Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

Σάββατο πρωί



Βρέχει και είμαι έξω σε ένα καφέ της πόλης μου. Παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω μου, τους ανθρώπους που έχω απέναντί μου. Για μια ακόμη φορά σκέφτομαι «γιατί αλλάζουν οι άνθρωποι και οι ζωές τους τόσο;». Τι είναι αυτό το «μαγικό» στην αλλαγή που παρασέρνει τους περισσότερους; Γιατί η αλλαγή είναι μείζον θέμα και τα ίδια είναι απλά ανιαρά; Δεν υπάρχουν απαντήσεις σε όλα αυτά. Μετά από τόσα χρόνια σκέψης εκεί κατέληξα. 
Ξέρω πως όσοι με παρακολουθείτε καιρό τωρα θα λέτε πολλές φορές από μέσα σας «αυτή ακόμη παλεύει με τα ίδια θέματα, με το παρελθόν, με τις παρέες, τις φιλίες, τις οικογενειακές και γενικότερα όλες τις σχέσεις.Παλεύει για να βρει που ανήκει, αν ανήκει κάπου». Ναι είναι αλήθεια τα παραπάνω, με μικρές βέβαια διαφοροποιήσεις στη συχνότητα και στην ένταση. Κάποιοι από εσάς έχω βάσιμες υποψίες πως βλέπετε τους προβληματισμούς μου παιδικούς και ανώριμους αλλά αν έγραφα για άλλα θέματα θα ήταν σίγουρα ψέματα τα όσα θα διαβάζατε, θα κάλυπτα το γεγονός πως ακόμη ασχολούμαι με όλα όσα  σας γράφω. Φυσικά βέβαια και η κρίση είναι στο μυαλό μου, και τα προβλήματα που βλέπω να έχουν καθημερινά οι άνθρωποι στις ζωές τους, και οι ζωές που φεύγουν με απασχολούν και ο θάνατος και οι άρρωστοι που δεν βρίσκουν φάρμακα με νοιάζουν και λυπάμαι για τον συχνό "στρουθοκαμηλισμό" μου ΑΛΛΑ είναι η άμυνά μου για να έχω μια καλή ψυχολογική κατάσταση, διότι το αγχος και η στεναχώρια είναι απο τους μεγαλύτερους συμμαχους του Καρκίνου και εμείς όλοι απλά δεν θέλουμε να ξαναπεράσουμε κάτι παρόμοιο με αυτό που γευτήκαμε και μας στιγμάτισε για μια ζωή. Έτσι λοιπόν κατα καιρούς καταπιάνομαι με πράγματα σε "τοπικό" επίπεδο, γύρω δλδ απο τον μικρόκοσμό μου.
Αν ο καρκίνος μου άφησε ένα "κουσούρι" αυτό δεν είναι η φοβία μήπως ξανααρρωστήσω γιατί αυτό το απωθώ τελειως σαν σκέψη. Το κουσούρι το μεγάλο είναι ότι δεν μπορώ να ξεκολλήσω απο το παρελθόν με τίποτα. Το μυαλό μου κάνει κύκλους και αναπόφευκτες συγκρίσεις με το "τότε" και το "τώρα". Το ενδιάμεσο (2007 ως 2012) δεν ξέρω που πήγε ή πάει, αν και έκανα αρκετά πράγματα κατα τη διάρκεια των θεραπειών και μετά απο αυτές. Κι όμως, το μυαλό μου κολλάει εκεί...στους τελευταίους ανέμελους μήνες του 2007. Στις καλές στιγμές, στα πρόσωπα εκείνα. Στους ανθρώπους που γνώριζα τότε, όπως τους ήξερα τότε, στους δικούς μου ανθρώπους, στις μεταξύ μας εδραιωμένες καλές σχέσεις. Δεν μπορώ να αποδεχτώ το γεγονός πως για κάποιους ανθρώπους δεν σημαίνω αυτό που σήμαινα παλιά. Αυτό με πνίγει γιατί για εμένα σημαίνουν ακριβώς το ίδιο.  Εγώ δεν έχω αλάξει απέναντί τους, γιατί όμως άλλαξαν αυτοί;
Κάποιες φορές αναρωτιέμαι αν όλα αυτά θα τα σκεφτόμουν έτσι κι αλλιώς (είτε αρρώσταινα ή όχι) αλλά σίγουρα επιβαρύνεται η κατάσταση με το σπάσιμο νεύρων τόσων ετών. Ίσως οι "σημαντικοί άλλοι" να είναι απλά ένα παραμύθι που πουλάμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, για να νιώθουμε εμείς σημαντικοί σε αυτόν τον κόσμο. Ίσως να υπάρχουν και πραγματικοί "σημαντικοί άλλοι". Ποιός μπορεί να μας πει; Κανείς. Γιατί κανείς δεν φιλτράρει την πραγματικότητα της ζωής του, οι περισσότεροι αρεσκόμαστε στο εφήμερο, στο καθημερινό, αρκεί να τσουλάει. Τι γίνεται όμως κάτω απο την επιφάνεια;
Και εγώ δεν βγάζω τον εαυτό μου απ'έξω, πολλές φορές "κουκουλώνω-καμουφλάρω" πολλά προβλήματα, είτε προσωπικά μου είτε σε σχέση με τους άλλους. Πείθομαι, συγχωρώ, προσπερνώ γιατί θέλω να πιστέψω στην καλοσύνη των ξένων που μια μέρα κάνεις δικούς σου ανθρώπους. Στο αυθεντικό τους ενδιαφέρον, στην αγάπη τους γι αυτό που είσαι. Κι εγώ κοινώς λοιπόν παραμυθιάζω τον εαυτό μου για πολλά, αλλά προσπαθώ να έχω και πολλές στιγμές ειλικρίνειας και αυτοκριτικής και εκεί είναι που ξυπνώ απο τον λύθαργο.  Αλλά το θέμα είναι πως δεν κρατάει για πολύ όλο αυτό.

Έτσι λοιπόν παραμένω νοσταλγός των στιγμών, των ετών που φύγανε, της ευκολίας που είχε η ζωή μου κάποτε, του πόσο εύκολα κυλούσε η ζωή μου μια φορά και εναν καιρό, του πόσο αυτονόητα ήταν με τους ανθρώπους τα πράγματα, γιατί η αγάπη και η αφοσίωση δεν άφηνε χαραμάδα για καμιά αμφιβολία και στεναχώρια. Δεν θέλω να δεχτώ το ότι όλα γύρισαν τούμπα. Το ότι έχασα πολύτιμο χρόνο στα νοσοκομεία, το ότι πάγωσε η ζωή μου και μετά τις θεραπείες, το ότι άλλαξε το σώμα μου, το ότι σκόρπισαν οι άνθρωποι. Το ότι όλοι νομίζουν πως είμαι καλά επειδή τελείωσα τις θεραπείες, ζυγήζω 55 κιλά και έχω μια μόνιμη δουλειά. Εγώ το μόνο που πραγματικά αποζητούσα και δεν μου το χάρισε μήτε η ζωή μήτε οι άνθρωποι ήταν να πιάσω τον χρόνο απο εκεί που είχε σταματήσει και να κάνω τα ίδια πράγματα με τους ίδιους ανθρώπους, με εκείνους που μου προσέφεραν κάποτε την ατελείωτη σιγουριά, πως είμαστε παρέα, δίπλα σου και όλα θα πάνε καλά. Μου πέρασε απο το μυαλό η ιδέα πως όταν επέστρεφα πίσω στη ζωή, μετά απο την άσχημη αρρωστο-παρένθεση, αν όλοι μου συμπεριφέρονταν όπως πριν το χειρουργείο και έβρισκα τους ανθρώπους στην ίδια θέση δίπλα μου και όχι απέναντί μου, με τον ίδιο χρόνο και την ίδια καλή διάθεση να κάνουμε πράγματα, να βολτάρουμε, να πάμε εκδρομές, να γελάσουμε και να χαρούμε ανέμελα, τότε θα ένιωθα και πάλι καλά, θα ήταν σαν να μην είχα αρρωστήσει. Φυσικά αυτό δεν συνέβει, μακάρι να έτυχε σε εσάς αλλά το θεωρώ πολύ δύσκολο...Κι έτσι γυρνάς μια μέρα όταν όλα έχουν τελειώσει, κοιτάς τους ανθρώπους κατάματα, χαμογελάς και περιμένεις να δεις μέσα στα μάτια τους αυτό που έβλεπες πάντα...Απο μέσα σου λές "μα εγώ είμαι, ο ίδιος άνθρωπος και ας πέρασα τόσα, εσύ που πέρασες λιγότερα απο μένα, γιατί δεν είσαι ΕΣΥ όπως σε άφησα να σε βρω";

5 σχόλια:

sundy είπε...

Καλησπέρα,
τι να σου πω κορίτσι μου,
στεναχωριέμαι που δεν μπορείς να ξεφύγεις από το παρελθόν.
Όλα γύρω μας αλλάζουν. Και μεις αλλάζουμε, θα αλλάζαμε και χωρίς την αρρώστια. Αυτός είναι ο κύκλος της ζωής. Τον αποδεχόμαστε και προχωράμε.
Από την άλλη εύχομαι αυτά να είναι τα προβλήματα. Εγώ δεν έχω ανοίξει μάτι από προβλήματα, οπότε αυτά που περιγράφεις δεν μπορώ να τα συμμερισθώ πλήρως. Τα κατανοώ, θλίβομαι που σε πνίγουν, αλλά από την άλλη απορώ γιατί δεν τα προσπερνάς. Αναλώνεσαι πολύ για πράγματα που τραβάς ένα Χ και προχωράς. Πιθανόν να έχει να κάνει με τους διαφορετικούς χαρακτήρες μας και της διαφορετικής οικογενειακής κατάστασης.
Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να βρεις αυτόν τον σημαντικό άλλο, ένα ταίρι, και όλα αυτά θα φαντάζουν μικρά στα μάτια σου.
Σε φιλώ και μακάρι οι δυσκολίες της ζωής να μου άφηναν περισσότερο χρόνο να μιλάμε, να βρεθούμε, να τα πούμε... Πιστεύω ότι πολλοί θα θέλουν το ίδιο, αλλά όλοι είμαστε τρελαμένοι με την καθημερινότητα.
Σε φιλώ και σου εύχομαι καλή συνέχεια. Προχώρα, είναι στο χέρι σου, έχεις αποδείξει πόσο δυνατή είσαι, μην κολλάς...
Τα λέω αυτά με αγάπη και με το θάρρος μιας φίλης.
Φιλιά
sundy

JK O SΚΡΟΥΤΖΑΚΟS είπε...

Υστερα απο αρκετη απουσια καλοκαιριου περνώ απο τους φιλους να μαθω νεα τους και να ευχηθω για το νεο μηνα.Μακάρι αυτός ο μήνας να είναι όμορφος , γεμάτος με τύχη και πολλά χαμόγελα γιατί χρειαζόμαστε κάθε σταγόνα θετικής ενέργειας!Καλό μας μήνα λοιπόν με υγεια πανω απ όλα και καλο φθινοπωρο!!!!
Eυχομαι ολα να πηγαινουν καλα για σενα

Ανώνυμος είπε...

το παρελθον παντα θα μας θυμιζει οτι περασαμε κατι δυνατο.ΠΟΥ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΞΥΠΝΙΣΑΜΕ ΚΑΙ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΛΛΟ ΜΑΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΕΙΔΑΜΕ ΤΟ ΘΑΥΜΑ!!!ΔΕΝ ΚΟΛΛΑΜΕ ΜΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΓΑΠΗΣΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΔΕΝ ΠΟΝΕΣΑΝ,ΠΡΟΧΩΡΑΜΕ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΜΕ ΜΠΡΟΣΤΑ Η ΖΩΗ ΜΑς ΑΝΗΚΕΙ!!ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΜΑΣ' ΑΓΑΠΗΣΟΥΜΕ' Κ ΝΑ ΕΚΤΗΜΙΣΟΥΜΕ ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ Η ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ..

KATERINA είπε...

καλημέρα ! Ειμαι η Κατερινα και η μητέρα μου εκανε μαστεκτομη εχθες το πρωι..Το μαθαμε πριν 2 εβδομαδες και δεν προλαβα ουτε να το δεχτω ,να το συνηδειτοποιησω,να κλαψω..Θελω μπροστα της να ειμαι δυνατη .!Προσπαθω και τα καταφερνω μεχρι ωρας..Ομως ποναει η καρδουλα μου οποτε σκεφτομαι το ποσο θα ταλαιπωρηθει η μαμα μου! Βοηθησε με.!

Sweet December είπε...

γειά σου Κατερίνα!Είναι πολλή αρχή ακόμη για όλα αυτά που σκέφτεσαι απο τώρα! να είσαι δυνατή μπροστά της αλλά έχεις όλα τα δίκια του κόσμου να κλάψεις και να σεναχωρηθείς!όλα αυτά είναι ανθρώπινα!θα βρεις τις απαντήσεις, δεν υπάρχουν όμως ερωτήσεις όπως-γιατί;-.Η μαμά θα ταλαιπωρηθεί αλλά θα σωθεί! εγώ ζω τον πέμπτο χρόνο μετά το χειρουργείο και όλα καλά, δεν ξανα βρέθηκα μπροστά στον καρκίνο!
ότι θες είμαι εδώ!
μπορείς να με βρεις και στο FB ως SweetDecemberBrBlog και σε mail breastblog@yahoo.com
όταν όλα θα περάσουν, θα δεις πόσο γρήγορα θα τα αφήσετε πίσω σας ;-)είναι κλισέ, μπορεί να θυμώσεις μαζί μου που στο λέω απο τώρα αλλά είναι αλήθεια. μόλις τελειώσουν οι θεραπείες κλτπ και όλα πάνε καλά, και το σώμα γυρίσει στην αρχική του μορφή, 8α δεις πως ο ανθρώπινος νους βάζει αυτόματα μπροστά τους μηχανισμούς και όλα, μα όλα τα διώχνει πίσω! αυτή είναι η υπόσχεσή μου προς εσένα!
φιλιά!