τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου

φέτος μετά το Πάσχα, η "Σ" μου είχε στείλει ένα e-mail ενημερώνοντάς με πως αυτός ο Αύγουστος θα έχει 5 Σαβατοκύριακα. Τότε, τον Απρίλιο, μου φάνηκε πολύ μακρινός ο Αύγουστος, ωστόσο η χαρά και των δυο μας ήταν μεγάλη, αν και θάλασσα για εμάς δεν σημαίνει Σ/Κ και ούτε το Σ/Κ σημαίνει θάλασσα. Απλά πάμε κάθε μέρα!

Μακρινό τότε, μα ξημερώνει αύριο! Το τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου και όπως και να το κάνουμε, η λήξη αυτού του καλοκαιριού. Το καλοκαίρι 2014 θα περάσει στη μνήμη. Σε μια νύχτα...

Κάθε καλοκαίρι το κλέβει ο Σεπτέμβρης. Όταν απο το ημερολόγιο φύγει το χαρτάκι 31 Αυγούστου, αυτό το (ένα) 1 σημαίνει μια νέα σελίδα, την αρχή ενός φθινοπώρου, την αναγγελία ενός χειμώνα που ακολουθεί. 

Χθες έμεινα στο σπίτι μόνη και ψάχνοντας μισή ώρα για το ποια ταινία θα δω, διάλεξα το "O γέρος και η θάλασσα/The old man and the sea", την κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Χέμινγκγουέη. Ήμουν σίγουρη πριν το δω για τις μεταφορές που θα έχει ο αγώνας του ηλικιωμένου ψαρά με τον αγώνα κάθε ανρθώπου για την "νίκη" ή την "επιτυχία" για την ίδια την επιβίωση και τη ζωή. Το επάγγλεμα του ψαρά είναι απο μόνο του μοναχικό, της υπομονής και της προσδοκίας. Θέλει τεχνική, θέλει κόπο μα και τύχη. Κάτι τέτοια δεν θέλει κι η ζωή;;;;;Όλες οι δυσκολίες τις θάλασσας λέει ο Χέμινγκγουεη φαίνονται στις ουλές που φέρει ο ψαράς του, στα χερια, στο πρόσωπο, σε όλο το κορμί. Το πιο δυνατό μόττο του βιβλίου είναι το παρακάτω

“But man is not made for defeat," he said.
"A man can be destroyed but not defeated. ”
― Ernest Hemingway

Ο ψαράς μιλάει στον εαυτό του καθώς είναι μέσα στη θάλασσα συνεχόμενα πάρα πολλές ώρες περιμένοντας να φέρει στο βαρκάκι του τον ήδη καμακωμένο ξιφία τεραστίων διαστάσεων. Άνθρωπο και ψάρι ενώνει μια πετονιά αρκετών μέτρων. Ο ξιφίας έχει τσιμπήσει αλλά δεν λέει να ανέβει στην επιφάνεια. Ο ψαράς τον περιμένει, δίχως καν να ξέρει με τι θεριό παλεύει. Στις πολλές του σκέψεις, στη μέση του πουθενά εκεί στα ανοιχτά λέει:

"Ο άνθρωπος δεν φτιάχτηκε για την ήττα" 
"Ο άνθρωπος μπορεί να καταστραφεί αλλά όχι να ηττηθεί"  

Έτσι λοιπόν, με χέρια κομμένα απο την πετονιά και την αντίσταση που κρατάει το τεράστιο ψάρι, ο γέρος αντιστέκεται στο να χάσει τον αγώνα. Δεν τα παρατάει, παρόλου που πονάει όλο του το σώμα και είναι μόνος και νηστικός 2 μέρες. Αγωνίζεται γιατί; Γιατί θέλει να φέρει αυτό το τεράστιο ψάρι στη στεριά. Όταν το τοποθετεί παράλληλα της βάρκας του με σχοινιά, καρχαρίες τον περιτριγυρίζουν και ορμάνε στο ψάρι. Μέχρι να φτάσει και πάλι στο λιμάνι, ο ξιφίας έχει μείνει μισός. Κι όμως το λιμάνι είναι ο μόνος δρόμος. 

Κάπως έτσι δεν ήταν για αρκετό καιρό και η ζωή μας; Αγωνιστήκαμε για τη ζωή, για την επιβίωση με ένα θηρίο που μέχρι να βγει στην επιφάνεια δεν ξέραμε με τι είχαμε να κάνουμε. Κι όταν πάλι βγήκε στην επιφάνεια, πάλι και τότε δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Στήσαμε αφτί κι ακούσαμε το θηρίο και τους γιατρούς, σκεφτήκαμε, κάναμε υποθέσεις, διαβάσαμε, ψάξαμε στο ιντερνετ. Και ναι, δεν είμασταν φτιαγμένες για ήττα! Θέλαμε να κερδίσουμε! Είναι στη φύση του ανρθώπου να πηγαίνει στη μάχη με σκοπό να κερδίσει κι όχι να χάσει. Ναι, μπορούσαμε να καταστραφούμε και σίγουρα κάποιοι καταστραφήκαμε, ναι το σκαρί μας τσάκισε αλλά το να καταστραφούμε δεν σημαίνει πως κάτι μας νίκησε! Γιατί όταν μπαίνεις στη μάχη και δίνεις τον καλύτερό σου εαυτό, απο εκείνη τη στιγμή κι έπειτα είσαι νικητής, κι ας πέσεις στο πεδίο της μάχης!

Αύριο ξημερώνει το τελευταίο Σ/Κ του Αυγούστου! Η λήξη αυτού του καλοκαιριού! Εύχομαι να το περάσω στη θάλασσα!!!!! La mar...που λέει κι ο ψαράς του βιβλίου, γένους θηλικού! :-)
Να περάσετε όμορφα!    

The Big C

Δεν ξέρω αν το έχετε προσέξει στην ελληνική ιδιωτική τηλεόραση.
Η νέα σειρά (για τα Ελληνικά δεδομένα) παίζει κάθε βράδυ στο MEGA αργά και μου έχει τραβήξει το ενδιαφέρον απόλυτα!
Λέγεται "The Big C" και το γράμμα "C" αναφέρεται σε τι άλλο, στον ΚΑΡΚΙΝΟ/CANCER. Βέβαια η πρωταγωνίστρια λέγεται Cathy οπότε είναι σίγουρα ένα μικρό λογοπαίγνιο ο τίτλος του. Η Cathy Λοιπόν έχει καρκίνο του δέρματος και το μαθαίνει στο πολύ πρώτο επεισόδιο της σειράς. Είναι μητέρα ενός έφηβου και σύζυγος. προσπαθεί να ισορροπήσει στους ρόλους της αλλά και στη νέα πραγματικότητα του καρκίνου!
Είναι ότι πιο ωραίο, ρεαλιστικό και ανθρώπινο έχω δει να περιστρέφεται γύρω απο το θέμα του καρκίνου. Έχει χιούμορ, αισιοδοξία, αλλά και συγκίνηση, όλα αυτά όμως σε σωστές δόσεις. Βρήκα πολλά κοινά στοιχεία με την πρωταγωνίστρια και γενικότερα με τη ζωή μας που κακά τα ψέματα δεν είναι μόνο δράμα! Μια σειρά για τον καρκίνο, αν έμενε μόνο στην ταλαιπωρία μας δεν θα ήταν καθόλου "σωστή". Έτσι τουλάχιστον πιστεύω εγώ, πως ακόμη δλδ και μέσα στις δυσκολίες των χμθ γέλασε το χειλάκι μας! Έτσι είναι η ζωή, γέλιο και δάκρυ πάνε μαζί!
Δείτε την, μόνο έτσι θα καταλάβαιτε όλα όσα περιγράφω επάνω! :-) Μερικά επεισόδια δεν το κρύβω πως θόλωσαν τα μάτια μου, κάποια άλλα με συγκίνησαν μέχρι δακρύων γιατί ναι, όποιος τα γράφει ξέρει καλά απο ΚΑΡΚΙΝΟ!

Υ.Γ δεν ξέρω που μπορείτε να τα δείτε online, έπρεπε απο τον Ιούλιο να σας το πω...Πάντως κάθε εβδομάδα το mega στο site του (mega tv) έχει τα πιο πρόσφατα 5 επεισόδια.  Μπορείτε να παρετε μια γεύση.

καλό βράδυ!



  

Αυτές τις μέρες

πήγα για 34ο καλοκαίρι στο Ιόνιο. Ήθελα να σας γράψω αλλά πάλι παρασύρθηκα απο φίλους, θάλασσες κι ακρογυαλιές οπότε έφυγα δίχως λέξη, και ίσα ίσα που πρόλαβα να βάλω λίγα ρούχα στη βαλίτσα.

Να το θυμάστε αυτό...μπορεί σε περίοδο χμθ και αδείας απο τη δουλειά σας να μην βρίσκετε τρόπο να σκοτώσετε τον χρόνο σας αλλά σίγουρα θα έρθει μετά μια περίοδος όπου ΔΕΝ θα προλαβαίνετε.Θα μπούν νέα άτομα στη ζωή σας, νέες καταστάσεις θα δημιουργηθούν, ο καρκίνος θα είναι εκεί σαν σκέψη αλλά όχι η πρώτη σας πλέον, γιατί η ζωή θα σας τραβά απο το μανίκι!

trust meeee!

Πήρα λοιπόν τον δρόμο για το απέραντο γαλάζιο της καρδιάς μου και δεν με απογήτευσε.

ΤΟ ΝΗΣΙ! και μόνο ο αέρας του νησιού, οι τουρίστες, η αίσθηση πως έφυγες απο τα τσιμέντα, και μόνο αυτά σου φτιάχνουν τη διάθεση!

Ήρθε μονοήμερη μια φίλη απο το (πρώτο μου) Παν/ιο-Σχολή και της ζήτησα να σταματήσουμε σε ένα ύψωμα με θέα, να βγάλουμε φωτογραφίες. Έτσι είχαμε κάνει και το 2007 με τη "Σ", σταματήσαμε να αποτυπώσουμε μια απο τις ομορφότερες θέες του νησιού. Έτσι ακριβώς. Κάτι τέτοιο θα με ζόριζε πάρα πολύ πριν μερικά χρόνια, φέτος όμως το ήθελα.

ΡΕ ΜΗΠΩΣ ΓΙΑΤΡΕΥΤΗΚΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ;;;;

Βέβαια πέρασαν 7 χρόνια, κι όσοι με ξέρετε απο τότε έχετε παρακολουθήσει μέσω του blog τις αγωνίες μου, τα νεύρα και τους καυγάδες που έχω περάσει.  Γνωρίζετε την πίστη που έχω στους ανθρώπους αλλά και την απογοήτευση στην οποία με βουτάνε απο τη μια μερα στην άλλη, ή μήπως απο την μια ώρα στην άλλη;

Έφαγα αρκετά τα μούτρα μου και με τον καρκίνο αλλά και μετά τον καρκίνο, μετά τα χειρουργεία τις θεραπείες και τα νοσοκομεία. Εκείνες τις στιγμές που οι άνθρωποι, κάποιοι λίγο κάποιοι πολύ, εξαφανίστηκαν. Έφαγα ήττα (που λένε οι νέοι μου συμφοιτητές-ετών 19) απο φίλη κολλητή, τότε το 2008 και ο θεός ξέρει τι άλλο τραβήξαμε με τη "Σ" στην προσπάθειά μας να είμαστε ακόμη φίλες.

Γράφω αυτές τις γραμμές και σκέφτομαι φευγαλαία το παρελθόν, δεν τα πήγα κι άσχημα...Κάθε εβδομάδα ήταν τότε και κάτι διαφορετικό, πάντα κάτι συνέβαινε που με έφερνε σε σύγκρουση με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου. Ένα πνίξημο διαφορετικό απο τα άλλα στο λαιμό μου, ελάχιστοι με καταλάβαιναν, αλλά κατάφερα να βγω στην στεριά.

Φέτος ένιωσα διαφορετικά με το που μπήκε το καλοκαίρι. Η φίλη μου η "Β" μου είπε: "Ίσως μεγαλώνεις και ωριμάζεις". Ναι, ίσως. Ίσως όλοι μεγαλώσαμε και ωριμάσαμε πλέον στα 34 μας. Ίσως έτσι κι αλλιώς ωρίμασαν οι άλλοι γύρω μου, παντρεύτηκαν και κάνανε ακόμη και παιδιά και έτσι το αποδέχτηκα (σχεδόν) πως τίποτα πια δεν μπορεί να θυμίζει το παρελθόν. Τίποτα δεν είναι ποτέ το ίδιο, ακόμη κι αν είσαι παρέα με τους ίδιους ανθρώπους, όσο κι αν έχεις ακόμη εκείνο τον ενθουσιασμό---φοβερό συναίσθημα. 

Αναρωτήθηκα πάρα πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια. Για τη ζωή, για τις αρρώστιες, για τον θάνατο, για τους ανθρώπους, για την αγάπη, τη φιλία, το "νοιάξιμο". Σκέφτηκα τόσα σενάρια για το τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις σε συνδιασμό με τους ανρθώπους που γνωρίζω, που πραγματικά θα μπορούσα να γράψω ένα τεράστιο βιβλίο με αναφορές, παραδείγματα, ερμεινίες.

Εφτά ολόκληρα χρόνια μετά, έμαθα να μην σκέφτομαι τόσο πολύ, γιατί είδα με καθαρά μάτια το αποτέλεσμα. Εγώ σκέφτομαι και αναλύω, πάω να τα εκφράσω όλα αυτά και οι γύρω μου με θεωρούν υπερβολική. Εκφράζω την άποψή μου, ή την ενόχλησή μου για κάποια συμπεριφορά τους και όλοι, μα όλοι επιμένουν στο τυχαίο της συμπεριφοράς τους με ατάκες "Δεν το σκέφτηκα/ Δεν μου πέρασε απο το μυαλό/ Δεν άκουσα το τηλέφωνο/ Δεν διάβασα το μνμ / Έλα ξεκόλλα δεν εγινε κάτι, κάνεις θέμα απο το τίποτα" και άλλα πολλά παρόμοια. Πολύ σπάνια θα ακούσεις ένα "Έχεις δίκιο" κι εκείνη τη στιγμή θα σκεφτείς πως "Όχι, αυτή η ατάκα δεν είναι η λύση". Περνώντας λοιπόν απο όλα αυτά τα στάδια "πειραματισμού" με τους ανθρώπους είναι πολύ συγκεκριμένα τα συμπεράσματα που βγάζεις. Αρχικά οι άνθρωποι δεν αλλαζουν στον πυρίνα τους, στη συνέχεια καταλήγεις πως θα τους ζητάς αλλά θα κάνουν μονίμως ότι αυτοί θέλουν στα πλαίσια πάντα των όσων μπορούν να σου δώσουν. Θα δώσουν αλλά ως εκεί που δεν τους βγάζεις απο την καθημερινότητά τους, ως εκεί που θέλουν λοιπον! Έτσι κάπως, με μαθηματική ακρίβεια κατέληξα στο να εγκαταλείψω σταδιακά τη μεγάλη μου προσπάθεια με μερικούς ανθρώπους. Δεν εγκατέλειψα τους ανθρώπους αλλά εγκατέλειψα την αρχική μου ιδέα. Την ιδέα του να είμαι εντάξει απέναντί τους, του να πετάγομαι σε κάθε τους κάλεσμα, του να επιμένω να περνάω χρόνο δίπλα τους. Όταν ο άλλος δεν προσπαθεί γι αυτά, και σου δείχνει μια κουλ συμπεριφορά του "ότι γίνει, ότι προκύψει" τότε μπορεί να περάσουν πολλά χρόνια επιμονής σου αλλά κάποια στιγμή αφήνεις κι εσύ το τυχαίο και επικρατήσει. Έτσι αποκτάς κι εσύ στο μυαλό σου το "Δε βαριέσαι". Τι να κάνεις άλλο όταν βλέπεις πως ο άλλος έιναι αδιάφορος και στο "ναι" μα και στο "όχι" σου;;; Σταδιακά κάνεις κι εσύ το ίδιο. Μα μήπως όταν πίεζες ήταν καλύτερα, μπα, όχι. Οι άνθρωποι δεν αλλάζουν.

Μετά απο όλες αυτές τις σκέψεις, ναι, φέτος μπόρεσα και κατέβηκα στο ίδιο σημείο που είχα πριν 7 χρόνια, με άλλη παρέα φωτογραφηθεί. Και ήταν όμορφα πολύ, ήταν τόσο όμορφα που λες και το αντίκριζα για πρώτη φορά στη ζωή μου. Έμεινα να χαζεύω τη θέα, δίχως σκέψεις και προβληματισμούς. Ήμουν εκεί, αυτό έφτανε. Μετά απο 7 χρόνια απο την συνάντησή μου με τον καρκίνο, μετά απο 7 χρόνια πάλης με εμένα και τους άλλους ήμουν εκεί! Και ήμουν εγώ, έχοντας αλλάξει απο τις κακουχίες που πέρασα μα έχοντας παραμείνει στον πυρίνα μου η ίδια. Χάρηκα για εμένα, χάρηκα που είμαι ο άνθρωπος που ακόμη με συγκινεί μια ωραία θέα.

Σας αφήνω με τις φωτογραφίες! Αυτό το καλοκαίρι στο νησί ήταν το λιγότερο φορτισμένο καλοκαίρι μου. Έτσι γιατί έπρεπε να έρθει κι αυτή η μέρα που θα το γράψω αυτό! Το νησί που το καλοκαίρι του 2008, μετά τις χμθ με τρέλαινε γιατί όλα ήταν πάρα πολύ νωπά, και τα του καρκίνου αλλά και του όμοροφυ καλοκαιριού του 2007, φέτος είχε άλλη γλύκα. Ήταν φυσικά η ξεκούραστη, ανέμελη ματιά που του έριξα, έστω και μετά απο τόσα χρόνια!

   

Είναι αρκετές στιγμές

στη ζωή μοναδικές.

Απόψε, παραμονή μιας Αυγουστιάτικης πανσεληνου, έμεινα ως τις 22.00 στη θάλασσα.

Κολύμπησα πολύ και σε διάρκεια αλλά και σε έκταση. Όταν ξάπλωσα πάνω στο νερό, με τα αφτιά μου μέσα στη θάλασσα και μόνο το πρόσωπό μου να εξέχει, άνοιξα τα μάτια μου στο γαλάζιο φυσικό ταβάνι. Το μόνο που έβλεπα ήταν ουρανός κι όλοι οι ήχοι απο τα γύρω beach bar είχαν ξεμακρύνει λες και άνηκαν σε χθεσινό όνειρο. Έμεινα να κοιτάζω τον ουρανό για μερικά λεπτά και να νιώθω σε όλο μου το σώμα τη θάλασσα. Πήρα μια βαθιά ανάσα και σκέφτηκα πως εδώ και τώρα, απο το μυαλό μου δεν περνάει καμία έννοια. Προσπάθησα να βρω κάτι που να με απασχολεί αλλά δεν βρήκα τίποτα. "Not a single thought" είπα στον εαυτό μου...γιατί ναι, μου μιλάω καμιά φορά και στα Αγγλικά (είναι "χούι" που δεν μπορώ να κόψω..όχι ότι προσπάθησα ποτέ.

Είναι το πρώτο καλοκαίρι μετά απο 6 καλοκαίρια (απο τότε που ξεκίνησαν τα περι υγείας μου) που πραγματικά δεν σκέφτομαι πολλά. Μου πήρε όμως 6 χρόνια για να το καταφέρω, δεν γίνεται τίποτα κατευθείαν! Έμαθα σταδιακά να κάνω υπομονή, αν και δεν ήμουν τέτοιος τύπος καθόλου. Να χαλαρώσω την επιμονή μου προς συγκεκριμένα άτομα, να αφήσω και κάποια πράγματα στην τύχη.

Φέτος το καλοκαίρι βιώνω μια πρωτόγνωρα περίεργη μοναξιά. Αλλά επιβιώνω! Είναι το πιο διαφορετικό και ιδιαίτερο καλοκαίρι απο πολλές απόψεις. Είναι το καλοκαίρι επιτομή, που λες πως ΟΛΟΙ τράβηξαν τον δρόμο τους. Όλα τα καλοκαίρια απο την εγχείρηση και μετά, θύμιζαν (έστω λίγο) το καλοκαίρι του 2007. Φέτος όμως δεν υπάρχει καθόλου η ηχώ εκείνου του χρόνου. Παντρειές, μωρά και σύζυγοι στη θάλασσα, έγκυες φίλες και συγγενείς, γεννητούρια που έρχονται σε λίγες μέρες. Είναι πάρα πολλά τα νέα δεδομένα. Εγώ είμαι κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, ψάχνω τη θέση μου και μέσα και έξω απο αυτά. Ταίζω-αλλάζω μωρά συχνά, τα κοιμίζω, μου γελάνε, με φιλάνε, γραπώνονται απο πάνω μου και κλαίνε όταν φεύγω. Περίεργο δεν είναι όλο αυτό;
Είναι το πρώτο καλοκαίρι που αποχαιρέτησα οριστικά την ιδέα του ότι θα κάνω ένα παιδί δικό μου. Θα μπορέσω να κυοφορήσω (έτσι είπαν...) αλλά με τη βοήθεια δότη, αφού ωάρια γιόκ. Δεν είχα δει ποτέ τον εαυτό μου με οικογένεια και παιδιά σε κάποιο όνειρο, σε κάποια φανταστική εικόνα του μυαλου. Όμως να ξέρετε στη ζωή, ότι σου απαγορεύεται αρχίζεις και το σκέφτεσαι, είναι νόμος.

Όπως έχω ήδη γράψει εδώ και παλαιότερα όμως, κάποια πράγματα είναι επίκτητα κι εγώ μετά απο το πρώτο χειρουργείο έχω ζήσει πολλές συμπτώσεις και περίεργες καταστάσεις. 

Θα μπορούσε η λαπαροσκόπηση να είχε γίνει νωρίτερα και μέσα μου να είχαν κατασταλάξει πολλά  αλλά ΟΧΙ ήταν γραφτό να γίνει λίγους μήνες μετά τη γέννα της "Σ" και κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της ξαδέρφης μου και μιας καλής μου φίλης επίσης. Έπρεπε να το περιμένω αυτό απο τη ζωή, γιατί κι άλλες φορές μου έχει κάνει πλακίτσα. Όμως ακροβάτησα και ισορρόπησα. Δεν είναι φοβερό;
Σκέφτομαι μερικές φορές τι θα κάνανε άλλες γυναίκες στη θέση μου. Άλλες παθούσες αλλά και μη. Άλλες ξένες-άγνωστες κοπέλες αλλά και οι δικές μου φίλες. Θα μένανε άραγε δίπλα μου αν εγώ είχα το παιδί, τον σύζυγο και τραβήξει εμφανώς για αλλού, προβάλλοντας τις δικές μου έννοιες πάντα και αν διέγραφα το παρελθόν μας στο βωμό της οικογένειας;

Αλλά πάλι πόσο υποθετικά να μιλάμε σε αυτή τη σύντομη ζωή;;;

Αν και τα παραπάνω είναι σκέψεις που μου πέρασαν απο το μυαλό τις τελευταίες 2 εβδομάδες, γυρίζω στη διάθεση με την οποία ξεκίνησα το σημερινό ποστ. Δεν θέλω να κλαψουρίζω, προσπαθώ να πετάξω το δράμα απο πάνω μου. Νιώθω φέτος πραγματικά πιο δυνατή απο ποτέ. Γιατί ναι, κι η μοναξιά σε δυναμώνει! Και η μοναξιά, και το να μην περιμένω πολλά απο τους ανθρώπους μου έδωσε μια σημαντική ελευθερία. Με απεγκλώβισε απο το παρελθόν σε μεγάλο βαθμό.  Απολαμβάνω την ηρεμία του άδειου σπιτιού φέτος ενώ πέρσι φοβόμουν να μείνω μόνη. Πιστεύω πολύ στο γεγονός πως όταν αρχίσεις να μένεις μόνος σου με τον εαυτό σου και δεν βαριέσαι και δεν σκοτώνεστε, ε τότε έχεις ξεπεράσει πολλά ψυχολογικά. Επίσης έχω εμπεδώσει το ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, οπότε τζάμπα χαλιέσαι και σπαταλάς την ενέργειά σου για να τους δώσεις να καταλάβουν απλά πράγματα.

Κλείνω με την αποψινή πανσέληνο και τονίζω πως η ζωή κρύβει μεγάλα δώρα, αρκεί να μάθεις να εντοπίζεις όλες εκείνες τις μοναδικές στιγμές που τη χρωματίζουν. Όπως απόψε, όπως συχνά μέσα στην καθημερινότητά μας ;-) To εύκολο είναι να μιζεριάσεις, το δύσκολο είναι να βρεις τα θετικά αλλά αν το βάλεις σαν στόχο, κάποιο πρωί θα ξυπνήσεις και θα τα έχεις καταφέρει. Προσωπικά, πάντα όταν βλέπω κάτι που με συγκινει (και τις περισσότερες φορές έχει να κάνει με τη φύση) εκτιμώ το γεγονός πως είμαι καλά και σκέφτομαι "αξιώθηκα να το δω κι αυτό, τι ωραία".

Καλό βράδυ! Αύριο βγείτε κάπου στη φύση ή έστω στο μπαλκόνι και δείτε το φεγγάρι, θα το κοιτάζω κι εγώ, με ένα χαμόγελο και ελπίδα για το μέλλον! 

moonriver

Υπερωκεάνιο

Σε εσένα που μου είπες πως σου αρέσει...Στα χρόνια που πέρασαν παρέα...

"Της καρδιάς μου η γη, ανοιχτή πληγή"

Στη Γαλλία

τον Μάρτιο, μόλις πήρα τα καλά αποτελέσματα απο την λαπαροσκόπηση, καθώς κατέβαινα τα σκαλιά της οικοδομής του γιατρού, η φίλη μου απο το νησί ακούγοντας τα νέα στην άλλη γραμμή του τηλεφώνου μου είπε "Τέλειαααα! Δηλαδή το καλοκαίρι πάμε ταξίδι;;;;" 

Και απο τον Μάρτιο φτάσαμε στον Ιούλιο (αλήθεια πόσο γρήγορα;;;) και το ταξίδι μας κανονίστηκε. Για 8 μέρες οι δυό μας στη Γαλλία, σε ένα τουρ για λίγους! Δεν έχω πολλά να σας πω, όλα συνοψίζονται σε λίγες προτάσεις:
Ήταν τέλεια! όπου κοιτούσαμε βλέπαμε κάτι καινούριο, κάτι μοναδικά όμορφο :-) γύρισα πλουσιότερη κατά πάρα πολλές εικόνες! Γύρισα πίσω γνωρίζοντας λίγο καλύτερα τον εαυτό μου, ξέροντας πια πως ότι μου τύχει (γιατί κάθε ταξίδι έχει και τα δύσκολα-περίεργά του) δεν αγχώνομαι πια για τίποτα! Πως μπορώ και περνάω όμορφα με κάθε παρέα, γιατί σε κάθε άνρθωπο μπορώ να βρω θετικά στοιχεία :-) Πραγματικά ήταν ένα μοναδικό ταξίδι! Άφησα τα πάντα πίσω μου, σαν να έκανα ένα προσωρινό delete και μπήκα στο αεροπλάνο μόνη, με προορισμό τη Γαλλία. Και είναι όμορφα να ταξιδεύεις μόνος (τουλάχιστον εμένα μου αρέσει!)
Επέστρεψα μόλις εχθές και σας αφήνω μερικές φωτογραφίες απο το ταξίδι.

Υ.Γ 1 κάθε μέρα του ταξιδιού για ένα λεπτό στιγμιαία σκεφτόμουν "Πόσο ευγνώμον είμαι με τη ζωή,  που μπορώ και είμαι εδώ φέτος κι όχι σε κάποιο νοσοκομείο να κάνω χμθ" (αν τα πρόσφατα αποτελέσματα έδειχναν κακοήθεια...) Πρέπει να αναγωρίζουμε τα καλά της ζωής, γιατί τότε μπορεί η ζωή να θυμώσει και να πει, τόσες μικρές χαρές σου δίνω, δεν εκτιμάς τίποτα! Εγώ τα τελευταία χρόνια έλεγα πως θέλω να πάω σε μια μεγάλη συναυλία, ε λοιπόν...guess what! Σε αυτό το ταξίδι πήγα σε 3 μεγάλες συναυλίες! Ένιωσα τον παλμό του κόσμου, τα φώτα, τη δυνατή μουσική, την ενέργεια του πλήθους! Αισθάνθηκα ακόμη πιο ζωντανή, και σκέφτηκα πως αν έχεις λίγη υπομονή, η ζωή σε φέρνει (ίσως μετά απο καιρό, αλλά σε φέρνει) μπροστά στις επιθυμίες σου! Καλό βράδυ!

Υ.Γ 2 Σας αφήνω ελάχιστες φωτογραφίες, απο τις 400 που έβγαλα! 

Συναυλία στην Αρένα

Η αγάπη είναι το παν!

Συναυλία σε κάστρο

Αρένα της Άρλ

Σήμερα

Σήμερα πέρασα μια όμορφη μέρα με τη "Σ" και τον μικρό στη θάλασσα, μαζί με μια καινούρια μας φίλη :-). Με κρασί και φαγητό και ενδιάμεσες βουτιές.
Αποχαιρέτησα έτσι τα κορίτσια και τον μικρό γιατί αύριο φεύγω για 7ήμερο ταξίδι στη Γαλλία! Έχω κάπου τρία χρόνια να βγω εξωτερικό και φέτος είναι η ευκαιρία!

Σας φιλώ όλους! Απόψε κατάλαβα πως ανυπομονώ να μπω στο αεροπλάνο και να φύγω!!!!! έτσι για την αλλαγή, έτσι για εμένα!

Φιλιάααα

Πάνω στα σύννεφα!!!

Γενέθλια!

Σήμερα γιορτάσαμε τα γενέθλια της "Σ".

Είναι η πρώτη φορά που γράφω για κάποιου άλλου τα γενέθλια. Πάντα γράφω για τα δικά μου, σίγουρα, κάθε χρόνο. Φέτος είπα να πρωτοτυπήσω και να ανεβάσω αυτό το ποστ.

Της πήγα μπαλόνια που μου αρέσουν :-) και κρύο καφέ take away που της αρέσει (κάπως έτσι τα βρίσκουμε..) μαζί με το δώρο της και φυσικά μια κάρτα!

Είχαμε και τον μπέμπη φέτος αγκαλιά!

Χρόνια Πολλά "Σ"!

ίσως και γι αυτό να είναι η καταιγίδες...!

Καλό μήνα!

Κάπου 680 αναρτήσεις με τη σημερινή!

Κι αν δεν έχουμε πει καλό μήνα απο δω, τόσα χρόνια τόσες φορές! 

Είναι όμορφο το καλοκαίρι, ότι κι αν κάνεις, όπου κι αν είσαι! Μυρίζει ξενοιασιά για τους περισσότερους με ότι κι αν ασχολούνται. 

Η αλήθεια έιναι πως δεν γράφω συχνά και πάντα νιώθω άσχημα αν αργώ να περάσω απο εδώ. Νιώθω άσχημα απένταντι σε όλους εσάς που περιμένετε κάποιο νέο μου. Αλλά να ξέρετε πως 99% όποτε δεν γράφω σημαίνει πως είμαι καλά και πως κάπου βρίσκομαι εκτός σπιτιού και χασομερώ μακριά απο το λαπτοπ μου και περνάω ωραία:-) είναι αυτό που λένε οι Άγγλοι, no news=good news!

Όμως και πάλι θέλω να περνάω απο εδώ και να σας αφήνω 2-3 σειρές που και που, έτσι για την επαφή! Δεν θέλω να κλείσει αυτό το Blog. Αν ξεκίνησε αρχικά για παρηγοριά δική μου, τώρα είναι σίγουρα για παρηγοριά-συντροφιά δική σας, είναι η απόδειξη πως η ζωή συνεχίζεται! Με όποιο τρόπο, με κάθε τρόπο!

Σήμερα ξεκινάει ένας νέος μήνας, απο τους καλύτερους του καλοκαιριού! Έχω μεγάλη διαθεση για πολλά! Για πάρα πολλά! Σκεφτόμουν πως τις περισσότερες φορές αυτό που με σταματάει είναι οι άνθρωποι, οι γύρω μου. Αυτοί φρενάρουν με μια χαζο-ετικέτα των "30", εμένα το μυαλό μου πετάει και λαχταράει κίνηση, κόσμο, φωνές, μουσικές, θάλασσες, ταξίδια κτλπ κτλπ! Σκέφτομαι κατα καιρούς λοιπόν να κάνω μια λίστα και να μην παρεκκλίνω πολύ,  να αποφασίσω τι είναι αυτό που θέλω να κάνω περισσότερο στη ζωή, ξεκινώντας απο την καθημερινότητά μου. Δεν μου αρέσει το κλισέ να πω πως ο καρκίνος με έφερε σε αυτές τις σκέψεις...Σίγουρα αγαπούσα πολύ τη ζωή και πριν την αρρώστια μου, αλλά σίγουρα και η αρρώστια μου, μου έδωσε μια ώθηση για πιο πέρα...για κάτι άλλο. Όσο κι αν δεν το συζητάμε όσο κι αν αδυνατούμε να το παραδεχτούμε αλλάξαμε. Είμαστε διαφορετικές τώρα που βγήκαμε απο την καταιγίδα απο ότι πριν, τη στιγμή που μπαίναμε σε αυτή...είναι μια μεγάλη αλήθεια αυτά τα λόγια. Μόνος ένας υπεράνθρωπος θα έμπαινε σε μια τέτοια καταιγίδα και θα έβγαινε μετά στεγνός. Κι εμείς είμαστε απλοί κοινοί-θνητοί. Και ναι αλλάξαμε προς κάποια άλλη κατεύθυνση, και ναι, το έχω ξανα γράψει, άνθρωπος που μύρισε την ανάσα του θανάτου δεν ξέρω τι άνθρωπος έχει γίνει; Δεν μπορώ να ψυχολογήσω τον εαυτό μου τελείως αλλά σίγουρα είμαι ένας άνθρωπος που ξανα παθιάστηκα με τη ζωή!!! Και αυτό είναι ωραίο! Είναι σαν να γίνεσαι και πάλι έφηβος, σαν να ανακαλύπτεις τον κόσμο απο την αρχή! Και είναι τόσο όμορφο αυτό το "απο την αρχή". Είναι σαν κάποιος να σου χάρισε τα μάτια του και να βγήκες απο σκοτάδι ετών. Είναι σαν κάτι να σου άνοιξε τα μάτια, το μυαλό και την καρδιά! Έχεις επάνω σου άλλο βλέμμα και άλλη σοφία! Δεν μπορείς να της κρυφτείς! Όλα φαίνονται, έχεις αλλάξει!

Σας φιλώ κι ελπίζω να βρει ο καθένας και η κάθε μια μας ότι ποθεί! Δεν υπάρχει συνταγή σε αυτό, οι κανόνες έχουν καταργηθεί. Μόνο μια φράση υπάρχει "κάνε ότι σε ευχαριστεί". Αυτό και τίποτε άλλο! Κι αν βρεθεί κάποιος να σου πει..."αυτό που κάνεις είναι χαζό, αμάν ακόμη δεν μεγάλωσες;"
ΑΠΛΑ ΚΛΕΙΣΕ ΤΑ ΑΦΤΙΑ ΣΟΥ! BE YOURSELF NO MATTER WHAT THEY SAY!

  

και κάπου εδώ

καταλαβαίνεις τη χαρά και τη γενναιοδωρία της ζωής,
μια μέρα, έτσι απλά και χωρίς να το περιμένεις,
δίχως η ζωή να σου έχει δώσει τίποτα το ιδιαίτερο,
τίποτα τεράστια δεν έχεις στην κατοχή σου
δεν έγραψες ιστορία τα τελευταία 7 χρόνια
είχες όμως πολλές μικρές όμορφες στιγμές
ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΑ!
ΚΑΙ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΖΩΗ!
κι αυτό σου δίνει ενέργεια, αυτό σου δίνει θέληση για το μέλλον (όποιο και να είναι αυτό).

Την περασμένη Πέμπτη ήμουν βραδάκι με το ποδήλατό μου στο πάρκο της πόλης, εκεί, μέσα στο ημίφως και με τον αέρα που με δρόσιζε πάνω στο όχημά μου, πάνω στις ορθοπεταλιές σκέφτηκα (σχεδόν δυνατά) "Μόνο ο θεός ξέρει πόσο αγαπώ τη ζωή" (αν υπάρχει θεός ή κάτι/κάποιος που παρακολουθεί τις ενδόμυχες σκέψεις μας).
Χαμογέλασα γιατί ναι, κανείς απο τους γύρω μου δεν μπορεί να μοιραστεί το πόσο αγαπώ τη ζωή, με όποιο κόστος! Πάντα την αγαπούσα τη ζωή αλλά τώρα τελευταία ακόμη πιο πολύ! Τελικά ακόμη κι εμείς που έχουμε περάσει τόσα, θέλουμε (δυστυχώς) κάποιο ταρακούνημα, κι εγώ κουνήθηκα αρκετά τον Μάρτιο, οπότε τώρα το μόνο που έχω να κάνω είναι να είμαι ευγνώμων για όσα έχω καινα συνεχίζω τη ζωή μου με αυτά, χωρίς να γκρινιάζω για όσα άφησα πίσω.
Άφησα πίσω πολλά,ίσως κάποια στιγμή να με πειράξει πραγματικά αλλά πάντα θα ξέρω πως όποιο και να ήταν το τίμημα, εμφάνιση, ψυχολογική κατάσταση, προσωπική κατάσταση, οικογένεια και παιδιά, κέρδισα κάτι, αυτό που λέγεται ΖΩΗ. Και ίσως τελικά, στη ζωή το πιο σημαντικό να είναι αυτό, η ΕΠΙΒΙΩΣΗ! Καληνύχτα!
Η παρακάτω φωτό είναι απο τις περσινές μου διακοπές. Σκιές στον τοίχο με μια φίλη, όπως ακριβώς παίζουν 2 παιδιά που δεν νοιάζονται για τον χρόνο αλλά και ούτε για τη σοβαρότητα της στιγμής! :-)

Βίρα τις άγκυρες

1-2-3 και φύγαμεεεεεεεεεεε!

Δεν ξέρω τι παθαίνουν οι άνθρωποι που έστω μια φορά στη ζωή τους νιώθουν πως θα πεθάνουν. Δυστυχώς για μένα το έχω περάσει πέρα απο 1 φορά στη ζωή μου. Τη δεύτερη φορά ήταν φέτος, κάπου τον Μάρτιο και ήταν βραδάκι κι έβρεχε. Κι ας ακούγεται κλισέ, έτσι ήταν. Και πάρκαρα το αμάξι μου και περπάτησα αρκετά. Εγώ μαζί με τη μητέρα μου. Εκεί μετά τον υπέρηχο της κύστης που είχα στις ωοθήκες ο καθηγητής παν/ίου μου είπε πως 90% είναι ύποπτο για κακοήθεια. Μόνο στη "Σ" το είπα, απο Τρίτη ως Σάββατο το κράτησα κρυφό απο τη μητέρα μου. Βγαίνοντας απλά είπα της είπα "οκ, ο γιατρός δεν είπε τπτ, προέχει να βγάλουμε την κύστη και μάλλον τις ωοθήκες". Όταν τελείωσε η εξέταση και μπήκα πίσω απο το παραβάν να ντυθώ, έχοντας στους ώμους μου κάπου 200 κιλά συν και μέσα στη σαστημάρα μου για την ξαφνική μου κακή τύχη καθώς έκανα την πιο απλή-καθημερινή κίνηση που κάνουν όλοι οι άνθρωποι της γης (οι περισσότεροι) να ντυθώ, εκείνη τη στιγμή υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως και καρκίνο να έχω θα φάω όλα μου τα λεφτά στα ταξίδια! Τι μένει απο τη ζωή σκέφτηκα;;; Μένουν οι άνθρωποι που ανταμώνουμε και τα μέρη που γνωρίζουμε! Ε ναι λοιπόν! Αυτό θα κάνω είπα στον εαυτό μου! Γιατί και στην ιδέα μόνο ότι θα ξανα αντάμωνα τον καρκίνο σκέφτηκα αστραπιαία "τι κάνω εδώ";;;
Ο καθηγητής γιατρός ευτυχώς έπεσε πολύ έξω (καλά κάνουν άλλοι και δεν λένε τίποτα όταν βλέπουν τον υπέρηχο, απλά περιμένουν την βιοψία). Ο γυναικολόγος-υφηγητής-λαπαροσκόπος που με ανέλαβε όταν με εξέτασε με καθησύχασε. Οπότε πέρασα την πόρτα του χειρουργείου σχετικά ήρεμη. Και ναι! Όταν πήρα την επίσημη βιοψία είδα πως δεν είχα τίποτα κακό! Είχα Ενδομητρίωση! Όπως είπε ο λαπαροσκόπος...ήταν το λιγότερο που μπορούσα να πάθω. Κατεβαίνοντας τις σκάλες του ιατρείου του, με την καλή βιοψία στο χέρι, έστειλα sms σε μια φίλη μου απο το νησί που περίμενε με αγωνία τα νέα. Και όταν της είπα τα καλά νέα μου απάντησε "Δηλαδή το καλοκαίρι πάμε ταξίδι;;;;" και είπα το ΝΑΙ!
έκλεισε λοιπόν! Νότια Γαλλία, αεροπλάνα και τρένα σε ένα τουρ οι 2 μας 7 ημερών! Να είναι καλά! Θα είναι ταξίδι εορταστικό, cancer free! Ταξίδι δίχως έννοια! Ταξίδι όλο χαρά! :-) Με πολλές στάσεις και αξιοθέατα! Να μαστε καλά, τον επόμενο μήνα!!!

ο καιρός πέρασε και περνά

πολλές φορές σκέφτομαι διάφορα και θέλω να σας τα γράψω, αλλά να, οι μέρες περνούν τόσο γρήγορα...! καταλαβαίνω πως έχει περάσει πολύς καιρός όταν μπαίνω στο μπλογκ και έχω γράψει για τελευταία φορά τον προηγούμενο μήνα. Ίσως βέβαια αυτό να είναι καλό, ίσως το ότι δεν γράφω συχνά να σημαίνει πως δεν με πιέζει κάτι ψυχολογικά για να το εκφράσω απο τουτο δω το βήμα. Όμως πάντα σας σκέφτομαι, και πάντα σκέφτομαι πως πρέπει-με την καλή έννοια-να γράφω που και που για όλους εσάς που περιμένετε νεά μου! Δεν θέλω να χαθούμε! όχι, με τίποτα! Γι αυτό και συνεχίζω το μπλογκ κι ας έχει βγει απο την καθημερινότητά μου η λέξη καρκίνος! Δεν αφήνω αυτή τη γωνιά, μα ούτε κι εσάς που γίναμε ένα τόσα χρόνια!
 ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!!!!!! 


εκεί που ήρθε το καλοκαίρι, εκεί και μας έφυγε αλλά που θα πάει;;;; το καλοκαίρι πάντα έρχεται για να μείνει, έστω και για λίγους μήνες! Αυτό που έκανα τις τελευταίες μέρες, το πιο ωραίο, ήταν να πάω στο βουνό, κάπου που είχα να πάω απο το 2007. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, πάλι απο την αρχή, το πράσινο της φύσης (μου είχε λείψει πολύ). Η ομορφιά του βουνού, τα δέντρα αλλά και το νερό. Πήγα ξανά εκεί, με τόσες αναμνήσεις παο εύκολους καιρούς αλλά και με τόση πείρα πια στις πλάτες μου, πείρα της ζωής. Ήταν περίεργο αλλά ναι, δεν με πείραξε που ξανα γύρισα εκεί, σε ένα γνώριμο μέρος αλλά τόσο αλλαγμένη. Δεν με πείραξε καθόλου και ξαφνιάστηκα ευχάριστα! "ΌΛΑ ΚΑΛΑ" σκέφτηκα, αφού πέρασαν τόσα χρόνια απο εκείνο το ένδοξο καλοκαίρι με τον όγκο στο στήθος, ΟΛΑ ΚΑΛΑ που ξανα είμαι εδώ δίχως τον όγκο και γερή! Αυτός ο μικρός παράδεισος μου θύμισε μοναδικές στιγμές με την τότε παρέα μου αλλά δε θέλω να είμαι αχάριστη 2007-2014 κι ακόμη μπορώ να επισκεφτώ αυτό το όμορφο μέρος. Ευτυχώς η ζωή έφερε τα άσχημα αλλά έφερε και τα καλά της μαζί :-) πάλι καλά λοιπόν να λέμε! Σας χαρίζω τη φωτό!

Αυτές τις μέρες γράφω μια ιδέα για ντοκιμαντέρ, τη ζωή μου με τον καρκίνο αλλά και μετά τον καρκίνο, τη δημιουργία αυτού του μπλογκ κτλπ. Θα ενδιαφέρει λέτε το κοινό να δει κάτι τέτοιο στη μεγάλη οθόνη;;; Εγώ θα έλεγα, γιατί όχι;;; φιλιά!

ΥΠΟΜΟΝΗ

Για μερικούς, μερικές φορές στη ζωή νιώθουν πως "-αυτή-ήταν η τελευταία φορά"...Έτσι ακριβώς όπως ένιωσα κι εγώ όταν αρρώστησα τον Δεκέμβρη του 2007, όταν άκουσα τότε αυτό το τραγούδι θυμήθηκα το πρόσφατο εκείνο καλοκαίρι, τον Ιούλιο κάπου στη Τζιά, με ένα ανοιχτό τζιπ γεματο φίλους. Νύχτα, όμορφα άστρα στον ουρανό, παρέα και γέλια. Σκέφτηκα στην Αθήνα πως εκείνη, ήταν μια απο τις τελευταίες ανέμελες στιγμές με παρέα τη μουσική. Όμως όσο περνούσαν τα χρόνια ξανα συναντήθηκα αρκετές φορές με το συγκεκριμένο τραγούδι, κι όσο κι αν πάντα μου θυμίζει εκείνη την (σχεδόν) κινηματογραφική νύχτα, τη χαρά και τη φρεσκάδα των 27 ετών, μου θυμίζει επίσης πως η ζωή μου δεν σταμάτησε στα 27 και πως ήταν αρκετά γενναιόδωρη προς εμένα.

Σήμερα γύριζα απο μια άλλη εκδρομή. Σούρουπο. Τα σύννεφα στον ουρανό ήταν απο τα πιο όμορφα που έχω παρατηρήσει τα τελευταία χρόνια. "Μην τον ρωτάς τον ουρανό" σκέφτηκα, και κάπου εκεί στο ραδιόφωνο έπαιξε το παραπάνω - γνωστό- τραγούδι. Κάθε φορά που έρχεται τυχαία στο αυτί μου ανακαλύπτω και μια άλλη όμορφη στιγμή στη ζωή. Τελικά εκείνη το 2007 δεν ήταν η τελευταία. Σκέφτηκα τη ζωή, και το πως αν όλοι κάνουμε υπομονή, κάποια στιγμή, ξανα ακούμε το ίδιο τραγούδι και είμαστε περίπου στην ίδια διάθεση. Τελικά, όσο είμαστε ζωντανοί, η ζωή δεν τελειώνει, ΟΧΙ ΑΚΟΜΑ! 

Ήρθαν οι μέρες που ακούω αυτό το τραγούδι και νιώθω καλά, νιώθω χαρούμενη που το ξανα ακούω, αναγνωρίζω πως δεν είμαι η ίδια με το 2007, η ίδια με πριν την περιπέτεια υγείας μου αλλά είμαι εδώ και έχω βρει τρόπους να περνάω τις μέρες μου, να κάνω σχέδια, να οργανώνω εκδρομές, να παίρνω αγκαλιές, να γελάω δυνατά, να έχω συντροφιά φίλους να...να...να

ONE LOVE, ONE LIFE 

WE'RE ONE BUT NOT THE SAME

CARRY EACHOTHER

 












ΜΗΝ ΤΟΝ ΡΩΤΑΣ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ,
ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ ΚΑΙ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ...! 

Πραγματικά όμως!

Καλό μήνα!

Μάης πιά!!!!! ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ αν και εδώ στα μέρη μου ο καιρός μας έχει κατα μπερδέψει...Βροχή, πτώση θερμοκρασίας, αεράκι. Δεν ξέρω πότε θα έρθει πραγματικά αυτή η Άνοιξη, μάλλον δεν θα έρθει καθόλου. Μάλλον θα "φυτευτούμε" στο καλοκαίρι κατευθείαν φέτος.Λατρεμένο καλοκαίρι, κάθε χρόνο!!!Όμως και η Άνοιξη έχει τις ομορφιές της! Την χάσαμε για φέτος, του χρόνου πάλι...

Προχθές Πρωτομαγιά πήγαμε στη φύση, λίγο πιο έξω απο την πόλη μας. Είχαμε μαζί και το new entry της παρέας των (μηνών) γιό της "Σ", αναπόσπαστο αξεσουάρ μας. Αν και η βροχή έκανε την εμφάνισή της, μείς προλάβαμε να φάμε και να πιούμε. Σκέφτηκα φευγαλαία στο αυτοκίνητο καθώς αφήναμε την πόλη για να πιάσουμε τον Μάη "πως πέρασαν τα χρόνια";  Και που πήγαν τόσα χρόνια απο το 2007 ως σήμερα;

Όταν μας κοιτάζω απο "απόσταση", τη "Σ", εμένα και τον μπέμπη παρέα, βλέπω την εξέλιξη των πραγμάτων. Η "Σ" δεν υπήρχε περίπτωση, ο κόσμος ανάποδα να γύριζε θα γινόταν και σύζυγος και μάνα. Μου έδινε πάντα αυτή την εντύπωση, το ότι ήθελε να ανήκει κάπου, να κάνει την δική της  οικογένεια, να δημιουργεί μέσα σε αυτή, να μοιράζεται τη ζωή της. Εγώ δεν ξέρω αν είχα προλάβει ποτέ στη ζωή μου να σκεφτώ όλο αυτό το πακέτο. Ήμουν πάντα κάπου παρασυρμένη απο την ίδια τη ζωή, δοσμένη ολοκληρωτικά στις παρέες, στους έντονους ρυθμούς διασκέδασης και μετακίνησης. Νομίζω τη στιγμή που πήγα να το σκεφτώ ήταν η ίδια στιγμή που έπρεπε να κοντρατιστώ με τη ζωή και τον θάνατο οπότε...Οι επιλογές μου ήταν λίγες, μια δηλαδή, βουρ για τη ζωή, την επιβίωση πρώτα και για όλα τα άλλα βλέπουμε. Θα δούμε, αν θα δούμε. Κάπως έτσι έφτασα απο τα 27 στα 33. Κάπως έτσι φτάσαμε με τη "Σ" απο τα 23 στα 33. Δέκα χρόνια παράλληλοι βίοι, πότε στα "πάνω" μας και πότε στα "κάτω" μας. Πότε με διαφωνίες, πότε με τσακωμούς, πότε με γέλια, συζητήσεις ατελείωτες και πότε με ούριους ανέμους. Έτσι πέρασαν τα τελευταία δέκα χρόνια τελικά. Η μια πλάι στην άλλη, έστω και σιωπηλές, έστω και εκνευρισμένες μεταξύ μας. Μερικές φορές (ελάχιστες) σκέφτομαι ποιά θα ήταν η ζωή μου αν δεν είχα περάσει τίποτα σχετικό με αρρώστιες και νοσοκομεία. Είναι αρκετά σενάρια που περνάνε απο το μυαλό μου για το πως θα ήμουν αυτή τη στιγμή που σας γράφω. Το πιο πιθανό, θα με βρίσκατε σε άλλο blog, λιγότερο γκρινιάρα, λιγότερο απαιτητική απο τους ανθρώπους γύρω μου και με περισσότερες πρέζες αισιοδοξίας στο μενού. Δεν ξέρω τι γίνεται με τους ανθρώπους. Λέμε ένα "κλισέ" πως αλλάζουν. Τι τους συμβαίνει στην πραγματικότητα; Τους αλλάζει η ζωή, οι καταστάσεις, οι άνθρωποι που συναντούν; Όλα αυτά σίγουρα.
Σήμερα συνάντησα τη "Σ" με τον άνδρα της και το μωρό στο κέντρο. Μου φάνηκε διαφορετική, μου φάνηκε πως (λογικό) ανήκει εκεί. Ότι κι αν συμβαίνει γύρω της, αυτοί οι 2 άνδρες είναι το σύμπαν της, ο μιρκός της το κέντρο όλου του κόσμου γι αυτήν. Το απόγευμα έξω έβρεχε και χαζεύοντας τη βροχή, νοστάλγησα για μια ακόμη φορά τα κορίτσια που είμασταν κάποτε, τα νιάτα μας, τον μικρόκοσμό μας εκεί όπου κανείς δεν μας πείραζε γιατί είχαμε η μια την άλλη. Νοστάλγησα την απόλυτη, σχεδόν παιδική-εφηβική αφοσίωση που είχαμε η μια προς την άλλη, το "είμαι εδώ για σένα" όχι με λέξεις (οι πραγματικοί φίλοι δεν στο λένε, το δείχνουν) αλλά με πράξεις, επιθύμησα το safety net (όπως το έλεγε εκείνη) που αποτελούσαμε η μια για την άλλη τότε. Σήμερα συνειδητοποίησα πως όλο εκείνο το "τότε" φαντάζει μακρινό, πόσο μάλλον για τη "Σ" που έγινε μαμά και πέρασε σε άλλη τελείως φάση. Όμως σήμερα κατάλαβα πως όλα αυτά τα χρόνια, όσο και αν με ζόριζαν οι καταστάσεις έμαθα στον εαυτό μου σταδιακά να μην σκέφτεται το παρελθόν με βαριά καρδιά, έμαθα στον εαυτό μου να διώχνει την θλίψη όταν σκέφτεται πως κάποτε, με κάποιους είμασταν αλλιώς. Είναι η αυτο-ασπίδα μου. Είναι η ίδια η ζωή που σε παίρνει απο το χέρι και σε οδηγεί σε κάποιον άλλο τόπο όπου δεν πονάς και τόσο. Σου ανοίγεται μια πόρτα και εσύ μετακινήσαι στο επόμενο δωμάτιο, το παρελθόν είναι στο διπλανό. Μπορεί να το νιώθεις κοντά αλλά και πάλι, δεν το βλέπεις, σας χωρίζει ένας τοίχος, σας αποξενώνει μια πόρτα. Μάλλον κάπως έτσι συμβαίνει στη ζωή.
Δεν έχω κλείσει το κεφάλαιο με το παρελθόν μου, δεν ξέρω αν θα φτάσω ποτέ σε αυτό το επίπεδο,  να μην νοιάζομαι δηλαδή για καταστάσεις που πέρασαν, να δέχομαι τους ανθρώπους όπως είναι, δίχως ενδόμυχες αναφορές στο κοινό μας παρελθόν. Μπορεί και να έρθει κάποια μέρα που να κοιτάζω μόνο μπροστά. Σίγουρα πάντως έχω κάνει πρόοδο αν και το "δουλεύω

" μόνη μου δίχως κάποια βοήθεια απο ειδικό.
Σας φιλώ! 

Αφού ήρθε ο Μάης, θα έρθει και το καλοκαίρι...που θα πάει!Και το καλοκαίρι, με τον ήλιο και τις χρυσές ακρογυαλιές γεμίζει ελπίδα και χαμόγελα τον κόσμο όλο!!!!!!

Κοντό μαλλί γιατί ΕΤΣΙ!

τη Μεγάλη Δευτέρα άφησα στο κομμωτήριο τόσα κι άλλα τόσα μαλλιά! Και ναι! Εκοψα τα μαλλιά μου πολύ κοντά, αγορέ μακρύ, πρώτη φορά στη ζωή μου απο ΕΠΙΛΟΓΗ!

Τον Ιούνιο του 2008 λόγω των θεραπειών (που μόλις είχαν τελειώσει) τα είχα κόψει κοντά τα μαλλιά μου για να έρθουν στα ίσια τους. Είχα χρησιμοποιήσει "κάσκα" ή αλλιώς σύστημα ψυχρής θεραπείας στο κεφάλι.Τα είχα καρέ στις θεραπείες αλλά έτσι κι αλλιώς παρόλη την κάσκα, είχα χάσει αρκετό μαλλί. Δεν είχα "φαλάκρα" αλλά είχε αραιώσει αρκετά γιατί εγώ μια ζωή είχαι πολύ πυκνό μαλλί. Το αγορέ λοιπόν που ακολούθησε τις θεραπείες ήταν ότι έπρεπε. Χρόνια μετά, φέτος, Πάσχα 2014 και αφού απο καιρό το σκεφτόμουν πως θα το κάνω, άφησα το μακρύ (πέρα κι απο τους ώμους) μαλλί για ένα πιο ανέμελο κοντό μαλλί, όλο στυλ και χάρη!!!!!!!!
Μου άρεσε που φέτος ήταν η επιλογή μου για αλλαγή λουκ! Μου άρεσε και η αλλαγή! Πάμε για άλλα γενικώς!
Φιλιά πολλά!

Βροχούλα!

Σήμερα περπάτησα και έτρεξα στην βροχή. 

Όταν οι στάλες άρχισαν να πυκνώνουν δεν άφησα τον δρόμο και μόνο αφού βράχηκαν τα μαλλιά μου έβαλα την κουκούλα!

Όταν έκανα χμθ πριν 7 χρόνια η μητέρα μου φοβόταν πολύ για να μην κρυώσω κι εγώ σαν μικρό παιδί, με την υποψία της βροχής έτρεχα στο σπίτι! Λαχταρούσα τη στιγμή που δεν θα με πίεζε τίποτα και θα μπορούσα να βγώ μια βόλτα στη βροχή δίχως ομπρέλα. Είναι πολύ απελευθερωτικό να νιώθεις τα ουράνια νερά να πέφτουν επάνω σου. Είναι όμορφο η βροχή να ξεπλένει το πρόσωπό σου.

Σήμερα

έτσι ξαφνικά μας άφησε η γιαγιά μου. Απο τότε που τελείωσα τις θεραπείες, το 2008 είχε πάθει κάποια μικρά εγκεφαλικά αλλά ήταν στο πόδι. Μεγάλη Πέμπτη έκανε λοιπόν την έξοδό της προς τον ουρανό, για πάντα.Ξημερώματα η καρδιά της έπαψε να χτυπά και την ίδια μέρα σήμερα, έγινε η κηδεία της. Την αφήσαμε στους πρόποδες ενός βουνού που ακόμα κρατάει το χιόνι του, εκεί, ήρεμα και ήσυχα.

Σκέφτηκα αν με ρωτήσει κανείς "τι θυμάσαι απο τη γιαγιά σου, πες μας κάτι χαρακτηριστικό" αυτό που θα απαντούσα θα ήταν μια φράση "ήταν μια δεύτερη μάνα". Όλα τα εγγόνια μας μάζευε να μας ταίσει, μας αγαπούσε πολύ, μας έδινε χαρτζιλίκι. Δεν περίμενα πως η απώλειά της θα με έθλιβε τόσο πολύ, μετά απο όσα έχω περάσει στη ζωή μου (η γιαγιά ήταν 81 ετών). Κι όμως! Η απώλεια ενός τόσο δικού σου ανθρώπου σε πονάει πάντα ανεξάρτητα απο την ηλικία τους. Πραγματικά θα μου λείψει πάρα πολύ! Μέναμε στην ίδια οικοδομή, 10 σκάλες μας χώριζαν. Τα τελευταία 3 χρόνια είχαμε εξολοκλήρου την φροντίδα της. Πρωινό-μεσημεριανό-βραδινό μαζί. Η όψη της στο τέλος ήταν πολύ γαλήνια, μακάρι η ψυχή της να έφτασε στον παράδεισο. Ήταν ένας καλός άνρθωπος. Καλό Παράδεισο γιαγιά, σίγουρα θα μας προσέχεις κι απο εκεί ψηλά!

Χρόνια τώρα πιστεύω πως στη ζωή υπάρχουν τόσες συμπτώσεις όσες εμείς βλέπουμε! Όταν πέθανε ο παππούς μου το 2008 (ο σύζυγος της γιαγιάκας που έφυγε σήμερα) είχα μόλις πριν 2 μέρες τελειώσει τις χημειοθεραπείες μου. Πρώτη Απριλίου τελείωσα τις χμθ και στις τρείς έφυγε ο παππούς λες και με περίμενε να τελειώσω και να φύγει ήσυχος. Η γιαγιά μου έφυγε το 2014 τον Απρίλιο, ένα μήνα αφού έβγαλα την κύστη και τις ωοθήκες, ένα μήνα αφού ανάρρωσα και με είδε και πάλι να ανεβοκατεβαίνω σκάλες και να παίρνω το ποδηλατάκι μου και πάλι για έξω...! Ίσως και να είναι σύμπτωση, ίσως και οι ψυχές να ξέρουν πότε "πρέπει", πότε είναι η σωστή ώρα να φύγουν για να μην επιβαρύνουν κι άλλο μια κατάσταστη, ίσως, ίσως!

Θα μου λείψεις ρε γιαγιά! Το σπίτι επάνω άδειασε και δεν θα ξανα ακούσω τα βήματά σου στον επάνω όροφο.

Οι άνθρωποι είναι στιγμές, μυρωδιές και ήχοι!

Λάτρης του καλοκαιριού, απο τότε, απο ΠΑΝΤΑ!

Απο τα πιο όμορφα τραγούδια του Αυγούστου που πάντα με γυρίζουν σε ένα καλοκαίρι

Καλό βράδυ!

"ΣΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΑΝΑΠΝΟΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΕΧΑΣΕΣ"