Έτσι είναι πάντα

πάντα, απο το 2007 μέχρι σήμερα, όταν παίρνω ένα κακό αποτέλεσμα εξετάσεων που μου αλλάχει άσχημα και κατα πάρα πολύ την καθημερινότητα πέφτω με τα μούτρα στο τι θα κάνω. Έτσι έγινε το 2007 όταν συνοδεύονταν και απο χμθ (πολύ χειρότερα) έτσι έγινε και πρόσφατα, τον άδοξο Οκτώβρη του 2014. Έπεσα πάνω σε αυτό που με βρήκε, χάρηκα που ήταν στην αρχή, που όλα πήγαν καλά, που κέρδισα τη ζωή, χαρά μεγαλύτερη απο εκείνη του 2007 γιατί πλέον ξέρω, ξέρω καλά τι θα πει χμθ. Φυσικά και δεν είναι το τέλος του κόσμου, φυσικά και όλα πάλι θα περνούσαν, όπως και την πρώτη φορά, όμως εγώ δεν ήθελα να τα περάσω πάλι. Κανείς που έχει κάνει χμθ δεν θέλει πάλι να τα περνάει.

Έτσι λοιπόν όπως γίνεται πάντα, έτσι και τώρα, πέρασε το πρώτο εκείνο σοκ του αν θα κάνω χμθ και πάλι, γύρισα σπίτι χειρουργημένη και τέλος, είπα "όλα καλά, καλύτερα απο ότι περίμενα". Τώρα όμως τι γίνεται;;; Τώρα όλα καταλάγιασαν για μια ακόμη φορά, και τώρα αρχίζω να βλέπω τι μου συμβαίνει.Πέσι τέτοιο καιρό είχα απλά μια κυστούλα στις ωοθήκες και την παρακολουθούσα, ο πρώην γυναικολόγος μου, μου έλεγε πάρε αντισυλληπτικά και θα φύγει (ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ!) δεν πήρα αντισυλληπτικά, πήγα σε άλλο γυναικολόγο και η λύση ήταν όπως και δήποτε η αφαίρεση των ωοθηκών. Ευτυχώς η κύστη δεν ήταν κάτι σοβαρό.Και εκεί που είχα συνηθίσει στην ιδέα της κλιμακτηρίου και πάλι, και για πάντα αυτή τη φορά, στην ιδέα πως αν θέλω παιδιά θα τα κάνω με δανεικό ωάριο, τσούπ...Μερικούς μήνες μετά το υπέροχα ξένοιαστο και ζωντανό τουρ μου στη Γαλλία, τον Οκτώβρη, αδενοκαρκίνωμα ενδομητρίου. Άιντε τρέξιμο πάλι και να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει, άιντε ξανά στην πόρτα του χειρουργείου, εγώ με μηδέν συναίσθημα, παραδομένη στη ζωή και σε μια καποια μοίρα να σκέφτομαι πως "όταν θα ανέβω στο δωμάτιο θα έχει κλείσει κι ένα ακόμη κεφάλαιο". Τελικά μάλλον είναι σκληρό για μια γυναίκα να ξέρει πως πέρα απο τους μαστούς (σύμβολο θηλικότητας μεν αλλά όχι εμπόδιο στην τεκνοποίηση) θα χάσει την ευκαιρία (;) πιθανότητα (;) να γίνει μάνα. Είναι κάτι θολό μάλλον για όλες τις γυναίκες η μητρότητα, κάτι που υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού τους σε διάφορες ηλικίες, το θέλουν αλλά και το φοβούνται αλλά μόλις το μάθουν γίνεται το παν. Λίγους μήνες μετά την αφαίρεση της μήτρας, τώρα καταλαβαίνω τι δυσκολίες θα βρω στο μέλλον αν θέλω να αποκτήσω παιδί. Ζώντας όλες τις φίλες μου που γίνανε μάνες, βλέπω την αλλαγή τους. Εγώ έτυχε να κάνω τόσα "ξηλώματα" σε περίοδο που οι άλλες άνθισαν και γίνανε μάνες. Τα παιδάκια τους (καλά να ναι) και τα χαίρομαι και τα αγαπώ. Και είναι όμορφη εμπειρία να βλέπεις παιδάκια να μεγαλώνουν, είναι σίγουρα μια ευκαιρία γιατί δεν ξέρω αν ποτέ (με όποιο τρόπο) αποκτήσω κάποιο παιδί δικό μου.  Όμως η τύχη μου έφερε και πάλι μια τεράστια σωματική, αλλά και ψυχολογική αλλαγή σε λάθος χρόνο. Θέλω τη στήριξή μου και την αγάπη των ατόμων που θεωρώ δικά μου αλλά τα άτομα αυτά είναι αλλού. Δεν θα τα καταδικάσω που είναι αλλού, όμως έχω κάθε δικαίωμα να αισθάνομαι τελικά όπως θέλω για τη στάση τους, την αλλαγή τους και τα διαφορετικά μήκη κύματος τώρα. Είναι λίγο πολύ αυτά που είπα παρακάτω. Πραγματικά δεν ζηλεύω κανένα παιδάκι, να είναι όλα τους καλά. Όμως νιώθω στο περιθώριο των "μωρομάνων". Ίσως να συνέβαινε όπως και να χει, ότι κι αν γινόταν με την υγεία μου. Τώρα όμως που έχω μια πιο ευθραυστη ψυχολογία για μια ακόμη φορά  οι όποιες αλλαγές στην καθημερινότητα με ενοχλούν κατά καιρούς.
Η αδελφότητα των μανών, δεν μου αρέσει να με βάζει στην άκρη. Δεν μου φαίνεται ευγενικό να κάνω εγώ την προσπάθεια να βγαίνω με τις μάνες κι όχι αυτές. Δεν μπορώ να το χωνέψω πως όλα σιγά σιγά ανατρέπονται, πως ο ενθουσιασμός έχει πέσει κατακόρυφα, αλλά έτσι είναι, αυτό βλέπω. Το δέχομαι πως είναι λογικό, αλλά επίσης θεωρώ πως δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για όσα αισθάνομαι. Τράβηξα πολλά στη ζωή για να καταπιέζομαι και γι αυτό.
Για τη μοναξιά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες, ίσως και εβδομάδες η καρδιά μου το ξέρει. Οκ, έκανα κι άλλες παρέες, όμως δεν θέλω να χάσω τις παρέες που είχα και έχω επειδή γίνανε μάνες και ψάχνουν κι άλλες μάνες. Όμως ότι παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό με μπερδεύει ακόμη πιο πολύ.
τεσπα, ίσως είναι μια ακόμη δική μου φάση που θα περάσει κι αυτή..........Δεν είμαι τόσο καλή στις αλλαγές όσο φαίνομαι!

Επανέλεγχος

Σήμερα ολοκλήρωσα τον επανέλεγχό μου, αυτό που κάνω κάθε χρονιά, μια φορά το χρόνο.

Η μαστογραφία καλή, το σπινθηρογράφημα πέρα απο την οστεοπενία δεν έδειξε αλλαγές. Βέβαια πρέπει να τα δει και ο γιατρός μου για σίγουρα πράγματα. Οι αιματολογικές όμως έδειξαν χαμηλό αιματοκρίτη μόλις "24" (λέτε επειδή ήταν μετά τις γιορτές;;; ξενύχτια και ποτά, και όχι τόσο καλή διατροφή, ίσως...) και Λευκά πεσμένα (μάλλον γιατί όλους κάτι μας τριγυρνά...).

Καλά λοιπόν λέμε, για όλα ;-)

Φιλιά!
Ας χαμογελάσω λίγο, γιατί σήμερα πήρα μεγάλη ανακούφιση, γιατί σήμερα ήταν καλή η μέρα. Ας χαμογελάσω γιατί είμαι καλά, γιατί με κούρασαν και βαρέθηκα τις εξετάσεις αλλά χαλάλι, αφου ήταν καλές! Η μαγνητική μαστρογραφία είναι το χειρότερό μου, είχα πάει μόνη, ξαπλωμένη τόση ώρα με έπιασε το αυχενικό μου και ότα σηκώθηκα ζαλιζόμουν, αλλά είμαι σκληρό καρύδι εγώ..Κάθισα λίγο στο σαλονάκι της αναμονής μετά την εξέταση και ξεζαλίστηκα. Μετά απο λίγο ήμουν και πάλι έτοιμη για καφέ και παρέα. :-)

resolutions...???

Η νέα χρονιά αν και με βρήκε σε καλή διάθεση ως προς το έξω και τις βόλτες, με βρήκε και προβληματισμένη...επίσης

Εδώ και μερικές εβδομάδες "τρέχουν" διάφορα θέματα στην καθημερινότητά μου, τα οποία παρατηρώ και εν μέρη απορώ. Έχω βρεθεί μάλλον μπροστά στο μεγάλο μυστήριο που λέγεται μητρότητα. Φυσικά όχι απο πρώτο χέρι, γιατί εγώ ούτε θα κυοφορίσω ποτέ, μα ούτε πλέον έχω και δικό μου "υλικό" για μου το κυοφορίσει κάποιος άλλος, αλλά απο αρκετά κοντινό-άλλο-πρώτο χέρι. Περιτριγυρίζομαι λοιπόν από φίλες, ξαδέρφες και μωρομάνες. Θα έλεγα δε πως το μωρό της "Σ" μαζί το μεγαλώνουμε γιατί περνάμε ακόμη, πάρα πολλές ώρες τη μέρα παρέα, λόγω των συνθηκών της καθημερινότητας της "Σ".
Παρατηρώντας αυτές τις νεαρές κοπέλες που τίποτε κοινό δεν είχαν όλα αυτά τα χρόνια που κάνω παρέα με τη "Σ", που ποτέ δεν ήρθαν στις εξόδους μας κτλπ, φέτος όλες γίνανε μια παρέα απο το πουθενά. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό ποτέ πριν...Υπάρχει τελικά η "αδελφότητα της μάνας", αν κοιτάξετε γύρω σας σίγουρα έχει συμβεί και σε εσάς! Γυναίκες που δεν κάνανε προηγουμένως παρέα, τώρα να κάνουνε και να επιζητούν η μια την παρέα της άλλης γιατί είναι μάνες, γιατί τελικά το παιδί έγινε για αυτές το πιο δυνατό κοινό τους σημείο. Το παιδί, τα παιδιά τους που θα παίζουν σε λίγα χρόνια κι αυτές θα πίνουν καφέ, οι άνδρες τους που θα τα λένε, οι οικογένειες που θα ανταλλάσουν επισκέψεις και πάει λέγοντας, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δεν το είχα σκεφτεί αλλά να το, μπροστά μου.
Γινεται τελικά το μεγαλύτερο κοινό σου με τον άλλον το παιδί, γιατί προφανώς είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου, είναι η ίδια σου η ζωή όπως παρατηρώ. Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι και δη οι γυναίκες γύρω μου μέρα με τη μέρα μετατοπίζουν το κέντρο βάρους προς το παιδί τους. Προσπερνούν εμένα, ως άτομο και ως φίλη πολλές φορές, ή σχεδόν πάντα. Εκτός απο τη φυσική μου παρουσία, δεν φαίνεται να "υπάρχω" στον καφέ. Οι κουβέντες για τα μωρά και την εμπειρία της μητρότητας με καλύπτουν πέρα για πέρα. Έχω μαζέψει όλες τις πληροφορίες για τη ζωή της εγγύου, τη ζωή με το παιδί και δεν σημαζεύεται, πληροφορίες που στην τελική δεν με αφορούν. Τα κορίτσια φαίνεται πως είναι πια αλλού και καμία τους δεν καταλαβαίνει την προσπάθειά μου να είμαι φίλη τους, γιατί στην ουσία όταν φεύγω απο τον καφέ σκέφτομαι πως καμία δεν με έχει ρωτήσει τι κάνω, πως περνάω, πως τα πάω με τη δουλειά κτλπ. Oh yes!
Θα έλεγα πως απο τους 40 (περίπου) καφέδες που έχω πιει απο τον Σεπτέμβρη ως σήμερα τις συζητήσεις μας μονοπολούν γάλατα, κρέμες, παιδίατροι, παιδικά παιχνίδια, με φόντο πάντα τα καρότσια και το τραπέζει με τα μπιμπερό. Όλα αυτά δεν θα με πείραζαν καθόλου ή θα με πείραζαν λίγο εάν οι φίλες μου ασχολούνταν και λίγο μαζί μου. Αλλά πάλι δεν μπορείς να ζητάς απο τον άλλον κάτι που αρνείται να σου δώσει. Πως να το πετύχεις αυτό αλήθεια;;; Καμια τους δεν καταλαβαίνει την αλλαγή της, καμία! Όμως είναι ολοφάνερο το ποια παρέα είμασταν πριν και ποιά είμαστε τώρα. Δεν μπορεί, σε στιγμές ειλικρίνιας όλες το ξέρουν. Η "Σ" μου είχε πει κάποτε "δεν πρόκειται να γίνουμε σαν εκείνες τις παρέες που να μιλάει συνέχεια για τα μωρά" όμως αυτό έγινε, και το αποκορύφωμα είναι όταν βρίσκονται παραπάνω απο μία μάνα στην παρέα.
Κλείνοντας θέλω να πω πως για εμένα όλο το παραπάνω είναι τρελό case study! Ποτέ δεν πίστευα πως 2-3 μωρά θα αλλάξουν τόσο, όχι μόνο την κάθε μάνα ξεχωριστά αλλά και την παρέα, και θα φέρουν άσχετες μεταξύ τους γυναίκες σε σχέση. Ότι όσα πάσχιζα με τη "Σ" (που δεν έιναι εύκολη στις φιλίες) ως σήμερα, όλα όσα περάσαμε 10 χρόνια μαζί, τα καλά τα κακά και τα άσχημα, θα τα ξεπερνούσε η μητρότητα και η ανάγκη να μοιραστείς με κάποια άλλη μάνα το "τι έκανε σήμερα ο μικρός". Ότι θα ερχόταν μια μέρα που το ζητούμενο δεν θα ήταν να βγούμε μαζί(παλιά φεύγαμε σφαίρα με την πρώτη ευκαιρία για ποτό), αλλά αν θα είμαστε όλες μαζί. Αυτό αναρωτήθηκε κανείς τι αντίκτυπο έχει σε εμένα; Σε εμένα που πάντα δείνω credits στη φιλία, που θα πάω οπουδήποτε μου πουν ψωρίς να ρωτάω "ποιοι άλλοι είναι παρέα;". Γιατί όταν τους τα λέω με θεωρούν υπερβολική;;; Πάντα εκείνες έχουν δίκιο κι εγώ λένε κάνω σαν μωρό. Αλήθεια εκείνες στη θέση μου πως θα διαχειρίζονταν όλο αυτό;;; Εγώ αν κάνω σαν μωρό, είναι αυτές οι ώριμες που διαφυλάσσουν καλά την φιλία μας, ή είναι κι αυτές μωρά, που παρόλη την συμπεριφορά τους θεωρούν ότι όλα βαίνουν καλώς και ότι η φιλία μας είναι δεδομένη. Με ποιόν τρόπο τελικά μου το δείχνουν; Όχι πάντως με τον ενδιαφέρον τους.

Αυτά, καλό βράδυ!

  

Καλή χρονιά!

Αν και πέρασαν πολλές μέρες απο τότε που έγραψα εδώ για τελευταία φορά, και πέρασαν και οι περισσότερες εορταστικές ημέρες, είπα πως το αποψινό ποστ αξίζει να δημοσιευτεί στην ώρα του. Έτσι 11 παρα είμαι εδώ, κάθισα στο σαλόνι μου με το λαπτοπ και σας γράφω. Απόψε γράφω για όλους εσάς που θα περάσετε απο εδώ είτε γιατί μπορεί να είστε μόνοι απόψε στο σπίτι, ή γιατί μπορεί να βγήκατε και να επιστρέψατε μόλις ψάχνοντας για παρέα, γιατί μπορεί να μελαγχολήσατε με την αλλαγή του χρόνου, γιατί....

για όλους εσάς που διαβάζετε τώρα όσα γράφω! Για εσάς είπα πως αξίζει να γράψω τα παρακάτω, για να βρείτε κάτι οταν μπείτε!

Μόλις είδα πως η ώρα πήγε 11.00. Μια ώρα λοιπόν μένει για την αλλαγή του χρόνου. Αλήθεια, πως νιώθετε κάθε που αλλάζει ο χρόνος;;;;Σήμερα ρώτησα μια κοπέλα στην παρέα, ποιά ταινία θα της άρεζε να δει, με τι θέμα δηλαδή, δεδομένου ότι όλα τα έχουμε δει στο σινεμά. Αλήθεια, ποιά ταινία θα θέλατε να δείτε εσείς; Τι θα ήταν αυτό που θα άγγιζε την ψυχή σας;;;

Πολλές ερωτησεις γι απόψε, ίσως το ζητάει η βραδιά.

Σήμερα ήταν απο τις ελάχιστα φορτισμένες παραμονές Πρωτοχρονιάς της ζωής μου!
Περίεργο ε;;;;

Το 2014 μου έφερε 2 χειρουργεία (λαπαρασκοπήσεις), 2 αναρρωτικές άδειες, και μου πήρε για πάντα την προοπτική του να κάνω ένα δικό μου παιδί. Καλό ε;;; Βρε το 2014, όλο εκπλήξεις ήταν! 

Ναι λοιπόν, το 2007 έγινε η ξαφνική αρχή όλων, αρρώστησα, χειρουργήθηκα, έκανα θεραπείες, θεραπεύτηκα. Στην τόσο σύντομη ζωή μου, μόλις 27 ετών μου ανακοινώθηκε πως έχω καρκίνο. Είδα προχθές την ξαδέρφη μου, είναι 27, μου φάνηκε πολύ μικρή! Έτσι λοιπόν ήμουν κι εγώ τότε, παιδί μικρό. Στα 34 λοιπόν, αρκετά χρόνια μετά την πρώτη ανακοίνωση του καρκίνου, ξανα άκουσα απο γιατρό αυτή τη λέξη με συνθετικό αυτή τη φορά "αδενοκαρκίνωμα". Ε ρε γλέντια! Μια φίλη μου που δουλεύει σε ένα ακτινολογικό κέντρο μια μέρα που μιλούσαμε (δεν ξέρει ότι έχω νοσήσει) μου λέει "ρε συ πως νιώθει ένας άνθρωπος όταν του λένε πως έχει καρκίνο". Έλα ντε, πως να νιώθει;;; Ιδίως φέτος, τη δεύτερη φορά, ήταν κάτι φοβερό. Ήταν απο τηλεφώνου και το σοκ ήταν μεγάλο, τώρα που πέρασε ο καιρός το συνειδητοποιώ. Όταν άκουσα τον γιατρό απο την άλλη γραμμή ήταν λες και πάγωσε ο χρόνος σε αυτό το "αδενοκαρκίνωμα ενδοτραχήλου" αλλά και απο την άλλη σαν πάλι να περνούσε η ζωή μου όλη απο μπροστά, και μάλιστα και η τελευταία φάση της ζωής μου, οι θεραπείες που είχα κάνει κτλπ. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν "μακάρι να μη χρειαστώ θεραπείες" όλα τα άλλα θα τα άντεχα αλλά τις θεραπείες;;;; Ευτυχώς κάποιος/κάτι με λυπήθηκε! Έτσι αυτός ο καρκίνος ήταν στην αρχή του in situ, κι έτσι όλα καλά. Το μόνο αρνητικό ήταν πως τα έβγαλα όλα τα γυναικολογικά. Αλλά μπορούσα να κάνω κι αλλιώς;;; Εδώ δεν υπήρχε μπρος-πίσω, μόνο μπρος! Μόνο βουρ για τη ζωή για μια ακόμη φορά! Η ψυχολογία στο βωμό της επιστήμης, της ζωής, της επιβίωσης!

Ας είναι, έτσι λέω για όλα πλέον, let it be! Μήπως αν στεναχωρηθώ αλλάζει κάτι;;; Ναι, είχα τα φόντα για πολλά, όπως κάθε κοπέλα που ξεκινάει τη ζωή της μετά απο τις σπουδές της, με όνειρα, με χαρά, με αισιοδοξία! Η ζωή όμως έχει πάντα τα δικά της σχέδια!

Δεν ξεκίνησα το ποστ για να σας ρήξω την ψυχολογία, είναι ήδη 11.30. Ξεκίνησα αυτό το ποστ για να σας πω πως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΗ ΖΩΗ, ΑΝ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΤΗ ΛΑΤΡΕΨΕΤΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Ναι, ναι, ξέρω θα πείτε "τι κλισε νυχτιατικο" αλλά πριν "κράξετε" τη συμβουλή μου σκεφτείτε πόσες ομορφιές έχει η ζωή, και πόσοι άνθρωποι ποθούν αυτά τα μικρά καθημερινά, γιατί μια παλιοαρρώστια, ένα νοσοκομειό, μια θεραπεία τους τα στερεί!
Έχω υπάρξει αυτός ο άνθρωπος που περιγράφω, και πραγματικά λέω πως μακριά απο τα νοσοκομεία είναι μια χαρά, είναι τέλεια κι ας μην κάνεις τίποτα!
Με τη μικρή μου εμπειρία μέσα απο όλα αυτά που πέρασα, πραγματικά, λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος σας δίνω τη συμβουλή να αγαπήσετε τον εαυτό σας, τη ζωή που έχετε να εκτιμήσετε τους ανθρώπους που έχετε πλάι σας, όλους εκείνους που σας αγαπούν και σας φροντίζουν! Να μοιράζετε αγάπη, αυτό μένει! Να αγκαλιάζεις, αυτό θα θυμούνται! Να κρατάς τις στιγμές, να παίρνεις δύναμη απο τα άσχημα, να πέφτεις και να σηκώνεσαι! Να συνεχίζεις, δεν εχει σημασία που θα σε βγάλει ο δρόμος όμως η διαδρομή κοίτα να είναι όμορφη! Μάθε να μοιράζεσαι και να μην φοβάσαι το αύριο, αν φοβάσαι θα μείνεις για πάντα στη σκιά, δεν θα καταφέρεις τίποτα. Τόλμα, μη μένεις με τη φοβία της αρρώστιας, μπορεί να ξανα έρθει μπορεί όμως και να μη την ξανα δεις ποτέ. Ο φόβος όμως είναι ικανός να σε σκοτώσει! Αν φοβόμουν απο το 2007 ως το 2014 που μου ξανα ηρθε η αρρώστια θα είχα χάσει 7 χρόνια απο τη ζωή μου, ΟΧΙ δεν φοβήθηκα πως θα ξανα έρθει ο καρκίνος, ήρθε, έπεσα και σηκώθηκα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΟΛΟΥΣ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ! ΠΟΛΥ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ. 
ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΔΑΚΡΙΖΕΤΕ!
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΕΔΩ!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!!!!
ΜΑΚΑΡΙ ΤΟ 2015 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ 2014!

Επέτειος!

Σήμερα είναι η επέτειος μιας ιστορίας που πάει πίσω στο χρόνο, στο 2007.

Όλα τότε ξεκίνησαν, Νοέμβρη, ακριβώς 21! Της Παναγίας του χειμώνα (γι αυτό το θυμάμαι)...Εκείνο το βράδυ, εκείνη τη στιγμή που μετά το γυμναστήριο είπα στη μάνα μου "πιάνω κάτι στο στήθος" κι η μάνα μου, μου είπε "για να δώ, για να πιάσω" κι απο τότε όλα άλλαξαν. Για φαντάσου λοιπόν πως  μια στιγμή είναι αρκετή στη ζωή ενός ανθρώπου για να αλλάξουν όλα. ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, μα πάντα μια στιγμή δεν είναι;;; Πάντα ήταν και είναι μια και μόνο στιγμή στο χρόνο, σε αυτόν τον άπειρο δικό μας χρόνο, στις ώρες που περιπλανιόμαστε, στα λεπτά που σκεφτόμαστε, στα δευτερόλεπτα που χαζεύουμε. Μια στιγμή και όλα αλλάζουν. Ένα άγγιγμα, μια εξέταση, μια διάγνωση...Και μετά;;; Και μετά το χάος για πολλούς μήνες. Χειρουργείο, μαστεκτομή, θεραπείες, συνεδρίες, φάρμακα...νεύρα πολλά, ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, αδιέξοδα, απογοητεύσεις, εξαρτήσεις αλλά και αγάπη και ενδιαφέρον και ασφάλεια (να μη λέμε μόνο τα αρνητικά). 

'Ετσι είναι, πέρασα πολλές και δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια, όμως πιστέψτε με, πέρασα και πολλές, μα πάρα πολλές όμορφες στιγμές. Πραγματικά. Η ζωή μου (έλεγα και το έχω γράψει κι εδώ) πάγωσε για αρκετούς μήνες με τις θεραπείες, και στη συνέχεια δυσκολεύτηκα με την επανένταξή μου στη ζωή. Με το "know how", με το "κι απο δω και πέρα τι;;;". Κι εγώ, αν και τις περισσότερες ώρες/μέρες/μήνες/χρόνια της ζωής μου παραμένω αισιόδοξη, ένιωσα αρκετές φορές sad and blue, έπεσα αρκετές φορές, όμως έμαθα να σηκώνομαι μετά απο λίγο. Κι εγώ λοιπόν τα είδα κάποτε όλα άχαρα, όμως βρέθηκαν άνθρωποι που με κάνανε να δώ τη ζωή πιο έγχρωμη. Και δεν είναι οι άνρθωποι μόνο που με βοήθησαν, είμαι κι εγώ που τους άφησα να με βοηθήσουν γιατί άλλους τους κράτησα στη ζωή μου και άλλους τους έβαλα στη ζωή μου (νέους φίλους)! Ναι, η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι με νευρίασαν, με εκνεύρισαν με φέρανε στα όριά μου τα τελευταία χρόνια, αλλά οι άνθρωποι είναι που με κρατήσανε και ζωντανή, που με γέμισαν και πάλι ζωή. Για τους ανθρώπους λοιπόν συνέχισα. Για τα αγαπημένα μου πρόσωπα, για όλα εκείνα τα άτομα που μου δείξανε ενδιαφέρον και αγάπη, για όσους σήκωναν το τηλέφωνο να με ακούσουν, για εκείνους που με ξανα κάνανε να αισθανθώ σημαντική. Συνέχισα και για εσάς, εσάς που με διαβάζετε απο τότε, εσάς που βρήκα σταδιακά στην πορεία. Τι θα γινόταν αν χανόμουν;;; Αν κλεινόμουν στον εαυτό μου;;;Αν δεν έβγαινα ποτέ στην επιφάνει της θάλασσας;;; Θα έχανα πολλά απο τη ζωή που ακολούθησε τις χημειοθεραπείες. Δεν θα γνώριζα εσάς, και θα έχανα όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους.

Σήμερα δεν το πιστεύω πως έφτασε η μέρα να γράψω αυτό το ποστ. Πραγματικά! Είμαι η κοπέλα που μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη πριν απο χρόνια είχε καθήσει στην ησυχία του σπιτιού της, μόνη και έγραφε εδώ το πρώτο ποστ. Και ξεκίναγε αυτό το blog. Απόψε είναι το 700 κάτι ποστ εδώ. Τότε στα 27, σήμερα στα 34, λίγο πριν τα γενέθλιά μου πάντα. Πάντα θυμάμαι την 3η μέρα του Δεκέμβρη, της χρονιάς εκείνης που άλλαξε για πάντα τη ζωή μου. Θυμάμαι σαν φωτογραφίες πάρα πολλές στιγμές. Την Αθήνα του τότε, την κλινική, την ώρα που ξέβαφα τα νύχια μου. Δεν είχα ξανα κάνει ως τότε κανένα χειρουργείο. Έχω την εικόνα των γονιών μου, των συγγενών μου, της "Σ". Ακόμη και τι φορούσε εκείνη τη μέρα. Σήμερα πήγα για καφέ με τη "Σ", τον μπέμπη και την ξαδέρφη μου. Επέμενα πολύ να τους κεράσω. Έχω αρχίσει πλέον και μπερδεύομαι με τα γενέθλιά μου που είναι στις 18/12 και τη σημερινή μέρα. Πότε γιορτάζω;;; Πραγματικά κάθε 3 Δεκέμβρη κάπως αισθάνομαι. Χθες το βράδυ έστειλα μνμ στη "Σ" πως όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι πως παραμονή του χειρουργείου που όρισε το "πριν" και το "μετά" της ζωής μου, είχαμε κοιμηθεί μαζι στο ίδιο κρεβάτι. Εγώ είχα πέσει πτώμα για ύπνο κι η "Σ" δεν είχε κλείσει μάτι. Απο εκείνο το βράδυ και μετά όλα θα άλλαζαν, μόνο που είμασταν πολύ νέες τότε για να ξέρουμε τι αλλαγές θα βλέπαμε.

Πραγματικά δεν ξέρω τι μαθαίνεις απο μια τέτοια σοκαριστική περιπέτεια υγείας. Δεν μπορώ να απαριθμήσω. Το έχω ξανα πει πως οι άνθρωποι που φλερτάρουν με τον θάνατο είναι επικίνδυνοι, ξαφνικά αποκτούν μια άλλη υφή, θέλουν απο δω και πέρα, αφού τους χαρίστηκε να ζήσουν!

Εκείνη την κρύα νύχτα του Δεκέμβρη δεν μπορούσα να σκεφτώ ποιο θα είναι το μέλλον μου, δεν μπορούσα να με δω να φτάνω την πενταετία (γιατί οι γιατροί λένε, μετά απο 5 χρόνια θεωρείται ιάσιμο). Βιαζόμουνα και παράλληλα τα έβλεπα όλα μαύρα κι αδιέξοδα. Έμαθα όμως με τα χρόνια να κάνω υπομονή. Απόψε λοιπόν έχω ξεπεράσει αρκετά την 5ετία. Στη ζωή καλό είναι να μάθουμε να κάνουμε υπομονή, είναι ότι καλύτερο;-) Απόψε νιώθω τυχερή, αν και τα χειρουργεία της ζωής μου φτάσανε τα 4,5 (ο τρύπιος διατατήρας και η αντικατάστασή του ήταν με τοπική νάρκωση και γρήγορο) νιώθω τυχερή γιατί μπορώ και γράφω αυτές τις γραμμές απόψε. Νιώθω πως βγήκα νικήτρια απο μια δύσκολη μάχη με τη βοήθεια των γιατρών μου, των συγγενών και των φίλων, με πολλή προσωπική δουλειά, με κόπο αλλά και με την αστήρευτη αισιοδοξία μου για τη ζωή. 

Το ταξίδι συνεχίζεται, κάποια στιγμή θα βρεθώ πάλι εδώ και θα έχουν περάσει 10 χρόνια απο την πρώτη μου επέμβαση και πάλι δεν θα πιστεύω στα μάτια μου. Το μόνο που δεν μένει σταθερό είναι ο χρόνος! Τα λεπτά πάντα θα τρέχουν, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο χρόνος σταματά. Έμαθα πως τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο μετά απο τέτοιο σοκ, μετά απο τη μεγαλύτερη κατραπακιά της ζωής σου. Όμως αν μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είσαι, με ή χωρίς μαστό, με σιλικόνες και δίχως θηλές, άνευ ωοθηκών (πλέον) και χωρίς μήτρα, έχεις βρει το πρώτο μυστικό της ζωής και συνεχίζεις. Αποδέχεσαι μια κατάσταση γιατί αυτή είναι και μάλιστα δεν φταίς εσύ καθόλου γι αυτό και συνε΄χιζεις. Εκτιμάς τα θετικά της ζωής σου κάθε φορά και συνηθίζεις στην ιδέα όλων των αλλαγών. Να θυμάσαι να μην λυπάσαι τον εαυτό σου! Είναι καλύτερα να θαυμάζεις τον εαυτό σου κι ας είσαι και ο μοναδικός που τον θαυμάζεις!  Γιατί όχι;;; Σίγουρα όμως δεν θα είσαι ο μοναδικός...να είσαι σίγουρη γι αυτό.

Ο Δεκέμβρης έμελε να χαραχθεί στη μνήμη μου ως ο μήνας που άλλαξε τη ζωή μου, το 2007 ως η χρονιά που έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μου, όμως ο Δεκέμβρης έδωσε το όνομά του σε αυτό το blog, το 2007 έγινε η αφορμή για να δημιουργηθεί αυτό το blog και δεν περίμενα σε καμιά περίπτωση να βρει τέτοια απήχηση. Ξέρω και απο προσωπικά email που δέχομαι πως έχετε πάρει πολλή δύναμη και κουράγιο απο εμένα, χαίρομαι αφάνταστα γι αυτό! Με κάνετε και νιώθω πως όλο αυτό που μου συναίβει έπιασε τόπο! Δεν δέχτηκα ποτέ αυτό που λένε οι περισσότεροι "αυτό που έπαθες έγινε για να εκτιμήσεις τη ζωή, θα ζείς καλύτερα τώρα". Πάντα μια χαρά ζούσα! Πάντα μου άρεσε η ζωή, η θάλασσα, οι βόλτες και το ηλιοβασίλεμα. ΠΑΝΤΑ! Γι αυτό, το μόνο θετικό που βρίσκω είναι πως βρέθηκα εδώ, σας άνοιξα την καρδιά μου, σας σκέφτομαι και με σκέφτεστε! Μπορεί να μην γράφω πολύ συχνά πλέον όμως πάντα θα επιστρέφω γιατί ξέρω πως εκεί έξω είστε πλέον πάρα πολλοί όσοι περιμένετε νέα μου!

Φιλιά πολλά!
Στο τέλος όλα καλά θα πάνε, κι αν δεν πάνε καλά, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!!!

Καλό Μήνα!

 

Να τος και ο Δεκεμβρούλης! Είναι η πρώτη χρονιά εδώ και πολλά χρόνια που τον αποκαλώ έτσι! Εϊμαι ενθουσιασμένη με τα Χριστούγεννα, πολύ και δίχως ιδιαίτερο λόγο. Ίσως τελικά ο λαός να είναι σοφός, για όλα υπάρχει η ώρα τους.Και πραγματικά φέτος χαίρομαι για τον Δεκέμβρη! 

Αύριο είναι η επέτειος μιας επέμβασης και μιας ιστορίας που έκανε πρεμιέρα το 2007, νωρίς το πρωί, με προεγχειρητικό έλεγχο και χειρουργείο (το πρώτο) αφαίρεσης όγκου και μαστου! ΜΠΑΜ-ΜΠΑΜ! Έτσι, σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή, το σώμα κι η ψυχη! Έτσι, δίχως επιλογή, δίχως μια σκέψη άλλη! 

Η ζωή δείχνει! όχι πάντα καλά αλλά δείχνει πάντα κι έχει τα δικά της σχέδια για όλους! Κι εδώ διαβάζετε 8 χρόνια τώρα τα σχέδια της ζωής για εμένα...!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ λοιπόν φέτος, όλα κάπως καλύτερα σίγουρα!

<3 br="">

Καλησπέρα!

Του Αγ. Ανδρέα σήμερα κι αν κάποιος με ρωτήσει "έχεις κάποιον που γιορτάζει σήμερα;" η απάντηση είναι απλή: "Ναι, δύο απο τους γιατρούς μου!". Μα πως τα φέρνει έτσι η ζωή;;; Ναι, σήμερα γιορτάζει ο (πρόσφατος) γυναικολόγος μου κι ο (παλιός μου) πλαστικός! Τι να κάνεις, έτσι ήρθαν τα πράγματα. Σήμερα λοιπόν ευχήθηκα σε 2 Ανδρέες που (λογικά το ξέρουν) μου χάρισαν ο καθένας τους κάποια στιγμή στο χρόνο διάφορα. Υγεία, ζωή, ομορφιά!

Χρόνια Πολλά! 

Προς το τέλος του μήνα

Καταρχάς χρόνια πολλά στις φίλες μου και φίλες του blog που λέγονται Κατερίνες. Ξέρω πως είστε αρκετές! Να χαίρεστε το ονοματάκι σας και μια ζωή ανευ Καρκίνου και άλλων δαιμονιών!

Τελευταίες μέρς του Νοέμβρη. Ξέρω δεν γράφω πλέον συχνά, όχι επειδή δεν το έχω ανάγκη αλλά επειδή είχα ένα θέμα με το λαπτοπ μου. Χάλασε ο σκληρός δίσκος και έχασα όλα μου τα δεδομένα :-/ συν το γεγονός ότι είμαι χωρίς μηχάνημα.

Πώς περάνει αλήθεια ο καιρός;;; Πως πέρασε απο 16 Οκτώβρη; Έλα ντε! Τέλη Νοέμβρη πια και τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Φέτος ανυπομονώ χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο αλλά ανυπομονώ να έρθουν. Η πόλη είναι πλέον στολισμένη, έχω γιορτινή διάθεση και κέφι για έξω! <3 br=""> και να μαι!!!!

Γενικά για μια ακόμη φορά κατάλαβα αυτό που ξανα έγραψα, στην ουσία είσαι μόνος. Ναι, στην ουσία είμαι μόνη, γιατί κανείς απο τους γύρω μου δεν σταματά να ρωρήσει "πως είσαι; τι νιώθεις;". Είναι το κλασσικό, σε βλέπουν στη δουλειά και έξω για καφέ ή ποτό και σημαίνει πως είσαι οκ! Για όλους το θέμα λύνεται όταν φύγεις απο το νοσοκομείο και έρθεις στο σπίτι σου. Απο εκείνη τη στιγμή και μετά όλοι γυρίζουν στα απλά καθημερινά πράγματά τους, στα προβλήματα μικρά-μεγάλα του κόσμου τους. Έχω μια απορία: υπάρχει κάποια ή κάποιος εκεί έξω που να του έχουν συμπεριφερθεί σωστά, μετά απο οποιαδήποτε περιπέτεια υγείας;;; Ας μας αφήσει εδώ ένα σχόλιο, για να δούμε όλοι πως υπάρχει ελπίδα και πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι μόνοι. Και με το μόνοι δεν εννοώ χωρίς παρέα, εννοώ το ουσιαστικό. Να είσαι με ανθρώπους που σου δίνουν αφτί, που σου προσφέρουν ώμο, που σου χαρίζουν καρδιά και σε κερνούν μια αγκαλιά, που με το βλέμα τους όλο φροντίδα σου δείχνουν πως ότι κι αν συμβαίνει, εγώ είμαι εδώ για σένα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Εγώ γιατί μονίμως καταλήγω να είμαι αυτή που δίνει την αγάπη, που απλώνει το χέρι, που χαρίζει το χάδι, που ανοίγει την αγκαλιά της, που παίρνει στα χέρια το τηλέφωνο και ρωτάει "τι κάνεις;"; Η μάνα μου λέει πολύ συχνά "στη ζωή είναι όλα θέμα τύχης" είναι μια φράση που μου περνούσε ξυστά όσες φορές και να την άκουγα αλλά τώρα που σας τη γράφω τη σκέφτομαι σοβαρά. Τύχη είναι λοιπόν πως θα φτιάξει ή θα στραβωσει η ζωή, τύχη είναι τελικά ποίοι άνθρωποι θα ρθουν στο δρόμο σου, με ποιόν θα στα φέρει έτσι η ζωή που θα περάσεις μια δυσκολία. ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ ΤΥΧΗ και ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ.

Αν το 2007 η ζωή μου μπήκε σε μια άλλη τροχιά, φέτος το 2014 η ίδια αυτή η ζωή, για μια ακόμη χρονιά με δοκιμάζει. Δύο χειρουγεία σε 8 μήνες. Τέλειο "7"άρι (ετών) και μια ιστορία που αν κάτσω δίπλα σε κάποια άγνωστη κοπέλα στο τραίνο και της τη διηγηθώ θα βουρκώσει. Γιατί οι πιο δικοί μου άνθρωποι την περνάνε ξυστά; Γιατί ζητάω και δεν παίρνω; Γιατί τα χαρήρια κοπήκανε και οι αδυναμίες χαθήκανε; Γιατί τα "θέλω μου" είναι σε 3-4 μοίρα;;; Για ποιό λόγο οι σχέσεις άλλαξαν μέσα στην εφταετία, ποιός πάτησε κουμπιά για ένα διαφορετικό μέλλον; Ποιός έφερε τόσες αλλαγές σε όλους; Γιατί εκείνοι δεν ασχολούνται; Γιατί εγώ κάθομαι με την παρέα μου και νιώθω μόνη και αποξενωμένη; ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ θα πει κάποιος, και το 27 έγινε 34 και οι φίλοι ξεθώριασαν, ασχολούνται με τα δικά τους. Εγώ όμως θα πω πως οι σχέσεις ζωής θα πρέπει να έχουν ζωντανό χρώμα και ενθουσιασμό. Έτσι αγαπάς, με ποικιλία χρώματος, με ανοιχτή βεντάλια συναισθημάτων (που λέει και η Παριζιάνα-λατρεμένη-φίλη μου, με αμείωτο ενδιαφέρον, με χάδι, με αγκαλιά, με ενθουσιασμό, με χρόνο! Έτσι ζεσταίνεται η καρδιά ενός ανθρώπου, όχι με λόγια αλλά με συμπεριφορές. Όχι με το κράτημα του χεριού στο χειρουργείο αλλά με το καθημερινό ενδιαφέρον και την προσπάθεια να ρθεις κοντά στα "θέλω" του άλλου. Έτσι κατακτούνται οι θέσεις σε μια καρδιά κάποιου, δεν είναι τίποτα δεδομένο αλλιώς.

Σας φιλώ!  Μακάρι ότι περάσατε και πιο δυνατούς να σας έκανε και με περισσότερους ανθρώπους να σας ενίσχυσε. Τα μικρά πράγματα κρύβουν την αγάπη. Αμήν!

 

;-)

Ένας μήνας!

Σήμερα κλείνω ένα μήνα ακριβώς απο το χειρουργείο της μήτρας. Και δεν ξέρω αν θα το πιστέψετε αλλά ξύπνησα δίχως πόνο. Έτσι απλά! Σήμερα (σύμπτωση;;;) ένα μήνα μετά καθόμουν ξαπλωμένη στο κρεββάτι πριν σηκωθώ και δεν ένιωθα πουθενά πόνο. Κανένα μάγκωμα. Είχα ένα μήνα να μη νιώθω τίποτα! Να φύγει δλδ ο πόνος απο πάνω μου! Δεν είχα φοβερό πόνο αλλά είχα αρκετή ενόχληση απο τη στιγμή που ξεκίνησα να κινούμαι και επέστρεψα στη δουλειά. Όλα υποφερτά βέβαια για μένα, δεν πήρα ούτε ένα παυσίπονο αυτές τις 30 μέρες. Και φυσικά προτιμούσα να πονάω κ να έιμαι εκεί έξω παρά να είμαι στο σπίτι και να μην πονάω.

Είναι μια ιδιαίτερη μέρα πάντως σήμερα. Κοιτάζω το ρολόι και σκέφτομαι πως τέτοια ώρα ήμουν στο χειρουργείο, τέτοια ώρα είχα ακούσει τα καλά νέα, πως ο καρκίνος δεν ήταν προχωρημένος κτλπ. Σήμερα έμεινα στο σπίτι, στο τζάκι χαλαρά κι έπειτα πήγα σινεμά και μετά για ποτό. Έτσι είναι...

η ζωή συνεχίζεται, πότε με πολλά, πότε με λίγα, νά μαστε πάλι εδώ.

Καλό βράδυ! Ήταν μια ξεχωριστή μέρα!

Οργάνωση "Μείνε Δυνατός"! Be strong! Χρειάζεται βοήθεια!

Μια σημαντική οργάνωση «Μείνε Δυνατός» απευθύνει έκκληση για οικονομική ενίσχυση καθώς κινδυνεύει να κλείσει! Η οργάνωση που ιδρύθηκε το 2008 από τον κ. Μιχαήλ και έχει παράσχει μέσω της τηλεφωνικής της γραμμής «1069» υποστήριξη σε περισσότερους από 6.000 ανθρώπους απειλείται με λουκέτο αν τους επόμενους δύο μήνες δεν μπορέσει να καλύψει τα πάγια ετήσια έξοδά της που ανέρχονται στις 40.000 ευρώ!

Το Be Strong ιδρύθηκε από τον Παναγιώτη Μιχαήλ, που ως επιζών 2 φορές του καρκίνου μέσα σε μια δεκαετία, θέλησε να μοιραστεί την εμπειρία του με στόχο την τεκμηριωμένη πληροφόρηση σε θέματα που αφορούν τον καρκίνο, την πρόληψη καθώς και την υποστήριξη σε όλους όσους εμπλέκονται με αυτόν. Αξίζει να αναφερθεί πώς η  ιστοσελίδα της οργάνωσης http://www.bestrong.org.gr , που δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2008, θεωρείται από τις πιο ενημερωμένες ιστοσελίδες στην Ελλάδα σε θέματα που αφορούν τον καρκίνο και την υποστήριξη και έχει δεχτεί έως σήμερα 3.000.000 επισκέπτες, που έχουν αντλήσει ενημέρωση-και υποστήριξη από την οργάνωσή.  Επιπλέον από το 2010 ξεκίνησε με την υποστήριξη του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” η λειτουργία της πρότυπης για τα ελληνικά δεδομένα γραμμής υποστήριξης, μέσω του εθνικού τετραψήφιου αριθμού 1069, που είχε σαν στόχο την ψυχοκοινωνική στήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο.

Από το  2012 έως το 2013, η γραμμή λειτούργησε σε 24ωρη βάση, με αστική χρέωση και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Την γραμμή 1069 στελέχωσαν 7 ειδικοί ψυχικής υγείας, που με γνώση, αγάπη, ενσυναίσθηση και διάθεση για την υποστήριξη των ατόμων που εμπλέκονται με τον καρκίνο, ώστε να διαπραγματευτούν θέματα που προκύπτουν είτε στους ασθενείς, είτε στο οικείο περιβάλλον, από τη στιγμή της διάγνωσης, αλλά και έως ότου χρειαστεί μετά το πέρας της θεραπείας.  Από 1η Φεβρουαρίου 2013 η γραμμή 1069, λόγο οικονομικής αδυναμίας και συντήρησης της 24ωρης λειτουργίας και για λόγους βιωσιμότητας, λειτουργεί σε 12ωρη βάση, από τις 9.00 π.μ. εως τις 21.00μ.μ. Μέχρι σήμερα περισσότερα από 4.500 χιλιάδες άτομα έχουν τηλεφωνήσει για να ζητήσουν υποστήριξη & βοήθεια…

Επίσης το «Be Strong», σε συνεργασία με την κυπριακή ΜΚΟ «ΕΛΑΖΩ», χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, διεύρυνε τις υπηρεσίες της γραμμής 1069, παρέχοντας ψυχολογική υποστήριξη μέσω τηλεφώνου, σ’ όλους τους Κύπριους πολίτες. Κάθε Κύπριος πολίτης καλώντας στον τετραψήφιο αριθμό 1469, που ίσχυε μόνο για Κύπρο, υποστηριζόταν από τους ειδικούς ψυχικής υγείας της οργάνωσής μας και λάμβανε την υποστήριξη που χρειάζονταν. Η συγκεκριμένη δράση είχε διάρκεια ένα χρόνο από τον Σεπτέμβριο του 2011, έως το Σεπτέμβριο του 2012, αφού στη συνέχεια ο ΕΛΑΖΩ, παρείχε την υπηρεσία αυτόνομα από την Κύπρο.

Αξίζει να αναφερθεί ότι εκτός της τηλεφωνικής υποστήριξης, η οργάνωση παρέχει στο κέντρο της υποστήριξη και μέσω διαδικτύου. Πάνω από 500 άτομα έως σήμερα έχουν υποστηριχτεί από τους ειδικούς της ψυχικής υγείας διαδικτυακά, μέσω γραπτών μηνυμάτων (On Line chat), μιας ειδικά διαμορφωμένης δικτυακής πλατφόρμας επικοινωνίας & 400 άτομα μέσω e-mail.

Η Ευρωπαϊκή Σχολή Ογκολογίας, στα πλαίσια του διαγωνισμού “CANCER ON THE INTERNET” AWARD 2010, απένειμε το Βραβείο Εύφημης Μνείας (2010 Mention Of Honour) στην ελληνική μη κερδοσκοπική οργάνωση ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ. Η Ευρωπαϊκή Σχολή Ογκολογίας στην σχετική ανακοίνωση βράβευσης, τόνισε το γεγονός ότι η ποιότητα των πληροφοριών και των υπηρεσιών, που παρέχονται στην ελληνική κοινωνία από την οργάνωση, αξίζουν αναγνώρισης!

Ο ιδρυτής  Παναγιώτης Μιχαήλ έχει τιμηθεί από την Ένωση Μαζί για το Παιδί και έχει λάβει το βραβείο «Μάθημα Ζωής», για την εθελοντική του προσφορά, καθώς και για το έργο που έχει επιτελέσει μέσω της οργάνωσης ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που εμπλέκονται με τον καρκίνο.

Για τους παραπάνω λόγους ο Παναγιώτης Μιχαήλ, προτάθηκε και επελέγη ως ένας από τους «ΗΡΩΕΣ Ανάμεσά μας» που παρουσιάσθηκαν στην κοινωνική σειρά του ΑΝΤ1, τον Ιούλιο του 2013, όπου και βραβεύτηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Εάν  καποιος θελει να γίνει μελος του Be Strong μπορεί να επισκεφτεί την σελίδα http://www.bestrong.org.gr/el/how_you_can_help_us/bestrong_friends/

Επίσης, μπορείτε να βοηθήσετε στη διαδικτυακή ψηφοφορία που η οργάνωση είναι υποψήφια.

http://www.bestrong.org.gr/el/news/bestrong_news/?nid=4442

Επιπλέον μπορείτε να συμμετέχετε στη φιλανθρωπική εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει το Be Strong στις 27 Νοεμβρίου       http://www.bestrong.org.gr/el/news/bestrong_news/?nid=4439

Για δωρεές μέσω τραπέζης μπορείτε να τις κάνετε στον τραπεζικό λογαριασμό της οργάνωσης, στην Τράπεζα Πειραιώς, απευθείας από το ταμείο της τράπεζας στο αριθμό λογαριασμού 5077-038136-241 (IBAN: GR29 0172 0770 0050 7703 8136 241) και για τις  διεθνείς συναλλαγές ο κωδικός είναι  SWIFT BIC: PIRBGRAA

μια μεγάλη βόλτα

Σήμερα πήγα μια μεγάλη βόλτα. Η πρώτη μετά το χειρουργείο μου!

Συνάντησα τη φίλη μου "Β" σε γειτονική μου πόλη. Ο καιρός μας έκανε τη χάρη και δεν έβρεξε, παρα μόνο είχε σύννεφα. Μια τυπική μέρα του Νοέμβρη, χάρηκα τη βόλτα στη θάλασσα...την παρέα, τις φωτογραφίες, το φαγητό έξω, τη θέα, το κρασί. Ήταν όλα όμορφα και σε σωστές δόσεις.

Με τη "Β" επισκεφτήκαμε μια έκθεση φωτογραφίας και την προσοχή μας τράβηξε μια φωτοιστορία με τίτλο "Emy & Ana", για μια φιλία δυνατή, την απώλεια της μιας φίλης λόγω δυστυχήματος και τη διερεύνηση του ερωτήματος "τι μπορεί κανείς να αντλήσει απο την απώλεια κάποιου". Βρήκαμε και οι δύο την ιστορία αυτή συγκινητική και αποφάσισα να μεταφέρω τις εικόνες κι εδώ για να τη μοιραστώ με όλους εσάς. 

Why Haven't I told you

 

Oh baby I've told every star

Just how sweet I think you are

She's my fave

Black angel exit

Greet my by the window

I'll never return

I sit and watch this life

Going Down
 

Over here come slowly

Come slowly to me

Now I can see

Raise your arms the highest you can

So the whole universe will glow

"Emy and Ana cannot live without each other. These best friends are the same age but have some kind of a mother-daughter relationship. After an accident, they have to face the terrible situation of being separated.
My work is focused on transcendence. I am currently exploring the theme of death from an optimistic perspective; What can the loved ones bring us after their demise? Can they help us transform our suffering into strength, into wisdom? Can we somehow extend their lives? 
"Emy & Ana" is intended to be a metaphor of the transition to adulthood, through the relationship between the living and the dead."
— Pep Karsten


Οι παραπάνω φωτογραφίες ανήκουν στο φωτογράφο Pep Karsten, για περισσότερες φωτογραφίες του επισκεφθείτε το site http://www.pepkarsten.com/

The photos above belong to photographer Pep Karsten you can see more of his work on:
http://www.pepkarsten.com/

Απλά

Απλά τίποτα δεν είναι ποτέ απλό όταν μπλέκεις με περιπέτειες υγείας.

Φτάνουν στα αφτιά σου τα αποτελέσματα, δυσκολεύεσαι να αποδεχτείς τη μια και μοναδική αλήθεια πως για μια ακόμη φορά, ένα χειρουργείο και μια βιοψία μπορεί να σου αλλάξουν τη ζωή!Δυσκολεύεσαι γενικώς να το χωνέψεις...δεύτερος καρκίνος απ'το πουθενά και άσχετος με τα προηγούμενα; Απο πού μας ήρθε πάλι αυτό;;;Κι όμως, ήρθε, κι εσύ περνάς και πάλι την πόρτα του χειρουργείου με τους συγγενείς και τους φίλους σου πάλι σε αγωνία. Αυτή τη φορά και με αρκετούς αναγνώστες σε αγωνία. Πολλοί μου είπαν "δεν μπορει να πάθεις εσύ κάτι! Δεν το δέχομαι!". Κι όμως, κι όμως, το κορίτσι που ξεκίνησε να γράφει εδώ 27 ετών, είναι πλέον μεγάλο κορίτσι, γυναίκα στα 34. Μια κοινή θνητή κοπέλα που θα ήλεθε πολύ να είναι super hero αλλά στην πραγματικότητα και μεταξύ μας, δύκολα να γίνεις υπερήρωας έχοντας ή όχι την μπέρτα. Φυσικά αυτή τη φορά είχα την ψυχραιμία μου γιατί τα έχω ξανα περάσει. Και επειδή φυσικά τα έχω ξανα περάσει σκέφτομαι τώρα που σας γράφω πως για μια ακόμη φορά η ζωή μου πήγε να αλλαξει τελείως. Αυτό απο μόνο του είναι μεγάλο σοκ. Τώρα που πήρα τη βιοψία στα χέρια μου και είδα πως ναι μεν καρκίνος αλλά όπως είχε πει και ο γιατρός μου απο την αρχή με βάση τη βιοψία τραχήλου "In situ, άρα όχι θεραπείες" τώρα μπήκα στη Β' φάση. Στο after shock! Στο τι θέλω να κάνω με τη ζωή μου, στο τι κάνουν οι άλλοι στη ζωή μου και με τη ζωή μου, στο ποιοί πραγματικά νοιάζονται για εμένα, ποιοί μου δίνουν χώρο, χρόνο, συναίσθημα, αγκαλιά, αφτιά, φροντίδα και wishful thinking! Φυσικά είμαι πιο προσγειωμένη αυτή τη φορά απο την πρώτη και χαμήλωσα κατα πολύ τα στανταρ μου, ή μάλλον μου τα χαμηλώσανε, η ζωή, οι άνθρωποι που με περιβάλλουν.
Όλοι τρέχουν με ιλλιγιώδεις ρυθμούς να προλάβουν τη ζωή τους. Οι περισσότεροι έχουν πια τη δική τους οικογένεια (τι οι περισσότεροι, ΟΛΟΙ). Φυσικά, δεν είμαστε πια 27 αλλά 34. Είναι φοβερό το πως πλέον δεν με ρωτάνε "καλά είσαι;" είναι το κλασσικό που έχω γράψει 5-6 φορές εδώ, μόλις σε δούν πως βγαίνεις έξω, πως πάς για καφέ ή για ποτό θεωρούν ότι είσαι καλά. Κανείς δεν με ρώτησε πως βιώνω τη νέα μου πραγματικότητα. Ουτε οι γονείς ούτε οι κολλητοί, κανείς! Γιατί άραγε; Σκέφτομαι τώρα που τα γράφω αυτά...Λες να φοβούνται για το τι θα τους πω;;; Δεν θέλουν να downιάζονται;;; Θεωρούν πως "πάει, πέρασε, πάμε για άλλα";;; Πραγματικά δεν ξέρω που να τους κατατάξω.
Πριν την επέμβαση μιλούσαμε για όλα αυτά, μετά την επέμβαση μούγκα. Να σκέφτονται πως δεν θέλω να τα συζητάω;;; Ίσως. Δεν είναι οτι θέλω να το συζητώ συνέχεια όμως ναι, απλές μικρές ερωτήσεις σε κάνουν να νιώθεις αγαπητός. Δεν κλαίγομαι, οι άνθρωποι θα δώσουν πάντα αυτό που μπορούν. Είναι νόμος, τίποτα μα τίποτα παραπάνω, πραγματικά.
Ναι, είσαι μόνος σε όλο αυτό, δεν το κατάλαβες;;; Ο δρόμος της επιστροφής απο την κλινική είναι αρκετά μοναχικός. Όλοι οι γύρω σου συνεχίζουν με τα μικρά καθημερινά τους κι εσύ, σαν να έπεσες απο έναν άλλο πλανήτη, αφού περάσεις 2 εβδομάδες στο σπίτι με τον εαυτό σου, με σκέψεις και άυπνες νύχτες, όταν βγεις στον έξω κόσμο τα μάτια σου είναι διαφορετικά. Για τους άλλους δεν άλλαξε τίποτα, εσύ όμως νιώθεις κουρασμένος, μουδιασμένος απο όλα αυτά, και δεν ξέρεις που να σταθείς. Θες να βγεις έξω, να δισκεδάσεις δίχως αύριο γιατί ναι, κέρδισες τη ζωή. Όμως δεν θα σε καταλάβουν πολλοί, θα δεις. Είσαι μόνος και αφού γυρίσεις απο την κλινική, είσαι μόνος κάθε φορά που κατουράς και διαπιστώνεις πως έχεις απο 16/10 ακόμη αίμα να τρέχει. Είσαι μόνος όταν δεν μπορείς να σκύψεις να βάλεις τα παπούτσια σου, όταν ανεβαίνεις τις σκάλες αργά στη δουλειά, όταν η πολλη ορθοστασία σε κουράζει κι όταν σκέφτεσαι "πως είναι να μην πονάς"; Ναι, η αλήθεια είναι πως αν κάποτε έγραψα εδώ πως στη ζωή τελικά είσαι μόνος, σήμερα το ξανα γράφω με τη σιγουριά να διαπερνά το πετσί μου. Που είναι οι άνθρωποι που θα έπρεπε να σε κάνουν να μην αισθάνεσαι μόνος; Υπάρχουν άραγε αυτοί οι άνθρωποι;;; Ή τα πάντα ξεκινούν με τις καλύτερες προυποθέσεις και τελικά η αγάπη, η φιλία, οι σχέσεις, οι άνρθωποι μένουν πάντα στη μέση;;; Τι είναι αυτό που διακόπτει και τα πάντα;;; Μήπως η ίδια η ζωή;;; Ποιός κρατάει καλά κλειδωμένη την απάντηση στην ερώτηση;;;

   

Απλά...

Θα θελα να μιλησω απλα
οπως ξεκουμπωνει κανεις το πουκαμισο του
και δειχνει ενα παλιο σημαδι
..................................................
Μας φτανει να μιλησουμε απλα
οπως πειναει κανεις απλα
οπως αγαπαει
οπως πεθαινουμε
απλα.

Τ.Λειβαδιτης

Καλό μήνα!!!!

Η άδειά μου τελείωσε επίσημα, σήμερα!!!! Τόσες μέρες ανυπομονούσα να βγώ έξω, να πάω για ένα καφέ, ένα ποτό, φαγητό...Όσοι με παρακολουθείτε θα έχετε καταλάβει πως δεν είμαι "του σπιτιού" αλλά είμαι του έξω, της βόλτας, του καφέ, της εκδρομής και της παρέας. Βαρέθηκα λοιπόν τόσες μέρες στο σπίτι και περίμενα πως και πως το σημερινό Σάββατο για να ανοίξω τα φτερά μου! Έκανα σχέδια για το πως θα το περάσω :-)

Ναι, το σημερινό Σάββατο είναι διαφορετικό απο τα προηγούμενα, μπορώ ίσως να πω ότι είναι
ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΗΣ ΥΠΟΛΟΙΠΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ!!!!

Γιατί και πάλι η ζωή μου έφερε άλλα δεδομένα! Και πάλι ξεκινώ κάπως "αλλιώς". Κανείς δεν το καταλαβαίνει αυτό όσο εγώ. Και (δεν ξέρω κιόλας...) υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να ξέρει πόσο σημαντικό είναι αυτό το Σ/Κ για μένα;;;;
 
Δεν έβλεπα λοιπόν την ώρα να το χαρώ, να γυρίσω πίσω στα πράγματα που αγαπώ! Μου αρέσει να γιορτάζω καταστάσεις! Νομίζω πως οι περισσότεροι γίναμε κάπως φλάτ ως προς τις μέρες που βιώνουμε, γιορτές, γενέθλια, επέτειους κτλπ κτλπ. Μου αρέσει να δίνω διάσταση στη μέρα, κάνοντας κάτι απλό αλλά ουσιαστικό για μένα! Έτσι χρωματίζω τη ζωή μου, χρόνια τώρα.

Το είχα μεγάλη ανάγκη το σημερινό , ανυπομονούσα να αισθανθώ καλύτερα και να τελειώσει η άδεια για να κάνω τα πράγματα που θέλω εκτός σπιτιού.

Σήμερα λοιπόν ήρθε για τη λήξη της άδειάς μου η φίλη μου η "Β" (που δεν μένει στην ίδια πόλη). Βγήκαμε για καφέ και φαγητό και κάπως έτσι γιορτάσαμε την επιστροφή και την ανάρρωσή μου. Η μέρα ήταν τέλεια, είχε ήλιο πολύ.

Με τη "Β" μιλήσαμε ασταμάτητα για πάρα πολλές ώρες, όπως πάντα, και για μια ακόμη φορά είπαμε το κλασικό "καλά, πως πέρασαν τόσες ώρες παρέα;;;;". 

Οι παρέες λειτουργούν πραγματικά θεραπευτικά, να το πιστέψετε αυτό. Ακούς, μιλάς και είναι σαν να έχεις πάει σε ψυχολόγο. 

 Ήταν ένα όμορφο Σάββατο, καιρό είχα να κάνω κάτι τέτοι μέσα στο Σ/Κ.

Σας φιλώ! θα γυρίσω τη Δευτέρα στη δουλειά, και θα είμαι κάπου εκεί έξω να χαζεύω τον καιρό, τους ανθρώπους και τη ζωή. Σας εύχομαι έναν όμορφο Νοέμβρη που ξεκινά απο τώρα, σήμερα! Μην χάνετε τη ζωή μέσα απο τα χέρια σας! Να κάνετε αυτό που θέλετε, αυτό που για εσάς είναι ουσιαστικό παρόλο που για τους άλλους είναι ανούσιο! Εσείς είστε εσείς, τη δική σας ψυχούλα να γεμίζετε, ο καθένας ότι τον εκφράζει. Μην περιμένετε ότι θα βρείτε πολλούς συνοδοιπόρους, λυπάμαι αν σας χαλάω το όνειρο αλλά η ζωή έχει δείξει πως ο καθένας τραβάει το δρόμο του και δίνει βαρύτητα σε άλλα, διαφορετικά απο τα δικά σας "θέλω".

Μια ξεχωριστή Παρασκεύη!

Σήμερα ναι, ήταν μια ιδιαίτερη Παρασκευή. Σίγουρα πολύ πιο διαφορετική απο τις 2 προηγούμενες. Αλλά ποιός το θυμάται; 'Η μάλλον ποιος θα κάτσει να το σκεφτεί και να το θυμηθεί έπειτα;

Πολλές φορές μου λένε οι γύρω μου, συγγενείς και φίλοι "δεν είσαι μόνη σου σε όλο αυτό". Οκ, ναι, έχω γενικώς και ειδικώς παρέα κι αυτό φυσικά με κάνει χαρούμενη. Αυτό όμως που αγνοούν όλοι, μα όλοι είναι το ότι μόνο έγω (άντε το πολύ η μάνα μου) θυμάμαι και σκέφτομαι διάφορα σε σχέση με ημερομηνίες και γεγονότα. Έτσι λοιπόν, κάτι που δεν πέρασε απο κανενός το μυαλό απόψε είναι πως σαν σήμερα, πριν 2 Παρασκευές είχα ακούσει απο την άλλη γραμμή το γιατρό να λέει "κάθεσαι; Έχεις αδενοκαρκίνωμα του ενδοτραχήλου, θα μπεις χειρουργείο". Σαν σήμερα πριν 1 Παρασκευή είχα επιστρέψει σπίτι μου μετά το χειρουργείο και το βράδυ ήμουν δίπλα στο τζάκι με ταινία. Και πέρασα έτσι κάπως 14 μέρες με αναρρωτική, πότε στο σπίτι μου, πότε στης "Σ". Και να που σήμερα, ξημέρωσε μια άλλη, διαφορετική Παρασκευή.

Τα τελευταία χρόνια καλλιεργώ μέσα μου την υπομονή. Αν έχεις υπομονή είναι μεγάλο προτέρημα. Αυτό όμως δεν διδάσκεται, το μαθαίνεις εσύ μόνος σου στον εαυτό σου. Τα πρώτα χρόνια λοιπόν μετά το κομβικό 2007 δεν είχα καθόλου υπομονή, τα ήθελα όλα στη στιγμή. Δεν μπορούσα με τίποτα να φανταστώ πως μετά τη μαστεκτομή και τις θεραπείες η ζωή μου θα εξελίσσονταν. Μια ομίχλη λες και είχε πέσει πάνω απο "τα επόμενα χρόνια". Κι όμως, εκείνα τα χρόνια, τα επόμενα ήρθαν, και τα έζησα και τα ζω. Άρα;;; Τι ήθελαν η ζωή και οι καταστάσεις; ΥΠΟΜΟΝΗ!

Υπομονή έκανα και τώρα, με το 6ο μου χειρουργείο, και να, ήρθε η σημερινή Παρασκευή που είμαι καλά, και πήγα στην αγορά, και νύχτωσε και παρέμεινα έξω και δεν ήθελα να πάω σπίτι μου για κανένα λόγο. Και πήγα σε μια φίλη και ήρθε κι άλλη μια φίλη, και κάπου μεταξύ της ερώτησης "να βγούμε ή να μη βγούμε;" η ώρα πέρασε. Φάγαμε στο σπίτι της και ήπια ουίσκι μεσα στο τσάι μέντας μου κάπου στις 12 τη νύχτα (δεν είχα ξαναπιεί τσάι με ουίσκι, και σκέφτηκα, "η ζωή είναι πολλή μικρή για να μην κάνεις κάτι που βλέπεις στο σινεμά"). Το μπουκάλι με το ουίσκι είχε λίγο ακόμη ποτό μέσα και η φίλη μου, μου είπε "αντε να το τελειώσεις, πιές το απο το μπουκάλι να σε χαρώ" κι εγώ απάντησα "δεν έχω πιεί ποτέ ουίσκι απο το μπουκάλι, γιατί όχι;". Και γελάσαμε, και ναι, το ήπια απο το μπουκάλι και βγήκα και φωτογραφίες.

Ξέρω ότι τα παραπάνω που σας γράφω είναι το λιγότερο εφηβικά, αλλά ναι, είχαν πλάκα και έτσι πέρασε το βραδυ της Παρασκευής, με συμπάθεια, τσάι και ουίσκι, σε ένα φιλικό περιβάλλον στο οποίο είπα "ναι" για Παρασκευή βράδυ και έμεινα εκεί ως τις 4 το πρωί. Στη ζωή πολλές φορές τα πράγματα είναι απλά, πολύ απλά.

Όταν μπήκα στο αυτοκίνητό μου 4 παρά για να φύγω, πήρα τον ίδιο δρόμο επιστροφής που είχα πάρει εκείνη, την δύσκολη Παρασκευή, κάπου την ίδια ώρα αλλά με μια βαριά διάγνωση στις πλάτες μου. Μέσα στο αυτοκίνητο και στην ησυχία της νύχτας σκέφτηκα πως η ζωή ήταν και είναι γενναιόδωρη μαζί μου. Είμαι μέσα στο ίδιο σκηνικό, στο αμάξι με άδειους δρόμους, νύχτα αλλά  πολύ πιο ανακουφισμένη απο εκείνη τη σκοτεινή Παρασκευή!

 Ναι έτσι ακριβώς είναι. Αν η ζωή σου ανάβει το πράσινο φως για τα επόμενα (ποιος ξέρει πόσα χρόνια) πρέπει να της χαμογελάσεις κι εσύ! Πρέπει να δεις την ευκαιρία που σου χάρισε η ζωή, με χαμόγελο!

Καληνύχτα φίλοι μου, κάπου εκεί έξω, Παρασκευή απόψε, υπάρχει ελπίδα :-)

Αυριο ξημερώνει ένας καινούριος μήνας! Μήνας Νοέμβρης λοιπόν!

Η αλήθεια είναι

πως αν και έχω πολλά πράγματα να κάνω παραμένοντας στο σπίτι, βαρέθηκα λίγο.

Όχι πως νιώθω έτοιμη να γυρίσω στη δουλειά...όχι, θα προτιμούσα απο τη μια να λείψω απο κει σύνολο ένα μήνα. Αλλά μήπως και με ένα μήνα αποχή θα ήμουν έτοιμη; Όλα έχουν και συν και πλην. Η αλήθεια είναι πως ο γιατρός για την ανάρρωση της λαπαροσπόπησης (ως επέμβασης) μου έγραψε 14 μέρες άδεια. Όμως εμένα τώρα τελευταία με προβληματίζει λιγάκι το ψυχολογικό. Έτσι δεν κάνουμε πάντα οι ανθρωποι; Αφου διαγνωστούμε με κάτι, αφού ρηχτούμε στη μάχη, αφού τελειώσουμε, τότε μας πιάνουν τα ψυχολογικά μας. Φυσικά πάντα πίσω απο την ασφάλεια του ότι είμαστε πλέον καλά. Τις πρόσφατες νύχτες δεν κοιμάμαι πιο νωρίς απο τις 2.00. Καποια βράδια δεν νυχτάζω καθόλου. Αυπνίες;;; Ίσως κι όπως είπε η "Β" άλλαξε το ρολόι μου, γιατί σηκώνομαι πλέον στις 11...Πολλά βράδια όμως ξυπνάω μέσα στη νύχτα. Θα φανεί όταν θα επιστρέψω στη δουλειά φανταζομαι, γιατί εκεί ο χρόνος μετράει και η ώρα έχει σημασία.

Γρήγορα πέρασαν οι μέρες. Γιατί σίγουρα στην αρχή δεν είχα καν δυνάμεις για να βγω εκτός σπιτιού. Όμως μέσα σε πέντε μέρες βγήκα απο το σπίτι και με πήγαν στο σπίτι της "Σ". Μετά απο μια εβδομάδα οδήγησα κιόλας μόνη μου ως εκεί. Αυτές τις μέρες βλέπω πως το "μέσα" φέρνει "μέσα". Περνάω μια περίεργη φάση που αν και βαρέθηκα στο σπίτι δεν με απασχολεί και πολύ το έξω (ενώ ξέρετε, ήμουν πολύ του έξω). Απο την άλλη δεν κοινοποίησα (για μια ακόμη φορά) την επέμβασή μου, αν κάποιος με πάρει τηλ προφασίζομαι το κρύωμαα/βήχα/μπούκωμα που σαν να μην μου έφτανε η λαπαροσπόπηση, βιώνω ακόμη.

Χθες μπήκα και σε κάτι δεύτερες σκέψεις, αν και οι φίλες του εξώτερού μου κύκλου δεν γνωρίζουν πως είμαι φρεσκο-χειρουργημένη δεν με πήραν ένα τηλ για να βγούμε, μέρες που είναι 28η Οκτ δηλαδή. Τι να πω...για μια ακόμη φορά χάθηκα απο τον κόσμο, αυτό εχω να πω! Για μια ακόμη φορά άντε κάποια βήματα πίσω.

Δεν θέλω να είμαι αχάριστη, φυσικά και όχι. Θέλα να είμαι πολύ χαρούμενη και καλή απέναντι στη ζωή που μου χαρίστηκε. Όμως είναι η δεύτερη φορά σε διάστημα 7 μηνών που μπήκα στο χειρουργείο. Που είχα μια νορμάλ ζωή, με τη δουλειά, τους φίλους και τις δραστηριότητές μου. Τώρα για μια ακόμη φορά πάγο. Αποχή απο το έξω, απόσταση απο τις παρέες, αποχή απο τη γυμναστική.

Δεν ξέρω αλήθεια, πότε και ποιά θα είναι η περίοδος της ζωής μου που θα πω >> "τώρα μπήκα πραγματικά σε μια σειρά";;;; Θα υπάρξει μια μέρα που απο εκείνη τη μέρα και μετά δεν θα συμβεί τίποτα άσχημα ανατρεπτικό; Που η ζωή θα τσουλάει ήρεμα, άνευ νοσοκομείων και κρύων χειρουργείων και θα φτάσω ως τα 80 μου, έτσι. Ποιός ξέρει;;;;;

Καινούριο κορδελάκι!

Αν το έχετε απορία και ο καρκίνος του τραχήλου έχει το χρώμα και την κορδέλα του.

Γαλάζιο με λευκό το σύμβολο του. Στα Αγγλικά αναφέρεται ως cervical cancer. Σε αρχικό στάδιο η γυναίκα δεν εμφανίζει κανένα σύμπτωμα (βλπ εγώ). Σε πιο προχωρημένο στάδιο μπορεί να δει αύξηση υγρών, άσχημη οσμή, πόνο κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής, ακόμα και αιμοραγία. Φυσικά όλες αυτές τις ενδείξεις μπορεί να της έχετε και δίχως ca τραχήλου. Οπότε μη σπεύσετε να πείτε "ωχ, κάτι έχω". Δεν γίνεται να ζήτε την κάθε μέρα με αυτό τον φόβο. Απλά να θυμάστε να μην αφήνετε τα check up σας, να είστε τυπικές. Γιατί αυτός ο καρκίνος, τι να λέμε, δεν έχει ενδείξεις πολύ χαρακτηριστικές, κι όταν εμφανίζονται, ε, είναι λιγάκι αργά. 

Άρα προσέχουμε για να έχουμε κορίτσια! Καλημέρα!!!!

Ένα ποιήμα

 της Κικής Δημουλά που διάβασα αυτές τις μέρες στην ανάρρωσή μου και μου άρεσε.

ΠΕΡΑΣΑ

Περπατῶ καὶ νυχτώνει.
Ἀποφασίζω καὶ νυχτώνει.

Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.
Ὑπῆρξα περίεργη καὶ μελετηρή.
Ξέρω ἀπ᾿ ὅλα. Λίγο ἀπ᾿ ὅλα.
Τὰ ὀνόματα τῶν λουλουδιῶν ὅταν μαραίνονται,
πότε πρασινίζουν οἱ λέξεις καὶ πότε κρυώνουμε.
Πόσο εὔκολα γυρίζει ἡ κλειδαριὰ τῶν αἰσθημάτων
μ᾿ ἕνα ὁποιοδήποτε κλειδὶ τῆς λησμονιᾶς.
Ὄχι δὲν εἶμαι λυπημένη.

Πέρασα μέρες μὲ βροχή,
ἐντάθηκα πίσω ἀπ᾿ αὐτὸ
τὸ συρματόπλεγμα τὸ ὑδάτινο
ὑπομονετικὰ κι ἀπαρατήρητα,
ὅπως ὁ πόνος τῶν δέντρων
ὅταν τὸ ὕστατο φύλλο τοὺς φεύγει
κι ὅπως ὁ φόβος τῶν γενναίων.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Πέρασα ἀπὸ κήπους, στάθηκα σὲ συντριβάνια
καὶ εἶδα πολλὰ ἀγαλματίδια νὰ γελοῦν
σὲ ἀθέατα αἴτια χαρᾶς.
Καὶ μικροὺς ἐρωτιδεῖς, καυχησιάρηδες.
Τὰ τεντωμένα τόξα τους
βγήκανε μισοφέγγαρο σὲ νύχτες μου καὶ ρέμβασα.
Εἶδα πολλὰ καὶ ὡραῖα ὄνειρα
καὶ εἶδα νὰ ξεχνιέμαι.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Περπάτησα πολὺ στὰ αἰσθήματα,
τὰ δικά μου καὶ τῶν ἄλλων,
κι ἔμενε πάντα χῶρος ἀνάμεσά τους
νὰ περάσει ὁ πλατὺς χρόνος.
Πέρασα ἀπὸ ταχυδρομεῖα καὶ ξαναπέρασα.
Ἔγραψα γράμματα καὶ ξαναέγραψα
καὶ στὸ θεὸ τῆς ἀπαντήσεως προσευχήθηκα ἄκοπα.
Ἔλαβα κάρτες σύντομες:
ἐγκάρδιο ἀποχαιρετιστήριο ἀπὸ τὴν Πάτρα
καὶ κάτι χαιρετίσματα
ἀπὸ τὸν Πύργο τῆς Πίζας ποὺ γέρνει.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη ποὺ γέρνει ἡ μέρα.

Μίλησα πολύ. Στοὺς ἀνθρώπους,
στοὺς φανοστάτες, στὶς φωτογραφίες.
Καὶ πολὺ στὶς ἁλυσίδες.
Ἔμαθα νὰ διαβάζω χέρια
καὶ νὰ χάνω χέρια.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Ταξίδεψα μάλιστα.
Πῆγα κι ἀπὸ ἐδῶ, πῆγα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ...
Παντοῦ ἕτοιμος νὰ γεράσει ὁ κόσμος.
Ἔχασα κι ἀπὸ ἐδῶ, ἔχασα κι ἀπὸ κεῖ.
Κι ἀπὸ τὴν προσοχή μου μέσα ἔχασα
κι ἀπὸ τὴν ἀπροσεξία μου.
Πῆγα καὶ στὴ θάλασσα.
Μοῦ ὀφειλόταν ἕνα πλάτος. Πὲς πῶς τὸ πῆρα.
Φοβήθηκα τὴ μοναξιὰ
καὶ φαντάστηκα ἀνθρώπους.
Τοὺς εἶδα νὰ πέφτουν
ἀπὸ τὸ χέρι μιᾶς ἥσυχης σκόνης,
ποὺ διέτρεχε μιὰν ἡλιαχτίδα
κι ἄλλους ἀπὸ τὸν ἦχο μιᾶς καμπάνας ἐλάχιστης.
Καὶ ἠχήθηκα σὲ κωδωνοκρουσίες
ὀρθόδοξης ἐρημιᾶς.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Ἔπιασα καὶ φωτιὰ καὶ σιγοκάηκα.
Καὶ δὲν μοῦ ἔλειψε οὔτε τῶν φεγγαριῶν ἡ πεῖρα.
Ἡ χάση τοὺς πάνω ἀπὸ θάλασσες κι ἀπὸ μάτια,
σκοτεινή, μὲ ἀκόνισε.
Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.

Ὅσο μπόρεσα ἔφερ᾿ ἀντίσταση σ᾿ αὐτὸ τὸ ποτάμι
ὅταν εἶχε νερὸ πολύ, νὰ μὴ μὲ πάρει,
κι ὅσο ἦταν δυνατὸν φαντάστηκα νερὸ
στὰ ξεροπόταμα
καὶ παρασύρθηκα.

Ὄχι, δὲν εἶμαι λυπημένη.
Σὲ σωστὴ ὥρα νυχτώνει.

Όλα πήγαν καλά

και στο γιατρό χθες. Μου έβγαλε τα ράμματα, γι αυτό πήγα εξάλλου. 

Μήνας πρόληψης για τον Καρκίνο του μαστού κι εμείς εδώ μιλάμε πλέον φέτος για τον καρκίνο στον τράχηλο. Παιχνίδια της ζωής και της μοίρας (έτσι λέει ένας αγαπημένος φίλος). Ο γιατρός στις ερωτήσεις μου απάντησε πως δεν έχει σχέση ο καρκίνος του μαστού με τον τράχηλο. Ήταν ένας δεύτερος καρκίνος που έτσι κι αλλιώς, κι ας μην είχα νοσήσει θα συνέβαινε. Μου είπε πως οργανικά δεν θα έχω κάποιο θέμα με την πρόσφατη λαπαροσκόπηση."Ψυχολογικά;;;" τον ρώτησα καθώς μου έκοβε τα ράμματα..."Ψυχολογικά είσαι δυνατός άνθρωπος και θα το ξεπεράσεις". Ούτε κι αυτός το περίμενε πως μπορούσα με όλα καθαρά (δλδ μήτρα και τράχηλο) να παρουσιάσω αδενοκαρκίνωμα.
Τώρα όμως έγινε λέω στον εαυτό μου, ήταν να γίνει...δεν υπάρχει άλλη εξήγηση. Τώρα όπως λέει η "Σ" ---"Να δεις θα πεθάνεις απο καμιά βλακεία και σίγουρα όχι απο κακρίνο"--- θα δείξει. Μάλλον πρέπει να αφήσω κάπου τους κωδικούς αυτού του blog και ότι κι αν μου συμβεί να μάθαιτε τελικά απο τι πήγα. Ίσως κάποιοι απο εσάς που διαβάζετε τώρα να με βρίζετε και να λέτε "πως μιλάει έτσι για το θάνατο"! Σέβομαι βαθιά όλους όσου ζορίζονται χειρότερα απο εμένα με θέματα υγείας, όμως ναι, έγινα κυνική προς το άτομό μου. Εγινα κυνική γιατί όσα έχω πάθει δουλεύουν συσσωρευτικά επάνω μου. Ο χρόνος και το μέλλον πάντα δείχνουν φυσικά.
 Κατάλαβα όμως πολύ νωρίς αυτό που διάβασα προχθές σε ένα βιβλίο, πως ο θάνατος δεν είναι συνέχεια της ζωής, πως ο θάνατος βρίσκεται μέσα στην ίδια τη ζωή. Θυμάστε ένα ποιήμα που είχα ανεβάσει για την απώλεια; Δυστυχώς απο τη στιγμή που βλέπουμε το φως, όλο χάνουμε πράγματα, απο την αγκαλιά της μαμάς γιατί πλέον περπατάμε, τα πρώτα μας δόντια, την πρώτη μας αγάπη στο σχολείο, τον αγαπημένο μας παππού (αν όλα πάνε με τη "σωστή" σειρά απώλειας...μακάρι. Ίσως και όλα η φύση να τα έχει προγραμματίσει στο να μας μάθει να χάνουμε, ξεκινώντας απο τα μικρά, τι να πώ...ίσως!

Οι επιζήσαντες του κακρίνου γενικώς γινόμαστε γραφικοί για τους "καλά" εκεί έξω με το να επαναλαμβάνουμε πως πρέπει να ζούμε και να χαιρόμαστε το σήμερα μαζί με την κάθε μικρή του στιγμή! Κι όμως! έτσι είναι! το "τώρα" είναι δικό μας, τα επόμενα λεπτά, οι επόμενες ώρες! 

Φιλιά πολλά για ένα όμορφο Σ/Κ. Το επόμενο θα έχει τελειώσει και για μένα η άδειά μου και θα είμαι κάπου εκεί έξω!