Τον Δεκέμβρη του 2007 έκανα την πρώτη χμθ και δημιούργησα το blog Sweet December για τις γυναίκες & όλους όσους ενδιαφέρονται να μάθουν για τη ζωή με τον Καρκίνο του Μαστού. Γίναμε γρήγορα μια μεγάλη παρέα...και μια ακόμη μεγαλύτερη αγκαλιά! Πέρασαν 10 χρόνια απο την πρώτη ανάρτηση. Παραμένω καλά, κι εδώ, η ΖΩΗ συνεχίζεται παρέα, ενώνουμε φόβους, κουράγια, σκέψεις και λόγια απο καρδιάς!
Εφτασε η ωρα! Η αφεντια μου θα κανει το πρωτο της ταξιδι ως Sweet December! Το πρωτο ταξιδι δηλαδη, μιας καινουριας ζωης! Το περιμενα καιρο, το προγραμματιζα, το σχεδιαζα και τελικα ηρθε η ωρα! Ειχα κανει απειρα σεναρια για το που θα παω και με ποιους θα παω, ηθελα να παω στο εξωτερικο απο τοτε που τελειωσα τις χμθ, τον Απριλιο του 2008. Να αρπαξω ενα αεροπλανο και εκει πανω, να αδειασω το μυαλο μου, εκει, καπου πανω στα συννεφα! Ειχα πει στον εαυτο μου πως γυρνωντας θα ειχαν εξαφανιστει ολα απο τις σκεψεις μου. Τελικα δεν βολεψε τιποτα τοτε, ο παππους πεθανε 2 μετες μετα την τελευταια χμθ μου, δεν βολευε ουτε με τη "Σ" ουτε με τη "Ν" αν και πολυ ηθελα να τους κανω δωρο το ταξιδι, ε, οσο να πεις ημουν και κουρασμενη και σαστισμενη και...και...και...οποτε αυτο το ταξιδι "παγωνε" χρονια τωρα! Αποψε ομως το βραδυ ο παγος λιωνει και πεταω για την Γαλλια, για ενα ταξιδι το οποιο για μενα, θα ειναι μοναδικο!Παω με τις πρωτες μου ξαδερφες!
Φιλια σε ολους, περιμενετε ΝΕΑ και να μου ειστε καλα!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλες εμάς, στις μικρές-μεγάλες ηρωίδες που καθημερινά αγωνιζόμαστε να αποδείξουμε ότι αξίζουμε, όσο ένας άνδρας! Είναι γνωστό ότι μια γυναίκα, σε έναν επαγγελματικό χώρο θέλει τον διπλάσιο χρόνο απο ότι ένας άνδρας για να καθιερωθεί, και να αναγνωριστεί. Κακά τα ψέματα, η κοινωνία μας κρατά ακόμη τα κολλήματά της στο παρεθόν.
Μια τέτοια μέρα, ας θυμηθούμε όχι μόνο να διασκεδάσουμε(γιατί τελικά αυτό βλέπω να γίνεται στην εποχή μας) αλλά να τιμήσουμε (νοερά έστω) εκείνες τις ράπτριες της Νέας Υόρκης που βγήκαν έξω στους δρόμους, μια τετοια μέρα του 1857 για να ζητήσουν μείωση του ωραρίου τους, ένα προνόμιο που χαίρονταν οι άνδρες εκείνης της εποχής και παράλληλα να θήξουν θέματα ισότητας των 2 φύλων. Μια εξέγερση που πνίγηκε στο αίμα! Είχαν όμως μπει τα πρώτα σποράκια για την αφύπνηση του "αδύνατου φύλου" παγκοσμίως. Εχετε όμως δει, πιο δυνατό άνθρωπο απο μια γυναίκα;;;; Ας τις χαρακτηρίσουμε λοιπόν, με νεότερη ετικέτα ως το "ωραίο φύλο" και ας ελπίσουμε σε καλύτερες μέρες, όπου το εμπόριο λευκής σάρκας θα εξασθενίσει, όπου και στις τριτοκοσμικές χώρες η γυναίκα θα έχει άποψη και στο ότι θα έρθουν καλύτερα χρόνια για όλους τους ανθρώπους.
Για όλες τις γυναίκες, για τις μικρές, για τις μεγάλες, για τις μάνες, για τις γιαγιάδες, για τις θείες, για όσες έχουν να πουν πολλά, για εκείνες που παραμένουν σιωπηλές, για όσες επέζησαν, για όσες χάθηκαν, για εκείνες που αρρώστησαν μα και για τις υγιείς, για όσες ξενύχτησαν όταν είχαμε πυρετό, για όσες μας τηλεφωνούν για να ακούσουν απλά απο την φωνή μας ότι είμαστε καλά, για τις φίλες, για τις συγγενείς, για τις δασκάλες, για τα κορίτσια στον φούρνο, για όλα τα θηλικά του κόσμου, ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ! Ανέμακτα και όσο γίνεται ανέμελα!
Ευτυχια ειναι να νοιωθεις πως εισαι στο σωστο δρομο!
Το ακουσα χθες και νομιζω κρυβει πολλες και μεγαλες αληθειες αυτη η ατακα!
Ποσο χαρουμενοι ειμαστε οταν νοιωθουμε σιγουροι πως ο δρομος που διαλεξαμε (παρολες τις δυσκολιες) ειναι ο πιο σωστος;;;
Καλη Κυριακη, η επομενη θα με βρει στο Παρισι, να περναω την ωρα μου σε καποιο bistrot, διαβαζοντας εφημεριδα (εξασκωντας τα Γαλλικα μου) φιλοσοφωντας αλλα και χαζολογωντας με την παρεα.
Φευγω σημερα! Το Σαββατο θα χαζευω στο κεντρο της πρωτευουσας
Παω για ενα τσεκ στον πλαστικουλη μου...γιατι δεν σας τα ειπα....!
ΦΕΥΓΩ ΠΑΡΙΣΙ ΤΟ ΕΠΟΜΕΝΟ Σ/Κ!!! ΝΑΙ, ΑΥΤΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ (ΚΑΙΝΟΥΡΙΑΣ) ΖΩΗΣ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΙΟΝ!
Το προηγουμενο ταξιδι για την Αθηνα ηταν διαφορετικο απο τα αλλα...ειχα παει με τη "Σ" και μεσα σε ολα τα αλλα ειχαμε καθισει για φαγητο με θεα την κλινικη! Τελικα ειμαι τυχερη. 2 χρονια μετα, τρωω Ασιατικη κουζινα, και βλεπω απο αποσταση εκεινο το κτηριο και χωρις το "βαρος" της 3η του Δεκεμβρη του 2007!
εξω εχει ηλιο...και εγω που θελω παντα κατι να κανω τις Κυριακες, συνηθεια που μου κολλησε η "Σ" και ας μην μπορει πλεον να κανουμε κατι τις Κυριακες παρεα,
φευγω!
Φορτωνω το αμαξι και παω να παρω δυο φιλες, με αγνωστο προορισμο αλλα σιγουρα εκτος νομου και με πολυ κεφι!!!!
Σημερα πηγα στη δουλεια με το ποδηλατο! Δεν φανταζεστε την αισθηση!
Κατι τετοιες μερες, πανω στο ποδηλατο, με ελαφρυ αερακι και ηλιο να σου ζεσταινει το προσωπο λες πως αξιζει να ζεις στην Ελληνικη επαρχια και να μπορεις να πας στη δουλεια σου με ορθοπεταλια! Μου τηλεφωνησε η "Β" για να θυμησουμε η μια στην αλλη οτι σημερα ειναι "freeday" (απο την γνωστη, παλια διαφημιση "friday-freeday"). Στην ερωτηση της "εισαι ακομη στη δουλεια;" απαντησα "ναι, αλλα δεν με νοιαζει, εχω το ποδηλατο μου απο κατω"! Τωρα τι σχεση εχει η ερωτηση με την απαντηση, ο καθε ενας απο εσας ας σκεφτει οτι νομιζει ;-) Εγω αυτο που ξερω ειναι πως ειχα να κανω ποδηλατο απο τον Σεπτεμβρη, ε, να μη χαρω σημερα;;;
Η βδομαδα περασε γρηγορα...η ψυχολογια εφτιαξε, χωρις ομως να εχει συμβει κατι το φοβερο, σιγουρα ομως βοηθησε το οτι το προυγουμενο Σ/Κ εφυγα εκτος πολης, πηγα να επισκεφτω την "Β". Τελικα τι θελει ενας ανθρωπος;;;Λιγη παρεουλα και λιγη σημασια και ενδιαφερον απο αλλους ανθρωπους, καμια βολτιτσα, κανενα χαμογελο, κανενα αστειο...λιγο ηλιο, μια καλη θεα και...Πωπω, νομιζω ειπα ηδη πολλα! Καλο Σ/Κ
Σημερα ειμαι καλυτερα, λες και χθες δεν ειχα πυρετο!ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ! Σημερα ειναι και σπεσιαλ μερα...σημερα πηρα το διαβατηριο μου! Ειναι περιεργη η αισθηση!Ηθελα με καποιον να το μοιραστω και να που σας το λεω! Τις φωτογραφιες και τα παραβολα τα ειχα στο συρταρι απο το 2006. Τοτε ηταν που θα πηγαινα στην Ινδια, τελικα αποφασισα να μην παω και δεν προχωρησα αλλο τις διαδικασιες για να αποκτησω καινουριο διαβατηριο. Φετος τον Ιανουαριο αποφασισα πως πρεπει να συνεχισω και να ολοκληρωσω πια την εκδοση του διαβατηριου μου. 2006 με 2010 ειναι αρκετα χρονια! Που να ηξερα τοτε το 2006 πως οντως, με τοσα τρεχαματα υγειας δε θα μου χρειαζοταν το διαβατηριο. Τωρα που εκλεισε εκεινη η παρενθεση πιστευω πως δεν υπηρχε καλυτερο timing ;-) Δεν ξερω ακομη ποιος θα ειναι ο πρωτος προορισμος...το διαβατηριο ομως ειναι στο συρταρι!
Σημερα εκανα εμετο τα ξυμερωματα...ωστοσο πηγα στη δουλεια οπου βεβαια ημουν χαλια και γυρισα σπιτι. Ημουν ξαπλα ωρες ατελειωτες! Ειχα πυρετο 38 και αυτο με εριξε σωματικα! Ηρθε η Σ και καθισε μαζι μου καπου 2 ωρες...ελπιζω αυριο να ειμαι καλυτερα, παω για υπνο! ΚΛΝΧΤ!
Για μια ακόμη ανάρτηση εδώ. Δεν ξέρω τελικά τι είναι αυτό που μας φοβίζει, το να αποχωριστούμε μια κατάσταση η το να μείνουμε στα ιδια…; Είναι δυο δρόμοι ακρως αντίθετοι μα το ίδιο ριψοκίνδυνοι θαρρώ, ο καθένας κάτι σου δίνει και κάτι σου στερεί. Εκεί που ξάπλωνα δίχως να μπορεί να με πιάσει μεσημεριανός ύπνος σκέφτηκα κάτι που είχα σκεφτεί και δυο χρόνια πριν. Σε μια σύντομη ζωή όπως αυτή που ζούμε, γιατί να μην μπορούν τα πάντα να είναι αγγελικά φτιαγμένα; Δεν ζηταω τον παράδεισο για τους ανθρώπους, όμως σίγουρα όλα θα μπορούσαν να είναι πιο «εύκολα» και πιο «απλά». Δεν βρίσκω το νόημα της οποιασδήποτε αρρώστιας όπως δεν βρίσκω και το νόημα της οποιασδήποτε αναποδιάς και δυσκολίας. Γιατί να υπάρχει το «καλό» και το «κακό»; Θα μπορούσαμε κάλλιστα να ζούμε μόνο με το καλό και όλα πρίμα… επίσης, γιατί να ξοδεύουμε ώρες, μέρες, μήνες και ολόκληρα χρόνια ψάχνοντας κάτι που θα φωτίσει την ζωή μας, που θα την κάνει πιο λαμπερή; Η ανθρώπινη φύση είναι τόσο ευάλωτη…τόσο ευκολόπιστη και επιφανειακή πολλές φορές, τόσο μα τόσο επιπόλαια… Στην ουσία επενδύουμε σε μια ιδέα, σε κάτι αυλο το οποίο προσπαθούμε να του δώσουμε μια μορφή. Πειραματιζόμαστε τόσο με τα υλικά αγαθά όσο και με τους ανθρώπους ψάχνοντας κάπου αλλού αυτό το «κάτι» που θα μας ανεβάσει. Ίσως είναι η ευτυχία που γυρεύουμε, μα τι να είναι επιτέλους και αυτή η ευτυχία; Ποιος πραγματικά την έζησε για να μας πει…ποιος πραγματικά την έχει στο σαλόνι του παρέα για να μας την περιγράψει; Ένα είναι σίγουρο, ξεχνάμε πάντα να ψάξουμε αυτό το «κάτι» μέσα μας και γραπωνόμαστε σε κάτι άγνωστο, που όσο και αν θέλουμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως το μαθαίνουμε, παραμένει πάντα κάτι ξένο, ένας «άλλος» (φίλος η σύντροφος, παιδί η συγγενής) που στην ουσία δεν μας ανήκει και αυτό δεν πρόκειται να αλλάξει. Κολλάμε στον άλλο, στον απέναντι, και στις γεμάτες βιτρινες. Γιατί; Για ποιο λογο;
Πρωτα απο ολα γραφω διχως τονους γιατι κατι στο πληκτρολογιο μου χαλασε :-(
Δευτερον, κατι εχω ολες αυτες τις μερες...ειμαι μια down μια up...καπου δεν ξερω πως παμε παρακατω, καπου ισως ολα τα πολυ-σκεφτομαι...ποιος ξερει...κατι μου φταιει αλλα δεν μπορω να ξερω τι ειναι αυτο...δεν μπορω να βρω τι φταιει...μπορει και τιποτα αλλα γιατι νιωθω πως ολο το βαρος της αρρωστιας εχει πεσει πανω μου τωρα τελευταια και δεν μπορω να το ξεφορτωθω;;;
για όσες συναυλίες δεν πηγαμε, για τις εκδρομές που δεν κάναμε, για τα ταξίδια που χάσαμε, για τις βόλτες που δεν προλάβαμε, για τις «σπασμένες» υποσχέσεις, για τις θάλασσες που «στέγνωσαν», για τα νησιά που αποχαιρετήσαμε, για τα δάκρυα που έτρεξαν, για τους ανθρώπους που χάσαμε, για τα σ'αγαπω, για τις συγγνωμες, για την μελαγχολία της Κυριακής, για τη βροχή της Δευτέρας, για τον πόλεμο, για την μάχη…για την ψυχή, για τη λήθη, για τις αναμνήσεις , για την ιδια τη ζωη...
Όλοι κάποια στιγμή πονάμε…αρκεί να μην είναι για πάντα
Νομίζω πως οι φωτογραφίες μιλάνε απο μόνες τους. Ωστόσο δεν μπορώ να μη γράψω μερικές γραμμές, υπογραμμίζοντας το λόγο που τις ανάρτησα...Η πρώτη φωτογραφία είναι απο το τελευταίο χειρουργείο, απο εκείνες τις βαρετές μέρες στο νοσοκομείο όπου η μέση μου πονούσε και η "πεταλούδα" με είχε κουράσει...Η δεύτερη είναι πολύ πιο πρόσφατη και είναι το ίδιο χέρι (φαίνεται και μια μικρή κουκιδίτσα απο την "πεταλούδα"). Το ίδιο χέρι, σε ένα κλαμπ, με νέο κόσμο και κεφάτο τριγύρω, με μια γιορτινή μάσκα και ένα ποτήρι! Ίσως αυτή να είναι η πιο αισιόδοξη ανάρτηση αυτού του blog! Καλή Κυριακή!
Εδώ είμαι ξανά και βλέπω πως έχω να γράψω από τις 2/2/2010…πάει καιρός δηλαδή. Δεν είμαι σίγουρη για τον λόγο που με κρατά μακριά από δω…ίσως δεν είναι ένας αλλά πολλοί. Από τη μια νιώθω ότι δεν έχω φοβερά νέα πια για να μοιραστώ μαζί σας…από την άλλη αισθάνομαι τόσο πιεσμένη ψυχολογικά που δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι που θα μπορούσα να αναρτήσω εδώ. Γιατί προφανώς τα θέματα στο κεφάλι μου είναι πολλά. Μάλλον έφτασα σε σημείο κούρασης. Όχι από εσάς, ούτε από το blog αλλά από αρκετά πράγματα στην καθημερινότητά μου. Έχω βρεθεί ξαφνικά σε ένα αδιέξοδο. Σαν να ξύπνησα από ένα κώμα, σαν να κοιμήθηκα το 2007 σε ένα δωμάτιο νοσοκομείου, όπως πολλές φορές με έπαιρνε ο ύπνος με το φάρμακο στις φλέβες μου, εκεί στο -3 κατά τη διάρκεια της χμθ. Νιώθω λοιπόν ότι κοιμήθηκα τότε και ξύπνησα πριν λίγες μέρες, τον Ιανουάριο του 2010.
2010 λοιπόν και τώρα τι κάνουμε; Προσπαθώ να πιάσω τη ζωή απο εκεί που την άφησα , απο το 2007, αλλά τελικά στη ζωή δεν γίνονται τόσο εύκολα οι "χάρες". Στο διάστημα της "παρένθεσής" μου άλλαξαν πάρα πολλά. Οι άνθρωποι προχωρούν με τις ζωές τους και δεν περιμένουν κανενός την "επιστροφή". Δεν ξέρω αν χωράω μέσα στο πρόγραμμά τους, η θέση μου είναι κάπως στριμωγμένη και εγώ παραιτούμαι σιγά σιγά απο την προσπάθεια που έκανα επι σειρά μηνών. για να "χωρέσω". 'Οχι, δεν έχω ηττοπάθεια αλλά προβληματίζομαι για τις ανθρώπινες σχέσεις, για τους ανθρώπους που αποκαλώ "δικούς" μου. Ψάχνω την αλήθεια πίσω απο συμπεριφορές, παρουσίες και απουσίες. Και είναι αρκετές οι φορές πλέον που αναρωτιέμαι «τι κάνω τώρα εδώ;». Ανούσιες συζητήσεις, ερωτήσεις, διπλωματικές απαντήσεις και σχέσεις. Άλλαξα και άλλαξαν και οι άνθρωποι τριγύρω. Όχι, δεν έχω χαμηλή αυτοεκτίμηση και ούτε νομίζω πως «έμεινα πίσω» και εγώ με τον τρόπο μου προχώρησα και κατάφερα απίστευτα πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια, και είμαι περίφανη γι αυτό. Μου είναι δύσκολο να σας εξηγήσω τι ακριβώς εννοώ αλλά είμαι σίγουρη πως όλα αυτά τα συναισθήματα και οι μπερδεμένες σκέψεις είναι μια φυσιολογική διαδικασία ενός ατόμου που πάλεψε με μια αρρώστια και ακόμη και τώρα παλεύει για το come back του…Θα δείξει!
Καλό μήνα με καλά νέα! Η Οργάνωση BE STRONG εγκαινιάζει τον χώρο της, μαζί με μια γραμμή ανακούφισης! Σας αφήνω την "πρόσκληση"
Εγκαίνια Πρότυπου Κέντρου Υποστήριξης 1069 για όσα άτομα εμπλέκονται με τον ΚΑΡΚΙΝΟ!
Την παραμονή της παγκόσμιας ημέρας κατά του καρκίνου στις 3 Φεβρουαρίου 2010, επιλέξαμε για συμβολικούς λόγους να πραγματοποιήσουμε τα εγκαίνια του νέου μας κέντρου!
Σας προσκαλούμε, στα εγκαίνια του Πρότυπου Τηλεφωνικού & Διαδικτυακού Κέντρου Υποστήριξης1069, που έχει σαν στόχο την ψυχοκοινωνική υποστήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο.
Στα πλαίσια των εγκαινίων θα παρουσιαστεί για πρώτη φορά στο ευρύ κοινό, η μόνιμη έκθεση φωτογραφίας με τίτλο "ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ".
Τα έργα και η συλλογή των φωτογραφιών, που θα διακοσμούν το κέντρο μας, προέρχονται από την ομάδα φωτογραφίας της εταιρείας Intracom, μέσα σε αυτούς και επιζώντες του καρκίνου, μια ευγενική δωρεά της εταιρείας Intracom.
Τέλος στην εκδήλωση αυτή θα παρεβρεθούν εκπρόσωποι του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, που είναι και οι δωρητές για την δημιουργία της Εθνικής Γραμμής Υποστήριξης 1069.
Θα ήταν τιμή για εμάς να παραβρεθείτε σε αυτή την τόσο σημαντική εκδήλωση, στο κέντρο μας που βρίσκεται στην Κυψέλη, Άγιας Ζώνης 1Α στις 20.00 μ.μ.
Η ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ !!!
Με εκτίμηση Παναγιώτης Μιχαήλ Ιδρυτής της Οργάνωσης
Πολύ περίεργα συναισθήματα και διάφορες διακυμάνσεις είναι το top ten μου αυτές τις μέρες… Όλα πια έχουν γίνει ένα μέσα στο μυαλό μου και περνάω διάφορες φάσεις…(τολμώ να πω κρίσεις;;;). Όταν όλα τελειώνουν, δεν νοιώθεις ένα collapse; Δε νοιώθεις το «και τώρα τι;». Είναι σαν να περιμένεις χρόνια να πάρεις πτυχίο, χρόνια να παντρευτείς και όταν γίνουν αυτά λες «καλά, αυτό ήταν;». Ναι, έφτασε η αρχή του τέλους, για μένα ίσως έφτασε και το ΤΕΛΟΣ το ίδιο ,αλλά γιατί δεν μπορώ να το χαρώ;;; Είναι όντως τόσο μεγάλη η κούρασή μου; Πρέπει να αρχίσω ασκήσεις ευγνωμοσύνης γιατί μόλις άνοιξα το ημερολόγιο του 2009, βρήκα στο μήνα Ιανουάριο μια μέρα Herceptin…και λέω, κοίτα να δεις…τουλάχιστον δεν έχω όλα αυτά. Ωστόσο κάτι μέσα μου έχει μπλοκάρει, εκεί που σταματώ, εκεί προχωρώ ή από την άλλη συνεχίζω. Με έχει πιάσει μια εσωστρέφεια, κατά καιρούς με πιάνει και μια μελαγχολία. Δεν έχω μεγάλες αντοχές πλέον με τους ανθρώπους και τις υποσχέσεις τους, αλλά εκεί που πληγώνομαι εύκολα, εκεί και δεν με νοιάζει πολλές φορές, και τα ξεπερνώ. Προσπαθώ να καταλάβω τι άνθρωπος έχω γίνει, προσπαθώ να βρω τι θέλω από την καθημερινότητα και γενικά από τη ζωή. Δεν μπορώ όμως…εκδηλώνω κατά καιρούς αντιφατικές συμπεριφορές…τα νευρα μου είχαν σπάσει βέβαια προ πολλού, μήπως τότε δεν το έβλεπα μα τώρα το βλέπω; Είναι πολλές οι καταστάσεις που δεν αντέχω… αναγνωρίζω πλέον στη ζωή μου 3 περιόδους. Αυτό που ήμουν ως το 2007, αυτό που ήμουν κατά τη διάρκεια της περιπέτειάς μου, και αυτό που είμαι τώρα. Λέτε να ξέμεινα από ψυχολογικά αποθέματα; Πολύ πιθανό...Αισθάνομαι μόνη πολλές φορές, χωρίς όμως να είμαι επί της ουσίας μόνη. Εννοώ ότι περιτριγυρίζομαι από κόσμο, αλλά το βγαίνω και ξενυχτάω, δεν σημαίνει και απαραίτητα πως είμαι καλά. Έχω προβληματιστεί για πολλά τελευταία αλλά για να είμαι και ειλικρινής δεν με βγάζει και πουθενά, οπότε λέω να αλλάξω τακτική (και πόσες φορές δεν το έχω πει αυτό;;). Εσείς που αρρωστήσατε, είχατε όλες αυτά τα συμπτώματα;;; Ρε κορίτσια, δε φταίμε εμείς πάντως...πως να μη μας αφήυσει "κουσούρια" μια τέτοια μάχη;;;
Υπάρχει μια σύγχυση, μια κούραση, μια βαρεμάρα, μια αναζήτηση (όλα από «μια» έτσι;). Υπάρχει μια απάθεια, ένα κενό συναισθημάτων, ένα μεγάλο άδειασμα, ένα ξενέρωμα προς όλα. Γενικά περνάω μια φάση που μάλλον με λόγια δεν εξηγείται. Ίσως και γι’αυτό τα προηγούμενα ποστς περί «αναχώρησης». Ίσως μετά από τρία χρόνια, έχοντας δει και ζήσει τόσα, να μαζεύω τα κομμάτια μου ΤΩΡΑ. Ψάχνω για συγκινήσεις, ας είναι και μικρές, ποιος είπε πως στα «μεγάλα» κρύβεται η ουσία; Ψάχνω κάποιο νόημα, και έναν τρόπο να βγώ από το τέλμα που ζω κάποιους μήνες τώρα. Κάποιες ανθρώπινες σχέσεις και επαφές έχω την εντύπωση πως φθάρθηκαν αλλά και με φθείρανε, δουλεύοντας συσωρευτικά. Είμαι μπερδεμένη προς όλες τις κατευθύνσεις αυτή την περίοδο, δεν παίρνω αποφάσεις συχνά και αν κάτι αποφασίσω, δεν ξέρω κατά πόσο είναι η σωστή επιλογή…
Από την άλλη ίσως απλώς θέλω τον χρόνο μου, μέχρι να ρθει η άνοιξη. Τότε θα έχουν περάσει όλα. Μαζί με το ανοιξιάτικο αεράκι ίσως έρθει κάτι καινούριο. Ίσως ανθίσουν και οι καρδιές, ζεσταθούν και αγκαλιαστούν μεταξύ τους. Ο καλός καιρός πάντα αλλάζει θετικά την ψυχολογία μας…
Εδώ χιόνιζε αυτές τις μέρες! Σας αφήνω λίγο χιόνι (περσινή φωτό όμως...)
Όποια ώρα και αν μπήκατε στην παρέα μας, σας κάλυψα! Θέλω για μια ακόμη φορά να σας ευχαριστήσω για τις όμορφες σκέψεις που τις κάνετε λέξεις μα και προτάσεις και μου τις αφήνετε σε σχόλια μα και σε mails αυτή την περίοδο! Όλες τους βγάζουν πολλά συναισθήματα για μένα, στην ουσία έναν άνθρωπο που ποτέ δεν γνωρίσατε αλλά τον ξέρετε αρκετά καλά τελικά!
Ναι, το προηγούμενό μου ποστ ήταν κομματάκι αντιφατικό, ήταν και «δυσάρεστο» μα και «ευχάριστο». Γιατί από τη μία, είναι κρίμα να χαθούμε και γενικά δεν τα πάω καλά με τη λέξη «ΤΕΛΟΣ». Από την άλλη όπως γράψατε οι περισσότεροι, ίσως στο «κλείσιμο» αυτού του blog να βρίσκεται ένα «άνοιγμα» καινούριο, ένα «άνοιγμα» μυαλού «προς τη ΖΩΗ αλλιώς» μα και μια ίαση!
Δεν έχω πάρει ακόμη τις αποφάσεις μου, οπότε δε χρειάζεται να λυπόμαστε από τώρα. Να ξέρετε πως αν πάψω να γράφω από δω, θα μου λείψετε όλοι και θα επιθυμήσω τρομερά τη σχέση που έχουμε εδώ, και το παρεάκι μας! Σίγουρα, εσείς είστε που με κάνετε και συνεχίζω και γράφω. Όλοι εσείς που με τα λόγια σας αγγίξατε την καρδιά μου, αφού πρώτα σας άφησα να μπείτε στη δική μου! Επίσης το όνομα Sweet December είναι μια από τις «ταυτότητές» μου και πραγματικά, όση δύναμη ήθελε το να αποδεχτώ αυτή την «ταυτότητα» άλλη τόση θέλει να την «καταργήσω».
Σήμερα ξεκίνησα τη διαδικασία για το καινούριο μου διαβατήριο! Μεγάλο σίριαλ το διαβατήριο για μένα! Ήταν να το εκδόσω το 2006 που θα πήγαινα με φίλους για ένα γάμο στην Ινδία. Στον γάμο τελικά δεν πήγα, και έμειναν οι φωτογραφίες και τα παράβολα στο συρτάρι, μέχρι σήμερα...Δεν ξέρω τι με έκανε σήμερα να πάρω τον φάκελο και να πάω στην αστυνομία, κάτι όμως μέσα μου με έκανε να νοιώσω έτοιμη για ένα ταξίδι, που τόσο καιρό το σκέφτομαι αλλά από την άλλη όλο το αναβάλω. Ξέρετε, εγώ ταξίδευα πολύ, και έχω ζήσει και σε 2 χώρες, μια Αφρικανική και μια Ευρωπαϊκή για κάποια χρόνια. Πιστεύω στο "οσα ταξίδια, τόσες ζωές". Τόσο καιρό ήθελα να δραπετεύσω αλλά όλο και κάτι με κρατούσε. Όσο ωρίμαζα στο θέμα της αρρώστιας, κατάλαβα πως με κρατούσε η ίδια η αρρώστια και δεν έκανα βήματα. Οκ, θα μου πεις περσι, πήγαινα και έβλεπα την κολλητή στην Κρήτη και όντως, με τα συν και τα πλην του, ήταν ένα get away. Φέτος, που η κολλητή είναι εδώ, μάλλον είναι καιρός για άλλα ανοίγματα! Δευν έχω σκεφτεί ούτε το που μα ούτε και το πότε αλλά...όταν τα βρώ θα σας τα πω με μεγάλη μου χαρά!
Σήμερα σκέφτηκα πως αυτό το blog μάλλον θα πρέπει να κλείσει. Λυπάμαι που αυτές οι γραμμές τόσο απλά ανακοινώνουν ένα τέλος. Σκέφτηκα όμως ότι το blog λέγεται mastektomi και εγώ πλέον δεν έχω μαστεκτομή. Πλέον «φοράω» δυο σιλικόνες. Ότι απέμεινε από την μαστεκτομή είναι μια ουλή και τίποτα παραπάνω, η οποία ουλή θα σβήσει με το χρόνο. Ίσως τώρα που αυτή η περιπέτεια φτάνει στο τέλος της η καθημερινότητά μου να μην παρουσιάζει για πολλούς από εσάς ενδιαφέρον…ίσως βγάλω τις λογοτεχνικές μου τάσεις σε ένα άλλο blog, κάπου εδώ τριγύρω… Όλα αυτά είναι σκέψεις…
Ναι, γύρισα από την Αθήνα, ναι, όλα καλά. Βγάλαμε τα ράματα, 9 απο αριστερά και 15 απο δεξιά!
Το Σάββατο βράδυ αργά επιστρέφω οπότε δεν θα σας αφήσω και πολύ χωρίς νέα! Θα είναι ένα ταξίδι αστραπή....Πολύ κρύο βέβαια ακούω για Αθήνα και ανησυχώ...!
Η ζωή συνεχίζεται, με κάθε τρόπο, με όποιο τρόπο και δεν έχουμε και άλλη επιλογή όσοι είμαστε εδώ! Φεύγω για μια ακόμη φορά με προορισμό την Αθήνα. Φεύγω αύριο το μεσημέρι, ώρα άφιξης 8-8.30 και πάω για τα ράμματα.
Είμαι καλά, μπορώ να πω πως μόνο μικρά τσιμπήματα έχω και αυτό που και που. Όλα δείχνουν πως πήγαν μια χαρά στο χειρουργείο. Κλείνω σήμερα μια βδομάδα χειρουργημένη. Πω,πω, πως πέρασε ο καιρός! Τις μέρες τις πέρασα δουλειά και σπίτι. Ξάπλα τον περισσότερο καιρό, πιάστηκε και ο αυχένας μου και είχα έναν τρομερό πονοκέφαλο για μια μέρα. Κάθε απόγευμα ερχόταν η "Σ" και καθόμασταν παρέα, κάτι που με έβγαζε απο τη βαρεμάρα του σπιτιού. Να σαι καλά ρε φιλενάδα, συνεχίζεις όταν οι άλλες σταματούν ;-) Αυτή τη φορά είπα στον εαυτό μου να προσέχω παραπάνω, έστω τώρα στην αρχή (με βάρη κτλπ)…Εξάλλου το τελικό αποτέλεσμα αργεί ακόμη!
Δεν ξέρω και πως να σας τα πω, αλλά αφου εδώ, χρόνια τώρα βγάζω τα εσώψυχά μου, και τη χαρά μα και τη στεναχώρια μου, τα καλά και τα άσχημα της καθημερινότητάς μου, είμαι στην δυσάρεστη θέση να "ανακοινώσω" και μια ακόμη αποχώρηση απο το παρεάκι μας.
Η κολλητή φίλη της Sugar, η Katerina, βρίσκεται πια στην γειτονιά των αγγέλων... Το πληροφορήθηκα (όπως και για τη Sugar, τότε) μέσω facebook.
Πολλές οι συμπτώσεις, η katerina "έφυγε" ένα μήνα πριν κλείσει η Sugar τον δικό της ένα χρόνο απουσίας. Η Sugar σήμερα θα είχε γενέθλια και στα γενέθλιά της πλέον απουσιάζει και αυτή μα και η φίλη της. Τις είχε ενώσει η αρρώστια, η Sugar ήξερε απο Καρκίνο και χμθ, τις είχε ήδη περάσει όταν η Katerina ξεκινούσε! Οι δυο τους γνωρίστηκαν στο νοσοκομείο, η φοβισμένη τότε Katerina πήρε απίστευτη δύναμη απο τη Sugar, η οποία άρχισε άμεσα να τη συνοδεύει σε όλες τις χμθ της. Έγιναν αχώριστες φίλες. Η katerina, αν και ήταν παντρεμένη και μητέρα δυο παιδιών, έκανε αμέσως την Sugar "οικογένεια". Δυο κορίτσια χαμογελαστά (με την katerina είχαμε την ίδια ηλικία) γεμάτα ζωή και ζωντάνια! Είχαν γυρίσει την Ελλάδα μα και τον κόσμο παρέα! Ήταν απο τις πρώτες μου αναγνώστριες εδώ, απο τα πρώτα μου "κουράγιο". Ιδίως με την katerina είχα καταχαρεί γιατί είχαμε ακριβώς την ίδια ηλικία μα και την ίδια περίοδο το χτύπημα του Καρκίνου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις ώρες που μιλήσαμε στο τηλέφωνο (ιδίως με τη Sugar που ήταν και πιο επικοινωνιακός τύπος). Θα θυμάμαι πάντα πως με στήριζαν μέσω msn κατα τη διάρκεια των χμθ και πως μια φορά, πριν ξεκινήσω το ταξίδι μου για Αθήνα μου τηλ. να μου πουν ένα απλό "σε σκεφτόμαστε!". Είχαν και οι δυο τους ένα τεράστιο χαμόγελο που το είδα πρώτη φορά όταν τις συνάντησα κάπου εδώ κοντά όπου παραθέριζαν. Μιλήσαμε ώρες πολλές, και ήταν τον Σεπτέμβρη του 2008. Πως περνάει έτσι ο καιρός και τι φέρνει τελικά η ζωή; Η επόμενή μας συνάντηση ήταν τον Νοέμβρη του 2008 σε μπουζούκια της Αθήνας. Ακολούθησε ο θάνατος της Sugar τον Φεβρουάριο του 2009 και μια συνάντηση με την katerina στο νησί της, τον Μάρτιο του ίδιου χρόνου. Η katerina με το ζόρι ζούσε χωρίς την Sugar, την παρακολουθούσαν αρκετοί ψυχολόγοι. Τον Μάρτιο που κατέβηκα ξανά στην Κρήτη για τη "Σ" , η katerina μου ανακοίνωνε πολύ γενναία πως οι εξετάσεις κάτι έδειξαν και πως δεν φοβάται τίποτα, ότι είναι να γινει, θα γίνει. Είχε μια "μαγκιά" στα μάτια που δεν ήταν ψεύτικη μα ούτε και φτηνή. Τη θαύμασα! Η katerina με τον άνδρα της μας φιλοξένησαν με τη "Σ" μια μέρα στο εξοχικό τους, στην Κρήτη, δεν έχω δεχτεί καλύτερη φιλοξενία απο εκείνη...σαν στο σπίτι μας ήταν. Τον Μάιο, εγώ με τους διατατήρες, είχα πάρει το καράβι για την Κρήτη, για μια ακόμη φορά. Η katerina δεν ανταπέδωσε την κλήση μου οπότε την είδα μόνο για ένα γεύμα, το βράδυ πριν φύγω και λυπήθηκε γιατί δεν ήξερε νωρίτερα πως είμαι στην Κρήτη. Είχε ήδη αρχίσει τις χμθ αλλά το έλεγε η καρδιά της! Ήταν βράχος, βαμμένη, περιποιημένη, με την περούκα της, ούτε που καταλάβαινες τι περνούσε! Ήμουν σε συνεχή επαφή με τον άνδρα της όλο αυτό το διάστημα, απο τον Ιούνιο μέχρι τον Δεκέμβριο. Η katerina περνούσε άσχημα πια, και εγώ δεν θα θελα να σας κουράσω με λεπτομέρειες...Η οικογένειά της, με πόνο ψυχής έτρεμε την σημερινή μέρα, υπάρχουν όμως δυο παιδάκια του δημοτικού σε εκείνο το σπίτι και ο άντρας της μου είπε στην τελευταία μας κουβέντα "πρέπει να είμαι ρεαλιστής και ψύχραιμος, 'εχω δυο παιδιά". Οι δύο φίλες είχαν πει κάποτε "μαζί στη ζωή και μαζί και στον θάνατο". Ακούγεται χαζό; Ποιός ξέρει; Μια απλή ατάκα ήταν που όμως έγινε πραγματικότητα και πριν γίνει, έδεινε κουράγιο στην katerina, να μην φοβάται ούτε τον θάνατο, γιατί ήταν κάτι που η φίλη της το πέρασε.
Τι μας περιμένει μετά απο δω, ποιός ξέρει...αν όμως κάτι μας περιμένει, αυτά τα κορίτσια ξαναβρήκαν το παρεάκι τους εκεί και αναπαύονται. Αυτά τα κορίτσια, δώσανε ζωή σε εμένα όσο τις χρειαζόμουνα και τις ευχαριστώ πάρα πολύ απο δω (το λιγότερο που μπορώ να κάνω). Κάποιοι άνθρωποι περνάνε απο τη ζωή μας για λίγο, αλλά αφήνουν μια περιουσία για πάντα!
Δεν θέλω αυτή η απώλεια να "ρήξει" εσάς που έχετε αμφιβολίες για τη νόσο και την ίασή της μα ούτε και να σας κάνει να το "βάλετε" κάτω. Ο κάθε οργανισμός μα και η κάθε περίπτωση είναι μοναδική. Θέλω όμως να βγείτε απο οποιαδήποτε μιζέρια, να πάρετε μια μεγάλη ανάσα και να χαμογελάσετε στη ζωή, να χαρείτε που είστε ΖΩΝΤΑΝΟΙ και ΚΑΛΑ! Ξέρετε γιατί; Γιατί τελικά ο σύγχρονος άνθρωπος ξεχνά! Ξεχνά πότε ήταν ο καιρός που περνούσε άσχημα και τώρα δεν του φτάνει που έχει το "καλό" θέλει και το "καλύτερο"!
Η katerina όταν έχασε την sugar είχε φτιάξει το ακόλουθο video στο youtube. To τραγούδι του Ρέμου ήταν το τελευταίο τραγούδι που άκουσαν μαζί οι φίλες στο νοσοκομείο το τελευταίο βράδυ που νοσηλεύονταν η sugar και έγινε σύντομα το αγαπημένο μου για πολύ καιρό, ένα τραγούδι που με έκανε να κλάψω σκεπτόμενη τη sugar μια βραδιά στην Κρήτη!
"και όμως επιζώ με κάποιο τρόπο μαγικό, πάντα σε κάθε χωρισμό, λέω πεθαίνω μα στο τέλος επιζώ"
ΚΑΙ ΟΜΩΣ, ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΤΡΟΠΟ ΜΑΓΙΚΟ, ΕΙΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΩΣ 2 ΜΕΓΑΛΕΣ ΗΡΩΙΔΕΣ!
Λοιπόν, από τότε που γύρισα λαμβάνω mails στα οποία οι περισσότερες αγωνιάτε να μάθετε την αίσθηση αλλά και τα συναισθήματα που μου προκαλεί η σιλικόνη… Θα παρατηρήσατε πως στο Blog είμαι συγκρατημένη και θα εξηγήσω τους λόγους. Η ψυχολογία μου έχει αλλάξει με τρόπο που μάλλον δεν φαίνεται, ούτε από τα γραπτά μου αλλά ούτε και αν με συναντήσετε. Ο λόγος είναι απλός, θεωρώ, σε όλη αυτή την περιπέτεια της υγεία μου, μέρα σταθμό, εκείνη τη μέρα που βγήκα από την κλινική με τους διατατήρες, και ακόμη πιο σημαντική (έχω γράψει σχετικό ποστ) εκείνη τη μέρα που περπάτησα στην Αθήνα χωρίς το βασανιστικό σιλικονάτο επίθεμα. Να μη μιλήσω για εκείνη τη μέρα που δοκίμαζα μαγιώ στο εμπορικό. Άρα, η ιδέα ενός στήθους από «από την αρχή» είχε γεννηθεί από τον περασμένο Απρίλιο. Η όψη της μαστεκτομής είχε από τότε αρχίσει να σβήνει, και αν ανατρέξετε δεξιά στον μήνα Απρίλιο, θα βρείτε τον ενθουσιασμό που ίσως ψάχνετε τώρα ;- ) Θέλω απλά να πω, πως δέκα μήνες τώρα με τους διατατήρες ένοιωθα ότι είχα μια χαρά στήθος. Βέβαια οι σιλικόνες είναι «άλλο πράμα» αλλά επειδή αργεί ακόμη το final (έχω να βάλω και τις θηλές) φυσικά και δεν μπορώ να δω το ολοκληρωμένο αποτέλεσμα. Το παν όμως είναι να έχω εμπιστοσύνη στον άνθρωπο που με ανέλαβε, στον πλαστικό μου και την ομάδα του, και έχω! Φιλιά!
Κουράστηκα στη δουλειά, πιο πολύ πιστεύω επειδή μέρες τώρα ήμουν ξάπλα! Προσέχω τις κινήσεις μου και όλα πήγαν καλά. Γύρισα σπίτι για ξεκούραση και ήρθε η "Σ" να με δει. Έτσι περάσαμε το απόγευμα μαζί. Το γνωστό σκηνικό, εγώ να έχω γυρίσει απο κάποιο χειρουργείο και να πίνουμε καφέ σε σπίτι τις επόμενες μέρες (χεχε).
Η ζωή κάνει κύκλους, κάποιοι απο αυτούς είναι ευχάριστοι, κάποιοι απο αυτούς είναι λίγο ευχάριστοι και λίγο περίεργοι. Βρίσκεσαι σε ίδιους χώρους, με παρόμοιους ανθρώπους, με διαφορετικούς ανθρώπους αλλά σε ίδιους ρόλους και προσπαθείς πάντα να βρεις τη θέση σου ανάμεσα σε όλα αυτά. Βρέθηκα σε ένα ακόμη χειρουργείο, νόμιζα πως θα είχα άγχος αλλά δεν είχα τελικά...Το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό...όσοι το είδαν είπαν τα καλύτερα και όχι για να μη με στεναχωρήσουν (θέλω να πιστεύω...). Όσο περνάνε οι μέρες θα γίνεται ακόμη καλύτερο. Σε 20 μέρες θα φοράω και εσώρουχο της αρεσκείας μου!
Όλες αυτές τις μέρες πέρασα απο πολλά συναισθήματα. Τώρα τελευταία προσπαθώ να παγώσω το κεφάλι μου να μην περνάω πράγματα απο κόσκινο και τα καταφέρνω...Ξέρετε τι ωραία που είναι; Στεναχώρια μηδέν! 'Η ζωή τρέχει και εγώ θα αρχίσω απο δω και πέρα κάτι καινούριο, θα αρχίσω να προσπερνώ. Δεν πειράζει, έτσι είναι αυτά! Βαρέθηκα να είμαι η ευαίσθητη (καλά οι ορμόνες βέβαια μιλούν απο μόνες τους--Σορυ "Σ" αν διαβάζεις ,για χθες!).
Αυτο το περιστέρι ήταν ένα μόνο απο όσα ήρθαν στο παράθυρο του νοσοκομείου μετά το χειρουργείο. Ας το δούμε όλες σαν μια ελπίδα, σαν μια καινούρια, λευκή σελίδα στις ζωές μας! σας το χαρίζω κορίτσια!
Με μεγάλη χαρά, μετά από τόσες μέρες!!!Kαι να που σήμερα ο Αττικός ουρανός άφησε τον ήλιο να κάνει τον πρωταγωνιστή. Δεν έβλεπα την ώρα να φύγω και να φτάσω στο σπίτι μου, να ξεκουραστώ όπως θέλω. Έφτασα σπίτι κατά τις 18.00 το απόγευμα και έκανα ένα μπάνιο διώχνοντας την νοσοκομειήλα μου. Ένοιωσα απίστευτη κούραση όμως. Αυριο θα πάω στη δουλειά. Μην ξεχνάμε πως στην πόλη που ζω, όλη αυτή η περιπέτεια της υγείας μου παραμένει άγνωστη, οπότε δεν χρησιμοποιώ την αναρρωτική που δικαιούμαι! Φιλιά και καληνύχτα!
Ευτυχώς δεν πονάω! Έχω μόνο τα τραβήγματα απο τα ράματα. Σηκώνομαι πλέον μόνη μου για να πάω τουαλέτα αν και η μάνα μου έμεινε άγρυπνος φρουρός όλες τις μέρες. Σήμερα πλύθηκα κιόλας (άλλη τρομερή αίσθηση). Το κρεβάτι μου είναι δίπλα σε ένα παράθυρο και χαζεύω. Η αλήθεια είναι ότι βαρέθηκα μέσα στο νοσοκομείο απο την Τετάρτη βράδυ, παρόλο που οι συνθήκες είναι καλές. Θέλω να βγώ έξω! 'Εχω κάποια "δέκατα" αναμενόμενα όπως λένε απο το χειρουργείο, απλά με "ρήχνουν".
Σήμερα με μια κίνηση (ούτε καν δυο) έγιναν τα αποκαλυπτήρια του καινούριου μου στήθους. Δεν μου το είχαν πει, δεν ήμουν προετοιμασμένη, νόμιζα πως κάπου το Σάββατο θα γίνει, πριν το εξιτήριο. «Ψαλίδι» είπε ο πλαστικός και ο βοηθός γιατρός κάνοντας ένα «χρατς» πίσω από την πλάτη μου έκοψε το «μαξιλαράκι». Τι να σας πω δεν ξέρω…πολύ περίεργη αίσθηση! Πρώτον πάνε οι διατατήρες, δεύτερον έχει μια άλλη όψη το μπούστο από εκείνη την fake των διατατήρων. Ο πλαστικός μου είναι κατά ενθουσιασμένος, με άριστα το 10, βάζει 9,5. Εγώ πάλι…Θα σας πω με πάσα ειλικρίνεια πως το αποτέλεσμα είναι πολύ καλό αλλά η αντίδρασή μου δεν ήταν η αναμενόμενη. Δεν ξέρω τι έπαθα. Θες επειδή δέκα μήνες πηγαινοέρχομαι Αθήνα και γράφω χιλιόμετρα; Ούτε ξέρω τελικά πως τo φανταζόμουν ή τι σκεφτόμουν για τη σημερινή μέρα…
τελικά ακόμη και το «τέλος» θες κάποιες μέρες για να το «χωνέψεις».
Μπήκα στο χειρουργείο σήμερα, στις 7.45 και στις 10 ειχα ήδη ξυπνήσει! Στις 10.30 ήμουν στο δωμάτιό μου! Όλα πήγαν καλά! Έχω γύρω-γύρω το "μαξιλαράκι" οπότε ακόμη δεν έχω δει τα αποτελέσματα. Έχω ορό και αντιβιώσεις ενδοφλέβιες. Σηκώθηκα απο το κρεβάτι στις 17.30, μπόρεσα και πήγα στην τουαλέτα χωρίς να ζαλιστώ. Το βράδυ μόνο δυσκολεύτηκα καθώς κοιμόμουν (αυτό είναι πια κλάσικ) γιατί πιάστηκε η μέση μου αφού προσπαθούσα να είμαι ακίνητη...οπότε σηκώθηκα για λίγο απο το κρεβάτι.
Αυτή τη φορά ξέρω ότι όταν γυρίσω την Κυριακή στο σπίτι θα «φοράω» τις σιλικόνες! Δεν ξέρω τι να σκεφτώ ή τι να φανταστώ για το καινούριο μου στήθος. Δεν μπορώ καν να το φανταστώ. Μπορώ μόνο να ελπίζω σε ένα όμορφο αποτέλεσμα. Έχω εμπιστοσύνη στον πλαστικό μου…αυτό είναι πολύ σημαντικό. Απόψε θα περάσω τη νύχτα στο νοσοκομείο…θα είναι βαρετά αλλά έτσι πρέπει να γίνει…την Πέμπτη χειρουργείο… Θα τα ξαναπούμε σύντομα!
Ε΄φτασα Αθήνα στις 5 το απόγευμα, δεν ήθελα όμως να πάω στο νοσοκομείο οπότε πήγα με τη μαμά μου για ένα καφέ στο Μοναστηράκι. Κατεβήκαμε από την Ερμού και δεν μπόρεσα να αποφύγω να σκεφτώ τον Νοέμβρη του 2007 που περπατούσα εκεί με τον όγκο στο στήθος πριν το ραντεβού με τον χειρούργο που τελικά με χειρούργησε. Απόψε όμως η βραδιά, αν και Ιανουάριος ήταν πολύ ζεστή και πραγματικά γύρισα στη μαμά μου και της είπα «μας το χρωστούσε η Αθήνα από εκείνο τον Νοέμβρη»…ήπιαμε τον καφέ μας καθισμένες έξω και με θέα την Ακρόπολη, έβγαλα τις φωτογραφίες μου. Κατά τις 19.30 φτάσαμε στο νοσοκομείο, έκανα την εισαγωγή και έζησα μια περίεργη αίσθηση…να είμαι «καλά», να μην πονάω αλλά να κοιμάμαι σε νοσοκομείο! :-Ρ
Νομίζω δεν υπάρχει πιο χαρακτηριστική φωτο από την ακόλουθη που να θυμίζει χειρουργείο! Την έβγαλα την προηγούμενη Τρίτη, όντως κάπου έξω από ένα χειρουργείο!Αυτά φοράνε οι μικροί και μεγάλοι ήρωες τριγύρω απο το χειρουργικό τραπέζι ;-)
Λοιπόν, δεν ξέρω γιατί, αλλά, ενώ έχω περάσει τα χειρότερα, πάλι έχω αυτό το σφίξιμο πριν το χειρουργείο! Άρχισα να ξυπνώ τα βράδια ή τα ξημερώματα πριν το ξυπνητήρι! Κάτι με πιάνει, όλο φυσώ και ξεφυσώ και στη δουλειά! Βέβαια σκέφτομαι και άλλα θέματα πέρα του χειρουργείου που συμβαίνουν και με απασχολούν αλλά μπορεί να είναι και η ιδέα μου και να μη συμβαίνει και τίποτα!
Τελευταία μέρα σήμερα εδώ. Αύριο πάω Αθήνα με τους γονείς!
Η katerina άφησε σήμερα, εκει, το παρακάτω μνμ. Εγώ ξεκαθαρίζω τη θέση μου απο τώρα πως δεν προτείνω κάτι, δεν υποστηρίζω τίποτα, απλά θεώρησα καλό για όσους ψάχνουν το θέμα...να δημοσιεύσω το παρακάτω μήνυμα με το οποίο ουδεμία σχέση έχω, και τίποτα παραπάνω δεν γνωρίζω!
το μνμ είναι το ακόλουθο:
Για το φίλο που ψάχνει σχετικά με το DCA για τον αδελφό του, επειδή αντιμετωπίζω πρόβλημα καρκίνου στην οικογένεια μου και είμαι κι εγώ ακόμη στο ψάξιμο, έχω ακούσει για ογκολόγο στο Βόλο που χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο αλλά μόνον σε πολύ προχωρημένες καταστάσεις. Γνωρίζω επίσης ότι κάποια που το χορήγησε στον άντρα της χωρίς όμως τη συμβουλή ιατρού τον έσωσε από τον καρκίνο άλλα του δημιούργησε καρδιακό επεισόδιο και τον έχασε τελικά απ αυτό, προφανώς γιατί δεν του χορηγούνταν η κατάλληλη ποσότητα και χωρίς τα απαραίτητα συμπληρώματα για την αποφυγή των παρενεργειών….
Με το που έφτασα ήρθε και με πήρε η «Σ» για να πάμε για φαγητό με τη «Ν» που ήταν συμπτωματικά εδώ… Είναι περίεργη η αίσθηση να ξαναβρίσκεσαι με ανθρώπους με τους έχεις υπάρξει στο παρελθόν πολύ, πολύ κοντά. Εμείς ήμασταν το αχώριστο τρίο. Όποτε βγαίναμε έπρεπε να είμαστε και οι τρεις…Αταίριαστες, μα λες και η καθεμιά μας συμπλήρωνε την άλλη! Βόλτες, καφέδες, μπαράκια, θάλασσα, βουνό, χιόνι, ηλιοθεραπεία, γυμναστήριο, παντού ήμασταν. Και δεν ήμασταν μόνο οι «τρέντυ τύπησες» του πεζόδρομου και της καφετέριας! Μας άρεσε η φύση και ξαμολιόμασταν πότε στα ψηλά (βουνό) πότε στα χαμηλά (θάλασσα). Με γέλια, με χαρές, με ανάλαφρες συζητήσεις, μα και με φωνές, διαφωνίες, τσακωμούς και σοβαρά θέματα, αλλά πάντα με αγάπη και ενδιαφέρον η μια για την άλλη ή που θα ξεχνούσαμε τις παρεξηγήσεις, ή που θα τις λύναμε! Τελείως διαφορετικές και με ελάχιστα κοινά σημεία. Εγώ ας πούμε πάντα ήθελα μέσα από τη συζήτηση να λύνω τις παρεξηγήσεις αλλά δεν συμφωνούσαν όλα τα μέλη της «συμμορίας». Είναι λοιπόν περίεργο, το πώς εμείς, εκείνα τα κορίτσια, η παρέα που δημιουργήθηκε το 2005, κάθισε για φαγητό απόψε, αρχές του 2010 και ενώ βλέπαμε μπροστά μας κάτι τόσο γνώριμο, γινόταν παράλληλα και τόσο ξένο. Γιατί ξαναγράφω εδώ πως είναι περίεργη η αίσθηση να έχει χαθεί ο αφθορμιτισμός μεταξύ μας. Τι άλλαξε; Είναι τα τείχη που ο καθένας μας έχει χτύσει; Είναι οι έννοιες τις ζωής; Οι υποχρεώσεις όπως μου είπε σε sms αργότερα η «Σ»; Εγώ με τη «Ν» είχαμε 2 χρόνια που κόψαμε τη συχνή επαφή. Πόσο αλλάξαμε στα δυο αυτά χρόνια; Μα και πόσα ζήσαμε όλο αυτό το διάστημα. Εκείνη αρραβωνιάστηκε και έφυγε μακριά, εγώ ακόμη παλεύω το come back μου! Νομίζω πως με μικρές εξαιρέσεις, κάτι μέσα μου συνήθως αρνείται το ότι μεγάλωσα και σε ένα χρόνο θα είμαι 30. Κάτι μέσα μου μένει προσκολλημένο σε μικρότερες ηλικίες και συμπεριφορές, σε μια παιδική αθωότητα, σε έναν αυθορμητισμό και ενθουσιασμό που μάλλον δεν ταιριάζει στα προσεχή μου «αντα». Όταν αυτό μου το «κουσούρι» το σκέφτομαι σοβαρά, καταλήγω στο ότι αν οι φίλες μου θέλουν μια φορά να γυρίσουν πίσω τον χρόνο, εγώ θέλω 10! Αν οι ζωές των φίλων μου άλλαξαν από τότε, εγώ τι να πω; Εγώ «άλλαξα δέρμα» όχι απλώς ζωή. Τέτοιες συναντήσεις αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Ναι, και οι τρεις ευχηθήκαμε σιωπηλά, μέσα από τις κλεφτές μα όλο νόημα ματιές μεταξύ μας πως θα θέλαμε, έστω και για λίγο να ζήσουμε στο παρελθόν, τότε που δεν μας ένοιαζαν πολλά, τότε που τσακωνόμασταν με ποιανής το αμάξι να πάμε για μπάνιο. Τότε που το σκυλί της «Σ» μας έκλεινε μέσα γιατί έκλαιγε τα βράδια και η μάνα της απειλούσε να το δώσει. Τότε που είχα πάντα μια οδοντόβουρτσα στο αμάξι γιατί τύχαινε να κοιμάμαι στα κορίτσια και ας δούλευα άπειρες ώρες! ΤΟΤΕ! Επειδή όμως και το ΤΩΡΑ θα γίνει σίγουρα τότε, πρέπει να του δώσουμε τη δέουσα σημασία και να κοιτάμε το παρελθόν με ευγνωμοσύνη και χαμόγελο για όσα ζήσαμε και όσα αγαπήσαμε. Είμαστε οι άνθρωποι που γνωρίζουμε, μαθαίνουμε τη ζωή αγαπόντας άλλες καρδιές μα και ανοίγοντας τη δική μας. Μοιραζόμαστε στιγμές, αγωνίες, χαρές, χάδια και αγκαλιές και ότι δίνουμε είναι δικό μας…Πότε μικρά, πότε μεγάλα, αυτά είναι τα κομμάτια της ζωής μας, το ένα δίπλα στο άλλο συνθέτουν ένα τεράστιο μοσαικό, ένα πολύχρωμο παζλ. Είμαστε εμείς! Αυτά είναι που ορίζουν το άτομό μας, διαμορφώνουν χαρακτήρα…είναι η ίδια η ΖΩΗ!
Σας γράφω βιαστικά γιατί το PC που χρησιμοποιώ κολλάει οπότε υπάρχει μεγάλο ρίσκο να χάσω όσα σας γράφω ανα πάσα στιγμή, οπότε θέλω όσο πιο γρήγορα να σας τα "στείλω".
289 αναρτήσεις με τη σημερινή και περίπου 300 κλικ την εβδομάδα! Και είμαι ακόμη εδώ...όπως και εσείς, όλοι εδώ! οδεύω προς το τέλος της περιπέτειας! Ήταν μακρύ το ταξίδι! 15 μήνες έζησα με την μαστεκτομή, 10 μήνες ζω με τους διατατήρες! 10 μήνες και την επόμενη βδομάδα βάζω τις σιλικόνες. Χθες είδα τον πλαστικό μου, κάναμε το τελευταίο φούσκωμα και συζητήσαμε κάποιες λεπτομέρειες! Τελικά ο Άγιος Βασίλης ήρθε για μένα χθες, όταν ο γιατρούλης μου, μου έκανε ένα τεράστιο δώρο το οποίο με συγκίνησε πολύ...είχε να κάνει με την αμοιβή του και πραγματικά, τόσα μέρη γύρισα και τόσους γιατρούς γνώρισα, αυτός ο πλαστικός είναι πάνω απο όλα άνθρωπος, και με έχει λυπηθεί (με την καλή έννοια) καιρό τώρα!Μου είπε πως αρκετά ταλαιπωρήθηκα και πως είμαι καλός άνθρωπος. Του ανταπέδωσα το κομπλιμάν ότι είναι και αυτός καλός άνθρωπος. Τελικά για κάτι τέτοιες μικρο-στιγμές αξίζει κανείς να είναι ο εαυτός του...
Μπορώ να πω πως συγκινούμαι που επιτέλους θα βάλω τις σιλικόνες, το μόνιμο ένθεμα που λένε. Με αγχώνει το χειρουργείο αλλά απο την άλλη όταν τελειώσει θα νοιώσω μεγάλη ανακούφιση. Σήμερα έκανα τις εξετάσεις για το χειρουργείο!Όλα οκ...έκανα μια βόλτα στην Ερμού και μου πήρα και ένα δωράκι. Ήπια καφέ στο Μοναστηράκι και ξαφνικά βγήκε ο ήλιος...Σκέφτηκα πως το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη εως πολλή υπομονή και ο ήλιος θα βγεί! Πάντα βγαίνει!
Σας χαιρετώ για λίγες μέρες...! Όπως σας είπα, τελική ευθεία, πάω Αθήνα!
Καλή βδομάδα και τα ξαναλέμε σύντομα. Θα κοιτάξω αυτή τη φορά την Αθήνα (αν και αύριο έχω εξετάσεις για το χειρουργείο) να την δω σαν βόλτα και μινι-break διακοπών!
Χθες φυσούσε πάρα πολύ…τόσο που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ καλά. Το πρωί όμως, ένας λαμπρός ήλιος στον ουρανό και μια θερμοκρασία άνοιξης με αγκάλιασαν. Ο αέρας γυάλισε τα πάντα! Τι μαγικό! Τι ομορφιά να βλέπεις το χιόνι στις κορυφές πέρα μακριά και να κάθεσαι έξω, δίπλα στη θάλασσα για καφέ με τα γλαρόπουλα να τσαλαβουτάνε! Ο ήλιος δυνατός, έκαιγε τα πόδια μου!
Ξέχασα τόσες μέρες να σας πω πως ορίστηκε ημερομηνία για το χειρουργείο!
Στις 14.1.2010 μπαίνουν οι σιλικόνες και τελειώνει ο β’ κύκλος. Είναι κάτι που εμένα θα μου αλλάξει την καθημερινότητα γιατί θα «ξεφορτωθώ» τους διατατήρες και θα έχω στο μπούστο μου κάτι πιο φυσικό σαν αίσθηση…Ξέρω πως στην αρχή θα είναι δύσκολα, δεν θα μπορώ πάλι για κάποιο διάστημα να κοιμάμαι στο πλάι αλλά δεν είναι αυτό το πρόβλημα, ας πάνε όλα καλά και θα τα βολέψω. Είμαι άτομο της υπομονής όπως και να χει. Αν ανυπομονώ δεν μπορώ να σας πω, γιατί ένα χειρουργείο είναι πάντα χειρουργείο και δεν αντέχω αυτά τα λεπτά πριν να κατέβω στο χειρουργείο (συνήθως κάτω είναι…) όπως και δεν αντέχω τα λεπτά μέχρι να με τρυπήσουν και να μου βάλουν την νάρκωση. Νομίζω όμως πως οι περισσότεροι έχουν τέτοια «θέματα» με τα χειρουργεία και αυτό με καθησυχάζει….Οπότε αύριο πάω στην Αθήνα για το final check μα και για το τελευταίο φούσκωμα…σε 2 βδομάδες από τώρα θα ξέρουμε το αποτέλεσμα και θα το μοιραστώ μαζί σας! ΦΙΛΙΑ!
Κατά τα άλλα πιστεύω ότι μέρες τώρα είχα κάνει τα περίφημα resolutions μου και σε όποιον αρέσουν. Έχω πείσει τον εαυτό μου πως το 2010 θα είναι μια καλή χρονιά, τουλάχιστον καλύτερη από το πρόσφατο παρελθόν. Αλλάζω πορεία! Δεν ξανα φθείρω τον εαυτό μου πρώτα από όλα, με τίποτα. Τόσο καιρό μου έκανα κακό…γιατί μπορεί οι άλλοι να μας φθείρουν αλλά και εμείς οι ίδιοι, δεν πρέπει να φθείρουμε τον εαυτό μας. Πρέπει να μας προστατεύουμε. Όταν οι άλλοι δεν σταματούν, πρέπει εμείς οι ίδιοι να βάζουμε όρια! Άργησα αλλά το κατάλαβα. Θα είμαι λοιπόν καλή μαζί μου, λιγότερα άγχη, περισσότερα ενδιαφέροντα, περισσότερο ανοιχτό μυαλό μα και καρδιά. Θέλω να πετύχω μια όμορφη καθημερινότητα με απλά στάνταρτς, χωρίς εντάσεις και τσακωμούς. Κουράστηκα τους τελευταίους μήνες με παρεξηγήσεις, αθετήσεις και ασυνεννοησίες. Το 2009 έκλεισε σχεδόν άσχημα από όλα αυτά. Θέλω οι άνθρωποι που διαλέγω να είναι δίπλα μου, να είναι ειλικρινείς, συνεπείς και να με σέβονται. Να μη χρειάζεται οι άνθωποι να λένε ψέματα για να καλύψουν καταστάσεις. Να είναι ο εαυτός τους χωρίς κανένα «δήθεν». Να περνάνε χρόνο μαζί μου επειδή το θέλουν και όχι επειδή το «ζητάω».
Νομίζω είναι μεγάλη ευτυχία να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου σε έναν κόσμο που η προσποίηση είναι γεγονός!
Τελικά υπάρχουν άπειρες φορές που και να το θες κάτι…δεν πετυχαίνει…και άπειρες φορές που χωρίς να το προσπαθείς «κάθεται»! Σήμερα ευχήθηκα φευγαλέα… «τι καλά να είχα μια παρέα να βγω μετά τον πρωινό καφέ να “παρτάρω” και το μεσημέρι!» και η παρέα ήρθε εξ ουρανού (αφού τους συνάντησα τυχαία) και με κάλεσαν να πάω μαζί τους. Έτσι πέρασα πολύ όμορφα το μεσημερο-απόγευμα της παραμονής! Με γέλια, χορούς και πολύ socializing. Μήπως ο Θεός άρχισε να με ακούει; Αναρωτήθηκα! Γύρισα σπίτι κατά τις 19.00, ξάπλωσα λίγο και πήγα σε ένα ξενοδοχείο με τους γονείς μου και φίλους για Ρεβεγιόν! Ήταν η λιγότερο μίζερη Πρωτοχρονιά της ζωής μου, χωρίς να κάνω κάτι φοβερό…! Και πραγματικά, σήμερα ένοιωσα ότι ξόρκισα το ΚΑΚΟ! Σήμερα ένιωσα πιο ζωντανή από ποτέ! Έπρεπε να φτάσει η σημερινή μέρα για να καταλάβω τελικά πως τους τελευταίους μήνες είχα φάει μεγάλη απόρριψη απο συγκεκριμένους ανθρώπους και αυτό με είχει πληγώσει μα και φθείρει πάρα πολύ. Το να κάνουν άλλοι άνθρωποι τριγύρω προτάσεις και να με θέλουν στην παρέα τους είναι απο μόνο του αναζωογονητικό και ελπιδοφόρο!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! Τέτοιες μέρες είναι προτιμότερο να εκτιμάμε αυτό που έχουμε παρά τα όσα μας λείπουνε! Εύχομαι το 2010 να φέρει υγεία, χαμόγελα, και να ζεστάνει πολλές καρδιές, τόσο τις δικές μας, όσο και των άλλων! Μακάρι ο κάθε ένας από εμάς να ζήσει στιγμές από τα όνειρά του φέτος και να διαγράψει κακές αναμνήσεις! ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ και με καλή διάθεση, για ένα λαμπρό μέλλον! Και αν η ζωή μας πάει αλλού…ε…τουλάχιστον, εμείς με τόσες ευχές, θα πούμε πως προσπαθήσαμε!
Ποικιλία ανθρώπων, ποικιλία συναισθημάτων. Παρεξηγήσεις πριν, παρεξηγήσεις μετά. Εντάσεις, εντάσεις, φωνές, τσακωμοί και προς τι όλα αυτά;;;ΦΦΦΦΦΦΦΦΦ ένα μεγάλο ξεφύσημα! Απορίες πολλές, αμέτρητες. Ψάχνω τη θέση μου εδώ, ψάχνω τη θέση μου εκεί. Μα που θα πρεπε να βρίσκομαι, σε ποιανού πλευρό; Τι δυσκολεύει μια ανθρώπινη σχέση παρόλο που οι άνθρωποι αγαπιούνται;;; Γιατί το πνεύμα των Χριστουγέννων να μην αγγίζει όλες τις καρδιές; Γιατί να μην ανοίγουν όλες οι καρδιές να σε καλοδεχτούν όταν πας άοπλος; Αυτά και άλλα πολλά ήταν τα φιλοσοφικά ερωτήματα αυτών των ημερών. Τελικά είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι αυτής της γης κουρασμένοι για να κάνουμε μια υποχώρηση; Για να κάνουμε μια νέα αρχή; Για να αναθεωρήσουμε θετικά έναν άνθρωπο; Είμαστε απογοητευμένοι; Βαριόμαστε να δώσουμε χαρά; Πνιγόμαστε στα προβλήματά μας, και Θέλουμε κόσμο δίπλα μας; Θέλουμε τα πάντα, και δεν αρκούμαστε στο λίγο, ζητιανεύοντας το πολύ; Δε βγαίνει νόημα;;; το ξέρω, συνήθως στις σκόρπιες σκέψεις του μυαλού (που είναι μονίμως κατεβατά, δεν βγαίνει νόημα)… Περσι είχα μια τρελλή χαρά γι αυτές τις μέρες, και ήταν όμορφα Χριστούγεννα. Φέτος είναι πιο υποτονικά...είναι τελικά οι άνθρωποι που στολίζουν τις μέρες μας και οι καλές στιγμές που μας προσφέρουν.
Σήμερα παντρεύτηκε η «Ν». Ναι, ναι, η κοπέλα που μου συμπαραστάθηκε μαζί με τη «Σ» στο δύσκολο εκείνο αγώνα μου. Όσοι διαβάζετε καιρό τώρα, θα ξέρετε ότι με τη «Ν» δεν μιλούσαμε για ένα μεγάλο διάστημα, με δική της απόφαση. Είχε εν ολίγης κόψει μετά την ακτινοθεραπεία την επαφή μας, χωρίς καν να μου πει γιατί, διχως καυγά. Μου τηλεφωνούσε στην γιορτή και τα γενέθλιά μου…Πληγώθηκα πολύ και μου πήρε κάπου έξι μήνες να το ξεπεράσω. Πολλά νεύρα, μεγάλη στεναχώρια. Μου κόστισε πάρα πολύ. Δεν μπορούσα να πιστέψω το κατά πόσο η διάθεσή μου θα εξαρτιόταν από τη «Ν» από την απουσία της. Τελικά να που τα συμπεράσματα βγαίνουν από μόνα τους, είναι οι άνθρωποι που μας ανεβάζουν, είναι οι άνθρωποι που μας ρίχνουν. Είχα ανάγκη τις φίλες μου, είχα ανάγκη να νιώθω χρήσιμη και να δέχομαι την βοήθειά τους, μα πάνω από όλα την παρέα τους…
Πέρασε κάτι παραπάνω από χρόνος, η «Ν» προγραμμάτισε τον γάμο της και κάπου τον Σεπτέμβρη ξαναβρεθήκαμε, όλες μαζί, για φαγητό, μας κέρασε η «Σ» για την απόσπασή της. Ένα φαί δεν ένιωσα πως μας έφερε κοντά, βέβαια η «Ν» μένει και σε άλλη πόλη λόγω δουλειάς. Κλασικά ξαναχαθήκαμε…Ήρθε όμως η ώρα του γάμου, και ενώ όταν ο γάμος απείχε μήνες έλεγα «μπορεί και να μην πάω» όταν ήρθε η ώρα και το προσκλητήριο στα χέρια απάντησα θετικά. Πήρα ένα δώρο αρκετής αξίας (δεδομένης της παγωμένης σχέσης) και απάντησα θετικά και για το γλέντι. Της τηλεφώνησα μάλιστα για να της πω πως οι γονείς μου δεν θα μπορέσουν να παραβρεθούν και πιάσαμε μια συζήτηση ατελείωτη όπως τον παλιό καλό καιρό. Και στην πορεία η φωνή της «Ν» γλύκανε, και φιλάκια μου έστειλε κτλπ. και στα γενέθλιά μου τηλεφώνησε, και να βρεθούμε θέλησε. Και πάλι, χωρίς να το πολύ σκεφτώ βγήκαμε και ήρθε και η «Σ» να μας βρει. Και κάτσαμε και μοιραστήκαμε μια μπύρα, όπως στο παρελθόν. Και όταν αποχώρησε η «Σ» η «Ν» άρχισε τις εξομολογήσεις. Και μου είπε πως με αγαπάει όπως πριν, και μου έδωσε 2-3 λόγους για τους οποίους απομακρύνθηκε. Μέσα σε όλα αυτά μου είπε πως θεώρησε αστείο το να γυρίσει τώρα που είμαι καλά και να κάνει επανασύνδεση. Μα της είπα πως και τώρα χρειάζομαι κόσμο, τώρα στο come back. Η «Ν» έδειξε όλη την καλή θέληση να ξανα είμαστε φίλες. Την ευχαριστώ (και ας μην διαβάσει αυτές τις γραμμές ποτέ) Την ευχαριστώ που αν και τα κίνητρά της γι αυτή την επανασύνδεση τη συγκεκριμένη στιγμή παραμένουν άγνωστα, έστω και αργά έκανε ένα βήμα. Δεν ξέρω ποια θα είναι η συνέχεια… Στον γάμο πήγα, και χόρεψα και ευχήθηκα, και έκανα πολλά (από καρδιάς) κομπλιμάν στη νύφη. Όταν έφυγα, την αγκάλιασα και τη φίλησα και της είπα «σ’αγαπώ» και εκείνη μου είπε «εγώ σ’αγαπώ πιο πολύ». Και έτσι έκλεισε η αποψινή βραδιά. Χωρίς να ξέρουνε το μέλλον, δυο άνθρωποι εκφραστήκανε στο παρόν. Γι αυτό που σημαίνουν αυτές οι λέξεις και για το τώρα, δίχως εγωισμούς και κακίες!
Σήμερα Παραμονή βγήκα και εγώ στην αγορά. Κόσμος παντού. Είναι περίεργη η αίσθηση, μπορεί να γκρινιάζουμε για τις γιορτές, μπορεί να βαριόμαστε ή να μας θλίβουν που και που, υπάρχει όμως κάτι διαφορετικό στον αέρα. Ένα μήνα πριν, με κούραζε η ιδέα πως θα ρθουν τα Χριστούγεννα, τα έβλεπα όλα γκρίζα και μαύρα, βαρετά και κουραστικά. Τώρα που ήρθαν πια οι γιορτές, βλέπω τελικά χρώματα…μπήκα κάπως στο κλίμα, βγήκα κάποιες βόλτες, ότι κάνουν όλοι λοιπόν και εγώ…Αν και όλοι μας, χορτάτοι απο όλα, δεν περιμένουμε τουτες τις μέρες για να βγούμε! Προσπαθώ να μην γκρινιάζω για τίποτα φέτος, γιατί έστω και το ότι έχω την υγεία μου, είμαι σπίτι μου με τους δικούς μου, έχω φαγητό, θέρμανση, ένα δωμάτιο δικό μου με όλες τις ανέσεις, το ότι έχω χρήματα για αγορές αλλά και βόλτες, όλα αυτά, μπορεί να μην είναι η «ευτυχία» είναι όμως τα βασικά, και είναι σίγουρα «αγαθά» που δεν τα έχουν πολλοί άνθρωποι τριγύρω μας και τέτοιες μέρες «πονάνε» πιο πολύ.
Χθες ο δρόμος με έβγαλε κάπου επετειακά. Το θέμα είναι όμως πως δεν το καταλαβαίνεις μέχρι που φτάνεις εκεί, και ενώ δεν το θες, θυμάσαι! Πήγα Θεσσαλονίκη, σε ένα εμπορικό κέντρο. Είχα πάει εκεί φρεσκοχειρουργημένη, το 2007 στις 27/12. με είχε πάει η «Σ» καλή της ώρα, λέγοντας, «πάμε μια βόλτα αλλά για να μην κρυώσεις πάμε σε –κλειστη αγορά-». Ναι η «Σ» με φρόντιζε τότε πολύ. Θυμήθηκα πως σε εκείνη τη βόλτα φορούσα το επίθεμα με το σφουγγαράκι που δεν ήταν καθόλου πρακτικό. Το χέρι μου επίσης είχε πρηστεί και πονούσε, και είχα ήδη μια χμθ στο κεφάλι μου. Σίγουρα ήμουν under shock και δεν καταλάβαινα τι είχε συμβεί…είχα όμως τη διάθεση να σταθώ απέναντι από το καρουσέλ και να βγάλω μια φωτογραφία την οποία μέχρι σήμερα κουβαλώ στο κινητό μου…
Χθες στάθηκα πάλι, μετά από δυο χρόνια μπροστά από το ίδιο καρουσέλ. Μα να το ξαναβρώ εκεί; Μερικά πράγματα δεν αλλάζουν...αρκετά όμως γυρίζουν 180 μοίρες...Δεν μπόρεσα να σταματήσω το μυαλό μου από το να σκεφτεί το «τότε» και να το συγκρίνει με το «τώρα». Σίγουρα δεν έχω την παρέα που είχα τότε(στην ίδια"ποσότητα"), και αλλάξανε πάρα πολλά ως τώρα. Τώρα ο δρόμος που περπατώ είναι ο δρόμος της ωριμότητας. Τώρα δεν έχω κενό στον δεξί μου μαστό, παρα μόνο κάπου μέσα στο μυαλό (ή μάλλον εδώ λένε στην καρδιά;). Τώρα πια ξεμπέρδεψα με τις θεραπείες και ξέρω τι θα πει «δυο σχήματα». Τώρα δεν φοβάμαι, τώρα νιώθω δυνατή και σίγουρη για πολλά.
Δεν αντιστάθηκα και ξαναέβγαλα μια φωτό, για να έχω, και το «πριν» (επάνω) μα και το «μετά» -φέτος (κάτω).
Σήμερα είναι μια βροχερή Κυριακή. Κάτι αλλάζει. Σαν μια ηρωίδα της λογοτεχνίας, έχω και εγώ τον καιρό να υπογραμμίζει τα δικά μου συναισθήματα. Ιστορία λοιπόν παράλληλη με τις αλλαγές της φύσης. Όχι, δεν κλαίω, απλά νιώθω «κάπως». Αυτό δεν πιάνει τους περισσότερους όταν βρέχει και κάνει κρύο; Θα πάω μια βόλτα, μ’αρέσει να οδηγώ. Η βροχή στο παρμπρίζ κάνει τα φώρα να λαμπιρίζουν. Κλείσε σε κάποιο φανάρι τους υαλοκαθαριστήρες και θα δεις τι ενοώ. Η βροχή όλα τα ξεπλένει, η βροχή δίνει άλλη διάσταση στο τοπίο. Δες τον κόσμο μέσα από ένα μουσκεμένο παρμπριζ και θα καταλάβεις πως τελικά, δε χρειάζεται στη ζωή να βλέπουμε συνέχεια κάθε εικόνα με λεπτομέρειες και ούτε πάντα την αλήθεια! Έχω κάτι να μοιραστώ με όλους εσάς. Κάθε βδομάδα αυτό το blog το επισκέπτονται 300 άτομα. Μπορεί να είναι και λιγότερα, πάντως θέλω να πω, πως δέχεται 300 κλικ! Αυτό έχει δυο όψεις. Είναι σίγουρα ένα κίνητρο παραπάνω για να συνεχίσω να γράφω αλλά από την άλλη είναι και μια μεγάλη ευθύνη! Ελπίζω όσοι διαβάζουν να «βοήθιουνται» παρά να προβληματίζονται!
Άργησα να σας γράψω για τα γενέθλιά μου γιατί σκεφτόμουν σε άσχετες φάσεις της ημέρας τι μπορώ να γράψω και πως θα περιγράψω καλύτερα τα συναισθήματά μου…τελικά δεν βρήκα λόγια πολύ πρωτότυπα…Σίγουρα θυμήθηκα πως κάποια χρόνια πριν, τέτοια μέρα ήμουν στην Αθήνα, είχα γενέθλια και έκανα την πρώτη μου χμθ. Οι φίλοι με παίρνανε τηλέφωνα και εγώ όλο προσποίηση έκανα την χαρούμενη, και ούτε κουβέντα για τη θεραπεία. Όσο σκέφτομαι εκείνη την ημέρα, κάθε γενέθλια παο τότε μου φαίνονται μια χαρά!
Σήμερα έσβησα μια τούρτα στο σπίτι και το βράδυ βγήκα με στενούς φίλους και άνοιξα μπουκάλι για τα γενέθλιά μου σε ένα μπαράκι της πόλης μας. Η γιορτή συνεχίστηκε και σε club. Ένοιωσα το εορταστικό κλίμα και σκεπτόμενη και το περσι ακόμη, αισθάνθηκα τυχερή που φέτος είμαι και στην πόλη μου και περικυκλωμένη από φίλους!
Φυσικά τα γενέθλια είναι «μια ακόμη μέρα στη ζωή μας». Όμως παρόλα τα 29 μου χρόνια, νιώθω κάτι στον αέρα της συγκεκριμένης ημέρας. Είναι οι ευχές των φίλων (μάλλον) που κάνουν τα γενέθλια μια μέρα όχι σαν τις άλλες…a day to feel special!
Σαν σήμερα γεννήθηκε αυτό το BLOG! με το ακόλουθο πρώτο ποστ:
"Σήμερα ξεκινώ το Blog "Sweet December" για να μοιραστώ μαζί σας μια νέα πραγματικότητα. Μια καινούργια καθημερινότητα για μένα, ένα κομμάτι της ζωής μου τόσο δικό μου όσο και ξένο. Λίγα χρόνια πριν τα 30 μου κεράκια, και μόλις 15 μέρες πριν τα φετινά μου γενέθλια, ντύθηκα τη ρόμπα του χειρουργείου και πέρασα τις πόρτες του έχοντας έναν όγκο στον δεξί μου μαστό. Έπεσα θύμα της "μικρής μου ηλικίας", της αδιαφορίας, και της αισιοδοξίας μου ότι δεν θα ήταν τίποτα. Ο όγκος αφαιρέθηκε και πήρε μαζί του στα "άχρηστα" και τον δεξί μαστό μου συν 19 λεμφαδένες. Ξύπνησα μουδιασμένη, χωρίς να μπορώ να κουνώ καλά το χέρι μου, ξέροντας ότι δεν θα ξαναδώ τον μαστό μου, τη θέση του θα 'παιρνε μια μεγάλη ουλή. Όλα αυτά έγιναν σε 10 μέρες απο τότε που εντοπίστηκε το πρόβλημα. Μέσα σε μια βδομάδα έπρεπε να συνηθίσω στην ιδέα ότι βγαίνοντας απο την κλινική το σώμα μου δεν θα είναι πια το ίδιο. Πήρα βαθιά ανάσα και είπα "ας γίνει ότι είναι να γίνει". Αποφάσισα ότι θα ζήσω σε ένα σώμα που απλά θα μοιάζει με το παλιό μου και κάποια στιγμή θα γίνει και η αποκατάσταση. Την Τρίτη 18/12 έχω ραντεβού για την πρώτη χημειοθεραπεία. Δεν ξέρω ακόμη πόσες θα κάνω. Άκουσα επίσης πολλά για τις παρενέργειες που φέρνει αυτή η θεραπεία. Σφίγγω τα δόντια και χωρίς να αισθάνομαι φόβο ή πόνο, χωρίς καθόλου αισθήματα, ούτε θετικά ούτε αρνητικά, τελείως flat όπως και το ένα μου στήθος, περιμένω την Τρίτη. Μακάρι να μην ερχόταν η μέρα, αλλά τελικά η μάχη με τον χρόνο είναι η μόνη που δεν κερδίζεται."
Έτσι ακριβώς ξεκίνησε το Sweet December όπου κατέγραψα ολόκληρη την περιπέτεια υγείας μου και συνεχίζω. Δύσκολες μέρες, δύσκολες νύχτες και εσείς εδώ, μαζί μου, να δίνετε το παρόν αφήνοντας σχόλια τις περισσότερες φορές στις αναρτήσεις μου! Γράφοντας πάντα με ειλικρίνεια έκανα μια κατάθεση ψυχής, που όπως έγραψα τις προάλλες ήταν ριψοκίνδυνη για το κοινό που γνωρίζει ποιά κρύβεται πίσω απο το SD...
Σήμερα έχει γενέθλια το Sweet December και την Παρασκευή έχω εγώ! Είναι απίστευτο το πώς περνάει ο καιρός, οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια. Είναι επίσης απίστευτο πως το μυαλό μπαίνει σε άλλη τροχιά, πως αλλάζει ακόμη και ο τρόπος γραφής.
Τι έγινε από τότε μέχρι σήμερα; Δυο λέξεις : «πάρα πολλά». Πως είμαι σήμερα; Είμαι σαφώς καλύτερα.
Τότε μιλούσα για μαστεκτομή, τώρα μιλάω για αποκατάσταση. Τότε παιδευόμουν με τις θεραπείες και τώρα ηρέμησα.
Τότε…τότε δεν ήξερα, τότε φοβόμουν, τώρα ξέρω…Τώρα πηγαίνω στο γυμναστήριο και τρέχω 20km τη βδομάδα, τότε το χέρι μου πονούσε. Ήμουν ένα τρομαγμένο παιδί που η ζωή του τα έφερε ανάποδα και δεν ήξερα από πού να πιαστώ μα ούτε και πώς να συνεχίσω να ζω. Τώρα βλέπω πως η κατάσταση δεν είναι τόσο τραγική γιατί αξιολογείς άλλα πράγματα!
Αν δεν μπορώ να κάνω κάτι περισσότερο από εδώ που είμαι, στο σπίτι μου και στην οθόνη του υπολογιστή μου, μπορώ τουλάχιστον να σας πω, πως ο χρόνος είναι γιατρός και είμαι η ζωντανή απόδειξη! Πως ναι, τα πράγματα κάποια στιγμή αν δεν διορθώνονται ακριβώς, πηγαίνουν σίγουρα καλύτερα! Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι όσοι και όσες ταλαιπωρήστε τώρα, θα ζήσετε στο μέλλον καλύτερες στιγμές. Όταν τα μαλλάκια σας θα βγούν, όταν τα πριξήματα θα φύγουν, τα νύχια θα ξαναφυτρώσουν και θα χωρέσετε στα παλιά σας ρουχαλάκια θα δείτε πως όλα περνούν.
Θέλει βέβαια θάρρος. γενναιότητα και τόλμη. Τόλμη προς την ίδια τη ζωή. Αποφασιστικότητα ότι θα νικήσεις!Και αγάπη μα και πίστη στον εαυτό σου! Στη μάχη θα ριχτείς θες δεν θες και θα ελπίζεις σε καλύτερες ημέρες. Ο εχθρός πάντα θα παραφυλά για να σου ρίξει το ηθικό αλλά εσύ, εκεί, πρέπει να πεισμώσεις και να πεις πως θα ριζώσεις εδώ. Θα παλέψεις όσο καλύτερα μπορείς. Ναι, είναι δύσκολα, θα παλέψεις με τον εαυτό σου αλλά και με τους άλλους, θα σπάσουν τα νεύρα σου, θα φτάσεις στα όριά σου, θα πιάσεις πάτο, θα νιώσεις ότι κανείς δεν καταλαβαίνει τι περνάς, η γεύση στο στόμα σου θα είναι πικρή, τα φάρμακα πολλά, οι παρενέργειες αρκετές, το σώμα θα αλλάζει συνεχώς, στο κεφάλι σου θα γυρίζουν αμέτρητες σκέψεις και πολλά "γιατί", θα απογοητευτείς, θα πληγωθείς απ’τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους γιατί θα ζητήσεις και μπορεί να μην πάρεις, θα νιώσεις πως δεν είναι ο Καρκίνος που σε ρίχνει αλλά και οι ίδιοι οι άνθρωποι που σε καταρακώνουν, θα θυμώσεις, θα αγαπήσεις όμως και θα νιώσεις εξάρτηση απο κάποιους, θα χάσεις ανθρώπους ενώ θα εδραιώσεις άλλους....και....κάποια στιγμή, εκεί που δεν το περιμένεις, όταν θα έχουν τελειώσει οι θεραπείες, κάποια στιγμή θα νιώσεις ότι αφήνεις τον πάτο και παίρνεις το δρόμο για την επιφάνεια της θάλασσας. Ανεβαίνοντας και ανοίγοντας τα μάτια, αψηφώντας την αλμύρα, θα δεις τις πρώτες ηλιακτίδες. Αυτές είναι που θα σε κάνουν να χτυπήσεις πιο γρήγορα τα πόδια σου, να κουνήσεις και τα χέρια και να βγεις στην επιφάνεια, να κοιτάξεις κατάματα τον ήλιο και να χαρείς ολόκληρο το τοπίο.
Δεν έχω να προσθέσω κάτι παραπάνω! Στη ζωή μου έχω κατακτήσει πολλες κορυφές, και πριν την αρρώστια, το Sweet December έχει όμως μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου, είναι το κρυφό μου καμάρι! Είναι μια απόδειξη πως η νέα γενιά έχει κάτι να πει, πως το ιντερνετ μας φέρνει πιο κοντά και μπορεί να απαλύνει τον πόνο μας. Ήταν μια ιδέα ολότελα δική μου, μια ιδεά που υλοποιήθηκε και άγγιξε πολλές καρδιές, μια ιδέα και ένα όνομα που έδωσε κουράγιο σε πολύ κόσμο και έκανε την Ελλάδα μια γειτονιά και τον κόσμο μια παρέα. Και να θυμάστε πως όσο σας βοήθησα εγώ(απο ότι λέτε), άλλο τόσο με βοηθήσατε και εσείς. Άλλωστε αυτή ήταν η ιδεα: να γράφω, να γράφω, να γράφω για να εξωτερικεύω τα συναισθήματα και τους προβληματισμούς που με πνίγανε!
Θέλω να ξέρετε ότι ο κάθε ένας απο εσάς που άφησε σχόλιο έχει μια ξεχωριστή θέση σε τούτη την παρέα. Δεν είμαστε οι "καρκινοπαθείς", είμαστε άνθρωποι με οντότητα, άποψη και προσωπικότητα. Είμαστε όλοι μαζί, και ο καθένας ξεχωριστά ,νικητές στη μαχη του καρκίνου. Νικητές που στο πλευρό μας στάθηκαν και άτομα χωρίς κανένα πρόβλημα υγείας, απλά και μόνο γιατί τους άγγιξε το δικό μας! Πολλά "ευχαριστώ" και σε αυτούς! Βοηθάει πάντα η άποψη κάποιου που δεν βρίσκεται στη δίνη του προβλήματος! Όλοι μαζί, γίνατε οι συνοδοιπόροι μου, που πάντα με "ωθείτε" στο να γράφω, να γράφω και να μην τα παρατήσω!
Οι δρόμοι γίνονται πιο καθαροί και οι άνθρωποι πιο δυνατοί θαρρώ!
Που πάνε όλοι οι άνθρωποι που τρέχουν μέσα στη βροχή; πάνε κάπου να κρυφτούν, να γλιτώσουν από τις στάλες...
Που πάνε οι άνθρωποι όταν τα μάτια σου θολώνουν; Ρίχνουν το βλέμμα τους αλλού, γιατί δεν μπορούν την υγρασία. Βρισκουν και εκείνοι με τον καιρό κάπου αλλού,ζεστά να φωλιάσουν.
αφιερωμένο σε όσες καρδιές ψάχνουν για απαντήσεις...δεν θα τις βρούν ποτέ γιατί η σωστή απάντηση μονίμως κρύβεται...εξάλλου "δε φταίμε εμείς" και ίσως να μην υπάρχει και σωστή απάντηση...who knows?
Πέρασε λοιπόν έτσι επίσημα και η χθεσινή επέτειος. Δεν μπορώ να κρύψω ότι χθες το απόγευμα με έπιασε κάτι, κάτι σαν μοναξιά, κάτι σαν ένας λυγμός που έγινε δάκρυ. Αλλά νομίζω είναι η μοναξιά του κάθε σχοινοβάτη (όπως εμείς). Είναι η μοναξιά μιας επετείου που σημαίνει πολλά για εμάς, αλλά που τελικά δεν θα μάθουμε ποτέ (γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μιλάνε) τι σημαίνει για τους άλλους! Χθες πήγα στη δουλειά, και μπορεί να έγραψα την ημερομηνία 3/12/2009 κάπου 10 φορές. Έπαιξα μια χαρά τον ρόλο μου, κανείς εκεί δεν γνωρίζει για τον αγώνα που έδωσα κάποια χρόνια πριν. Ήθελα να βγω έξω, έστω για μια βόλτα με το αυτοκίνητο αλλά δεν έκατσε. Φυσικά μάλλον δεν έχουν τόση σημασία οι ημερομηνίες, βόλτα πήγα σήμερα, αλλά μερικές φορές το μυαλό κολλάει, και θέλει να βγει εκτός, να κάνει κάτι για να ξεχαστεί, να δει έναν άνθρωπο και να ανακουφιστεί. Πήγα τελικά στο γυμναστήριο χθες και χάρηκα απο μόνη μου τελικά για τον εαυτό μου γιατί πια είμαι σαφώς καλύτερα, και μια χαρά fit.
Anyway, -που λέω που και που-. Σήμερα ήταν μια άλλη μέρα. O καιρός καλός και πήγαμε με τη «Σ» μια βόλτα με το αυτοκίνητο, φάγαμε σπίτι της και πήγαμε στην αγορά ,και μετά για μια μπύρα. Μπορώ να πω πως είμαι ευγνώμων για τα όσα ζω σήμερα και πως καταφέρνω κατά 70% να διώχνω τις άσχημες-πεσιμιστικές σκέψεις.Κάποιες φορές είναι πιο εύκολο από άλλες, το μόνο σίγουρο. Χθες, δεν ξέρω γιατί, αλλά φρόντισα να μιλήσω με όλες τις φίλες μου έστω και απο τηλεφώνου, η κάθε μια, όλο και κάποιο λιθαράκι έβαλε σε όσα πέρασα στο παρελθόν αλλά και πιο πρόσφατα! Καλό βράδυ!
Πάντα θυμόμουν τη σημερινή μέρα ως μέρα γενεθλίων μιας φίλης, και μέρα γενεθλίων της Τζουλιάν Μουρ. Πλέον όμως η σημερινή μέρα θυμίζει πολλά παραπάνω για μένα. Ένα μεγάλο πανικό προ χειρουργείου, και έναν ακόμη μεγαλύτερο after. Ναι, σαν σήμερα ήταν εκείνη η δεξιά μαστεκτομή που έγινε και η αφορμή γι’αυτό εδώ το blog. Πέρασα από πάρα πολλές φάσεις από τον Δεκέμβρη του 2007 ως σήμερα, μπορώ όμως μετά από τόσο καιρό να είμαι εδώ και καλά. Καλά σωματικά, με την υγεία μου αλλά και καλά ψυχολογικά, κάτι για το οποίο πάλεψα μάλλον περισσότερο. Το τελευταίο είναι ένα θαύμα, δεν ξέρω πως έγινε…έχω βάσιμες υποψίες πως το απέκτησα ξαναμπαίνοντας στη ζωή γενικά, ξανα ανοίγοντας την πόρτα στους ανθρώπους. Χθες βγήκαμε με τη «Σ» και παρέα. Ήταν επετειακό το βράδυ για μένα, εμείς τα δυο ανέμελα τότε κορίτσια, χθες πιο ώριμες, η καθεμιά για τους λόγους της… Η ζωή, σε τραβάει γενικώς από το μανίκι. Εμείς που «καήκαμε», και κάποιοι οικείοι μας θα θυμόμαστε τέτοιες μέρες για χρόνια, σύντομα όμως ευχομαι, χωρίς πολύ πόνο! Χθές, μέσα στο ημίφως του μαγαζιού, και υπο τους ήχους της φωνής της τραγουδίστριας μπροστά μου, ένοιωσα ότι θεραπεύτηκα. Ένοιωσα πως καιρό τώρα πατούσα στα πόδια μου, μόνο που δεν το έβλεπα, και ίσως και να το φοβόμουνα γιατί είχα συνηθίσει σε μια άλλη κατάσταση. Όταν όμως παίρνεις την κατάσταση στα χέρια σου και ορίζεις εσύ (όσο μπορείς) την ψυχολογία σου τότε αλλάζει … Οι κύκλοι των θεραπειών κλείσανε, η αποκατάσταση προχωρά, και ίσως πρέπει και εγώ να κλείσω σιγά σιγά τις πολλές παρτίδες με το παρελθόν. Να θυμάμαι, αλλά να μην θλίβομαι…Ότι πέρασε με έκανε πιο δυνατή. Θυμώνω βέβαια αρκετές φορές γιατί όλη αυτή η περιπέτεια ήταν ψυχοφθόρα, θυμώνω γιατί με ανάγκασε να ωριμάσω πριν την ώρα μου! Αλλά δεν μπορώ να αλλάξω τιποτα από όλα αυτά. Τίποτα μα τίποτα. Τέτοια μέρα και ώρα το 2007 η κατάσταση ήταν «τελειωμένη» και το «πόρισμα» είχε βγει και εγώ; Εγώ έπρεπε να βρω τον τρόπο να συνεχίσω. Σήμερα μπορεί η δεξιά μου πλευρά να έχει φουσκώσει αλλά γιατί νοιώθω ένα κενό; Γιατί νοιώθω φλατ;
Σας αφήνω ένα περσινό ουράνιο τόξο! Μακάρι να γεμίσει τις καρδιές σας με ελπίδα και αισιοδοξία!
Δεν ξέρω αν μεγαλώνω, δεν ξέρω αν επηρεάζομαι από το περιβάλλον μου, αλλα τελικά οδεύω προς το να γίνομαι όλο και λιγότερο συναισθηματική! ίσως και να μη με συμφέρει…οι πολλές αναμνήσεις τελικά που οδηγούν; Όλοι τριγύρω περνάνε διάφορες φάσεις, γιατί εμείς να κολλήσουμε στην αρρώστια; Ο χειρούργος μου, μου είπε πως καλό είναι εγώ και οι όμοιές μου να φύγουμε από τη μιζέρια και τον «σεβντά» (όπως χαρακτηριστικά είπε). Και ξέρω, πολλές από εσάς θα πείτε, «ναι εύκολο είναι να το λέει αυτός, αλλά γίνεται;». νομίζω πως η συμβουλή του ήταν χρυσή. Μα δεν βγαίνει και κάτι από τη μιζέρια…το μόνο σίγουρο. Η αισιοδοξία από την άλλη ίσως μας χαρίσει μια άλλη ποιότητα ζωής. Γιατί όχι λοιπόν, όσα χρόνια μας αναλογούν ας τα δούμε με χαρά και με πολλά πολλά χρώματα. Αν τελικά δεν πιστέψουμε εμείς στον εαυτό μας, ποιος θα πιστέψει;;;;
Φέτος η αποψινή περίοδος με βρίσκει σαφώς καλύτερα ψυχολογικά. Ξέρετε, δεν με χωρίζουν παρα μόνο 2 χρόνια από εκείνο το χειρουργείο της μαστεκτομής, ωστόσο νομίζω πως έχω καταφέρει να ξεπεράσω πολλά. Ναι, ήμουν χαμένη πέρσι τέτοιο καιρό, τα νεύρα ήταν πάρα πολλά, η απογοήτευσή μου με τη «Ν» μεγάλη, η απόσταση με τη «Σ» πολλά χλμ. Η δουλειά, το νέο ξεκίνημα, η άλλη-νέα πόλη, οι καινούριες ισορροπίες με τους γονείς, η προοπτική της αποκατάστασης και της καινούριας μαστεκτομής, αυτά και άλλα πολλά με πνίγανε. Είχα φτάσει στο σημείο που δεν ήξερα πώς να προχωρήσω τη ζωή μου! Έβλεπα παντού αδιέξοδα, το ένα μετά το άλλο να με πλησιάζουν απειλητικά. Ο χρόνος όμως είναι γιατρός, ιδίως όταν μετρά υπέρ μας και όταν τα σημάδια της αρρώστιας ένα-ένα σβήνουν. Όχι, δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Πάντα θα θυμάμαι ότι σαν σήμερα, το 2007 ήταν το τελευταίο βράδυ που έπεσα να κοιμηθώ με τη «Σ» και είχα μια άλλη μορφή. Το επόμενο βράδυ έλειπε ο δεξιός μαστός μου και από τότε δεν θα είχα ποτέ το σώμα στο οποίο είχα ζήσει 27 χρόνια. Αλλά, μετά από τις τόσες μπόρες σήμερα, υγιής και εδώ, έχω να σας πω ότι το σώμα δεν είναι αυτό που μετρά, σημασία έχει η ψυχή.
Το σώμα αλλάζει από τη μια μέρα στην άλλη, η ψυχή όμως είναι αυτή που κάνει τη διαφορά, και για όλες εμάς, το λέει η ψυχούλα μας. Και θα το λέει και θα το φωνάζει δυνατά και θα φαίνεται και στα μάτια μας, ότι ναι, ναι, ναι θα είμαστε εδώ για πολύ ακόμα!
Καλό μας μήνα!!! Εδώ δεν έχετε παράπονο, δεν χάνουμε καμία μα καμία ευκαιρία για ευχές!!!
ΔΕΚΕΜΒΡΗΣ! Γλυκός; Πικρός; Ευχάριστος; Δυσάρεστος; Κρύος ή Ζεστός, η μοίρα τα έφερε έτσι στη ζωή μου που ο μήνας αυτός, και μήνας γενεθλίων μου είναι, και μήνας αρκετών «επετείων» και αναμνήσεων αλλά και μέρος του ονόματος αυτού του blog. Το όνομα Sweet December, «έπαιξε» με την όλη περιπέτεια της υγείας μου ---ιδίως αυτό το Sweet--- και προσπάθησε (και μάλλον τα κατάφερε) να εξευμενίσει τον «κακό» εκείνο Δεκέμβρη….Αλλά όπως είπε και η «Σ» προχθές αναφερόμενη σε κάτι προσκλητήρια γάμου «δεν υπάρχει παρθενογέννηση» και έτσι δεν είναι κακό να πούμε ότι το Sweet December, μου ρθε σαν όνομα από το «Sweet November» καθότι είμαι κλασική σινεφίλ…(Κιάνου Ριβς και Σαρλίζ Θερόν, η τελευταία είναι άρρωστη…)! Στην αρχή δεν το ήξερε κανείς φίλος-συγγενής ή γνωστός, είχα παρέα μόνο όσους με έβρισκαν τυχαία…και δεν ήταν και λίγοι. Κάποια στιγμή όμως (δε θυμάμαι μετά από πόσους μήνες) άρχισα να το δίνω και σε γνωστούς και φίλους, και πλέον και η μάνα μου ξέρει ότι είμαι η Sweet December, δε διαβάζει όμως (ελπίζω). Βέβαια, το να σε διαβάζουν άτομα που σε ξέρουν ενέχει πάντα κινδύνους…κάτι μπορεί να περιγράψεις, κάτι να εκφράσεις, άλλο να εννοείς και να παρερμηνευτούν πολλά γιατί πάνω από όλα, στο Sweet December ότι γράφεται, δυστυχώς, πηγάζει κατά πολύ από την ψυχολογία του «συγγραφέα» τη συγκεκριμένη στιγμή και αυτό μπορεί να είναι πολύ puzzling για τα άτομα που εμπλέκονται στα διάφορα ποστς πολλές φορές. Και φυσικά η ψυχολογία κάνει κύκλους, και το τι θα γράψω μια νύχτα μόνη μου στην ησυχία του σπιτιού είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που θα αισθάνομαι και θα γράψω το επόμενο πρωί…!
Κάπως έτσι, πότε με γλύκα, πότε με πίκρα αλλά πάντα με βαθειά αγάπη προς όλα τα άτομα που με στήριξαν και είναι ακόμη εδώ δίπλα μου και θέλουν να λέγονται φίλοι μου, ή συγγενείς από καρδιάς, φτάσαμε ως εδώ. Και αν κάτι βγήκε τελικά από αυτό το ταξίδι και την ταλαιπωρία της αρρώστιας, είναι σίγουρα μια-δυο σχέσεις που δυνάμωσαν από τις πολλές φουρτούνες και τις θεωρώ πλέον σχέσεις ζωής (τουλάχιστον έτσι πιστεύω εγώ και ελπίζω να είναι το ίδιο και για την απέναντι πλευρά), πολλές γνωριμίες από αυτήν εδώ την οθόνη με όλους εσάς, σχέσεις φιλίας με ορισμένους από το ιατρικό μου team, και ναι, αυτό εδώ το blog. Μια «σελιδούλα» που ξεκίνησε δειλά δειλά και που κάπως, κάπου μίλησε στις καρδιές σας!
Πρώτη Δεκέμβρη σήμερα! Στις 3/12/2009 έχω την «επέτειο» της μαστεκτομής μου. Αν σκεφτώ από τότε μέχρι σήμερα τι έχω κάνει, τι έχω δει, που έχω πάει, τι έχω αποκτήσει, να είστε βέβαιοι πως η λίστα θα είναι μεγάλη. Έτσι είναι η ζωή, εκεί που νομίζεις πως δεν έχεις κάνει τίποτα, όταν τα βάζεις κάτω και τα μετράς, βγαίνουν ένα σωρό πράγματα που δεν αργούν να σε κάνουν να αισθανθείς γεμάτος και περήφανος για τον εαυτό σου! Γιατί τα περισσότερα πράγματα κάθε μέρα τα θεωρούμε δεδομένα…και βαρετά…και κουραστικά, όταν όμως συγκρίνουμε τη ζωή με τον θάνατο, θα δούμε πως ο θάνατος, σαν μια κατάσταση πολύ τελειωτική είναι η παύση και είναι το τίποτα. Αντίθετα με τη ζωή, μπορεί να μην πάμε όλοι στο «πολύ» αντί για το «τίποτα», αλλά πάμε στο «κάτι», και αυτό το κάτι αξίζει. Όταν σκέφτομαι καμιά φορά πως η ζωή μου θα μπορούσε να είχε σταματήσει το 2007, και να ήμουν για πολλούς ανθρώπους μια ανάμνηση ή μια φωτογραφία σε κάποιο δωμάτιο, τότε παίρνω μια βαθειά ανάσα και κοιτάζοντας τον ουρανό λέω στον εαυτό μου πως θα έχανα πολλά. Δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλά μάλλον είναι αυτό που λένε «η ζωή είναι ωραία»….!
