την ίδια περίοδο κάποιος ζει κάτι τελείως διαφορετικό και πιο ευχάριστο. Νομίζω και για τις 2 τις φίλες μου φέτος ήταν η χρονιά τους. Θα μου πείτε, η ζωή έχει για όλους...το ξέρω ;-)

Αυτό όμως που με στεναχώρησε και μου το είπε η «Ν» χθες είναι ότι τον Αύγουστο θα φύγει να ακολουθήσει το σύντροφό της στην Αλεξανδρούπολη. Και αυτό είναι μακριά, και όπως και να χει δεν είναι καθημερινότητα. Η αλήθεια είναι ότι βούρκωσα με τα νέα. Κουράστηκα να αποχωρίζομαι ανθρώπους που αγαπώ και ίσως τελικά να αισθάνομαι αδύναμη ακόμη και να τους έχω ανάγκη. Από την άλλη αμέσως σκέφτηκα ότι έτσι είναι η ζωή, γεμάτη αποχωρισμούς από την ώρα που μας κόβουν τον ομφάλιο λώρο. Δεν ξέρω τι με κάνει να θέλω να στηρίζομαι σε άλλους, αλλά ίσως και να ξέρω, παλιά πάντως δεν ήμουν έτσι. Τελικά το να έχει κάποιους άνθρωπος ευαισθησίες στις μέρες μας δεν ξέρω πόσο καλό κάνει στο ίδιο το άτομο και ίσως τους άλλους να τους αφήνει αδιάφορους.
Αυτά για σήμερα, κλείνοντας άφησα και έναν αναστεναγμό που εσείς δεν θα ακούσετε. Φιλιά!

Ανασφάλειες...

Μπήκα εδώ απόψε για να γράψω ένα μυστικό. Είναι αστείο, μυστικό στο ίντερνετ και με τόσα μάτια επάνω του. Ίσως τελικά να μην είναι μυστικό αλλά ανασφάλεια. Ναι, μάλλον το τελευταίο είναι.
Είναι βράδυ και έχω την εξής ανασφάλεια: τελικά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;
Ζω σε ένα λαβύρινθο, που όσο μπερδεμένος και αν είναι όλοι μου λένε ότι θα βρω το δρόμο και θα βγω. Το έχω πιστέψει… Έζησα στο σκοτάδι τόσους μήνες σκεπτόμενη το φως. Κάποιες μέρες ένοιωσα τη μοναξιά μου έχοντας μόνο την ανάσα μου για συντροφιά και κάποιες σκέψεις μου παρηγοριά. Έκλαψα κάποια βράδια στο κρεβάτι μου, στην ησυχία ενός σπιτιού όπου όλοι κοιμούνται. Έκλαψα με ένα κλάμα βουβό, με κάποια δάκρυα απορίας.

Τι θα γίνει στο τέλος; Τι θα σκεφτώ για μένα και για κάποιους ανθρώπους; Ποιοι μένουν, ποιοι φεύγουν, πως προχωρώ; Που ήμουν, που είμαι και που θα μαι; Όλη αυτή η ανεξήγητη τροπή της ζωής μου θα με κάνει «καλύτερο» άνθρωπο ή «χειρότερο»; Μα μήπως το «καλό» και το «κακό» δεν είναι δυο έννοιες μοναδικά υποκειμενικές; Δε μπορώ καθόλου να με φανταστώ του χρόνου τέτοιο καιρό. Φοβάμαι μήπως τελικά μισήσω κάθε τι ανθρώπινο γύρω μου και επιλέξω τη μοναξιά της βουνοπλαγιάς (γιατί η κορυφή αργεί…) Καληνύχτα!

Φίλε έλα απόψε!

Απόψε μπορώ να πω ότι τριγύρισα αρκετά στη θαυμαστή Ελληνική blogoγειτονιά. Έτσι βρέθηκα μπροστά σε μια σύμπτωση…Σε 2-3 Blogs βρήκα posts για τη φιλία. Δεν έχασα ευκαιρία φυσικά να αφήσω και το δικό μου σχόλιο. Η σύμπτωση είναι ότι από χθες το θέμα με απασχολεί αρκετά. Και έτσι αποφάσισα να το θίξω.
Από τούτο εδώ το βήμα θα χετε διαβάσει και άλλες φορές πως στη μάχη με τον Καρκίνο έχω «πάρει» μαζί μου και τις δυο κολλητές μου. Λέω έχω πάρει γιατί τελικά δεν ξέρω σε αυτές τις περιπτώσεις κατά πόσο κάποια άτομα έρχονται μαζί σου οικειοθελώς ή μην έχοντας άλλη λύση συμπαρίστανται παρά τη στεναχώρια που τους προσφέρεις και τις ψυχοπλακωτικές συζητήσεις.
Γύρισα όπως είπα την Κυριακή. Πέρα από κάποια τηλέφωνα και sms, οι φίλες μου δεν ασχολήθηκαν με το να έρθουν να με δουν. Δε πειράζει σκέφτηκα, ίσως θέλουν να με αφήσουν να ξεκουραστώ. Τη Δευτέρα πρωί δέχτηκα τηλ. από τη «Σ» η οποία μου είπε ότι θέλει να ρθει το βράδυ με τη «Ν» στο τζάκι μου, να παραγγείλουμε φαΐ και να δούμε καμιά ταινία. Μάλιστα η «Σ» μου είπε να διαλέξω η ίδια ταινία, και πως ανεξάρτητα με το τι θα κάνει τελικά η «Ν» η ίδια της θα ‘ρθει.
Ήρθε λοιπόν το βράδυ, ξεσηκώθηκα και μπήκα στην αναμονή, από την Πέμπτη είχα να δω τη «Σ». Η «Ν» τηλ. και είπε ότι δε θα μπορέσει τελικά να ρθει γιατί ήταν κάπως αδιάθετη. Σε κάνα μισάωρο, είχε πάρει και η «Σ», η τελευταία μου ελπίδα για παρέα χθες, και μέσα από χαζές δικαιολογίες 4 λεπτών μου είπε ότι δεν μπορεί να ρθει. Με κάλεσε να κοιμηθώ σπίτι της αλλά αρνήθηκα λόγω καιρού να μπω σε ένα αμάξι κρύο και να ψάχνω παρκινγκ. Νευρίασα και απογοητεύτηκα που για μια ακόμη φορά η φίλη μου ενώ μου είχε βγάλει «πρόγραμμα» τώρα το άλλαζε, πάλι όμως στα δικά της μέτρα και σταθμά.
Αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά αν οι φίλες μου νοιώθουν στο ελάχιστο τι περνώ. Δεν κρατήθηκα, μετά τα μεσάνυχτα έστειλα στη «Σ» sms βόμβα. Αποφάσισα ότι τελικά δε βλέπω τον λόγο για τον οποίο να το παίζω cool. Είναι δηλαδή κακό να πω στον άλλο ότι τον χρειάζομαι; Κλασικά η «Σ» λακωνική δεν μπήκε στη διαδικασία της ανταλλαγής πολλών sms, είπε «θα τα πούμε αύριο». Το αύριο είναι λοιπόν το σήμερα και αν και είμαστε λίγη ώρα πριν στηθούν οι περισσότεροι στο μικρό κουτί για Λαζόπουλο, η «Σ» δεν έδωσε σημεία ζωής.

Πιστεύω στη φιλία πολύ. Τόσο που ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα με διαβάζετε και θα γελάτε με το ρομαντισμό μου ως προς το θέμα. Η «Σ» με στήριξε πάρα πολύ, ήρθε στο χειρουργείο στην Αθήνα, όμως εγώ θέλω να της φωνάξω ότι και τώρα την έχω εξίσου ανάγκη και ίσως και πιο πολύ από τότε. Τα κορίτσια μου λένε «δε σε βλέπουμε σαν άρρωστη». Ναι, μου αρέσει η ιδέα γιατί και εγώ δε νιώθω άρρωστη. Περνάω όμως ένα μεγάλο λούκι, αυτό των χμθ. Οι φίλες μου έχουν κάθε δυνατότητα και τρόπο για να με κάνουν να περνώ καλά, τουλάχιστον όσο είμαι εδώ. Γιατί όμως τελικά δεν το κάνουν;

Γιατί είμαι εγώ που στη θέση τους λέω ότι δεν θα τις άφηνα λεπτό; Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι και εγώ κάνω την προσπάθειά μου να είμαι δίπλα τους όπως παλιά. Και δεν μου είναι τελικά καθόλου εύκολο γιατί δίνω καθημερινά μια μάχη με τον εαυτό μου. Γιατί δε νιώθουν ότι αντί να κλειστώ στην αρρώστια μου παρακολουθώ τις ζωές τους καλοπροαίρετα, ενώ δεν μπορώ να κάνω τα περισσότερα πράγματα που κάνουν αυτές; Γιατί δε βλέπουν ότι χαμογελώ στα καλά που τους συμβαίνουν και προσπαθώ να βάζω τον εγωισμό μου στην άκρη;

Έφτασα στο ναδίρ, και είναι με μαθηματική ακρίβεια η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.

Το βλέπουν τελικά;

Σήμερα φεύγω!

Πριν φύγω όμως θέλω να σας πω ευχαριστώ που αμέσως ανδιαφερθήκατε για το θέμα μου με το group therapy!Το να διαβάζω τις απόψεις σας μου είναι πολύ χρήσιμο. Πάντα άκουγα-διάβαζα και έβλεπα το θέμα απο πολλές πλευρές. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη τι θα κάνω. Τις τελευταίες μέρες πέρασα τόσο όμορφα που δεν το σκέφτηκα και πολύ...

Χθες πήρα τη "Ν" με το δικό μου αυτοκίνητο, και μετά απο καιρό οδήγησα 100km!Τα πήγα μια χαρά. Ήθελα όμως τη "Ν" δίπλα μου για να νιώθω μια σιγουριά...!Δεν ήξερα πως θα είμαι με το χέρι μου και τις ταχύτητες.
Και που δεν πήγαμε!Βόλτες,βόλτες παρόλο που ήταν "νύχτα" (ξεκινήσαμε στις 19.00)! Απο την Εθνική στο βουνό, και απο το βουνό στη θάλασσα, για φαι και Live μουσική! Η αλήθεια είναι ότι απο τότε που έγιναν όλα αυτά είχα έντονη την ανάγκη να πάρω το αμάξι μου και να τρέξω...Μη φανταστείτε τρελές ταχύτητες, αλλά ήθελα να νιώσω μια δύναμη. Αν μπορούσα ας πούμε να έτρεχα εγώ η ίδια σε μια ακρογυαλιά, θα έτρεχα...Ήθελα λοιπόν λίγη "ταχύτητα¨.
Η χθεσινή μου βόλτα με ανακούφισε απο πολλά. Γύρισα σπίτι στις 23:30. Ως τότε είχα περάσει απο όλα μας τα καλοκαιρινά στέκια. Όλα ήταν εκεί, όλα στη θέση τους! Λίγο πιο μουντά αλλά όλα εκεί. Ένιωσα πως όλα με περιμένουνε. Απλά έσβησαν φώτα ως την άνοιξη, όπως και εγώ "κατέβασα ταχύτητα" ως τότε. Ένιωσα οτι δεν χάνω κάτι αυτή τη στιγμή, απλά έχω την ύφεση που έχει ένα παραθαλάσσιο τοπίο που περιμένει το καλοκαίρι. Και εγώ τελικά περιμένω το καλοκαίρι, να τρέξω σε όλα αυτά τα μέρη, να κολυμπήσω εκεί όπως και περσι. Να πιω τα ποτά μου με το αεράκι να μου χαιδεύει το πρόσωπο και να μου παίρνει τα μαλλιά. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και να γεμίσω το κορμί μου απο τους ήχους της φύσης. Να γεμίσουν τα μάτια μου απο θαλασσινές εικόνες και να βουτάω στο βαθύ γαλάζιο χωρίς να φοβάμαι μην κρυώσω!

Επιστρέφω Κυριακή!Θα ανυπομονώ να σας πω τα νέα! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!Η ζωή έχει περισσότερες ομορφιές απο αυτές που παρατηρούμε!

Το πρόσφατο παρελθόν

Καλημέρα! Ξαναγράφω λίγα λεπτά αφου σηκώθηκα. Η ώρα είναι 11:00 και είναι Κυριακή. Έχω αρκετές μέρες να γράψω (απο Πέμπτη). Κάποιο απο εσάς ίσως ανησυχήσατε. Για όλους εσάς γράφω ότι είμαι καλά! Απλά δεν είχα πολύ χρόνο για να γράψω. Αστείο ακούγεται ε; Κι όμως, εγώ που δεν δουλεύω τώρα, που κάθομαι αρκετές ώρες στο σπίτι, δε βρήκα χρόνο :-)
Την Πέμπτη πήγα για καφέ με τη "Σ" πολλές ώρες. Απο τις 14.00 ως τις 16.00 και το βράδυ είδαμε ταινία, παρέα ως τις 00.30.
Την Παρασκευή σηκώθηκα και πήγα στη δουλειά της "Σ" μια βόλτα. Μετά πήγαμε με τη "Σ" στο κομμωτήριο. Ξανακούρεψα τα μαλλιά μου γιατί κουράστηκα να τα βλέπω να μ'εγκαταλείπουν τούφες τούφες. Τώρα κυκλοφορώ με ένα κοντό καρέ, το οποίο μου λένε οτι μου "πάει" περισσότερο και το βλέπω και εγώ. Μήνες πριν μου λέγανε τα κορίτσια να αλλάξω look και έτσι και έγινε, αλλά υπο συνθήκες που ποτέ δε φαντάστηκα. Για κακή μου τύχη όμως στο κομμωτήριο συνέπεσα με μια κυρία 60+ η οποία χτενιζόταν για να πάει στη χημειοθεραπεία της. Γνωστή της "Σ", πιάσανε τη συζήτηση καθώς κουρευόμουν, και εγώ φορτίστηκα υπερβολικά. Φορτίστηκα σε σημείο που άρχισα να κλαίω μόλις αυτή η κυρία έφυγε απο κει. Η "Σ" έσπευσε να μ'αγκαλιάσει, να με φιλήσει και μου λέει "γιατί;". Της λέω "είδες πόσο χρονών είναι η κυρία; Τελικά με πειράζει η διαφορά ηλικίας". Τελικά με πειράζει που άλλα ήθελα να κάνω στα 27 μου και άλλα κάνω. Τι να κάνω όμως; Δεν υπάρχει επιστροφή τώρα. Παίρνω βαθιά ανάσα και προχωρώ. Απλά φαίνεται έχω και τις στιγμές αδυναμίας μου, και ας είχα καιρό να κλάψω...
Την ίδια μέρα ήρθε η "Σ" στις 17.00 και είδαμε ταινία ξάπλα στο δωματιό μου. Κατα τις 20.00 είπαμε να κοιμηθούμε λίγο αλλά πιο πολύ μιλούσαμε για κάποια θέματα της "Σ". Όπως παλιά, όπως πάντα. Εκείνο το απόγευμα πρώτη φορά ξάπλωσα απο τη δεξιά μου πλευρά μετά απο ένα μήνα απο την εγχείρηση. Ίσως τελικά ήθελα ένα άτομο δίπλα μου για να το κάνω και πιο πολυ φοβόμουν να μην πονέσει το χέρι μου. Σηκωθήκαμε για φαγητό και χαζεύαμε τηλεόραση ως τις 23:00. Κοινώς λιώσαμε! Ήταν να βγούμε εκείνο το βράδυ αλλά τελικά βαρεθήκαμε.
Χθες Σάββατο είχε ωραία λιακάδα και πήγα με τη "Ν" για καφέ και κάτι μικροψώνια. Πήρα και μια κρέμα ανάπλασης για το τραύμα μου. Γύρισα σπίτι, έφαγα και πήγα με τη μαμα μου παραθαλάσσια για έναν ακόμη καφέ (για την ακρίβεια τσάι πίνω πια). Ήρθε σπίτι αργότερα η θεία μου και καθήσαμε. Το βράδυ πήγα σπίτι της "Σ" και είδαμε ταινία ως τη 1.00.
Αυτά λοιπόν έκανα.
Σήμερα έχει πάλι ήλιο και η θερμοκρασία είναι στους 9 βαθμούς. Χθες καθώς γύριζα το βράδυ προβληματίστηκα. Τελικά στο photo finish της ζωής ποιος τερματίζει πρώτος; Το σώμα ή η ψυχή; Τι είναι αυτό που φθείρεται πιο γρήγορα; Αισθάνομαι ότι γέρασα, σαν να το βλέπω στο πρόσωπό μου. Δεν ξέρω αν είναι αντανάκλαση της ψυχής. Ίσως, μάλλον.

Άλλη μια μέρα

Καλημέρα!

Αυτές τις μέρες γράφω πρωί. Σχετικό είναι το πρωί.. όταν τέλος πάντων σηκώνομαι(που δεν είναι και πολύ νωρίς). Ευτυχώς απο τη Δευτέρα δεν πονάω. Είναι σημαντικό να μην πονάς, οι μέρες περνούν πιο εύκολα :-). Χθες πέρασα καλά, βγήκα, για shopping ;-) και για supermarket. Το απόγευμα χουζούρεψα και κατα τις 19:00 ήρθε η "Σ", και έμεινε ως τις 23:30.

Έχω μια περίεργη αυπνία αυτές τις νύχτες...ίσως ξυπνώ απο την προσωπική μου νάρκωση σιγά σιγά...Χαζεύω τηλεόραση ως αργα η αλήθεια είναι, όταν όμως κλείνω την tv, αν και νυστάζω, ο ύπνος δεν έρχεται τόσο εύκολα. Δεν μπορώ να πω ότι σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο ή έντονα... γι'αυτό λέω ότι είναι περίεργη η αυπνία.

Ωστόσο χθες σκέφτηκα ότι ενώ αγάπησα τη "μισή" μου πλευρά θα 'θελα τελικά να την αγαπήσει και κάποιος άλλος. Θα 'θελα κάποιος να τη δει σαν να βλέπει κάτι πολύ καθημερινό, να κοιτάξει το τραύμα μου και αντι να στρέψει το βλέμμα να σκήψει να φιλήσει την πληγή μου και να την αγαπήσει. Να ξορκίσει μαζί μου το κακο.

Σήμερα συννέφιασε. Πάει ο χθεσινός ήλιος! Μου έστειλε sms η "Ν" > "Κι ας έχει μουντό καιρό, εμείς στο μυαλό μας έχουμε λιακάδα". Λέτε να αποκτήσω την "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού;".

Καλημέραα!

Σήμερα είναι μια πολύ ωραία μέρα!Χαίρομαι για το τίποτα, ή τελικά για κάτι! Χαίρομαι που έχει ΗΛΙΟ!!!
Χαίρομαι που απο το προηγούμενο ποστ μέχρι το σημερινό, πέρασε Δευτέρα βράδυ η "Ν" και πήγαμε το βράδυ για κρέπα. Χαίρομαι που χθες ήρθε η "Σ" και πήγαμε για καφέ παραθαλάσσια και σχεδόν βραδιάσαμε. Χαίρομαι που ήρθε το ίδιο βράδυ σπίτι μου και έφερε και τον σκύλο της που κάθε φορά που με βλέπει τρελλαίνεται απο τη χαρά του! Χαίρομαι που θα ετοιμαστώ τώρα και θα πάω για καφέ με τη μαμά μου. Χαίρομαι γι'αυτή τη μέρα και για όλες όσες κερδίζω. Χαίρομαι που έχω συναισθήματα για τους γύρω μου, χαίρομαι που είναι αμοιβαίο.
Χαίρομαι που μπαίνω εδώ και βρίσκω μηνύματα χαράς και αισιοδοξίας.

Ας πιστέψουμε όλοι μας σε καλύτερες μέρες και ας κάνουμε το "μικρό" "μεγάλο" αν πρόκειται να χαρούμε :-)

Η ζωή σε νούμερα

Σήμερα είναι 6 Ιανουαρίου. Εϊναι η έκτη μέρα του χρόνου αλλά η δεύτερη μέρα του 2008 που περνώ στο σπίτι μου γιατί στις 2/1 είχα φύγει για Αθήνα και γύρισα μόλις χθες. Με ψυχραιμία άκουσα το γιατρό να μου δίνει 4+4 χημειοθεραπείες τον Δεκέμβρη. Στα γενέθλιά μου έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία και εκεί, στην κλινική, στον όροφο -3, με το σωλινάκι στο αριστερό μου χέρι, την κάσκα στο κεφάλι και το κινητό σε ανοικτή ακρόαση (για τις ευχές) έκλεισα τα 27 μου. Ήταν πολύ σκληρή εκείνη η μέρα, και ας μου λέει η "Σ" "Σιγά τι είναι τα γενέθλια, μην είσαι τόσο ρομαντική!". Κι όμως, όταν έρχονται τα πάνω κάτω, έρχονται τελικά μαζικά. Δεν ήθελα και εγώ να είναι στα γενέθλιά μου η πρώτη φορά, ο πατέρας μου όταν άκουσε την ημ/ία σκοτείνιασε, ο μπαμπάς μου που κάθε χρόνο τα ξεχνάει...
Έχω άλλες 6 θεραπείες που σημαίνει ότι κάθε 15 μέρες ετοιμάζω βαλιτσάκι για Αθήνα. Απο την πρόσφατη δεύτερη χημειοθεραπεία μου στις 3/1 βλέπω ότι παρόλη την κάσκα, το μαλλί μου πέφτει. Και πέφτει τούφες τούφες. Είναι όλα περίεργα. Είμαι ακόμη κάτω απο σοκ...Μέσα σε μια βδομάδα συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι θα ξυπνήσω χωρίς τον μαστό μου μετά τη νάρκωση. Βίωσα την απώλεια του μαστού και ζω σε ένα σώμα βομβαρδισμένο, και τώρα κάθε που ντύνομαι, ξεντύνομαι και πλένομαι βλέπω το σώμα μιας Αμαζόνας. Το αντικρίζω όμως με μεγάλη ψυχραιμία. Είναι το σώμα μου (σκεφτομαι) και το αγαπώ. Μπορώ να πω ότι αγγίζω περισσότερο την "άδεια" μου πλευρά παρά το στήθος μου. Καλωσόρισα το επίπεδό μου στέρνο στην καινούργια μου καθημερινότητα τόσο που δε θέλω να σκέφτομαι την αποκατάσταση (που σίγουρα αργεί ακόμα). Το πήρα απόφαση ότι για ένα διάστημα, εφ'όσον δεν θα εργάζομαι, οι μέρες μου θα ξεχωρίζουν σε "καλές" και "κακές" αναλόγως με το πόσο θα με ζορίζει η υγεία μου. Το χέρι μου ας πούμε που έχασε 3 λεμφαδένες μια μουδιάζει, μια πονάει, μια αγκυλώνεται και μια είναι καλά. Κάνω απλές ασκήσεις για να το βοηθήσω...
Μερικά βράδια σκέφτομαι ότι θα ήταν ότι πιο πολύτιμο δώρο για μένα, ένας άνθρωπος που θα μου πάρει τον πόνο. Έτσι να με ακουμπήσει και να μην ξαναπονέσω πουθενά, ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή. Να τα ξεχάσω όλα. Τελικά όμως ένας μόνο άνθρωπος με τέτοια αποστολή δεν πρόκειται να περάσει απο δω. Ακόμα και οι φίλοι, χάνονται και αυτοί...Ίσως γι'αυτό στα δύσκολα οι άνθρωποι στρέφονται στο Θεό (κάτι που εγώ δεν έχω κάνει ακόμα).

Για τις φίλες μου!

Εδώ που έφτασα θα ήταν άδικο να μη μιλήσω θετικά για μια πτυχή της καινούργιας μου πραγματικότητας. Απο τότε που έγιναν όλα αυτά, το θετικό είναι ότι κανείς δεν με αντιμετωπίζει σαν άρρωστη. Πραγματικά φοβόμουν τη λύπη στα μάτια των δικών μου και των φίλων μου. Ευτυχώς (με μικρές εξαιρέσεις) δεν την είδα. Δεν αντέχω τον πόνο των γονιών μου, της μάνας μου τα μάτια όταν με κοιτάζουν και ξέρουν ότι κάτω απο τα ρούχα μου λείπει το στήθος που αυτή χαίρεται στο σώμα της. Ευτυχώς προς το παρόν δεν έχουμε εντάσεις. Δεν είδα τους γονείς ούτε τους φίλους μου να κλαίνε μπροστά μου. Δεν θα το άντεχα. Και εγώ... εγώ δεν έριξα δάκρυ μπροστά στην οικογένειά μου, ούτε όταν ο γιατρός μίλησε για τη μαστεκτομή, ούτε όταν ένοιωσα την απώλεια, ούτε όταν έμαθα για τη θεραπεία.
Η αλήθεια είναι όμως ότι στις φίλες μου μπροστά έκλαψα...Όχι με λυγμους και υστερίες αλλά με ένα δάκρυ που έπεφτε βαρύ και με θόρυβο στον καναπέ της φίλης μου. Νομίζω έκλαψα 4 φορές μπροστά τους. Οι φίλες μου τίποτα, με κοιτούσαν βουβά και με αγκάλιαζαν (στην καλύτερη).
Νευρίασα μαζί τους, ιδίως με τη "Σ". Σκέφτηκα ότι πάει, αυτή η κοπέλα δεν έχει καρδιά. Κι όμως τελικά το να μην κλάψει μαζί μου ήταν η πιο σοφή της κίνηση. Η "Σ" έκλαιγε βέβαια μόνη της και μου το είπε πρόσφατα, αλλά η αλήθεια είναι ότι αν έκλαιγε μπροστά μου δεν θα οφελούσε σε τίποτα. Στάθηκε βράχος δίπλα μου γιατί αλλιώς θα με είχε πάρει απο κατω τελείως. Η "Σ" τα αντιμετώπισε όλα τόσο ψύχραιμα σε σημείο αηδίας. Άλλα έτσι έπρεπε και μπράβο που το σκέφτηκε και το έκανε. Τέτοιες ώρες θες άτομα που έστω φαινομενικά δε λυγίζουν.
Η "Σ" ήρθε στο χειρουργείο μου, εκείνη τη Δευτέρα. Εγώ δάκριζα βουβά πάνω στο φορείο "χαιρετώντας" τους συγγενείς μου και επειδή είχαν πέσει πάνω μου να με φιλάνε δεν πρόλαβε να με χαιρετήσει. Και εγώ λυπήθηκα, γιατί ήθελα να την χαιρετήσω. Αν είναι όμως κάτι να γίνει...το ασανσέρ άργησε να 'ρθει και η "Σ" έτρεξε και με βρήκε πριν κατέβω τον όροφο. Έπεσε πάνω μου και με φιλούσε συνεχεια μέχρι να ρθει το ασανσέρ. Ήταν μια σκηνή συγκινητική και λίγο αστεία γιατί ο νοσοκόμος σάστισε με την οικειότητά μας, αλλά πολύ που μας ένοιαξε! Εγώ αφού μπήκα στο ασανσέρ χαμογέλασα και χάρηκα που προλάβαμε να χαιρετηθούμε. Έμαθα απο τους συγγενείς μου ότι η "Σ" εκείνη τη μέρα δεν έφαγε τίποτα και έκλαιγε όση ώρα ήμουν μέσα στο χειρουργείο. Και εγώ αισθάνθηκα άσχημα που νόμιζα ότι η φίλη μου είναι "σκληρή". Αισθάνθηκα τη μοναξιά της εκεί έξω με τους συγγενείς μου που και τον πόνο τους είχαν και δεν τους ήξερε και καλά. Κατάλαβα ότι έκανε μεγάλη θυσία που ήρθε, θυσία όχι για μένα, αλλά για τον εαυτό της. Κουράστηκε και στεναχωρηθηκε όσο και οι συγγενείς μου, μοιράστηκε την ίδια αγωνία.
Έχω να πω στη "Σ" (που μάλλον δε θα διαβάσει τίποτα απο όλα αυτά-δεν πολυασχολείται) ότι αν δεν ήταν (και είναι) αυτή, όλα θα ήταν αν όχι πιο μαύρα, σίγουρα πιο γκρίζα. Είναι αυτή που είναι (όπως λέει η ίδια), μου λέει ότι συνέχεια παίρνει πράγματα απο μένα, μαθαίνει, ακούει προβληματίζεται. Όμως και εγώ παίρνω πράγματα απο αυτή και ας μην το ξέρει, και ως εδώ έχει δείξει μεγαλείο ψυχής.
Χθες κοιμήθηκα σπίτι της και σήμερα πήγαμε μαζί για να κουρευτώ γιατί με την κάσκα καλό είναι να μην έχω πολύ μαλλί. Η "Σ" μου έβαψε τα νύχια καθώς περίμενα να στεγνώσουν τα μαλλιά μου και λέγαμε "χαζές" ιστορίες του Σεπτέμβρη για ανούσιους τσακωμούς. Πόσο αστεία φαίνονται αυτά... Η φίλη μου ζέστανε το αυτοκίνητό της πριν βγω απο το κομμωτήριο για να μην κρυώσω. Σκέφτομαι ότι η "Σ" με προσέχει πραγματικά και απο καρδιάς, αλλά χωρίς να με κάνει να νιώθω άρρωστη, και αν αυτή την περίοδο δεν την είχα στη ζωή μου δε νομίζω κάποιος άλλος να μπορούσε να παίξει τον ρόλο της. Δε θέλω να της πω ευχαριστώ γιατί όπως λέει η ίδια "είναι σαν κάποιος να μου λέει μπράβο επειδή πάω κάθε μέρα στην ώρα μου στη δουλειά". Θέλω απλά να της πω ότι χαίρομαι που είναι εκεί, και ότι όταν πολλές φορές αμφιβάλλω για μένα και ζητώ τη μοναξιά και σκοτεινιάζω, όταν βρισκόμαστε περνάνε όλα και είναι σαν να μην άλλαξε στη ζωή μου τίποτα. Είναι μεγάλη ευλογία οι καλοί φίλοι!