Καινούρια αρχή!

Κυριακή και σήμερα...Η Κυριακή έχει μια μικρή μελαγχολία, ιδίως όταν πρόκειται για συννεφιασμένες Κυριακές. Σήμερα όμως αν και ο ήλιος τρεμοέπαιζε πίσω από τα σύννεφα, εγώ άλλαξα τη διάθεση της ημέρας, πήρα το ποδήλατό μου και μια μεγάλη παρέα και πήγαμε βόλτα με τους δυο μας τροχούς 40χλμ για αρκετές ώρες. Ήπια καφέ κάτω από τα πλατάνια μέσα στη φύση. Χάζευα το τοπίο, μια διαφορετική Κυριακή. «Ωραία» σκέφτηκα, υγιής και δυνατή για να κάνω 20 χλμ δίχως σταμάτημα. Ο δε καφές της ξεκούρασης έχει μια άλλη γλύκα, γίνεται πιο ωραίος από την κούραση .

Οι Κυριακές της ζωής μου τα τελευταία χρόνια είναι σίγουρα διαφορετικές μετά το 2007, καλώς ή κακώς αυτή η χρονολογία θα είναι για πάντα, για μένα σημείο αναφοράς. Αλλάξανε τα πρόσωπα με τα οποία μοιράζομαι το Σ/Κ, τη βόλτα της Κυριακής, αλλάξανε οι γύρω μου άνθρωποι, το Σαββατοκύριακο, οι μέρες κλισέ που περνάς με την παρέα τώρα έχουν άλλο άρωμα, άλλων  ανθρώπων. Διαφορετικές οι Κυριακές, όπως διαφορετικά άρχισαν να είναι και εκείνα, τα γύρω κατα τα άλλα οικεία μου πρόσωπα που συναντώ τις καθημερινές. Τους κοιτώ και σκέφτομαι «τόσο έχω αλλάξει και εγώ;». Μπορεί, αν και εγώ, για μια ακόμη φορά θεωρώ πως δεν έχω αλλάξει σχεδόν καθόλου. Ίσως γιατί περνώντας τα χρόνια, άρχισα μάλλον να πιστεύω πως πιο πολύ σε αλλάζει μια αλλαγή στην «προσωπική σου ζωή» παρά μια αρρώστια. Εξάλλου πιστεύω στο ρητό που λέει πως «είμαστε οι άνθρωποι που γνωρίζουμε». Γινόμαστε λοιπόν, με βάση αυτό, οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε, αποκτούμε κάποιες κοινές συνήθειες, ανταλλάσουμε ατάκες, υιοθετούμε σταδιακά την ίδια άποψη για τη ζωή. Αυτό το βλέπω να συμβαίνει συχνά. Εγώ δεν έχω όμως αλλάξει «προσωπική» κατάσταση και θα έλεγα για εμένα πως εξακολουθώ και υποστηρίζω τα ίδια πράγματα, κάνω την ίδια ζωή που πρέσβευα και στο παρελθόν. Δεν υπάρχει συνταγή, δεν υπάρχει καλό και κακό. Εγώ ακόμα κυνηγάω τα όνειρά μου και πρόσφατα, την Παρασκευή, το χέρι μου άγγιξε ένα από αυτά!

Από βδομάδα θα είμαι ξανά φοιτήτρια, πραγματοποιώντας μια μεγάλη μου επιθυμία, να φοιτήσω σε σχολή Κινηματογράφου! Δεν ξέρω τι θα βγει από εκεί, μπορεί πολλά, μπορεί και τίποτα. Δεν ξέρω τι ψάχνω στη ζωή, όμως η ίδια η ζωή μου έδειξε πως ποτέ δεν είναι αργά για να πραγματοποιήσεις όνειρα. Πως αν και είμαι πια 32 ετών, μπορώ να έχω όνειρα και φιλοδοξίες, τίποτα δεν χάθηκε εξαιτίας εκείνης της «χαζής, καρκινικής παρένθεσης». Μπορώ ακόμη και τολμώ, μπορώ ακόμη να γευτώ «το κάτι άλλο» να ανοίξω καινούρια φτερά προς κάπου αλλού. Προς νέους ανθρώπους, με μεράκι για το σινεμά, προς νέα, 20χρονα παιδιά με τα οποία θα συνεργαστούμε, προς νέες εικόνες και ερεθίσματα, προς γέμισμα και αγαλλίαση ψυχής και καρδιάς, και τόσα άλλα. Ξεκινώ το όλο εγχείρημά μου με χαμόγελο και αισιοδοξία, αλλά ακόμη και αν κάποια στιγμή κουραστώ και εγκαταλείψω, γιατί πολύ απλά θα δουλεύω παράλληλα, εγώ θα ξέρω, όπως σε όλες τις μάχες της ζωής μου πως ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ. Πως έδωσα μια ευκαιρία στον εαυτό μου να κάνει κάτι που λαχταρά από μικρό παιδί! Δίχως να σκεφτώ την ηλικία μου, δίχως να με απασχολήσει τίποτα για τη συγκεκριμένη μου επιλογή. Και αυτή η αίσθηση είναι μοναδική, αυτή η ευκαιρία κρύβει μέσα της όλα τα δώρα μιας παιδικής ηλικίας, κρύβει πόθους μιας παρατεταμένης εφηβείας και φιλοδοξίες ζωής.  Ότι και αν γίνει, θα ξέρω επίσης, πως έζησα μια μέρα (την ημέρα των αποτελεσμάτων) διαφορετική από όλες τις άλλες, μια μέρα όπου ένιωσα πως «το ταξίδι συνεχίζεται» πως η ζωή, όσες παύσεις-παρενθέσεις και αν κάνει πάντα σου δείχνει τον δρόμο. 

Μάθημα ζωής λοιπόν, λίγο πριν τα έδρανα ;-)  σας φιλώ!

Η φωτογραφία είναι προς το δρόμο για τη δουλειά, 8 παρά το πρωί!Μια αυγή...μια νέα αρχή!

ΚΕ.Π.Α μάθε για το ποσοστό αναπηρίας σου

 Οι καρκινοπαθείς δικαιούνται κάποιο ποσοστό αναπηρίας. 

το 67% ποσοστό αναπηρίας που είχα εγώ για 5 χρόνια μου παρείχε πάσο μετακίνησης(μισό), μείωση-έκπτωση στην εφορία, κοινωνικό τουρισμό κάθε χρόνο, κάρτα εισόδου ελευθέρας σε μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους, διευκολύνσεις στην εργασία μου!

στο παρακάτω Link 

 http://www.disabled.gr/lib/?p=41201

θα βρείτε όλες τις σχετικές πληροφορίες για να καταθέσετε τα χαρτιά σας προκειμένου να εξεταστεί η περίπτωσή σας και να σας χορηγηθεί το ποσοστό αναπηρίας που σας αντιστοιχεί.

Φέτος βέβαια τα πράγματα είναι "πιο σφυχτά" λόγω των πολλών παρανομιών που είχαν παρατηρηθεί παλαιότερα. Φέτος μου χορήγησαν ποσοστό αναπηρίας μόλις 35%

Είναι κάποια φίλη που να είδε την ίδια διαφορά-μείωση στο ποσοστό αναπηρίας της; Η αλήθεια είναι πως με το 35% δεν έχεις τίποτα απο τα παραπάνω διακιώματα.

Κυριακή όπως πάντα

Κυριακή όπως πάντα. Εδώ έχει ήλιο σήμερα. Είναι όμορφα ακόμη και που περνάω το πρωινό στο σπίτι. Τις Κυριακές εδώ και χρόνια έχει γίνει συνήθεια, καφές στο σπίτι και σερφάρισμα. Ωραίο χουζούρι. 

Η ζωή προχωρά, πότε γρήγορα, πότε πιο αργά. Πάντα όμως προχωρά προς τα μπρος, πάντα όμως! Το προηγούμενο Σ/Κ βρέθηκα σε άλλη πόλη με φίλους μου από το νησί. Τι όμορφα!!! Ωραία εκδρομούλα! Είμαι τυχερή και δεν το ξέρω σκέφτηκα, υπάρχουν κάποιες μέρες μέσα στο μήνα, ή έστω στο χρόνο που περνάω πάρα πολύ καλά. Που ξεχνάω τα πάντα, που γίνομαι παιδί, που ξεπερνώ τον εαυτό μου! Που μηδενίζω το κοντέρ προς όλα! Μέρες που νιώθω πως μπορώ να τρέξω 5 χλμ, πως μπορώ να κολυμπήσω ως τη σημαδούρα, πολύ απλά γιατί είμαι χαρούμενη! Η χαρά και οι στιγμές ευτυχίας νικούν κάθε σωματικό πόνο! Νικούν κάθε «δεν μπορώ» γιατί απλά είσαι χαρούμενος! Όταν επέστρεψα απο την εκδρομή μου και είπα στην ξαδέρφη μου «ξενέρωσα που γύρισα» μου είπε «πέρασες όμως καλά, εγώ έχω χρόνια να περάσω καλά». Και εκεί ήταν που συνειδητοποίησα το πόσο τυχερή είμαι. Δίχως να έχω κάτι τρανταχτά καλό στη ζωή μου και έχοντας αυτό το άσχημο background στις πλάτες μου, παρόλα αυτά, περνάω καλά. Ε, αυτό δεν είναι ευτυχία; Είναι, σας το λέω εγώ!!! Το να σε αγαπάνε τόσοι άνθρωποι και να θέλουν να περνάς καλά δεν είναι ευτυχία; Ναι είναι! Να σου κάνουν κομπλιμάν και να περιμένουν ανυπόμονα να σε δουν και να διασκεδάσουν μαζί σου, δεν είναι ευτυχία; Ναι, είναι! Το χαμόγελο δεν θέλει πολύ για να βγει στα χείλη, αρκεί να το αφήσεις, να αφεθείς και εσύ στη στιγμή, σε κάτι μικρό σε οτιδήποτε. Αρκεί να δεχτείς πως δεν περιμένεις κάτι τρανταχτό για να είσαι καλά με το μέσα σου, αρκεί να πεις πως ναι, ακόμη και με τα μικρά, με μια καλή κουβέντα, με ένα χαμόγελο είσαι χαρούμενος! Γιατί δυστυχισμένος είναι αυτός που περιμένει τα πολλά...99% δεν θα έρθουν, να το ξέρεις!

φιλιά, βγείτε μια βόλτα, περπατήστε σε άδειες πόλεις, πάτε στην εξοχή αν μπορείτε! ο αέρας εκεί έξω θα σας φέρει νέες μελωδίες στο αφτί, ο ήλιος θα μιλήσει μέσα σας! αφεθείτε στο σουλάτσο της Κυριακής!

Y.Γ φωτογραφία που έβγαλα το Σ/Κ που μας πέρασε...βόλτα με μια ρετρό διάθεση ;-) καλύτερα δεν γίνεται! (Υ.Γ το αμάξι δεν είναι δικό μου...)

Σάββατο πρωί

Βρέχει και είμαι έξω σε ένα καφέ της πόλης μου. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου. Για μια ακόμη φορά σκέφτομαι «γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι και οι ζωές τους τόσο;». Τι είναι αυτό το «μαγικό» στην αλλαγή που παρασέρνει τους περισσότερους; Γιατί η αλλαγή είναι μείζον θέμα και τα ίδια είναι απλά ανιαρά; Δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα αυτά. Μετά από τόσα χρόνια σκέψης εκεί κατέληξα. 

Ξέρω πως όσοι με παρακολουθείτε καιρό τωρα θα λέτε πολλές φορές από μέσα σας «αυτή ακόμη παλεύει με τα ίδια θέματα, με το παρελθόν, με τις παρέες, τις φιλίες, τις οικογενειακές και γενικότερα όλες τις σχέσεις.Παλεύει για να βρει που ανήκει, αν ανήκει κάπου». Ναι είναι αλήθεια τα παραπάνω, με μικρές βέβαια διαφοροποιήσεις στη συχνότητα και στην ένταση. Κάποιοι από εσάς έχω βάσιμες υποψίες πως βλέπετε τους προβληματισμούς μου παιδικούς και ανώριμους αλλά αν έγραφα για άλλα θέματα θα ήταν σίγουρα ψέματα τα όσα θα διαβάζατε, θα κάλυπτα το γεγονός πως ακόμη ασχολούμαι με όλα όσα  σας γράφω. Φυσικά βέβαια και η κρίση είναι στο μυαλό μου, και τα προβλήματα που βλέπω να έχουν καθημερινά οι άνθρωποι στις ζωές τους, και οι ζωές που φεύγουν με απασχολούν και ο θάνατος και οι άρρωστοι που δεν βρίσκουν φάρμακα με νοιάζουν και λυπάμαι για τον συχνό "στρουθοκαμηλισμό" μου ΑΛΛΑ είναι η άμυνά μου για να έχω μια καλή ψυχολογική κατάσταση, διότι το αγχος και η στεναχώρια είναι απο τους μεγαλύτερους συμμαχους του Καρκίνου και εμείς όλοι απλά δεν θέλουμε να ξαναπεράσουμε κάτι παρόμοιο με αυτό που γευτήκαμε και μας στιγμάτισε για μια ζωή. Έτσι λοιπόν κατα καιρούς καταπιάνομαι με πράγματα σε "τοπικό" επίπεδο, γύρω δλδ απο τον μικρόκοσμό μου.
Αν ο καρκίνος μου άφησε ένα "κουσούρι" αυτό δεν είναι η φοβία μήπως ξανααρρωστήσω γιατί αυτό το απωθώ τελειως σαν σκέψη. Το κουσούρι το μεγάλο είναι ότι δεν μπορώ να ξεκολλήσω απο το παρελθόν με τίποτα. Το μυαλό μου κάνει κύκλους και αναπόφευκτες συγκρίσεις με το "τότε" και το "τώρα". Το ενδιάμεσο (2007 ως 2012) δεν ξέρω που πήγε ή πάει, αν και έκανα αρκετά πράγματα κατα τη διάρκεια των θεραπειών και μετά απο αυτές. Κι όμως, το μυαλό μου κολλάει εκεί...στους τελευταίους ανέμελους μήνες του 2007. Στις καλές στιγμές, στα πρόσωπα εκείνα. Στους ανθρώπους που γνώριζα τότε, όπως τους ήξερα τότε, στους δικούς μου ανθρώπους, στις μεταξύ μας εδραιωμένες καλές σχέσεις. Δεν μπορώ να αποδεχτώ το γεγονός πως για κάποιους ανθρώπους δεν σημαίνω αυτό που σήμαινα παλιά. Αυτό με πνίγει γιατί για εμένα σημαίνουν ακριβώς το ίδιο.  Εγώ δεν έχω αλάξει απέναντί τους, γιατί όμως άλλαξαν αυτοί;
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν όλα αυτά θα τα σκεφτόμουν έτσι κι αλλιώς (είτε αρρώσταινα ή όχι) αλλά σίγουρα επιβαρύνεται η κατάσταση με το σπάσιμο νεύρων τόσων ετών. Ίσως οι "σημαντικοί άλλοι" να είναι απλά ένα παραμύθι που πουλάμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, για να νιώθουμε εμείς σημαντικοί σε αυτόν τον κόσμο. Ίσως να υπάρχουν και πραγματικοί "σημαντικοί άλλοι". Ποιός μπορεί να μας πει; Κανείς. Γιατί κανείς δεν φιλτράρει την πραγματικότητα της ζωής του, οι περισσότεροι αρεσκόμαστε στο εφήμερο, στο καθημερινό, αρκεί να τσουλάει. Τι γίνεται όμως κάτω απο την επιφάνεια;
Και εγώ δεν βγάζω τον εαυτό μου απ'έξω, πολλές φορές "κουκουλώνω-καμουφλάρω" πολλά προβλήματα, είτε προσωπικά μου είτε σε σχέση με τους άλλους. Πείθομαι, συγχωρώ, προσπερνώ γιατί θέλω να πιστέψω στην καλοσύνη των ξένων που μια μέρα κάνεις δικούς σου ανθρώπους. Στο αυθεντικό τους ενδιαφέρον, στην αγάπη τους γι αυτό που είσαι. Κι εγώ κοινώς λοιπόν παραμυθιάζω τον εαυτό μου για πολλά, αλλά προσπαθώ να έχω και πολλές στιγμές ειλικρίνειας και αυτοκριτικής και εκεί είναι που ξυπνώ απο τον λύθαργο.  Αλλά το θέμα είναι πως δεν κρατάει για πολύ όλο αυτό.

Έτσι λοιπόν παραμένω νοσταλγός των στιγμών, των ετών που φύγανε, της ευκολίας που είχε η ζωή μου κάποτε, του πόσο εύκολα κυλούσε η ζωή μου μια φορά και εναν καιρό, του πόσο αυτονόητα ήταν με τους ανθρώπους τα πράγματα, γιατί η αγάπη και η αφοσίωση δεν άφηνε χαραμάδα για καμιά αμφιβολία και στεναχώρια. Δεν θέλω να δεχτώ το ότι όλα γύρισαν τούμπα. Το ότι έχασα πολύτιμο χρόνο στα νοσοκομεία, το ότι πάγωσε η ζωή μου και μετά τις θεραπείες, το ότι άλλαξε το σώμα μου, το ότι σκόρπισαν οι άνθρωποι. Το ότι όλοι νομίζουν πως είμαι καλά επειδή τελείωσα τις θεραπείες, ζυγήζω 55 κιλά και έχω μια μόνιμη δουλειά. Εγώ το μόνο που πραγματικά αποζητούσα και δεν μου το χάρισε μήτε η ζωή μήτε οι άνθρωποι ήταν να πιάσω τον χρόνο απο εκεί που είχε σταματήσει και να κάνω τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους, με εκείνους που μου προσέφεραν κάποτε την ατελείωτη σιγουριά, πως είμαστε παρέα, δίπλα σου και όλα θα πάνε καλά. Μου πέρασε απο το μυαλό η ιδέα πως όταν επέστρεφα πίσω στη ζωή, μετά απο την άσχημη αρρωστο-παρένθεση, αν όλοι μου συμπεριφέρονταν όπως πριν το χειρουργείο και έβρισκα τους ανθρώπους στην ίδια θέση δίπλα μου και όχι απέναντί μου, με τον ίδιο χρόνο και την ίδια καλή διάθεση να κάνουμε πράγματα, να βολτάρουμε, να πάμε εκδρομές, να γελάσουμε και να χαρούμε ανέμελα, τότε θα ένιωθα και πάλι καλά, θα ήταν σαν να μην είχα αρρωστήσει. Φυσικά αυτό δεν συνέβει, μακάρι να έτυχε σε εσάς αλλά το θεωρώ πολύ δύσκολο...Κι έτσι γυρνάς μια μέρα όταν όλα έχουν τελειώσει, κοιτάς τους ανθρώπους κατάματα, χαμογελάς και περιμένεις να δεις μέσα στα μάτια τους αυτό που έβλεπες πάντα...Απο μέσα σου λές "μα εγώ είμαι, ο ίδιος άνθρωπος και ας πέρασα τόσα, εσύ που πέρασες λιγότερα απο μένα, γιατί δεν είσαι ΕΣΥ όπως σε άφησα να σε βρω";

Φθινοπωρινή Σονάτα...

Ο Σεπτέμβρης τρέχει. Μαζί του κουβαλάει τον απόηχο των φετινών μας διακοπών. Από πλευράς μας καλούμαστε να τρέξουμε και εμείς στους ρυθμούς του σιγά σιγά και να μαζευόμαστε από τον ήλιο που δεν καίει πια. Οι νύχτες γίνανε πιο δροσερές και οι μέρες πιο μικρές. Κάπου κατά τις 20.00 θα νιώσεις πως είναι περασμένες 22.00, ένα ρολόι ή οι ειδήσεις θα σου θυμίσουν πως είναι ακόμη νωρίς, όμως έξω έρχεται χειμώνας και είναι καιρός αλλιώς να ντυθείς. Οι άνθρωποι είναι λίγο πιο σκυμμένοι. Είναι το καλοκαίρι που έφυγε και τους λείπει, είναι η κρίση που τους έχει αγγίξει. Είναι η αβεβαιότητα για το μέλλον που πλανάται πάνω από τα κεφάλια μας.Είναι οι δύσκολες μέρες που χτύπησαν την πόρτα μας.

Προσπαθώ και χαμογελώ ακόμη, όμως δεν σας το κρύβω, είναι πολλές οι φορές που σκέφτομαι κάποιους απο εσάς που ενδεχομένως να μπαινο-βγαίνετε στα νοσοκομεία τέτοια εποχή. Τι γίνεται με τα φάρμακα; Φράψτε μου σε τι κατάσταση βρίσκεται η νοσηλεία σας. Εγώ πλέον το μόνο που παίρνω είναι ταμοξιφαίνη, NOLVADEX  των 20mg και μου το χορηγεί το ταμίο μου.

Περιμένω νέα. Να έχουμε όσο γίνεται ένα καλό φθινόπωρο!

σας φιλώ!

Καλό μήνα!

Πάω να βρω τον Σεπτέμβρη με μια φίλη απο το νησί και μια φίλη απ'τα παλιά! Beautiful city, beautiful people! Είναι πάντα όμορφο να βρίσκεσαι με φίλους που έχεις καιρό να δεις...να χάνεσαι στις αφηγήσεις νέων ιστοριών και στην ανακάλεση παλαιών κοινών σας στιγμών! Μόλις το ημερολόγιο έδειξε 1η Σεπτέμβρη πήρα το πρώτο φθινοπωρινό "Σ'αγαπώ" μέσω κινητού. Όσο και αν το ξέρει κανείς, είναι όμορφο να το διαβάζει ή να το ακούει. Η αγάπη των ανθρώπων, αυτή είναι που γεμίζει πρώτη απο όλα τα άλλα τις καρδιές μας! Η αγάπη! Σε αυτή ελπίζουμε όλοι, αυτή ψάχνουμε στο βλέμα των γύρω μας. Να αγαπάς και να αγαπιέσαι! 

σας αφήνω με ένα όμορφο-Αυγουστιάτικο- τραγούδι! Καλό μήνα! Να μας φέρει καινούρια πνοή. Το καλοκαιράκι θα μένει πάντα στην καρδιά μας και εγώ θα φροντίσω να το διατηρήσω με μπάνια στη θάλασσα και αυτό τον μήνα!!!!έτσι κάνω, χρόνια τώρα ;-)

To δεύτερο φεγγάρι

δεν είχε να ζηλέψει τίποτα απο το πρώτο! Blue moon το αποψινό και εγώ-ρομαντική φύση- έτρεξα να το δω. Θυμήθηκα πως είδα πολλά φεγγάρια να λούζονται στη θάλασσα και να την γεμίζουν με χρυσάφι, εκεί στο νησί. Αύγουστος, τελευταία νύχτα του απόψε, τέλειωσα με τις διακοπές και ήρθα να αρπάξω τις τελευταίες στιγμές του καλοκαιριού στην πόλη, να δω τους φίλους μου, να πούμε τα νέα μας. Όμορφα απόψε, σε μπαράκι που παίζει μουσικές για τον Αύγουστο και το φεγγάρι! Νοσταλγική βραδιά απόψε, αλλά τι θα ήμουν δίχως το παρελθόν μου; Τι είμαστε άνευ αναμνήσεων; Άδεια δοχεία, έρμαια των νέων μας γνωριμιών που στην πληοψηφία τους μας θέλουν "αλλιώς". Δικαίωμα στο παρελθόν έχουμε όλοι, και είναι ιερό να το φροντίζεις να το φυλάς και να το εκτιμάς το παρελθόν γι αυτό που ήταν, γιατί αυτό που είσαι σήμερα, είναι οι άνρθωποι και οι στιγμές που έζησες κάποτε. Καλές ή κακές, εύκολοι ή δύσκολοι άνρθωποι, μας σφυρηλάτησαν όλα αυτά τα χρόνια, αλλά έτσι είναι η ζωή. Και σε αυτό το μακρύ-ελπίζω-ταξίδι, τυχερός είναι αυτός που άγγιξε τις περισσότερες ψυχές και άκουσε τις περισσότερες καρδιές. Αυτό προσπαθώ :-)

Επιστροφή...

Σήμερα ήπια τον τελευταίο μου μεσημεριανό καφέ στο νησί και πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Στο πατρικό, σπίτι της γιαγιάς και του παππού δηλαδή όπου μένουμε τους Αύγουστους της ζωής μας, έχω απο το 2007 αφήσει σε ένα συρτάρι μια φωτογραφία "εκείνου" του καλοκαιριού. Την πιο χαρακτηριστική του 2007. Την είχα αφήσει πίσω γιατί μου φάνηκε "υπόσχεση" για ένα ακόμη τόσο όμορφο καλοκαίρι με την ίδια σύνθεση. Την είχα αφήσει πίσω γιατί η γιαγιά όσο ζούσε έβαζε παντού φωτογραφίες των αγαπημένων της. 

Το σκέφτηκα καλά, και έστω και αρκετά "τροποποιημένη" αποφάσισα να την αναρτήσω εδώ απόψε. Μετά απο τόσα χρόνια...Έτσι για το καλό των αναμνήσεων και γιατί πλέον για μένα είναι και συλλεκτική και vintage, είναι η σύνοψη εκείνου του καλοκαιριού: "Τα ανέμελα κορίτσια με την τετράποδή τους συντροφιά και φόντο το απέραντο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας". Απο τη μνήμη του μυαλού μου και το συρτάρι εκείνου του σπιτιού πια, θα ήθελα να περαστεί και στη μνήμη αυτού του Blog. Γιατί τώρα; Γιατί τώρα μπορώ, γιατί τώρα δεν είμαι τόσο φορτισμένη κάθε που ανοίγω εκείνο το συρτάρι και την βλέπω, γιατί ότι και αν έγινε απο τότε ως σήμερα γράψαμε πια ιστορία και μετά το καλοκαίρι του 2007 άλλαξε η πορεία της ζωής μας και για τους 3 της φωτό. Γιατί φέτος, όταν άνοιξα το συρτάρι και βεβαιώθηκα πως η φωτό είναι εκεί ακόμη, χαμογέλασα...Και πιστέψτε με...ήταν πολλά τα καλοκαίρια που την έβλεπα και βούρκωνα...όσο όμως και αν βούρκωνα τίποτε δεν άλλαζε για καμιά μας. Κι έτσι έμαθα να ζω πιο πολύ με το παρόν και μετρίασα το παρελθόν μέσα μου. Ίσως και η ίδια η ζωή, αυτό να φωνάζει απο μόνη της!Ίσως! Αλλά κανείς δεν θα βρεθεί να μας μάθει πως να ζούμε τη ζωή μας, πως να τα σκεφτόμαστε και πως να τα υπολογίζουμε "σωστά". Υπάρχει το "σωστά"; Όλοι φωνάζουν για το "μπροστά" πάντως...Κοίτα μπροστά και μη μένεις στο παρελθόν, έτσι λένε! Όποιος μπορεί ας το κάνει. Θέλει όμως κότσια να σκέφτεσαι και το παρελθόν, κακό και καλό μαζί και να μάχεσαι και για το παρόν και να ελπίζεις για το μέλλον...!
Και επειδή έχω πάντα το μάτι και το νου και στο μέλλον, σας αφήνω με ένα αισιόδοξο περιστατικό...Στον τελευταίο για φέτος καφέ που ήπια στο νησί βρέθηκα σε μια τεράστια-ακουστική- σύμπτωση. Έπαιξε ένα τραγούδι που άκουγα στο αυτοκίνητο (James Blunt) την πρώτη φορά που ο γιατρός μου είπε πως θα κάνω μαστεκτομή. Αμέσως μετά έπαιξε ένα τραγούδι που άκουγα όταν περπατούσα στους δρόμους της Αθήνας καθώς γύριζα απο την ακρινοθεραπεία...Και ναι, σήμερα άκουσα και τα 2 αυτά τραγούδια, να παντρεύονται μαζί, και να ηχούν τόσο όμορφα, σχεδόν νοσταλγικά στα αφτιά μου καθώς τελείωνα τον καφέ μου, χάζευα τη θάλασσα, ο αέρας μου μπέρδευε τα μακριά σκούρα μαλλιά μου. Η μαμά και η θεία μου συζητούσαν δίπλα μου και εγώ έριχνα κλεφτές ματιές στην ξαδέρφη μου που θα πάει φέτος Δευτέρα δημοτικού και όταν αρρώστησα και με φιλοξενούσαν σπίτι τους, ήταν με μικρούλα 3 ετών. Πόσο γρήγορα τρέχει η ζωή. Τότε το 2007 και 2008 δεν μπορούσα να δω το μέλλον μου. Με τίποτα. Δεν ήξερα πως να πάω μπροστά τη ζωή. Κι όμως...τόσα χρόνια μετά, με τα ίδια τραγούδια να ηχούν, είμαι εδώ. Ζωντανή, γερή...!
φιλιάαααα!

 "Simona, you're getting older, your journey's been etched on your skin""and though time goes by, I will always be in a club with you in 1973, singing here we go again"




"who do you lose, when you don't know any better" "and the radio explains, someone else just took my place"

Αναμνήσεις και αναρτήσεις!

κάποιες θέσεις θα μένουν κενές...

για πάντα...

έτσι απλά...δίχως εξήγηση...

έτσι απλά...απλά και αβίαστα όπως το καραβάκι μεταφέρει τους τουρίστες πίσω απο την πιο όμορφη παραλία του νησιού...

έτσι απλά και καθημερινά...όπως η βαρκούλα κυλά στο νερό...

οι διπλανές παρέες θα θυμίζουν παλαιότερες διακοπές στο νησί για πάντα...

έτσι απλά, κάθε καλοκαίρι...και πάνε πέντε καλοκαίρια τώρα

και ας περάσουν και άλλα τόσα, πάντα θα θυμάσαι εκείνο το καλοκαίρι, και το γεγονός πως δεν το ξανα έζησες θα σε στοιχειώνει μια ζωή, όπου και αν πας, ότι και αν κάνεις, όσες γαλάζιες θάλασσες και αν περιδιαβείς, όσα βραχάκια και αν χαζέψεις,

οι γύρω ήχοι θα φέρνουν και άλλους ήχους στο μυαλό, ήχους που είχε πάρει μακριά η λήθη...αυτό το πηγάδι το αστείρευτο του μυαλού μας!

τα παιδιά που τρέχουν τριγύρω θα φέρνουν πάντα στο μυαλό την παιδική μας ηλικία. Τα 20χρονα κορίτσια τα φοιτητικά μας χρόνια, οι ανέμελες παρέες κάποιες ευτυχισμένες στιγμές του τότε μας...οι μεγαλύτερες γυναίκες το μέλλον...

Οι ζωές μας...βαρκάκια στο νερό...βαρκάκια που άλλοτε συναντώνται και άλλοτε ξεμακραίνουν. Πάντα με ένα "γιατί"...Η ματιά μας στους ανθρώπους...μα αυτή δεν είναι που τους κάνεις ξεχωριστούς και μοναδικούς στην καρδιά μας; Η καρδιά μας είναι που τους ξεχωρίζει μέσα στο πλήθος, η αγάπη μας είναι που τους αγκαλιάζει και τους κάνει ξεχωριστούς. Οι άνθρωποι...αυτά τα ταξιδιάρικα πουλιά...μα δεν είναι πλάσματα του ουρανού, γιατί να πρέπει να χάνονται, να φεύγουν μακριά;

Μια θέση θα μένει πάντα κενή, εκεί, να περιμένει

Φεύγω αύριο

Πιστεύω πως θα έχω πρόσβαση στο ιντερνετ και πως θα σας γράφω και από κει. Πάω για το καθιερωμένο μου καλοκαιρινό ραντεβού με τα κύματα του Ιονίου.

Σκέφτομαι πως περάσανε 5 χρόνια (παρα κάτι μήνες) από τότε που χειρουργήθηκα, από εκείνο τον παγωμένο Δεκέμβρη στην Αθήνα του 2007. Πέντε χρόνια, μα που πήγαν; Όταν έμπαινα σιγά σιγά στο «κλίμα» της αρρώστιας είχα ακούσει «τα πέντε πρώτα χρόνια είναι τα κρίσιμα, αν δεν υποτροπιάσεις την έχεις σκαπουλάρει». Τα πέντε χρόνια μου φαινόταν βουνό. Μα πως περνάνε πέντε χρόνια; Πέντε; Μεγάλος ο αριθμός και πολλοί οι μήνες. Κι όμως, να ‘μαστε εδώ, πέντε χρόνια plus, πάω για το πέμπτο καλοκαίρι στο Ιόνιο. Μέσα σε αυτά τα χρόνια έμαθα τη λέξη καρκίνος. Στα περισσότερα από αυτά τα πέντε καλοκαίρια, επέστρεφα στη θάλασσα και βουτούσα στα νερά της με άλλο σώμα. Διαφορετικό από χρονιά σε χρονιά. Το καλοκαίρι του 2007 βουτούσα σε τιρκουάζ νερά τόπλες, το καλοκαίρι του 2008 με βρήκε με τη μαστεκτομή στα δεξιά του σώματός μου. Το καλοκαίρι του 2009 με τους διατατήρες, το καλοκαίρι του 2010 με τις σιλικόνες αλλά άνευ θηλών. Έτσι με βρίσκει και το καλοκαίρι του 2012, άνευ θηλών αλλά με σιλικόνες. Δε βαριέσαι...τίποτε από όλα αυτά δεν με σταματά από το να χαρώ τη θάλασσα, να φτάσω ως τη σημαδούρα ή και παραπέρα. Φυσικά όλα αυτά θέλανε τον χρόνο τους, αλλά μαθαίνει ο άνθρωπος αγαπημένοι μου φίλοι, μαθαίνει να αγαπάει αυτό που έχει και να προχωράει με όσα έχει. Και εγώ είμαι καλά και θα έπρεπε να είμαι ακόμη πιο χαρούμενη!

Μαζεύοντας τα πράγματά μου σήμερα, πακέταρα και ρούχα που φορούσα το 2007 αλλά λόγω πρηξίματος χμθ δεν τα ξαναφόρεσα από τότε. Χαμογέλασα… «κοίτα να δεις που έφτασα σκέφτηκα», back to normal, 55 κιλά και πάλι! Έτσι είναι, περνάνε τα χρόνια, τα καλοκαίρια μας θυμίζουν πόσο ζωντανοί ήμασταν και είμαστε – αν το λέει η καρδούλα μας ακόμη.

Μπορεί να είμαι καλύτερα ψυχολογικά, μπορεί να είμαι σούπερ εμφανισιακά αλλά πάντα όταν επιστρέφω στο νησί, νιώθω μια τόσο δα (πλεον) νοσταλγία. Μου λείπει κάτι. Μου λείπω πρώτα «εγώ», όπως ήμουν τότε, το ανέμελο κορίτσι που είχε πάρει την κολλητή της και τον σκύλο της παρέα για ένα μήνα. Μου λείπει η κολλητή μου, όπως ήμασταν τότε, αγαπημένες, δίχως ραγίσματα, δίχως καυγάδες και διαφωνίες. Δίχως καρκίνο, δίχως τρίτους που δεν με χώρεσαν στη ζωή τους ποτέ. Μου λείπει μάλλον γιατί τότε μαζί κάναμε το σουπερ δίδυμο της ανεμελιάς. Το λέει και η «Σ» : «ήταν το τελευταίο ανέμελο καλοκαίρι της ζωής και των δυο μας». Μου λείπουν στιγμές και καταστάσεις μυαλού που δεν πρόκειται να ξανα έχω. Και είναι περίεργο το συναίσθημα να σου λείπει μια κατάσταση μυαλού, να σου λείπει ένας άνθρωπος που είναι δίπλα σου τώρα μα τότε ήταν άλλος, πιο γνώριμος, πιο δικός σου.

Η τρέλα των 27 ετών, μετά από έναν καρκίνο δύσκολα ξαναγυρίζει αλλά το παλεύω:-ρ Παλεύω να νικήσει μέσα μου το καλό, να εδραιωθεί, να κερδίσει η αισιοδοξία και να βρω σιγά σιγά άλλες χαρές στο νησί. Φέτος εξάλλου όπως είπα επιστρέφω καλύτερα από περσι, καλύτερα και ψυχολογικά. Οι άνθρωποι σαν ταξιδιάρικα πουλιά σκορπούν, όπως είπε και η «Μοναδική Τριανταφυλλιά» μόνοι μας είμαστε. Μου άρεσε πολύ το σχόλιό σου…είναι το τραίνο μας, κάποιοι κατεβαίνουν πιο νωρίς. Ναι φίλη μου έτσι είναι, μένουμε επίσης μόνοι γιατί πολλές φορές όσοι ήταν δίπλα μας, δεν είχαν το σθένος να στηρίξουν αυτή τη σχέση όταν η προσωπική τους ζωή άλλαξε, και όταν ένα σύζυγος φίλης απαιτεί αποκλειστικότητα, τότε εκείνη του τη δίνει και αλλάζει συμπεριφορά και υπαγορεύει και την συμπεριφορά της φίλης της. Υπάρχουν πολλά είδη ανθρώπων και ακόμη περισσότερα «σχήματα» σχέσεων. Μακάρι να ήταν όλες οι σχέσεις εύκολες και απλές, μακάρι! Όσο και αν το εύχομαι, ξέρω πως είναι ουτοπικό, και όσο και αν προσπαθεί η μια πλευρά να βρει μια ισορροπία, αν δεν προσπαθήσει και η άλλη δεν γίνεται τίποτα. Εγώ συνήθως προσπαθώ και σπάνια εγκαταλείπω, ας δουν και οι άλλοι γύρω μου τι επιθυμούν σε σχέση με εμένα γιατί και η απόλυτη αγάπη και αφοσίωση θέλει ανατροφοδότηση, φροντίδα και συντήρηση!

Καλό βράδυ και καλή εβδομάδα!

Σκόρπιες σκέψεις για μια ακόμη φορά, λίγο πριν το ταξίδι μου! Να περνάτε όμορφα, να μην χάνετε στιγμές για κανέναν και τίποτα! Καμία μέρα δεν θα μας ξανα δοθεί για να τη ζήσουμε από την αρχή…

Ξημερώνει Κυριακή...

Βράδυ Σαββάτου απόψε, ίσως απο τα πιο μελαγχολικά βράδιααν τύχει και το περάσεις στο σπίτι. Έξω βρέχει, η θερμοκρασία θυμίζει φθινόπωρο. Μου ήρθαν 2-3 σκέψεις και είπα να ξαναπεράσω απο εδώ. 'Εχω καιρό να διαβάσω κάποιο σχόλιό σας, να νιώσω πως υπάρχει κάποιος εκεί έξω αλλά παρόλα αυτά γράφω και πάλι.

Σκέφτηκα λοιπόν πως πέρα απο την παλιοαρρώστια μπορείς να πάθεις και άλλα άσχημα πράγματα σε αυτή τη ζωή. Σκέφτηκα πως μπορεί να χάσεις κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο και να βυθιστείς για πολύ καιρό στη σιωπή, σκέφτηκα πως μπορεί να χάσεις ένα στήριγμά σου και να αρχίσεις να κουτσαίνεις, σκέφτηκα πως μπορεί να διαμορφοθούν οι σχέσεις σου με ένα άτομο τελείως διαφορετικά. Τι κάθομαι και γράφω; Απλά 2-3 σειρές για διάφορα "δεινά" που μπορούν να παίξουν με την ψυχολογία σου και με φόντο τον καρκίνο να μεγενθύνονται στο μυαλό σου. Πρόσφατα βρέθηκα σε κηδεία 16αχρονου και ένιωσα την απόλυτη δυστυχία των γονειών του. Το χειρότερο ήταν πως το παιδί αυτοκτόνησε. Τι ΤΕΛΟΣ ο θάνατος σκέφτηκα; Ήθελα να του φωνάξω πως δεν έπρεπε να το κάνει, πως η ζωή έχει ζόρια μα έχει και χαρές. Πόσο πρέπει να χαιρόμαστε την κάθε μέρα, να ΕΚΤΙΜΑΜΕ, δεν υπάρχει πιο κατάλληλο ρήμα! Να εκτιμάς, να γίνεσαι πιο σοφός μεγαλώνοντας, να εκτιμάς τις στιγμές, να τις μαζεύεις κρυφά ακόμη και απο τον πιο δικό σου άνθρωπο. Να τις βάζεις κάπου μέσα σου, όπου πιστεύεις ότι θα είναι ασφαλείς. Στο μυαλό ή στην καρδιά; Εσύ αποφασίζεις.

Να εκτιμάς και να σέβεσαι τον εαυτό σου, αυτά που κάνεις, όσα λες, να είσαι εσύ και να τολμάς. Να τολμάς να ζεις και να ονειρεύεσαι, να αγαπάς αυτό που είσαι, να βρεις έστω κάτι μικρό μέσα σου που να το αγαπάς και να το αγκαλιάζεις κάθε μέρα. 

Άνθρωποι, μυαλά, καρδιές, ψυχές. Ποτέ δεν γνωρίζουμε τελικά έναν άνθρωπο "ολόκληρο", μπορεί να δούμε λίγο το μυαλό του, να ακούσουμε μια στάλα την καρδιά του, να πάρουμε μια γεύση απ'την ψυχή του, πόσο όμως τον γνωρίσαμε πραγματικά; Σχέσεις ανθρώπινες, τρέξιμο, αγχος, ένας συνεχής αγώνας. Τελικά γιατί; Για να αποδείξουμε στον διπλανό μας πως τα καταφέρνουμε; Πως είμαστε καλύτεροι απο αυτόν; Πως αξίζουμε; Σχέσεις, άνρθωποι. Μπαίνουν στη ζωή μας, μοιραζόμαστε στιγμές, δίνουμε τα χέρια, άραγε θα υπάρξει αύριο; Μας θεωρούν και τους θεωρούμε δεδομένους, θα είναι όμως για πάντα εκεί; Θα μας θυμούνται; Μήπως στο βάθος του μυαλού μας αυτό αποζητούμε; να μας θυμούνται αφού μας έχουν αγαπήσει, αφού μας έχουνε σταθεί;

Βράδυ Σαββάτου, ένα βήμα πριν τον ύπνο και εγώ γράφω σκόρπιες λέξεις. Η ώρα για τις καθιερωμένες διακοπές μου πλησιάζει. Θα ξαναδω-το νησί-. Με τον πρόσφατο χαμό της ξαδέρφης μου και την ταφή της εκεί, τον 7χρονο γιο της να παίζει ανάμεσά μας το τοπίο έχει αλλάξει. Μέσα σε ένα περίεργο κλίμα εκεί, αξίζει όμως να είμαστε μαζί. Το μαζί είναι καλύτερα απο το μόνοι.

Πέρασα όντως μια περίεργη εβδομάδα όπου βρήκαν την ψυχολογία μου πολλά σκαμπανευάσματα. Για μια ακόμη φορά δεν έφταιξα σε κάτι, όμως πάλι εγώ πρέπει να δω αλλαγές στη ζωή μου. Και τις βλέπω τις αλλαγές μια βδομάδα τώρα, ίδιος άνθρωπος μα άλλη ματιά...Παρόμοια συμπεριφορά μα όχι ίδια με την προηγούμενη. Αναρωτιέμαι για πόσο καιρό κάποιοι άνθρωποι γύρω μου θα με περνάνε απο αυτή τη διαδικασία, ως πότε θα αλλάζουν κάθε που είχαν παγιώσει τη στάση τους απέναντί μου. Εγώ συμπεριφέρομαι το ίδιο, απο την αρχή ως εδώ. Τι κερδίζουν και τι χάνουν με το να αλλάζουν οι άνθρωποι, οι ματιές, οι αγκαλιές; Άραγε ξέρουν; Το έχουν ζυγιάσει; Η αγάπη είναι δύναμη στη ζωή, μας απελευθερώνει. Αγάπη, αλλά όχι με λόγια, με ματιές με ένα άγγιγμα, με τη σιγουριά πως ο διπλανός μας είναι ο ίδιος, όπως τον αφήσαμε χθες, πως δεν άλλαξε σε μια νύχτα.  Και γιατί να αλλάξει;
Δεν μου αρέσουν τέτοιου είδους αλλαγές, μου προκαλούν σύγχυση. Ξαφνικά σου κλείνουν πλέον την πόρτα πριν πατήσεις το κουμπί του ασανσέρ. Και εσύ πατάς το κουμπί και μέχρι να φτάσει το ασανσερ στον 3ο όροφο περιμένεις εκεί έξω, σε έναν άχαρο διάδρομο, μόνη, ωσπου να δεις τον φωτεινό θάλαμο να φτάνει στον όροφο, να ανοίξεις την πόρτα, να μπεις, να πατήσεις το "0" και να βρεθείς στο εισόγειο. Όσα λεπτά σου παίρνει να κάνεις αυτές τις κινήσεις, τόσα λεπτά σκέφτεσαι "Μα δεν ήταν ποτέ έτσι το ξεπροβόδισμα, που πήγε τόση αγάπη, η δυνατή αγκαλιά που σε έκανε να κοντοσταθείς και να ξαναγυρίσεις για μια δεύτερη, το φιλί του αποχαιρετισμού, υπόσχεση για την επόμενη συνάντηση, η φράση-θα μιλήσουμε αύριο-;"

Καληνύχτα!

Μια ακόμη Κυριακή σήμερα!!!!

και μια που η Sweet December έπισε τις φιλοσοφίες και τις ανθρώπινες σχέσεις...συνεχίζει με το να ποστάρει στο ίδιο ύφος, κάτι που έγραψε τον Αύγουστο του 2007 σε ένα νησί του Ιονίου, καθώς άκουγε το κύμα, μια μέρα στη θάλασσα...

 

Κάποιες ανθρώπινες σχέσεις μοιάζουν πολύ με καλοκαίρι.

Είναι σύντομες αλλά έντονες. 

Έχουν το δυνατό φώς του ήλιου που μπορεί και σε καίει για όλο τον υπόλοιπο χρόνο. 

Αφήνουν μια γεύση αλμύρας, ίδια με εκείνη του θαλασσινού νερού. 

Θυμίζουν τη λαχτάρα της πρώτης βουτιάς, την ευτυχία των παιδικών μας διακοπών, το νόστιμο παγωτό. Είναι οι ήχοι που βγαίνουν από ανοιχτό παράθυρο μια ζεστή νύχτα. Είναι η Αυγουστιάτικη πανσέληνος που λάμπει πάνω από το βουνό. Είναι οι άνθρωποι σαν βότσαλα της θάλασσας που δεν ριζώνουν και έχουν κάθε λογής χρώμα. Ανακατεύονται στα κύματα, παρασύρονται, πότε στα βαθιά πότε στα ρηχά, η θάλασσα η πλανεύτρα εξουσιάζει όπως η ίδια η ζωή. Είναι οι άνθρωποι δεντράκια που θα δεις κοντά στη θάλασσα να στέκουν δίπλα δίπλα, μα, θα δώσουν τα χέρια; Είναι ψαράκια οι άνθρωποι, όπως εκείνα που θα δεις να περνούν καθώς λιάζεσαι σε ένα βράχο.
Ψαράκια που χαζεύεις δίχως μάσκα πάνω απο το διάφανο γαλάζιο νερό και ξεκουράζεις το βλέμμα σου πάνω τους, λίγο πριν τα δεις να αλλάζουν πορεία…

Καλές βόλτες σε όλα τα ψαράκια μου που άλλαξαν πορεία!

έχει πανσέληνο!

Τους ανθρώπους που αγαπώ τους αγκαλιάζω και με τις λέξεις πέρα απο τις πράξεις μου...Έτσι είμαι εγώ, και με λέξεις και με πράξεις. Όταν (σπανια) βρίσκω ανθρώπους να εκτιμούν τον λόγο μου, να χάνονται στην ομορφιά των λέξεων που επιλέγω για να εκφράσω κάθε συναίσθημα μου και επιπλέον να με αγκαλιάζουν και αυτοί με τις προτάσεις τους, τότε γίνεται κάτι μαγικό! Κάτι σχεδόν εφάμιλλο της αποψινής πανσελήνου! 

Η "Κ" (νέα φίλη μου απο το νησί) διάβασε το προηγούμενο ποστ για καλό μήνα και μου απάντησε με κάτι πολύ όμορφο που δύσκολα θα το κρατούσα μακριά απο τα δικά σας μάτια. Παραθέτω λοιπόν...

>>>>>>>>>

Δεν ξέρω πώς να απαντήσω σ' αυτά τα υπέροχα που γράφεις. Τα λόγια μου είναι πολύ λίγα...

Θα δανειστώ λοιπόν κάτι που είχε γράψει ο Σεφέρης και που στο μικρό, χαζορομαντικό μυαλό μου περιγράφουν την ιδανική σχέση ανάμεσα σε δύο ανθρώπους. 

Και μην σε ξεγελάσουν οι στίχοι, δεν πρόκειται μόνο για τη σχέση ενός ζευγαριού αλλά θα μπορούσε να μιλάει για οποιουσδήποτε δύο ανθρώπους που ακουμπούν ο ένας πάνω στον άλλον για να ξεκουραστούν από τις ανθρωποφαγικές τάσεις του κόσμου. Για οποιουσδήποτε ανθρώπους δημιουργούν σχέσεις όπου οι έννοιες "εξουσιαστής" και "εξουσιαζόμενος" δεν έχουν καμία θέση, όπου προτεραιότητα έχει η Αρμονία και η Αλήθεια. Σου εύχομαι να γεμίσεις τη ζωή σου με ανθρώπους που θα βγαίνετε μαζί από "τα δίχτυα του κόσμου". Να κάνεις σχέσεις που απελευθερώνουν!!!

>>"Κάποτε, όταν ήμουν ακόμη στα καράβια, ένα μεσημέρι τον Ιούλιο, βρέθηκα μόνος σε κάποιο νησί, σακάτης μέσα στον ήλιο. Ένα καλό μελτέμι μου έφερνε στοργικούς στοχασμούς, όταν ήρθαν και κάθισαν λίγο παραπέρα, μια νέα γυναίκα με διάφανο φουστάνι, που άφηνε να ζωγραφίζεται το κορμί της, λιγνό και θεληματικό σα ζαρκαδιού, κι ένας σιωπηλός άντρας που, μια οργιά μακριά της, την κοίταζε στα μάτια. Μιλούσαν μια γλώσσα που δεν καταλάβαινα. Τον εφώναζε Τζιμ. Τα λόγια τους όμως δεν είχαν κανένα βάρος και οι ματιές τους σωφιλιασμένες και ακίνητες άφηναν τα μάτια τους τυφλά. Τους συλλογίζομαι πάντα γιατί είναι οι μόνοι άνθρωποι, που είδα στη ζωή μου να μην έχουν το αρπαχτικό ή το κυνηγημένο ύφος που γνώρισα σ' όλους τους άλλους. Το ύφος εκείνο που τους κάνει ν' ανήκουν στο κοπάδι των λύκων ή στο κοπάδι των αρνιών. Τους συναπάντησα πάλι την ίδια μέρα σ' ένα από τα νησιώτικα κλησάκια που βρίσκει κανείς όπως παραπατά και τα χάνει μόλις βγει. Κρατούσαν πάντα την ίδια απόσταση κι έπειτα πλησίασαν και φιληθήκανε. Η γυναίκα έγινε μια θαμπή εικόνα και χάθηκε, μικρή καθώς ήταν. Ρωτιόμουν αν ήξεραν πώς είχαν βγει από τα δίχτυα του κόσμου ...

Είναι καιρός να πηγαίνω. Ξέρω ένα πεύκο που σκύβει κοντά σε μια θάλασσα. Το μεσημέρι, χαρίζει στο κουρασμένο κορμί έναν ίσκιο μετρημένο σαν τη ζωή μας, και το βράδυ, ο αγέρας περνώντας μέσα από τα βελόνια του, πιάνει ένα περίεργο τραγούδι, σαν ψυχές που κατάργησαν το θάνατο, τη στιγμή που ξαναρχίζουν να γίνουνται δέρμα και χείλια. Κάποτε ξενύχτησα κάτω από αυτό το δέντρο. Την αυγή ήμουνα καινούργιος σα να με είχαν κόψει την ώρα εκείνη από το λατομείο.
Α! να ζήσει κανείς τουλάχιστο έτσι, αδιάφορο".<<

>>>>>>>>

Σ'ευχαριστώ "Κ" και για τα καλά σου λόγια και για την όμορφη ευχή...Επιθυμώ να βρεθώ με ανθρώπους που να με απελευθερώνουν! Η αίσθηση αυτή είναι υπέροχη! Σ'ευχαριστώ και για την τόσο καλοκαιρινή εικόνα του Σεφέρη που μου μετέφερες!Είναι σαν να ακούωτο πεύκο να τραγουδά...!Καλή συνέχεια καλοκαιριού φίλοι μου!

Καλό μήνα

Για την αρχή αυτού του μήνα έστειλα το παρακάτω e-mail στη "Σ"

το βρίσκω καλαίσθητο γι αυτό και σας το ποστάρω, το χαρίζω και σε εσάς: 

ευτυχώς οι έντονοι Αύγουστοι που ζήσαμε μαζί ήταν πολλοί!!!
η πανσέληνος και τα moon rivers σου υπόσχομαι δεν θα τελειώσουν ποτέ,
τίποτα δεν τελειώνει όσο εσύ θέλεις να το βλέπεις...

οι πανσέληνοι θα είναι τόσοι ακριβώς όσοι εσύ θέλεις να δεις, εκείνες τις βραδιές που
θα βρεθεις δίπλα στη θάλασσα για να χαρείς τη δροσιά της και να κάνεις
σχέδια για το μέλλον χαζεύοντας τον έναστρο ουρανό!

καλό μήνα! 

ήταν, είναι και θα είναι ο αγαπημένος μου...όση μελαγχολία και αν
βγάζει, παραμένει ζεστός, λαμπερός, αλμυρός και όμορφος, είναι το "8" της
ζωής μας "Σ" μου, μας έφερε αξέχαστες στιγμές το καλοκαίρι του 2007 μα και κάθε χρονιά...
Είναι το "8" που μπορεί να γίνει η υπόσχεση για "88" και αν το "πλαγιάσεις"
θα σου φέρει στα μάτια το σύμβολο του απείρου! Και μας αξίζουν και το "88' και το άπειρο...Είναι ένας "κύκλος" ζωής ο αριθμός αυτός, με μια μικρή "μεσούλα", τέλεια σχηματισμένος, ακτινοβολεί.
Όπως λέει και ο ποιητής "το γυναικείο σώμα είναι ένα τέλειο -8-", συμμετρία, τέλος και
αρχή δεμένα, κύκλος, γονιμότητα, ομορφιά!

>>>>>>>>>>>

καλό μήνα να περάσετε όλοι όμορφα, και όταν αυτός ο μήνας τελειώσει, ο κλέφτης Σεπτέμβρης να φέρει ότι είναι καλύτερο!φιλιά πολλάαααα!

Καλοκαίρι όπως κάποτε..

Μια ξεχωριστά όμορφη μέρα...
Μια μέρα που δεν θα θελα να τελειώσει...
Μια μέρα που θα ήθελα να κρατήσει λίγο παραπάνω...

Το καλοκαίρι στα φόρτε του  και εγώ  παραδομένη στο ρυθμό του, στη θάλασσα, στην άμμο, στο κάλεσμα του αέρα που μας δροσίζει παραθαλάσσια...

Καφές, κρασί, φαγητό, μα πάνω απο όλα, καλή παρέα...Ανεμελιά και γέλια ξανά στη θάλασσα με τη "Σ". Δεν ξέρω αν πολλά πράγματα είναι απλά στο μυαλό μας αλλά ναι, η "Σ" παραμένει ως σήμερα η παρέα που προτιμώ-όποτε μπορεί-για θάλασσα, γιατί μεταξύ μας όταν πάμε στη θάλασσα, δεν υπάρχει πρόγραμμα, μπορεούμε να μείνουμε ωσπου να νυχτώσει. Έτσι και σήμερα, μείναμε ως αργά...άναψαν γύρω μας τα φώτα, ενώ  η θάλασσα δεν ξεχώριζε απο τον ουρανό, ίδιο χρώμα...Το καλύτερο μπάνιο του καλοκαιριού σκεφτήκαμε και οι δυο...μπάνιο ολοήμερο που έγινε και βραδινό. Όμορφα, γιατί είναι μαγικό να απολαμβάνεις τη στιγμή με έναν άνθρωπο που ξέρεις τόσο καλά, δεν χρειάζεσαι καν λόγια για να ντύσεις το τοπίο, γιατί απλά ξέρεις τι σκέφτεται, ξέρει τι σκέφτεσαι και απλά απολαμβάνετε τη στιγμή, δίχως πολλές κουβέντες, γιατί ξέρεις πως η ψυχή γεμίζει εκείνη τη στιγμή. Και εγώ πάντα χαίρομαι οι φίλοι μου να περνάνε καλά, είναι σαν να περνάω δυο φορές καλά μαζί τους. Στο δρόμο της επιστροφής, με καλή διάθεση ακούσαμε ένα CD στο αυτοκίνητο με τη "φωνή" στο τέρμα. Για εμένα, ακόμη και η στιγμη της επιστροφής απο τη θάλασσα είναι ωραία, έχει μια γλυκιά κούραση αλλά και χαλαρωση μαζί. Βρίσκω πάντα κάτι πολύ ιδιαίτερο στον αέρα που μας φυσά απο τα ανοιχτά παράθυρα, στα φώτα του αυτοκινήτου που φωτίζουν το δρόμο, στη φύση που διαγράφεται τριγύρω...στη μουσικη που ακούμε...

Νιώθω κάτι στον αέρα του φετινού καλοκαιριού, είμαι καλύτερα απο κάθε άλλη χρονιά-ψυχολογικά. Λαικά και κοινώς, έχω πάρει τα πάνω μου! Σε αυτό με βοήθησαν πολύ οι άνθρωποι αλλά έκανα και εγώ πολλή δουλειά μόνη μου...

Οι μέρες, οι μήνες τα χρόνια περνούν...όσο περνάει ο καιρός θα νιώθουμε όλο και καλύτερα, όμως αυτό θέλει τον χρόνο του,το έχουμε ξαναπεί...αλλά γίνεται, αρκεί να το πιστέψουμε. Δεν ξεχνάμε, έχουμε εξάλλου τις ουλές και τις εξετάσεις να μας το θυμίζουν. Πάντα θα το θυμόμαστε αλλά με κάπως καλύτερη ψυχολογία. Μπορεί το "άρρωστο" παρελθόν μας να στέκει εμπόδιο για το μέλλον μας κάποιες φορές αλλά ελπίζω και αυτό να το δουλέψουμε και να το ξεπεράσουμε κάποτε και όπως μας τα έφερε η ζωή στραβά, να αποφασίσει να μας τα φέρει και ίσια. 

καληνύχτα!

Καρκίνος και κατάθλιψη

Μιας που το έθιξε μια φίλη σε σχόλιο στο προηγούμενο ποστ…

Λοιπόν…θεωρώ καταρχάς πως η λέξη «κατάθλιψη» είναι μια πολύ βαριά λέξη που με πολύ ευκολία αρκετοί τριγύρω μου συχνά-πυκνά χρησιμοποιούν δίχως να ξέρουν την βαρύτητά της. Και εγώ το ίδιο έκανα πριν περάσω τα χειρότερα, έλεγα εκφράσεις του τύπου «όταν περάσει το καλοκαίρι θα πέσω σε κατάθλιψη» «πωπω, μάλλον θα έπαθα κατάθλιψη» και διάφορα άλλα. Ώσπου γνώρισα μια φίλη στο νησί που όντως είχε πάθει κατάθλιψη στο παρελθόν και έτσι κατάλαβα εγώ πως το πολύ να πέρασα μελαγχολία (το πρώτο στάδιο δηλαδή) και όχι κατάθλιψη. Επίσης, από τα λεγόμενά της κατάλαβα πως με την κατάθλιψη δεν έχεις διάθεση για τίποτα, δεν θέλεις καν να σηκωθείς από το κρεβάτι το πρωί γιατί απλά δεν βρίσκεις τον λόγο. Επίσης, μια άλλη κοπέλα επί ένα χρόνο είχε κλειστεί στο σπίτι της και δεν έβγαινε ούτε στην αυλή λόγω βαριάς κατάθλιψης. Δίχως να το έχω ψάξει πάρα πολύ συμπεραίνω πως υπάρχουν και στάδια κατάθλιψης μα και είδη κατάθλιψης. (Αν κάποιος είναι καλύτερος γνώστης από εδώ ας μας πει και παραπάνω πράγματα, θα μας βοηθήσει!) το μόνο σίγουρο είναι πως, όπως δεν θέλω να ακούω χαζές εκφράσεις για τον Καρκίνο, πλέον προσέχω πως θα χρησιμοποιώ τη λέξη κατάθλιψη.

Όταν γίνεται η διάγνωσή σου πως πάσχεις από μια αρρώστια ρίχνεσαι στη μάχη και μάλιστα με σκοπό να την κερδίσεις. Δίνεις μαζί με τους γιατρούς και τα φάρμακα τον καλύτερό σου εαυτό και στην καλύτερη περίπτωση δίχως ηττοπάθεια. Όμως, όπως σε κάθε μάχη, έτσι και εδώ, απέναντι στον καρκίνο, σίγουρα θα υπάρξουν στιγμές που λυγίζεις, που θα πεις «δεν μπορώ άλλο» σε κάποια φάση της θεραπείας, σε κάποια επίσκεψη στον γιατρό θα σιχτιρίσεις τα πάντα από μέσα σου ή μουρμουρίζοντας. Όλα αυτά τα ζήσαμε φίλες μου, αλλά σφίξαμε δόντι και τα περάσαμε όπως έπρεπε να τα περάσουμε. Ριγμένες στον αγώνα για την υγεία μας, επειδή εκείνη τη στιγμή το κορμί προέχει και επειδή αν δεν συνεργαστούμε όσο καλύτερα μπορούμε κινδυνεύουμε να μείνουμε πίσω στη μάχη και να κερδίσει έδαφος ο εχθρός… ω ναι, ξεχνάμε την ψυχολογία μας αρκετά συχνά, γιατί ξεχνιόμαστε μετρώντας αριθμούς χμθών, νούμερα ακτινοθεραπείας και υπολογίζοντας πότε θα κόψουμε το νήμα. Ιδίως το τέλος όλων των θεραπειών, όσο και να μας φαίνεται ψυχοφθόρο, μας δίνει κουράγιο. Βλέπουμε το «τέρμα» οπότε βάζουμε τα δυνατά μας για να το φτάσουμε. Στην καλύτερη περίπτωση έχουμε δίπλα μας αρωγούς στην προσπάθεια αυτή, οικογένεια, συγγενείς, κάποιο σύντροφο, λίγους καλούς φίλους. Μας συμπαραστέκονται, μας φροντίζουν, μας καταπιέζουν αλλά και μας νταντεύουν ευχάριστα. Την τελευταία μέρα της χημειοθεραπείας βγαίνεις από το νοσοκομείο και νιώθεις πως σου ανήκει όλος ο κόσμος, πως ξαναγύρισες στη ζωή, πως τώρα θα ξεκινήσεις να ζεις από εκεί που σε σταμάτησε ο καρκίνος. Πέφτεις εκείνο το βράδυ να κοιμηθείς και έχεις ήδη αρχίσει να κάνεις όνειρα. Μικρά, μεγάλα, ότι τραβάει η όρεξή σου…ΑΛΛΑ…μόλις ξημερώσει σηκώνεσαι από το κρεβάτι, πιάνεις το κινητό, χαζεύεις τις επαφές, αρχίζεις να τηλεφωνείς και διαπιστώνεις πως η δική σου ζωή βρίσκονταν αρκετούς μήνες σε ένα χαζό PAUSE μα των άλλων σε ένα τρελό FASTFORWARD. Αναρωτιέσαι γενικώς «τι μου έχει συμβεί;», είσαι μπερδεμένος και σοκαρισμένος «μα πέρασα τόσα πολλά;» γιατί εκείνη τη στιγμή είναι πέρα για πέρα ακατόρθωτο να μην κάνεις την αναδρομή σου. Οι υπόλοιποι γύρω σου είναι απλά κουρασμένοι με την περιπέτειά σου και γυρεύουν μια έξοδο κινδύνου και ας υπογραμμίζουν με λόγια την αγάπη τους προς εσένα, την αιώνια φιλία και αφοσίωσή τους. Εσύ, έχεις να αντιμετωπίσεις την απίστευτη κούρασή σου, την σωματική σου εξάντληση αλλά και την μεγάλη προσπάθεια που πρέπει να καταβάλεις για να γυρίσεις στη ζωή. Όλα, μα όλα αυτά, είναι σπάσιμο νεύρων, ιδίως όταν όλοι πιστεύουν πως είσαι ψυχολογικά καλά γιατί πλέον ξεμπέρδεψες με τις θεραπείες! Και όλα, μα όλα αυτά, σου προκείπτουν αφού ξεμπερδέψεις με τα νοσοκομεία. Γιατί τότε βρίσκεις την πολυτέλεια του χρόνου για να σκεφτείς και να λογαριάσεις τι πήγε καλά και τι πήγε στραβά, ποιος άξιζε να είναι δίπλα σου και ποιος όχι. Ποιοι σε κούρασαν, ποιοι στάθηκαν σπαθί. Τι περίμενες μα και τι βρήκες. Εκεί αρχίζει μια μεγάλη πάλη με το μέσα σου…μια μάχη ανούσια αφού σπάνια νικάμε τον εαυτό μας, είμαστε ΕΝΑ. Κοντράρονται τα «θέλω» σου με τα «θέλω» των άλλων και από εκεί και έπειτα Ο ΧΑΜΟΣ! Θες να πας μια βόλτα με ένα φίλο, θες να ξεδώσεις και λες και όλοι χάνονται ξαφνικά. Λυπάμαι, αλλά μέσα σε αυτή τη διαδικασία δεν νομίζω να είναι πολλοί που απλά να λένε «την υγειά μου να χω, τι με νοιάζει και αν γκρεμίζεται ο κόσμος γύρω μου». Γιατί σε νοιάζει από δω και πέρα πως σου συμπεριφέρονται οι άλλοι, γιατί σε φθείρουν οι άσχημες συμπεριφορές και σε πιάνει το παράπονο με το ότι όλοι γύρω, επειδή απλά δεν νοσηλεύεσαι πλέον νομίζουν πως είσαι και καλά. Γιατί σε ζορίζει το ότι μέχρι χθες σε βοηθούσαν και σε φρόντιζαν αλλά σήμερα όχι. Σε ζορίζει που μετατοπίζεται το ενδιαφέρον τους προς κάπου αλλού. Κανείς από αυτούς δεν ξέρει τι περνάς και τι ψυχολογική στήριξη θες μετά τις θεραπείες. Κανείς, μόνο όσοι το περάσανε. Θες σαφώς τον χρόνο σου να επεξεργαστείς και να χωνέψεις όλα όσα γίνανε για σένα αλλά δίχως να τα θες. Φιλτράρεις τα χρόνια που πήγαν χαμένα, πέφτεις στη λούμπα της σύγκρισης με τις ζωές των άλλων και ναι, θέλει πολλά κότσια για να πεις ισορρόπησα.

Μέσα σε αυτόν τον παραπάνω πανικό, λογικό δεν είναι να έχει κανείς καταθλιπτικές τάσεις; Νομίζω οι περισσότεροι θα πείτε «ναι». Και εγώ πάτησα στο τεντωμένο σκοινί της κατάθλιψης αφού τελείωσαν όλα, γιατί όλα τα παραπάνω τα ένοιωσα στο πετσί μου. Είναι δύσκολο, είναι πάρα πολύ δύσκολο, και έξω από τον χορό όλοι οι άλλοι λένε 1002 τραγούδια. Εμείς όμως, μένουμε σιωπηλές, γιατί εμείς ξέρουμε. Είχα τάσεις και εγώ απομόνωσης, έκλαιγα συχνά δίχως να το ξέρει κανείς, είχα απογοητευτεί από τους ανθρώπους που λογάριαζα για πολύ δικούς μου. Θέλει μεγάλη προσπάθεια από εμάς τις ίδιες να συμφιλιωθούμε με την ιδέα πως η αρρώστια μας ποδοπάτησε, πως μα στέρησε πολλά και ίσως μας στερήσει και άλλα στο μέλλον, θέλει κουράγιο να δεχτείς το νέο σώμα σου και να το αγκαλιάσεις πριν το κάνει κάποιος άλλος. Θέλει θάρρος και ατσαλένιο χαρακτήρα. Θα αναρωτηθείτε, «μα έχω ατσαλένιο χαρακτήρα;» και όμως έχεις, για να έφτασες ως εδώ και να παρακολουθείς αυτό το μπλογκ, έχεις. Γιατί πέρασες όλα αυτά και το ψάχνεις ακόμη, γιατί πέρασες όλα αυτά και έχεις τη δύναμη και συνεχίζεις. Είναι λοιπόν φίλη μου πολύ αληθινό αυτό που νιώθεις με την κατάθλιψη. Εγώ το καλοκαίρι που μας πέρασε, τέσσερα χρόνια μετά το χειρουργείο, στο νησί των διακοπών μου, καθόμουν με το που είχα ξυπνήσει στο κρεβάτι ξαπλωμένη και έκλαιγα. Έκλαιγα γιατί στη ζωή μου τίποτα δεν είναι το ίδιο όπως πριν, γιατί δεν μπορώ να έχω πίσω το 2007. Και εγώ έχω κολλήσει με το τότε σαν μικρό παιδί. Γιατί δεν μπορώ έστω και «στημένα-σκηνοθετημένα» να πάρω την κολλητή μου και να πάμε ανέμελες και ωραίες στο νησί, να αναβιώσουμε το καλοκαίρι που σημάδεψε τη ζωή μας. Με αυτό θυμώνω με τη ζωή. Βουρκώνω γι αυτό ακόμη, ε, αυτό δεν είναι κατάθλιψη; Θα μπορούσα να το ονομάσω έτσι, να σου πω όμως ένα μυστικό; Προτιμώ να μην το λέω κατάθλιψη για να το περνάω στο «ντούκου» και προτιμώ να το λέω απλά «μια φάση». Έτσι νιώθω καλύτερα, έτσι μπορώ και το ξεχνάω, έτσι μπορώ και προσπερνώ κάποια μελαγχολικά μεσημέρια που δεν είμαι στη θάλασσα. Τις μέρες που η κολλητή μου δεν θα με πάρει τηλέφωνο για να δει τι κάνω ενώ το έκανε συνέχεια στο παρελθόν. Έτσι προσπερνώ πιο εύκολα τη σκέψη πως κάποτε είχα δυο φίλες βράχους δίπλα μου, μα τώρα είναι η καθεμία με τον σύζυγό της και με τη μια ούτε καν μιλάμε.

Μπορεί για κάποιους αυτό που κάνω να είναι στρουθοκαμηλισμός και εγώ την δέχομαι τέτοιου είδους κριτική, όμως εμένα αυτό με βοηθάει…το να μη βάζω ταμπέλες. Τόσα χρόνια οι ετικέτες δεν με βγάλανε πουθενά. Προσπαθώ να έχω μια όμορφη καθημερινότητα, και ναι, οι νέοι φίλοι που φωνάζουν εκδρομή με ανεβάζουν ψυχολογικά, οι παρέες που παίρνουν τηλέφωνο για να μοιραστούμε ένα ποτό, να περάσουμε μια ολόκληρη μέρα στη θάλασσα, τα μπαρ, τα κλαμπ, μου θυμίζουν τα νιάτα μου, το πριν την αρρώστια, μου θυμίζουν πως είμαι ζωντανή και μέρος ενός μικρόκοσμου που με θέλει στην παρέα του. Γιατί και αυτό το έχουμε ανάγκη, επιθυμούμε να μας αποζητά η παρέα, να μας ψάχνει γιατί απολαμβάνει τον χρόνο μαζί μας. Το συναίσθημα αυτό μας γεμίζει, γινόμαστε σημαντικοί για κάποιον.

Το λέω πολλές φορές, από εδώ και πέρα, οι άνθρωποι είναι αυτοί που κρατάνε την ψυχολογία μας στα χέρια τους, εκτός και αν πούμε «ζαμαν φου». Δυστυχώς η ψυχολογία μας εξαρτάται αρκετά από αυτούς, αφού πλέον αναπτύσσουμε διάφορα σύνδρομα και εμείς(θέλουμε εκτίμηση, αγάπη, σεβασμό και στήριξη). Οι άνθρωποι  με κρατήσανε καλά ψυχολογικά αλλά και δυσκολέψανε και την ανάκαμψή μου αρκετές φορές. Όταν όμως βρεις το κατάλληλο περιβάλλον, η ενέργεια των γύρω σου, η αγάπη τους, τα χαμόγελα και η ζεστασιά τους είναι αξίας ανεκτίμητης. Και τους αποζητώ τους ανθρώπους που μου κάνουν καλό, είναι τα αντικαταθλιπτικά μου.

Στη φίλη που έγινε αφορμή γι αυτό το ποστ θέλω επίσης να πω πως πολλές φορές έσπρωχνα τον εαυτό μου να πάω για ένα καφέ ενώ δεν το ήθελα από μέσα μου. Γιατί έλεγα στον ευατό μου πως δεν πρέπει να παρετηθεί απο τη ζωή. Τώρα το θέλω, θέλω το έξω και τη βόλτα. Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολοι καιροί και πραγματικά, δεν ανεβάζω εδώ φωτό για να το «παίξω άνετη» με τα χρήματα. Ανεβάζω φωτό, και σας διηγούμαι τις όμορφες στιγμές των διακοπών μου, μόνο και μόνο γιατί θέλω να φωνάξω από αυτό το BLOG πως η ζωή συνεχίζεται ρε γαμώτο, και μετά τον Καρκίνο! Δεν είμαστε πολίτες Β’ κατηγορίας! Είμαστε άνθρωποι με ίδια θέλω και ανάγκες και μπορούμε να πραγματοποιήσουμε μικρά μας σχέδια. Το ξέρω πως ζούμε σε δύσκολους και στριμωγμένους καιρούς, μα βρείτε φτηνές και δωρεάν χαρές, κάντε αυτό που σας εκφράζει περισσότερο, βρείτε καταφύγιο σε όλα όσα σας ευχαριστούν. Αυτό κάνω την τελευταία τετραετία. Καλομαθαίνω τον εαυτό μου, με όσα χρήματα έχω, όπως μπορώ! Να είστε καλοί με εσάς, το αξίζουμε, αξίζουμε τον αυτοσεβασμό! Να υποστηρίζετε και τα θέλω μα και τον εαυτό σας! Πιστέψτε με, είναι από τα ελάχιστα δώρα που μπορούμε όλοι μας να κάνουμε σε εμας!

απο την τελευταία μου απόδραση

 όταν γυρίζεις απο διακοπές ή μικρές αποδράσεις τι μένει; ένα χαμόγελο στο πρόσωπο, η ξεκούραση, η ανανέωση και οι αναμνήσεις στιγμών. Οι φωτογραφίες σίγουρα βοηθούν στο να μείνουν για πάντα εκείνες οι στιγμές, μέσα στην καρδιά μας! Στιγμές δροσιάς απο το προηγούμενο Σ/Κ! Καλό Παρασκευόβραδο!

Καλησπέραααα!

έχουμε καιρό να τα πούμε. Κάποιες φορές όταν απουσιάζω να μην ανησυχείτε, να κάνετε θετικές σκέψεις, σκέψεις χαρούμενες. Να με φαντάζεστε σε κάποια παραλία να πίνω freddo espresso μέτριο και να χαζεύω το απέραντο γαλάζιο. Αυτή τη φορά βέβαια χάθηκα γιατί πέρασα πολλές μέρες στην Αθήνα και δίχως ιντερνετ. Είδα τον χειρούργο μου εκει με τις στάνταρ εξετάσεις (αιματολογικές) που έπρεπε να έχω κάνει και παρέμεινα καθώς η φίλη μου "Σ" είχε προγραμματίσει μια επέμβαση αισθητικής στην πρωτεύουσα με τον πλαστικό μου. Όταν επέστρεψα μετά απο 10 μέρες πήγα στο εξοχικό μιας καλής φίλης  και είχαμε μινι-reunion με τα παιδιά απο το νησί, την περσινή μου παρέα. Κάπως έτσι πέρασαν οι τελευταίες μέρες, πότε με τη ζέστη της Αθήνας και την παρέα της "Σ" και εμένα σε ρόλο νοσοκόμας-φίλης-νταντάς (και σε όλα αυτά ντεμπούτο-ελπίζω να ήμουν καλή..) και πότε στη Χαλκιδική, σε ρόλο κολυμβήτριας και διακοπήστριας. 

Ξαναθυμήθηκα πόσο ωραίο είναι το να ξαναβρίσκεσαι με δικούς σου ανθρώπους. Γιατί και με τη "Σ" ενώ κατα καιρούς πίνουμε τους καφέδες μας, λόγω πολλών της υποχρεώσεων δεν περνάμε πια τον πολύ χρόνο που περνούσαμε κάποτε μαζί. Είχε πλάκα λοιπόν τώρα το ότι περάσαμε 10 μέρες συνεχεια μαζί και ας ήταν περίεργες οι συνθήκες, μεταξύ μας ήταν λες και δεν πέρασε μια μέρα, απο τις διακοπές μας εκείνες του 2007. Τότε που το παραμύθι μας δεν είχε κανένα "δράκο". Ήταν επίσης εύκολο να καταλάβουμε και οι 2 πως το μόνο που άλλαξε ανάμεσά μας, είναι τα άτομα που προστέθηκαν στις καθημερινότητές μας και η αλλαγή της οικογενειακής κατάστασης της "Σ". Μεταξύ μας όλα κυλούν ομαλά, αρκεί να μη δεχόμαστε πίεση απο κανέναν, πίεση η οποία μας φέρνει ένταση και μαλώματα.

Όσο για τα περσινά φιλαράκια, ναι, είναι και αυτό πολυ όμορφο. Κάθε που βρισκόμαστε, καμαρώνουμε το ότι μέσα σε 10 μήνες δεθήκαμε τόσο πολύ, περάσαμε τόσο όμορφα και έχουμε να λέμε ιστορίες για τα παλιά μα και να καταστρώνουμε νέα σχέδια για το μέλλον.

Κάπως έτσι είναι μάλλον η ζωή. Άθρωποι που έρχονται και φεύγουν, άνθρωποι που-ακόμη καλύτερα- έρχονται για να μείνουν! Οι άνθρωποι, η ενέργειά τους, η αύρα τους, η αγκαλιά και το άγγιγμά τους. Αυτά τα λόγια απο καρδιάς, αυτά τα χαμόγελα της ψυχής! 

Καληνύχτα στους φίλους μου, σε όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν είναι συγγενείς, μα μετράνε ακόμη και για παραπάνω απο δεσμούς αίματος! 

Καληνύχτα σε όλους εσάς που ξενυχτάτε και με διαβάζετε ή που απλά παίρνετε τον πρωινό σας καφέ και με χαζεύετε! Έχετε γίνει και εσείς το παρεάκι μου 5 χρόνια τώρα!

Καληνύχτα στην "Κ2" με την οποία κλείσαμε μαζί 5 χρόνια απο το πρώτο μας χειρουργείο και μου έστειλε ένα γλύκο και δυναμικό mail>>>ετοιμάζεται να πάει διακοπές στον τόπο που έκανε διακοπές τελευταία φορά πριν νοσήσει! Πόσο την καταλαβαίνω, πόσο δύκολο ήταν για μένα να επιστρέψω σε εκείνο το νησί του 2007, πόσο δύσκολο μα και πόσο ωραίο έγινε στη συνέχεια! Πόσο δυνατή ένοιωσα απο ένα σημείο και μετά, πόσο σίγουρη πως  ξαναγενήθηκα! Να πάς φίλη μου και να ξαναπας! Να αγγίξεις με το βλέμα σου όλα όσα είχες δει τότε το 2007 και να νιώσεις τόσο τυχερή που είσα ξανα εκεί! να αφήσεις τη θάλασσα να σε δροσίσει, σαν να ήταν αυτή η πρώτη βουτιά της ζωής σου! να γίνεις παιδί και να αφεθείς σε αυτόν τον γνώριμο τόπο. ΝΑ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΟΥ! Επιστρέφουμε για να μείνουμε και δεν το "χαρίζουμε" σε κανέναν αυτό! 

Καληνύχτα και στη  ΣΙΣΣΥ που είναι καινούρια φίλη εδώ, τη συνάντησα τυχαία όσο ήμουν στην Αθήνα στο νοσοκομείο όπου νοσηλεύονταν για την αποκατάσταση του μαστού της. Της είπα πως "είμαστε πολλές" το είδε και μόνη της όταν επισκέφτηκε αυτό το Blog, αυτή τη μικρή αλλά δυνατή γωνίτσα που φροντίζω χρόνια τώρα και το ίδιο κάνετε και εσείς!

Καληνύχτα! κόντρα στους καιρούς, στην κρίση, στις ανθρώπινες σχέσεις που όλο και δυσκολεύουν εμείς βρισκόμαστε εδώ, και δίνουμε τα χέρια και καταφέρνουμε και δημιουργούμε τη δική μας ανθρώπινη αλυσίδα, την δική μας μεγάλη αγκαλιά. 

για το φάρμακο που ρώτησες πρόσφατα

ΜΙΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΑ ΓΡΑΦΕΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΤΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΩ ΕΔΩ! >>>

einai to farmako pou kanoun akoma meletes to panepistimio tis alberta sotn kanada. 

 na apefthynthei ston giatro Evaggelo Mixalaki pou asxoleitai me afto. Mexri tora se peiramata pou exoun ginei se pontikia alla kai se istous ektos on anthropinou somatos exei paratirithei meiosi ton ogkon kata 70% SE 3 EBDOMADES. 

GNOMI MOU, Na to kanei. filia nikoleta.  

to farmako afto einai gia stithos kai pneumones κουκλιτσα μου όσα σου γράφω ειναι απο μια πολυ καλη φιλη μου γιατρο που κανει και αυτη αγωνα εναντια στον καρκινο..νοσει η ιδια και μετα απο ερωτηση μου μου εστειλε αυτη την πληροφορια !!!!αν θελεις μπορεις να το αναρτησεις για να το δει ο φιλος μας!!!φιλια να περνας ομορφα!!!

Σήμερα συνέβει

κάτι όμορφο...

γύριζα απο τη δουλειά με προορισμό τη θάλασσα όπου και φάγαμε με του συναδέλφους μου. Στο δρόμο χτύπησε το τηλέφωνο. Στο ραδιόφωνο έπαιζε αυτό το τραγούδι, τραγούδι που με σημάδεψε καθώς το άκουγα καθώς γύριζα απο το νοσοκομείο όπου μου είχαν πει για πρώτη φορά πως είμαι σοβαρά και πως θα κάνω οπωσδήποτε μαστεκτομή. Ήμουν μικρή, τι είχα χαρεί απο τη ζωή; Μόλις 27 ετών (δεν τα είχα κλείσει καν). Στο δρόμο χωρίς να κλαίω μου φεύγανε δάκρυα αλλά οδηγούσα στην εθνική ατάραχη. Το τραγούδι έπαιξε τυχαία εκείνη τη μέρα αλλά επειδή το είχα ήδη σταμπάρει στα fm ανέβασα την ένταση να το απολαύσω παρόλο που ήμουν στις μαύρες μου. James Blunt, Simona το έλεγα μα είναι το "1973". Το έχω ξανα πει, κολλάς με κάποια πράγματα, τα συνδυάζεις κάπως. Εγώ αυτό το κομμάτι έτσι το συνδύασα αλλά ξέρετε κάτι; Δίχως πόνο πια. Έμαθα να ξεπερνάω τον πόνο μου, έτσι απλά, απο μόνη μου, δίχως καλά καλά να κάνω Yoga ή διαλογισμό.

Σήμερα στο αυτοκίνητο, καλοκαιράκι, μετά τη δουλειά, ανοιχτά παράθυρα και στην άλλη γραμμή ένας φίλος απο το νησί. Ανέβασα τη φωνή στο ραδιόφωνο γιατί δεν ήξερα τι να πρωτοαπολαύσω (και μη νομίζετε πως μιλάμε για κάτι ερωτικό με τον φίλο, καμία σχέση). Το μυαλό μου αμέσως πήρε 1000 στροφές "ευτυχία!!!!!!!!!" είπα στον εαυτό μου! Πέρασαν 5 χρόνια, ακούω αυτό το τραγούδι, η ζωή μου έφερε ένα χρόνο κάπου μακριά όπου πέρασα σούπερ και μου χάρισε νέους ανθρώπους που με αγαπάνε και με σκέφτονται. Μα δεν είναι ένα είδος ευτυχίας; Ορίστε είπα στον εαυτό μου η δεύτερη ευκαιρία στη ζωή! Είμαι πάλι μεσα στο ίδιο αμάξι, στα fm o James Blunt αλλά έξω δεν κάνει κρύο, είναι καλοκαίρι, χαμογελώ στον εαυτό μου! Είμαι καλά, δεν φοβάμαι πια, η περιπέτεια ξεμακραίνει, για κάποιους είμαι σημαντική, μου τηλεφωνούν, ζητούν να με δουν, με αγαπούν. Τι άλλο να γράψω... σας αφήνω με το τραγούδι, σήμερα μου γεφύρωσε όμορφα το παρελθόν με το παρόν! 

Είμαι εδώ, είμαστε εδώ, παρέα! ΟΛΑ ΚΑΛΑ! ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΙΚΡΑ (τις περισσότερες φορές) σημασία έχει Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΝΑ ΤΑ ΔΕΙΣ! και όταν τα δεις, θα πεις "άξιζε τον κόπο"!!!!

διαβάστε αυτό το ποστ για 2 λεπτά

ΣΧΟΛΙΟ ΠΟΥ ΑΦΗΣΕ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ, ΙΣΩΣ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΠΟ ΕΣΑΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ!

Καλησπερα παιδια. Ο πατερας μου εχει ογκο στο πνευμονα εστειλε μαιλ στον πανεπιστιμιο της Alberta σημερα. Αν γνωρίζει καποιος κατι παραπάνω γι'αυτο το φαρμακο  D.C.A. DiChloroAcetate": ή οτιδηποτε αλλο ας μου στείλει μαιλ στο 

 antony_1993@windowslive.com 

Σας ευχαριστω εκ των προτερων

 >>>>>>>>>>>>>>>>  <<<<<<<<<<<<<<<

Η Μαρία πεθαίνει. 

Δεν έχουμε άλλο χρόνο…

μας ενημερώνει ο Τρυποκάρυδος

http://trupokarudos.com/?p=8748
 

18.6.2012

Έξι μήνες πριν το προσωπικό μου ρολόι δείξει 32 χρόνια σε τούτο τον πλανήτη είμαι πάλι έτοιμη για αποχωρισμούς, για νέα δεδομένα, για κύκλους που κλείνουν και κύκλους που ανοίγουν(;).

Όταν ένας άνθρωπος αρρωσταίνει βαριά και αναρωτιέται αν θα ζήσει ή όχι, του έρχονται δίχως αμφιβολία τα πάνω κάτω στη ζωή του. Κλονίζεται ο κόσμος του, το μέσα του θολώνει, δυσκολεύεται να καταλάβει τι περνά τη στιγμή που πρωτομαθαίνει για την αρρώστια του αλλά και στη συνέχεια, το βρίσκει εξίσου δύσκολο να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Ακόμη και αν φαίνεται καλά, μπορεί πολύ απλά να μην είναι!

Όλοι, μα όλοι όσοι συναντιόμαστε με τον καρκίνο σε πρώτο πρόσωπο κάνουμε λάθη. Όχι φυσικά επειδή το θέλουμε αλλά επειδή κανένας δεν μας είπε τι να σκεφτόμαστε όταν έχουμε καρκίνο, πως να νιώθουμε, τι να λέμε στους ανθρώπους γύρω μας, και τόσα άλλα. Φυσικά και ποιος μπορεί να πάρει την ευθύνη και να μας τα πει όλα αυτα; Δεν νομίζω να υπάρχει για κανέναν μας ένας τέτοιος άνθρωπος. Αυτά δεν λέγονται, γιατί δεν "διδάσκονται" σαν συμβουλές, απλά τα βιώνεις, πειραματίζεσαι, κολλάς ή προχωράς.

Στην προσπάθειά μας να επιπλεύσουμε, να επιβιώσουμε και να κερδίσουμε τη ζωή ξανά, πήραμε στον κατήφορό μας, λίγο πριν τον ανήφορό μας, αρκετούς άλλους, όποιους είχαμε κοντά και μας διέθεταν χρόνο και συμπάθεια στους δύσκολους εκείνους καιρούς. Οι άλλοι απλά μας είχαν πληγώσει και δεν το ξέρανε. 

Όλη αυτή η παραπάνω αναδρομή σήμερα, γιατί σύντομα θα κλειθώ να (απο)χαιρετήσω τον άνθρωπο που απο το 2007 ως σήμερα (2012) ήταν δίπλα μου σε όλο αυτό. 

Ήταν δίπλα μου με αμέτρητους καυγάδες, αρκετές διαφωνίες, συχνές αναπάντητες κλήσεις, υπεκφυγές και πολλά νεύρα. Ήταν όμως εκεί και όλα αυτά τα "λουζόμασταν" μαζί, αυτό της το χρωστώ για μια ζωή. Κάθε που μαλώναμε τα βρίσκαμε και κάθε που νευριάζαμε ηρεμούσαμε. Κάτι τέτοιες σχέσεις είναι δύσκολες μα και σπάνιες θαρρώ. Όπως της είπα και χθες, είμαστε φίλες δέκα χρόνια συνεχόμενα παρόλα τα στραβά που ζήσαμε, και παραμένει η μοναδική φίλη με την οποία δεν έκοψα αλλά συνεχίζω την καθημερινή μας επαφή για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Και μιλάμε για "κάθε μέρα τηλέφωνο". Ναι, ήταν το στήριγμά μου σε όλα αυτά τα χαζά χρόνια που η ζωή μου σέρβιρε και ζήσαμε πράγματα που άλλοι δεν τα ζουν ούτε στα 50 χρόνια μαζί. Ήταν ο άνθωπος στον οποίο ακουμπούσα και τα δυσάρεστα και τα ευχάριστά μου. Το άτομο στο οποίο είχα όλη την άνεση να τηλεφωνήσω και μετά τα μεσάνυχτα για να μοιραστώ μια σκέψη, για να ακούσω απλώς μια γνώριμη φωνή στην άλλη γραμμή. Δεν χρειαζόμουν λόγο για να της τηλεφωνήσω, ούτε πολλά παρακάλια για να μοιραστούμε έναν καφέ ή μια βόλτα, με ακολουθούσε παντού. Έτσι απλά, αρκεί να είμασταν παρέα, η μια για την άλλη, παντού και για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα, αυτό δεν είναι φιλία; Η "Σ" ανηπομονούσε σαν μωρό παιδί να γυρίσω απο την Αθήνα μετά απο κάθε θεραπεία γιατί ανα 15 μέρες "έχανε" την παρέα της. Μοιραζόμασταν τα πάντα, απο όνειρα και σχέδια για το μέλλον, μέχρι λεφτά, δώρα, αμάξια, ρούχα. Με είχε καλομάθει, δεν υπήρχε μέρα δίχως "Σ". Η μια συμπλήρωνε την άλλη, παρόλο που είμασταν τελείως διαφορετικές μεταξύ μας, γιατί όλοι μας το λέγανε μα το βλέπαμε και εμείς. Η "Σ" ήταν "εκεί" επειδή το ήθελε και εγώ ήμουν "εκεί" επειδή πέρα απο τον καρκίνο, είχα και μια παρέα να φροντίσω να μη μένει μόνη της σε ένα εργένικο σπίτι που είχαμε βάψει και επιπλώσει με πολύ μεράκι και διάφορα "πλάνα", πριν πέσει η σκιά του καρκίνου στα κεφάλια μας. Την νοιαζόμουν υπερβολικά, δεν ήθελα κανένας να τη στεναχωρεί, ήθελα να την βάλω σε μια γυάλα, αντί να σκέφτομαι να μπω εγώ σε μια. Η "Σ" στη σκέψη και μόνο πως εγώ ίσως κλεινόμουνα στο πρόβλημά μου και την άφηνα στην άκρη, μόνη και της στερούσα την παρέα μου τότε, μου είχε πει απο την πρώτη μέρα της διάγνωσης του καρκίνου: "εσύ θα κάνεις όλα όσα έκανες και πριν, θα έρχεσαι εδώ, σπίτι μου κανονικά, θα κάνουμε παρέα, θα βλέπουμε ταινίες, θα πηγαίνουμε βόλτες" και αυτό με ανακούφισε, και αυτό με αποφόρτιζε υπερβολικά γιατί ήταν λες και το "έσκαγα" απο τους γονείς και πήγαινα κάπου που δεν υπήρχε φόρτιση, κάπου που δεν υπήρχε η ένταση του καρκίνου αλλά μόνες εμείς, 2 νεαρές κοπέλες που λίγους μήνες πριν είχαμε γυρίσει απο τις σουπερ καλοκαιρινές μας διακοπές. Η "Σ" είχε τον τρόπο να ξεχνιόμαστε, λες και είχε κάπου ένα μαγικό ραβδάκι και εξαφάνιζε τις έννοιες μου. Είχε επίσης τον τρόπο να με φροντίζει και να μου δείχνει την μεγάλη της αγάπη δίχως να με κάνει να αισθανθώ άρρωστη. Αυτό ήταν μια μοναδική αίσθηση και της το αναγνωρίζω! Οι ταινίες που είδαμε ήταν πάρα πολλές, τα γέλια που κάναμε κατα καιρούς ήταν πέρα για πέρα σουρεάλ, γιατί μέσα στην παρέα ήταν πάντα και ο σκύλος της "Σ", μέσα στο διαμέρισμα!Έτσι εγώ γύριζα σπίτι μου μετά απο μέρες, ξεκούραστη, χαρούμενη μπορώ να πω! Οξύμωρο έτσι; Κι όμως!Ήταν λες και βρισκόμουν σε άλλο σύμπαν όταν πήγαινα εκεί και έφευγα απο το σπίτι μου, του γονείς κτλπ.

Ξαναδιαβάζω τις παραπάνω γραμμές και δεν μου αρέσει που γράφω σε παρελθοντικό χρόνο...Όμως έτσι είναι, η αλήθεια είναι πως όλα τα παραπάνω τελειώσανε, οι θεραπείες, ο ζήλος της "Σ" να είμαι καλά, το εργένικο σπίτι, ο σκύλος, το ενδιαφέρον της όλο στραμένο επάνω μου. Και φυσικά το ότι τελείωσε το πολύ τρέξιμο με την υγεία μου, μόνο καλό είναι!!!Ανακουφυστήκαμε σίγουρα και οι δύο. Χαρήκαμε και οι δυο, χαιρόμαστε και οι δυο που οι εξετάσεις είναι καθαρές!

Μετά την περιπέτεια του καρκίνου βγήκε απίστευτη κούραση στη "Σ" που εγώ τότε δεν την έβλεπα. Είχαμε παρεξηγήσεις κτλπ, της είχα γίνει μάλλον φορτική για ένα διάστημα που επέμενα στο να βολτάρουμε ενώ είχε μπει στη ζωή της -εξ'αποστάσεως-ένας άνδρας (ο σημερινός της σύζυγος). Τα πράγματα είχαν γίνει σίγουρα πιο περίπλοκα πια. Μπορεί να είχα τελειώσει τις θεραπείες αλλά δεν ήμουν ψυχολογικά -ακόμη- καλά. Εγώ, όσο και αν ακούγεται παιδικό, δεν μπορούσα να διανοηθώ πως η φίλη μου η καρδιακή, το άτομο στο οποίο είχα πιστέψει και κρατούσε την εμπιστοσύνη μου στα χέρια της δεν θα εβγαινε πια μαζί μου με τη συχνότητα που το έκανε παλιά, πως δεν θα περνούσαμε πολλές ώρες μαζί. Εμείς περιμέναμε πως και πως να τελειώσουν οι θεραπείες μου για να γυρίσουμε στα παλιά μας και όταν ήρθε η ώρα η "Σ" λάκισε! Δεν ξανα ήρθε ποτέ στο νησί του 2007, ενώ το είχε υποσχεθεί, αραίωσε τις εξόδους μας. Και να σκεφτείτε, ήταν τότε η μοναδική μου φίλη, αν δεν έβγαινα μαζί της, έμενα στο σπίτι, και είχα τόση ανάγκη τότε το έξω...Δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με τη μοναξιά μου, με το περιθώριο. Στεναχωρήθηκα πολύ και για μεγάλο χρονικό διάστημα γιατί βίωσα αυτή την τεράστια αλλαγή επάνω της και καμια φορά αναρωτιέμαι "θα συνεχίζαμε ως σήμερα τη φιλία μας, αν εγώ δεν επέμενα τόσο, και δεν την άφηνα σε ησυχία με τις κλήσεις μου και τις προτάσεις μου παρόλο που έτρωγα πόρτα";Η συμπεριφορά της βέβαια αργά ή γρήγορα με οδήγησε στο να κάνω και άλλες φιλίες, να ψάξω και άλλες παρέες για να έχω κάποια διέξοδο.

Η "Σ" περσι τα Χριστούγεννα μου ζήτησε συγγνώμη για το "μετά" τις χμθ κλαίγοντας, μου είπε πως δεν άντεχε την πίεση τότε και πως είχε κάνει κοιλιά χωρίς να το καταλαβαίνει. Το δέχτηκα και έχω φιλτράρει πολλές φορές τη συμπεριφορά μου, τις απαιτήσεις μου τα γούστα μου, και δεν θα πως πως είμαι περίφανη για όλα αυτά κατα καιρούς, αλλά τότε έτσι ήταν να γίνει και δεν γινόταν αλλιώς. Μάλλον αυτό πιάνει και τις δυο μας.
Με τη "Σ" λοιπόν συνεχίσαμε την παρέα μας ως σήμερα, ζήσαμε το πέρασμά της σε άλλο στάδιο, τον γάμο της, ακόμη και περσι που ήμουν στο νησί, κάθε μέρα της τηλεφωνούσα και δεν ήταν λίγες οι φορές που μαλώναμε ΚΑΙ απο το τηλέφωνο. Περάσαμε τον φετινό χειμώνα παρέα στο τζάκι με καλό κρασί, ταινία και ψήσιμο στα κάρβουνα...Το χιόνι που έπεφτε απο το παράθυρο έκανε τη νύχτα πιο φωτεινή.

Γιατί τα γράφω όλα αυτά απόψε; Τα έχω ξανα γράψει κατά καιρούς. Ίσως γιατί ήθελα να τα ξαναθυμηθώ, ίσως γιατί ήθελα να τα ξαναπώ. Δεν ξέρω...ίσως γιατί θέλω να δώσω στη "Σ" τα credits που της αξίζουν τώρα που η συναισθηματική φόρτιση είναι κάπως μεγαλύτερη...

Η ιστορία μας θέλω να πιστεύω πως δεν τελειώνει εδώ, όμως είναι η πρώτη φορά που δεν μπορώ γι αυτή τη σχέση να κάνω κανένα σενάριο. Περσι τέτοιο καιρό προγραμματίζαμε πως θα περάσουμε ένα χειμώνα παρέα στην ίδια πόλη, ταινίες και βόλτες (γιατί μόλις είχε περάσει ένας χρόνος που είμασταν σε άλλες πόλεις) και μας βγήκε το πρόγραμμα. Αυτό το καλοκαίρι όμως φαίνεται να είναι και το τελευταίο που περνάμε μαζί και δεν μπορούμε να κάνουμε κανένα πλάνο για τον χειμώνα. Φέτος τον Σεπτέμβρη η Σοφία θα φύγει μόνιμα με τον άνδρα της σε άλλη πόλη, και έτσι δεν έχει άλλα πλάνα. Ο χειμώνας θα τη βρει "παντρεμένη για τα καλά" αφού θα μπει στη συγκατοίκηση και χιλιομετρικά μακριά απο εδώ.
Χαίρομαι γι αυτήν πολύ, και θέλω να είναι ευτυχισμένη. Αν και η φιλία μας έχει περάσει πάρα πολλά και παρόλο που οι πρωτεραιότητές της έχουν αλλάξει 100%, παραμένει για μένα ένα απο τα πιο σημαντικά άτομα που κρατάω στη ζωή μου. Θέλω να είναι ευτυχισμένη, αρνούμαι όμως να την χάσω. Καθώς μεγαλώνω θέλω να έχω "σταθερές" και δεν θέλω κανείς να μου τις πειράζει. Να όμως που η ζωή είναι μέσα στη φαντασία.
Δυσκολεύομαι να αλλάξω συνήθειες πολύ...με δυσκολεύουν οι απουσίες, όμως ξέρω βαθειά μέσα μου πως πρέπει απο δω και πέρα να μάθω να προχωρώ μόνη, τα στηρίγματά μου ανοίξανε ήδη πανιά για κάπου αλλού καιρό τώρα. Οι σχέσεις αλλάζουν, τα ενδιαφέροντα αλλάζουν, οι άνθρωποι παίρνουν άλλους δρόμους.
Λυπάμαι που την χάνω απο Σεπτέμβρη και αυτό μου χαλά ήδη κάπως την ψυχολογία. Η δε δική της ψυχραιμία με εκνευρίζει, αλλά όπως είπε και αυτή "τι θες να κάνω, ζορίζομαι απο μόνη μου, θες και να στο λέω;". Έτσι είμασταν πάντα, εγώ μιλούσα πιο πολύ, αυτή τα έκρυβε μέσα της, τα βίωνε μόνη.
Δεν είμαι έτοιμη γι αυτόν τον αποχωρισμό, σιχαίνομαι να χάνω τους ανθρώπους μου, νομίζω πως κάποιος πάλι με σμπρώχνει βίαια στο να μεγαλώσω, στο να πω "είμαι 32", και δεν θέλω...Στο να πω η φιλία δεν είναι το παν στη ζωή, στο να πω πως όσα ζήσαμε στο παρελθόν ήταν καλά αλλά κοιτάμε το μέλλον. Δεν θέλω, αλλά πρέπει. Πρέπει να μάθω να αφήνω τους ανθρώπους στο μέλλον τους, να χαράζουν πορεία μακριά μου...
Δεν θέλω όμως, θα μπορούσε η ζωή να είχε παγώσει το 2007; Θα το ήθελα, αλλά θα ήταν μάλλον άδικο για όλους αυτούς που θέλανε να συνεχιστεί η ζωή τους για να δούνε τον εαυτό τους να αλλάζει επίπεδο, να ωριμάζει, να γίνεται σύντροφος, σύζυγος, μαμά.

Υ.Γ Σε ευχαριστώ "Σ" για όλα αυτά τα χρόνια. Ήταν πολλά τα χρόνια και πιο πολλά όλα όσα περάσαμε! Όσο και αν στα λέω και περιγράφω, δεν μπορείς να μπεις στην ψυχολογία μου παρα μόνο ελάχιστα. Αυτό δεν είναι κριτική, αυτό είναι η αλήθεια. Μόνο αν ζήσει κανείς μια τόσο μεγάλη ανατροπή στη ζωή μπορεί να καταλάβει τον φόβο, τη μοναξιά, την παρέα, το ενδιαφέρον, την παρηγοριά, το "σ'αγαπώ", το μήνυμα, το τηλέφωνο, την αγκαλιά, την υπόσχεση και την πραγματοποίησή της. Είναι λέξεις βαριές όλες αυτές και πρέπει να τις σκεφτόμαστε και να τις προφέρουμε προσεκτικά. ΑΛΛΑ μπορεί να μην μπήκες στο "πετσί του ρόλου" όμως κατάφερες να μείνεις εδώ, μαζί μου μέχρι τελικής πτώσης και αυτό δεν ήταν εύκολο, και αυτό σίγουρα πέρασε στη δική μας ιστορία ως κάτι πάρα πολύ σημαντικό, ό,τι και αν γίνει στο μέλλον μεταξύ μας.

Εύχομαι πάντα, όποτε θα συναντιόμαστε, αφού φύγεις, να κοιταζόμαστε στα μάτια και να λέμε αλήθειες.

Καλό βράδυ!

ένα πριν και ένα μετά

Καλημέρααα! Σήμερα που η Ελλάδα γιορτάζει για τους αθλητές της, σήμερα που η Ελλάδα παλεύει για ένα καλύτερο μέλλον, εγώ θα σας το παρουσιάσω σε φωτό!

Αποφάσισα μετά απο πολλά μαιλ πως ναι, είναι χρήσιμο/καλό να δείξω φωτο μου με μαγιώ το καλοκαίρι μετά τις χμθ και φετινές! Και το αποφάσισα γτ πολλές απο εσάς με ρωτάτε για τα κιλά, για την εμφάνιση κτλπ. Η αριστερή λοιπόν είναι με μαστεκτομή και όλα τα πρηξίματα των χμθ και η δεξιά είναι πριν 10 μέρες! Με σιλικόνες, γυμναστική και σωστή διατροφή...

τα συμπεράσματα δικά σας!
καλή ψήφο και με προσοχή! 

εκεί που όλα είχαν χαθεί

Εκεί που όλα είχαν χαθεί...εγώ βρήκα στη ζωή μου, έστω γι αυτή την περίοδο (από πέρσι ως φέτος) για τον μικρό Peter Pan που κρύβω μέσα μου, τη δική μου Neverland. Και δεν είναι άλλη η Neverland απο το νησί του Β.Αιγαίου όπου έμενα περσι. Το νησί που συμβολίζει το καταφύγιό μου απο όλα μου τα προβλήματα! Οι παρέες που με κάνουν και ξεχνιέμαι. 

Για μια ακόμη φορά, ούσα στα 32 (προς κλείσιμο τον Δεκέμβρη) ξανα ερωτεύτηκα τη ζωή. 

Έτσι απλά, εκεί που το αυτοκίνητο που οδηγούσα κατάπινε τα χιλιόμετρα με ολάνοιχτα παράθυρα, εκεί που το βαθύ μπλε της θάλασσας πέρα στον ορίζοντα υπογράμμιζε το καλοκαίρι, εκεί που τα δέντρα γύρω μας μύριζαν καλοκαίρια παιδικών χρόνων, εκεί, ακριβώς εκεί, τραγουδώντας και σφυρίζοντας με τη φίλη μου "Κ" Ιταλικά τραγούδια, σαν εικοσάχρονα που έχουν μπροστά τους τον χρόνο όλου του κόσμου και έχουν σχεδιάσει το πιο λαμπρό μέλλον,εκεί, με τέρμα τη μουσική, με μερικά παράσιτα-γιατί ακούγαμε ραδιόφωνο-, δίχως να έχουμε πιεί -πηγαίνοντας απλά για φαγητό μετά το μπάνιο- εκεί, την ώρα που ο ήλιος καίει απλά ευχάριστα και απέχει μόνο μια ώρα για τον καθιερωμένο του ύπνο, εκεί, τότε, έβγαλα το αριστερό μου χέρι έξω απο το παράθυρο για να αισθανθώ την αντίσταση του αέρα. Η υπόλοιπη παρέα με άλλα αυτοκίνητα μπροστά, προπορεύονταν. Εκεί, εκείνη τη στιγμή, σε αυτή την μια ακόμη σινεματική στιγμή της ζωής μου, ΞΑΝΑ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΤΗ ΖΩΗ! Το ένιωσα, το είπα, το φώναξα στην Κατερίνα..."αυτό που συμβαίνει είναι μαγικό, ξαναερωτεύτηκα τη ζωή μόλις". Ένιωσα τόσο δυνατή, τόσο ανάλαφρη ταυτόχρονα, τόσο τυχερή παράλληλα μα και τόσο, μα τόσο ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΗ! 

Έτσι είναι, τα δώρα της ζωής είναι μικρά, είναι όμως τόσο μα τόσο όμορφο όταν τα ανακαλύπτεις! Είναι λες και έχεις δει για πρώτη φορά στη ζωή, πεταλούδα να ανοίγει τα πολύχρωμα φτερά της. Είναι σαν να είδες για πρώτη φορά ουράνιο τόξο! Είναι άκρως ξεσηκωτικό, είναι τέρμα μοναδικό!!!Είναι απερίγραπτο!!!

Θα θυμάμαι εκείνη την μέρα πάντα! Ήταν Κυριακή! Ήταν η μέρα που λατρεύω, είναι η μέρα που ακόμη και ο θεός ξεκουράστηκε, ήταν η μέρα που περνούσα πάντα με τις φίλες μου κάνοντας χιλιόμετρα, αφού σκαρώναμε εκδρομούλες, τότε, το 2007, πριν μας χτυπήσει η αρρώστια την πόρτα, πριν οι ζωές μας δουν άλλους δρόμους και βρουν άλλα χιλιόμετρα. Ήταν κάτι που μου είχε λείψει και το κατάλαβα τότε. Η εκδρομή αυτής, της πρόσφατης Κυριακής με έκανε να νιώσω ευλογημένη! Τη βίωσα σαν μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή, σαν μια ένδειξη αγάπης απο τη ζωή προς εμένα! Δεν με είχε ξεχάσει λοιπόν η ζωή. Στο κρεβάτι της χμθ ούτε που είχε περάσει απο το μυαλό μου πως κάποτε θα βρώ έναν τόπο μακρινό που θα με κάνει να ξεχνώ τα πάντα όταν είμαι εκεί, ένα νησί που στα νερά του θα χωνόμουν και θα κολυμούσα ως να λυτρωθώ.

Συμπτωση; Την Κυριακή ήταν 3/6/2012, το ημερολόγιο έδειχνε "3", το νούμερο του χειρουργείου μου! Πόσο μακρινά είναι πια αυτά σκέφτομαι τώρα...