Χρόνια πολλά!

Μια από τις πολύ σπάνιες photos μου εδώ αλλά πραγματικά σήμερα δεν μπόρεσα να βρω κάτι πιο αισιόδοξο από αυτό! 

Εγώ λοιπόν με τα μακριά (πολύ μακριά) μου μαλλιά, που κάποτε ναι μεν δεν τα είχα χάσει όλα (γιατί είχα βάλει ψυχρή κάσκα στο κεφάλι-καλώς-κακώς δεν ξέρω) αλλά δεν τα είχα χάσει όλα, όμως είχα ένα καρέ αραιό...και μετά τα έκοψα αγορέ. 

Σήμερα λοιπόν κρατούσα ένα χαρταετό και προσπαθούσα να τον πετάξω, και ναι πέταξε ψηλά για λίγα λεπτά! Και ναι το είχα ανάγκη να πετάξει και εγώ να είμαι στο έδαφος και να τρέχω μαζί του γρήγορα για να συναντήσουμε τον άνεμο παρέα, εκεί δίπλα στη θάλασσα και κάτω από τον λόφο...

Σήμερα σκέφτηκα πως εάν οι ευχές ταξιδεύουν στον ουρανό και αν εκεί πάνω υπάρχει κάτι ανώτερο από εμάς, τότε ας ακούσει τις ευχές μας... για ΕΙΡΗΝΗ φέτος και υγεία, πολλή υγεία. 

Μετά από 2 χρόνια καραντίνας, απομόνωσης, έγνοιας μεγάλης για την υγεία μας και για τους αγαπημένους μας ανθρώπους, ήρθε ένας πόλεμος από το πουθενά, εκεί που χαιρόμασταν πως θα φύγουν οι καραντίνες και οι σκοτούρες και θα γυρίσουμε στην κανονικότητά μας ή έστω σε μια νέα κανονικότητα... αλλά κανονικότητα όμως... 

Η ζωή συνεχώς κρύβει ανατροπές και όχι πάντα καλές εκπλήξεις! 

Κάνω μια ευχή να μην ξεχνάτε να ελπίζετε..

Κάνω μια ευχή να θυμάστε να αγαπάτε..

Κάνω μια ευχή να κάνετε το καλό και ας το ρίχνετε στον γιαλό.

Κάνω μια ευχή να ζείτε τις μέρες σας με αρκετά χαμόγελα γιατί το αξίζετε!

Κάνω μια ευχή να είστε αισιόδοξοι. 

Κάνω μια ευχή να συνεχίσετε τα όνειρα.

Κάνω μια ευχή να δημιουργείτε και άλλους στόχους. 

Κάνω μια ευχή να διαβάζετε λογοτεχνία και ποίηση,

να βλέπετε ταινίες και να ζεσταίνετε την ψυχή σας.

Κάνω μια ευχή αυτός ο κόσμος να αλλάξει άμεσα! 

Να προσέχετε εκεί έξω και να μη φοβάστε... ο φόβος δεν ήταν ποτέ καλός σύμβουλος για κανένα μας!

Καλή Σαρακοστή για όλους εσάς που μπαίνετε σε αυτή την περίοδο! 

Καλή δύναμη με όλα στις μέρες μας! 

Όπως και να χει... η Άνοιξη πλησιάζει, σκεφτείτε τα χρώματα και τις μυρωδιές

 

Χρόνια πολλά παίδες!

 

Καλή χρονιά φιλαράκια μου! Ιδιαίτερη η πρωτοχρονιά αυτή, ιδιαίτερη και η ζωή μας από τον Μάρτιο του 2020! 

Όμως είμαστε εδώ, συνεχίζουμε, ελπίζουμε, νευριάζουμε, γιορτάζουμε και διεκδικούμε τη ζωή!!!

Από το 2007 πέρασαν πολλά χρόνια τελικά...φτάσαμε στο 2022! Υπάρχει ελπίδα και πολλή χαρά στη ζωή!!!

Ας κάνουμε απόψε μια ευχή όλοι μαζί... όλα πλέον τα έχουμε δει, ας είναι η νέα χρονιά καλύτερη από την περσινή! Να σταματήσουμε να μετράμε απώλειες και να γελάμε, να κάνουμε όνειρα και να ελπίζουμε δυνατά πως τα πράγματα μπορούνε να γίνουν και ΚΑΛΥΤΕΡΑ!!!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!

Σήμερα 41 λόγοι...

 

Σήμερα 41 λόγοι με φέρανε μπροστά σε μια μεγάλη τούρτα! 

492 μήνες ζωής αυτά τα 41 έτη(ακούγονται λίγοι...κι όμως)!!! Μήνες χαράς, μήνες στεναχώριας, μήνες πάλι χαράς, μήνες πάλι στεναχώριας...όμως η χαρά επικράτησε, νίκησε το συναίσθημα της χαράς!

Τα 41 φέτος με βρήκανε πολύ χαρούμενη. Μα πάρα πολύ χαρούμενη! 

Βλέπετε τον Νοέμβριο που προηγήθηκε του Δεκεμβρίου και της σημερινής ημέρας πήρα φέτος το πτυχίο της δεύτερης σχολής μου! Σεναριογράφος και με περγαμηνή παρακαλώ (χιχι). Ένα απερίγραπτα όμορφο ταξίδι σε έναν κόσμο που λατρεύω από παιδί έφτασε στο τέλος του μετά από 5+ χρόνια! Το αίσθημα χαράς και ολοκλήρωσης που με κατακλύζει από τότε είναι απλά απίθανο. Είναι πως να στο πώ... μια χαρά ολοδική μου! Είναι ένας στόχος καταδικός μου! Είναι η προσπάθειά μου να σπουδάσω κάτι που αγαπώ από παιδί και δεν την εγκατέλειψα ούτε καν όταν το 2014 ξανα αρρώστησα από τον Mr C. 

Ένας αγώνας είναι η ζωή ανάμεσα στο σώμα και το πνεύμα, το μυαλό και την καρδιά, το συναίσθημα και την λογική. 

Ένας αγώνας είναι η ζωή, να πέφτεις και να σηκώνεσαι, να βάζεις στόχους, να ορίζεις όνειρα, να κατακτάς κορυφές. 

Δεν έχει σημασία ποια θα είναι η κορυφή σου...για εσένα είναι η δική σου κορυφή. Θα βρεθούν πολλοί που θα γελάσουν για την επιλογή του στόχου σου, θα το βρουν βαρετό, ίσως και αστείο...εσύ όμως θα ξέρεις πως ποθείς τον στόχο σου...πως τις νύχτες βλέπεις τον εαυτό σου να έχεις κατακτήσει τον στόχο σου. Στα όνειρά σου χαμογελάς. Η χαρά σου είναι απερίγραπτη! Και όταν ξυπνάς είσαι γεμάτος ενέργεια να συνεχίσεις προς τον στόχο σου. Γιατί αγάπησες τον στόχο σου, και ξανα αγάπησες τη ζωή σου μέσα από αυτόν τον στόχο!

Η αγάπη για τη ζωή δεν έχει συνταγή.. όμως υπάρχει, είναι αληθινή. 

Αγαπάμε τη ζωή με τα λίγα και με τα πολλά, με τα καλά και τα στραβά της. Η ζωή θα σε πλανέψει, θα σε βγάλει στο δρόμο για μεταξωτές κορδέλες αλλά συχνά θα σου δώσει φύκια. Εσύ...να εκτιμάς το μετάξι και να βλέπεις τα φύκια ως μικρά μαθήματα. 

Εξάλλου η ζωή, μόνο σε λίγους ανθρώπους χαμογελάει συνέχεια. Η ζωή δεν είναι ακριβώς γλυκιά, η ζωή είναι μια πρόκληση και μια συνεχόμενη δοκιμασία. Όταν σου προσφέρει τα δώρα της είναι πραγματικά όμορφη ωστόσο. Και αξίζει να ζεις, να σηκώνεσαι από το κρεβάτι κάθε μέρα για 40 plus λόγους. 

Για κάποιους ανθρώπους είσαι ο αγαπημένος τους φίλος και το καθημερινό τους τηλέφωνο. Για κάποιους άλλους ο άνθρωπος που τους δίνει δύναμη. Για τους γονείς σου είσαι ό,τι πιο πολύτιμο έχουν όσο και αν δεν στο λένε ποτέ τελικά. Για τα αδέρφια σου είσαι η παιδική τους ηλικία και η δεδομένη τους αγάπη.  Για τα παιδιά σου είσαι το άστρο τους, σε ακολουθούν με την καρδιά τους και ας μην το ξέρουν. Για τον σύντροφό σου είσαι το άλλο του μισό, για τα εγγόνια σου ένας μεγάλος θησαυρός. 

Είσαι πάντα κάποιος/α σημαντική για τον κόσμο σου και αξίζει να ζεις για να μοιράζεις αγάπη. 

Όσα πράγματα και αν είδα στη ζωή, η αγάπη ήταν το πιο σημαντικό.  

Να αγαπάς για να έχεις την καρδούλα σου ζεστή!

Καλές γιορτές!

(*Η "Σ" με τον μικρό και τον άνδρα της μου έκαναν φέτος την έκπληξη με μια τούρτα άκρως εορταστική να "μυρίζει" σινεμά...για πάντα)

Βρες ένα όνειρο και κυνήγησέ το... αξίζει! Στο υπογράφω το 2021. 

 

Αποκαλόκαιρο...

 

Και φέτος κύλησε όμορφα  το καλοκαίρι, με ένα παιδικό χέρι στον ώμο και εμένα να του δείχνω τον κόσμο....

Αλλά και με νέες παρέες και νέες συνήθειες. 

Είχα και φέτος θάλασσες και το αγαπημένο μου νησί του Ιονίου στο πρόγραμμα... Με λίγα παραπάνω κιλά (αισίως 60 αλλά λόγω θάλασσας λιγάκι γυμνασμένα) αλλά εμμηνόπαυση και μη συστηματική γυμναστική και απλά 3 κιλά επάνω, νομίζω είμαι μια χαρά :-D Και όντως παράπονο δεν έχω. Αλλά πρέπει να ξανα ξεκινήσω συστηματική γυμναστική!!!! 

Έχω σταματήσει το τακτικό γράψιμο γιατί έγραφα πολύ για άλλες περιπτώσεις, για παράδειγμα έχω ξαναπεί πως ασχολούμαι με δεύτερη σχολή η οποία παίρνει αρκετό από τον "ελεύθερο" χρόνο μου. Κάπως έτσι χαθήκαμε συν το ότι η ζωή πάντα μας τραβάει από το μανίκι να αφήσουμε το παρελθόν και να αγκαλιάσουμε το μέλλον. 

Βέβαια χωρίς το παρελθόν μας δεν θα είχαμε αυτό το μέλλον οπότε κάπου εδώ σταματάει το argument.

Έχω κάνει το εμβόλιο, φαντάζομαι κάποιοι θα αναρωτηθήκατε για εμένα. Όλοι οι γιατροί μου ήταν υπέρ οπότε δεν έχασα την ευκαιρία... ΑΛΛΑ προσέχω πολύ από τον ιό. Το πέρασε μια φίλη μου και ΟΧΙ δεν είναι κάτι απλό...χωρίς να σημαίνει πως όσοι το περάσατε κινδυνεύετε από κάτι, καμία σχέση αλλά... είμαι σίγουρη προστατευτήκατε. 

Αυτό το φθινόπωρο δεν μελαγχόλησα καθόλου για το καλοκαίρι που έφυγε. Έχω πολλά σχέδια στο μυαλό μου για αυτή τη σχολική χρονιά και κατάλαβα πως όταν έχεις σχέδια (βγουν δε βγουν) σε κάνει να πηγαίνεις παραπέρα και πιο πέρα τη ζωή. Φοβερή αίσθηση τα όνειρα και τα σχέδια, σε γεμίζουν χαρά για το αύριο. 

Έχω λοιπόν μικρούς και μεγάλους στόχους! Θα πάρω το πτυχίο και θα μου φύγει μια μεγάλη έννοια! 

Κυριακή σήμερα και μάλλον θα είναι το τελευταίο μπάνιο του καλοκαιριού 2021...

Θα αφεθώ στη μαγεία του νερού που όλες τις αισθήσεις αγκαλιάζει, θα κολυμπήσω κάπου μόνη, μια κουκίδα από ψηλά μέσα στο μεγαλείο της φύσης και θα κάνω μια ευχή, και του χρόνου γεροί, και του χρόνου στη θάλασσα με καλή διάθεση, με αισιοδοξία και με όνειρα!

***Θα προσπαθήσω αυτόν τον χειμώνα να σας γράφω πιο συχνά! Το έχουμε όλοι ανάγκη!

Σας φιλώ, covid-free <3 

χαθήκαμε βρε παιδιά!

 Σας γράφω μετά από πολύ καιρό. Με παρακίνησε το σχόλιο που βρήκα σε μια παλιότερη ανάρτηση πως χάθηκα... Καλά κάνετε και μου γράφετε που και που έστω ένα σχόλιο υπενθύμισης για να ξανά περάσω γιατί η ζωή που με τραβάει από το μανίκι καθημερινά με βγάζει σε άλλους δρόμους!

Όταν επιστρέφω στο Sweet December νιώθω και εδώ ο εαυτός μου....Πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν είναι μονοδιάστατοι...εξάλλου καθημερινά παίζουμε διάφορους ρόλους και ας μην είμαστε ηθοποιοί. Οι άνθρωποι έχουμε το παρελθόν μας, ζούμε το παρόν μας και σχεδιάζουμε ένα μέλλον. Είμαστε τα ίδια  σώματα σε όλες αυτές τις καταστάσεις αλλά κάπως διαφορετικοί. Το παρελθόν είναι μέσα μας... όμως εγώ όταν βρίσκομαι με φίλους δεν κουβαλάω βάρος στους ώμους μου, ούτε καν όταν είμαι μόνη μου! 

Ξέρω καλά εκείνο το κορίτσι του 2007 που είχε πολλά προβλήματα και διάφορα θέματα στο κεφάλι της. Ξέρω τα φάρμακα δεν τα θυμάμαι όμως... Δεν έχω δει ποτέ στον ύπνο μου πως βρίσκομαι σε κάποιο νοσοκομείο, πως κάνω μια επέμβαση, πως συναντώ ένα γιατρό. 

Αλήθεια...το μυαλό εκπαιδεύεται; Ναι θα πω... εκπαιδεύεται και μαθαίνει να ζει αρμονικά με τις καλές και τις κακές στιγμές. Δικό μας είναι το μυαλό, το κάνουμε αυτό που θέλουμε.... 

Όποιος αποφασίζει για οποιοδήποτε κακό συμβάν στη ζωή του να μείνει στον πάτο της θάλασσας θα μείνει. Απλά γιατί αυτός το έχει αποφασίσει. Ο καθένας μας είναι ξεχωριστός, όπως κάθε κύτταρο του σώματός μας... Ο καθένας μας αποφασίζει πια πλευρά της ζωής του θα φωτίσει. 

Κανείς δεν μπορεί να σου πει που να ρίξεις τον προβολέα, είναι δικαίωμά σου να θες να ζεις στο παρελθόν και να πονάς ακόμα, για εμένα είναι υποχρέωση προς τον εαυτό σου όμως να κοιτάξεις μπροστά. Η ζωή έχω ξανά γράψει σου ανήκει... τα χρώματα με την οποία θα τη βάψεις θα φτιάξουν το δικό σου μοναδικό ουράνιο τόξο. Αν βλέπεις τη ζωή δύσκολη, στον ορίζοντα θα βλέπεις μουντά χρώματα...Αν επιλέξεις την ελπίδα τότε σίγουρα το ουράνιο τόξο που θα οραματίζεσαι κάπου στο βάθος θα έχει πιο φωτεινά και ανάλαφρα χρώματα. 

Για κάποιους τόσα χρόνια ακούγομαι υπερβολική. Μα ο κόσμος έχει προβλήματα. Ναι θα πω, συμφωνώ. Η  Ελλάδα έγινε μια δύσκολη χώρα για τους υγιείς πόσο μάλλον για τους άρρωστους και τους καρκινοπαθείς. Οι Έλληνες των ιδανικών, της παράδοσης και της φιλοξενίας έγιναν δύσκολοι άνθρωποι.. χάσανε πολλά στο πέρασμα των χρόνων. Όμως, υπάρχουν άνθρωποι με αξίες, ζουν ανάμεσά μας, συναντάμε ρομαντικούς, ανακαλύπτουμε και πάλι σε κάποια γωνιά το φιλότιμο. 

Η ΕΛΠΙΔΑ είναι που κινεί τα νήματα. Αυτό κανείς δεν πρέπει να το ξεχνάει, η ελπίδα και η ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχεις, για τη ζωή σου που κυλάει...για τη μέρα που σηκώνεσαι από το κρεβάτι και τα δυο σου πόδια πατάνε στο πάτωμα και μπορείς και κάνεις αυτά τα λίγα βήματα προς το παντζούρι

Οι άνθρωποι ψάχνουμε το πολύ και χάνουμε και το όμορφο λίγο στη ζωή. Η ομορφιά είναι παντού και η ζωή βρίσκεται στα πάντα. Στο αεράκι που θα σε φυσήξει και θα αισθανθείς ελεύθερος, στο χαμόγελο του γείτονα, σε μια γνώριμη παιδική φωνή που θα ακούσεις και θα σου χαϊδέψει τα αφτιά. 

Δώσε βάση στα απλά και θα κερδίσεις πολλαπλά! 

Κάποτε ήμουν στο -3 για χημειοθεραπείες τώρα είμαι στο βυθό με αστερίες. 

Ξεκίνησα τα μπάνια ήδη από 6 Ιουνίου για φέτος και ήδη πήγα σε ένα νησί στις Κυκλάδες...παρακάτω βλέπεις μια φωτό από εμένα και τον πιτσιρίκο της "Σ" 

και η "Σ" καλά είναι αρμενίζει και ξορκίζει τον καρκίνο της στα γαλάζια νερά, πολύ συχνά και μαζί μου! 

Καλό μήνα!

 

Αύριο ξημερώνει Μάρτιος... 31 νέες μέρες για να γράψετε ότι θέλετε! 

Δεν πειράζει να είσαι διαφορετικός όπως αυτή η Μαργαρίτα, είσαι και εσύ μέρος της φύσης κάπου εκεί έξω! Ο καθένας έχει τη θέση του στις ζωές των άλλων αλλά και γενικότερα στη ζωή... Όλοι είμαστε σημαντικοί για κάποιους ανθρώπους, ο καθένας με τον τρόπο του! 

Έδιωξα λίγο το φορτίο της καραντίνας με μια μεγάλη βόλτα στη φύση και στη θάλασσα. Παρέα μου ήταν η "Σ" και ο μικρός. 

Πως πέρασαν τα χρόνια; Ο μικρός είναι 7 και κάτι...αλλά για μια στιγμή μέσα στο αυτοκίνητο είπα στη "Σ" "αν εξαιρέσουμε το πίσω κάθισμα...είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα, σαν να είμαστε όπως πάντα". Κι όμως φτάσαμε 40 με τη "Σ" εκεί που είχαμε ξεκινήσει στα 23. 

Περνάνε και για εσάς γρήγορα τα χρόνια; 

Περνάνε τα άτιμα, ακόμη και τα δύσκολα και εκείνα τα σκοτεινά και εκείνα περνάνε! Ας εστιάζουμε στο καλό περισσότερο από το κακό! Ας κοιτάμε μπροστά, ας συγχωρούμε και ας αγαπάμε... η ζωή είναι για να πηγαίνει μπροστά! Άργησα αλλά το κατάλαβα!!!!

Στις μικρές ή μεγάλες δοκιμασίες αυτών των ημερών να είστε δυνατή, θα έρθει και μια καλύτερη ζωή!

Σας φιλώ, 

καλή Άνοιξη σας εύχομαι, όπως την ορίζει ο καθένας σας!

Καλή χρονιά!

 Merry everything and happy all! 

Μάλλον όλους μας κούρασε αυτό το 2020... να και μια χρονιά που όλοι θέλαμε να περάσει. Όλους μας επηρέασε.. μας έφερε τα πάνω κάτω και άλλαξε την καθημερινότητά μας!

Όταν είχαν αρρωστήσει το 2007 δεν φανταζόμουν με τίποτα πως η ζωή μπορεί να αλλάξει για τόσους πολλούς ανθρώπους ταυτόχρονα! Κι όμως... εκείνα τα χρόνια των θεραπειών και χειρουργείων είχα δει τη ζωή μου να παίρνει τρελή τροχιά. Τα πάνω κάτω από τη μια στιγμή στην άλλη αλλά να...όχι ότι τα ξέχασα αλλά τα προσπέρασα... μέχρι που ήρθε το 2020 και μας πέταξε όλους σε άλλη τελείως τροχιά. 

Δολοφονικός ιός... covid 19. Ήρθε για να μείνει, για να στείλει ανθρώπους σε νοσοκομεία και στον άλλο κόσμο. Η κοινή γνώμη, εγώ και εσύ επίσης παγωμένοι, αποσβολωμένοι να χάνουμε τη ζωή μας (εγώ για 2η φορά). 

Το 2020 μας δίδαξε απίστευτα πράγματα! Πράγματα που δεν υπάρχουν σε βιβλία, πράγματα πέρα για πέρα αληθινά για τους περισσότερους! Αν δεν έχεις αρρωστήσει ή περάσει δύσκολα, τότε σίγουρα δεν έχεις σκεφτεί ούτε τα μισά από αυτά τα ζητήματα για τη ζωή... 

Μαθαίνεις την αξία της αγκαλιάς και των αγαπημένων προσώπων. Μαθαίνεις πως είναι να ζεις με τον φόβο του αν θα ζήσεις ή θα πεθάνεις. Μαθαίνεις τι είναι ο φόβος; Μπορείς να τον καταπολεμήσεις και να σταθείς παλικαρίσια μπροστά στην απειλή του θανάτου; Μαθαίνεις τι είναι η απειλή θανάτου... συνεχίζεις να ονειρεύεσαι όταν νιώθεις ότι σταδιακά χάνεις τη ζωή που όριζες ως χθες; 

Αν δεις το 2020 ως δίδαγμα, ως μια κίνηση σταλμένη απ το πουθενά (ή όχι) για να σε αφυπνίσει τότε κέρδισες και αυτή τη χρονιά...

Πρέπει να μάθεις πως καμία χρονιά δεν πάει χαμένη από κανέναν ιό. Όσο ζεις είναι δικές σου οι μέρες και η ζωή σου θα σου ανήκει πάντα, και το επόμενο βήμα κοίτα να είναι δικό σου. Ο καιρός δεν πάει χαμένος γιατί ζεις, δημιουργείς και από τη γωνίτσα του σπιτιού σου και να το ναι, κάνεις και σχέδια. Το καλοκαίρι μετά την καραντίνα του Μαρτίου μας "χαρίστηκε" μην μου πεις ότι δεν πέρασες καλά! 

Η ζωή μας δεν θα είναι πάντα ένας ιός, αλλά μέσα από τον ιό μάθαμε τη σημασία που έχει να μπορείς να νιώθεις ασφαλής. Την ασφάλεια φίλε την χάσανε πολλοί καρκινοπαθείς και άλλοι τόσοι που περνάνε χρόνια νοσήματα. Αρκετοί ευτυχώς αποφάσισαν να δούνε το μέλλον θετικά αλλά εξακολουθούν να παίρνουν τις ημέρες μια-μια. 

 Μάθε να παίρνεις τη ζωή όπως έρχεται! Σήμερα, τώρα είναι η ευκαιρία! Μετέτρεψε την πανδημία σε ευκαιρία για να μάθεις όσα δεν σου έμαθαν ποτέ στα σχολεία. ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ. Η υγεία πρωτίστως αλλά ούτε τα λεφτά, ούτε οι συγγενείς μα ούτε και οι φίλοι δεν είναι δεδομένα. Το χαλάκι της ζωής μας πολύ εύκολα τραβιέται και τις περισσότερες φορές δεν φταίμε καθόλου γι αυτό. 

Κλείνοντας το 2020 θα σου πω για εμένα προσωπικά...Το 2020 έγινα 40 ετών, αστρονομικό νούμερο για εμένα που το 2007 ήμουν 27 και με καρκίνο 3 grade. Τα κατάφερα να φτάσω λοιπόν ως εδώ...μέσα από περιπέτειες πότε μεγάλες πότε μικρές και μια ψυχολογία που να κρέμεται σε μια κλωστή. Οπότε το 2020 ήταν ο προσωπικός μου θρίαμβος αν και δεν νιώθω καθόλου 40αρα. Το 2020 ξανα έμαθα πολλά για τους ανθρώπους μέσω του covid, το μόνο σίγουρο, ακόμα μαθαίνω...Το 2020 τελείωσα την πτυχιακή μου και αισίως θα πάρω το πτυχίο από την δεύτερη σχολή μου το 2021. Το 2020 έμαθα να εργάζομαι μέσω τηλεκπαίδευσης. Το 2020 μπήκα στον χώρο της διαφήμισης (κείμενα) δειλά δειλά. Το 2020 γνώρισα και νέους φίλους. Το 2020 ήρθα πιο κοντά με κάποιους παλιούς μου φίλους. Το 2020 συγχώρεσα φίλους και έκλεισα κάποιους "λογαριασμούς". Το 2020, λίγο πριν την εκπνοή του έμεινα για ένα μήνα καραντίνας στο νέο μου σπίτι.  

Η ζωή μου δεν σταμάτησε ποτέ, ούτε σε συνθήκες καραντίνας. Περπατούσα και έκανα κάποιες επιμορφώσεις, έβγαινα στο φως, τότε ήταν Άνοιξη τώρα είναι ένας μεταμφιεσμένος χειμώνας. 

Έχω μια χαρά... η χαρά φίλε μαθαίνεται, μέρα με τη μέρα. Έχω τη χαρά να ανακαλύψω νέες θάλασσες και να κατακτήσω κορυφές. Έχω στόχους, βλέπω κάθε βράδυ ένα όνειρο. Ονειρεύομαι με μάτια ανοιχτά. Όλα αυτά είναι πραγματάκια που μπορεί ο καθένας να καλλιεργήσει μέσα του, ψάξε λίγο μέσα σου και θα δεις...

Η ζωή είτε με παρέα εκεί έξω είτε λιγάκι μόνος εδώ μέσα είναι όμορφη, είναι ο ήλιος το πρωί και ο ήχος της βροχής το βράδυ! Όλα είναι στο πρόγραμμα... και τα δύσκολα και τα εύκολα. Μάθε λοιπόν να μην τα παρατάς και να μην επιμένεις στην παλιά σου ζωή αν απόψε δεν μπορείς να τη ζήσεις... Δέξου πως φέτος είναι διαφορετικά, και θα δεις πως θα νιώσεις ήδη καλύτερα. Το να αποδέχεσαι μια κατάσταση δεν σημαίνει ότι τα παρατάς αλλά ότι έχεις την εξυπνάδα να προσαρμόζεσαι! Κάντο... γιατί αν δεν το κάνεις τότε χάνεις την ίδια τη ζωή!

Σε φιλώ και σε αγκαλιάζω όπως χρόνια τώρα κάθε που περνάς!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ με περισσότερα χαμόγελα έστω και κάτω από τη μάσκα. Να χαμογελάτε γιατί αυτό φαίνεται στα μάτια, να αλλάζετε τον τόνο της φωνής σας γιατί αυτό ακούγεται! Να αγαπάτε...αυτό ζεσταίνει τις καρδιές!

Χρόνια πολλά!

 

Έτσι είναι τα Χριστούγεννα παιδιά! Είναι η αίσθηση και τα συναισθήματα...όχι η εποχή! Είναι η χαρά του να ξυπνάς το πρωί αργά, να μπορείς να κοιμηθείς εξίσου αργά και να γεμίζεις τις μέρες σου με τα χρώματα που εσύ επιθυμείς. Είναι εκείνες οι μέρες που παίρνεις αγκαλιά τους αγαπημένους σου ανθρώπους γιατί σε οδηγεί εκεί μια ακαταμάχητη ορμή. Είναι εκείνες οι στιγμές που γελάς με την καρδιά σου που χαίρεσαι με την ψυχή σου! 

Η μαμά μου έχει μια έκφραση, όταν περνάει/με καλά λέει "σήμερα κάναμε Χριστούγεννα" έτσι είναι! Χριστούγεννα είναι όλες εκείνες οι ώρες που νιώθεις καλά, οι μέρες που δημιουργείς όμορφες αναμνήσεις και ας λέει το ημερολόγιο Αύγουστος. 

Τα φετινά Δεκεμβριανά Χριστούγεννα, μετά από εκείνα του 2007 (όπου μόλις είχα χειρουργηθεί στις 3/12/2007) έμελλε να είναι τα πιο ανατρεπτικά της ζωής μου, αλλά και της ζωής σας!

Μείναμε μέσα, όπως μάθαμε να μένουμε μέσα υπό την απειλή του ιού... μικρό μυστικό...ΜΑΘΑΜΕ

 

ΜΑΘΑΜΕ σημαίνει πως λίγο, λιγάκι τόσο δα...βγήκαμε και έξω, περπατήσαμε και περπατάμε, μάθαμε να προστατευόμαστε όσο γίνεται χωρίς να τραβάμε χειρόφρενο στη ζωή μας! Η ζωή δε σταματάει από έναν ιό. Οπότε συνεχίζουμε! Συνεχίζουμε να χαμογελάμε και να χαιρόμαστε τη ζωή με όποια δεδομένα! 

Τα νέα μας δεδομένα είναι τελείως διαφορετικά...όλοι το ξέρουν αυτό...το αναγνωρίζουμε και το  νιώθουμε βαθειά.  Ωστόσο να θυμάστε πως η ζωή δεν σταματάει ούτε την πιο σκοτεινή ώρα, η ελπίδα και τα όνειρα ομορφαίνουν τις μέρες...

Συνεχίστε να ονειρεύεστε έναν πιο όμορφο κόσμο, περισσότερες αγκαλιές, ζεστά χαμόγελα (εμφανή χωρίς μάσκα) βλέμματα αγάπης! 

Φέτος αν δεν μπορείτε αν χρησιμοποιήσετε το click away, χαρίστε αγάπη, αγάπη τόση και άλλη τόση!

Κάποτε αγκάλιαζα με μια "άδεια" πλευρά, με ένα στήθος λιγότερο. Φέτος αγκαλιάζω με μάσκα, την αγκαλιά δεν μπορεί να μας τη στερήσει κανείς! 

Μείνετε ασφαλείς, φτιάξτε ένα ζεστό καφέ και καθίστε στον καναπέ, δείτε για χιλιοστή φορά εκείνη την Χριστουγεννιάτικη ταινία και αφήστε το μυαλό να ταξιδεύει σε μέρη γνωστά και σε εκείνα τα άγνωστα που θα θέλατε να πάτε! 

Σας φιλώ, έναν έναν ξεχωριστά όπως πάντα! 

Να χαμογελάτε, έστω και κάτω από τη μάσκα, τα μάτια σας εξάλλου τα λένε ΟΛΑ!

Οκτώβρης και παρέα

 Πόσο με αγγίζει κάθε φορά όταν διαβάζω ένα σχόλιο από μία-έναν από εσάς... που αναρωτιέται αν είμαι καλά! Είμαι  καλά.. γιόρτασα και την επέτειο πριν λίγες μέρες του τελευταίου μου χειρουργείου, του δεύτερου καρκίνου μου το 2014.

Κάνω επανέλεγχο στα γυναικολογικά κάθε 6 μήνες... αλλά να... το 2014 ήταν εκείνος ο καρκίνος, 2020 σχεδόν συμπληρωμένο έχουμε σήμερα... Κάπου λες πάει και αυτό αλλά επιλέγεις ταυτόχρονα να είσαι και ταπεινός απέναντι στη ζωή και τις δυσκολίες της. Ταπεινός, ευγνώμον και έτοιμος για μάχη αλλά και ειρήνη, για ανάπαυλες πολλές και για απολαύσεις δυνατές. Έτσι είναι η ζωή, μικρή αλλά όλα αυτά τα συστατικά της την επιμηκύνουν. Καμία μέρα δεν θα έπρεπε να είναι όπως το σήμερα και το χθες. Ο καιρός να κυλάει αβίαστα σαν το ρυάκι. Να κρατάμε ανθρώπους, να μασουρεύουμε στιγμές και να προσπαθούμε τις αλλαγές να τις παίρνουμε με καλό μάτι ή ουδέτερο.  Κανείς δεν μας έστειλε  στον κόσμο τούτο με εγχειρίδιο. Κανείς δεν μας έδωσε την σιγουριά μιας εύκολης ζωής, απλά μας φέρανε εδώ και μας αφήσανε με την ελπίδα να βρούμε την άκρη και να φτιάξουμε μια ζωή όπως εμείς (νομίζουμε) ξέρουμε. Κάπως έτσι, άδεια χαρτιά σε αυτή τη γη ψάχνουμε να γράψουμε επάνω μας πρώτοι εμείς και έπειτα οι εμπειρίες μας και οι άλλοι την ίδια μας την ιστορία. 

Τα σαράντα μου έτη είναι προ των πηλών... Μην ξεχνάς Δεκέμβρης ήταν ο μήνας των πρώτων γενεθλίων μου, Δεκέμβρης ήταν και στα δεύτερα γενέθλιά μου. Η ζωή βάλθηκε να μου αποδείξει πως υπάρχουν δεύτερες ευκαιρίες, ίσως και τρίτες. Πως υπάρχει μέλλον πέρα από το σίγουρο παρελθόν. Με έκανε από δύσπιστη μια αιώνια αισιόδοξη ψυχή. Με άφησε να ονειρεύομαι όσο θέλω, είτε νύχτα είτε ξύπνια κοιτάζοντας τον κόσμο. Με έκανε να την αγαπήσω ακόμη πιο πολύ! Σταμάτησα να χάνω το χρόνο μου, τώρα διεκδικώ τις στιγμές, τις ημέρες μου! Βάζω τα θέλω μου μπροστά και έχω μάθει σε πολλά ΟΧΙ και σε αποφυγή της τοξίνης. Αυτό λίγο δεν είναι... προσπαθώ... κάνω λάθη, βελτιώνομαι, συγχωρώ μόνο τους ανθρώπους που πραγματικά το αξίζουν, δίνω ευκαιρίες σε σχέσεις με προοπτική, κλείνω κάποια πράγματα σε κουτάκια και τα αφήνω στην άκρη. Ονειρεύομαι και κάνω σχέδια, αυτό με κρατάει 13 χρόνια ζωντανή. Τα όνειρα δεν θα τα σταματήσω... συνεχίζω...και με το σινεμά και τη φωτογραφία.....

Ο κόσμος μας άλλαξε... φοράμε μάσκα στη δουλειά δεν αγκαλιάζουμε τους φίλους μας, αποφεύγουμε τους γονείς μας για να τους κρατήσουμε υγιείς. Ένα παιχνίδι είναι όλο αυτό μυαλού...αν αγαπάς, θα συνεχίσεις να αγαπάς, αν θέλεις το καλό του άλλου θα συνεχίσεις, αν ελπίζεις θα ονειρεύεσαι. 

Να σκέφτεσαι πως θα έρθουν καλύτερες μέρες, πως τα σημεία των καιρών κάποια μέρα θα παύσουν, πως θα αγκαλιάσεις και θα ονειρευτείς ακόμη πιο έντονα. Θα δώσεις το χέρι σου και θα τραβήξεις τον άλλο κοντά σου. Η φύση δεν θα πάψει να σε καλεί, η φύση δεν θα σταματήσει να κάνει τον κύκλο της. Τα λουλούδια θα ανθίζουν την Άνοιξη και οι κήποι της πόλης θα σου θυμίζουν πάντα την παιδική σου ηλικία, εκείνο το "εγώ" στο οποίο τρέχεις και φωλιάζεις όποτε έχεις ανάγκη. 

Να αγαπάς τη ζωής σου, να μάθεις να ακούς τον εαυτό σου. Δεν μπορεί αυτό να το κάνει κανένας άλλος καλύτερα από εσένα. Η ζωή σου είναι η μόνη που έχεις, αν την αγαπήσεις και την κρατήσεις αγκαλιά έχεις να κερδίσεις περισσότερα από το να της πας κόντρα. Τα συν σε ανεβάζουν αλλά και τα πλην σου μαθαίνουν πως η ζωή είναι σκληρή αλλά και πάλι τίποτα στην ζωή δεν είναι μάταιο. Εσύ θα δώσεις αξία στις στιγμές και στην ίδια τη ζωή. Αγκάλιασε την κάθε μέρα και γέμισε την καρδιά σου με αγάπη. Κάνε μια έστω θετική σκέψη την ημέρα και βάλε μικρούς στόχους, θα νιώσεις καλύτερα!

Ένα μικρό φιλί για καληνύχτα και μια φωτογραφία από μια βόλτα είναι όσα αφήνω προς το παρόν εδώ. Σε σκέφτομαι, σκέφτομαι εσένα και όλους όσους περνούν από εδώ! Γράφω άλλα κείμενα πλέον αλλά οι αναμνήσεις μου εδώ είναι κομμάτι του πλούτου μου, της ζωής πριν, της ζωής τότε και της ζωής μετά!

Τελικά η ΖΩΗ τρία γράμματα.....

 

Καλό Μάιο

Καλό μήνα ρε παιδιά!

Η Άνοιξη που χάσαμε κάποια στιγμή θα μας χαριστεί!
Σημασία δεν έχουν οι εποχές...σημασία έχει η ΖΩΗ, καμία ζωή δεν χάθηκε όσο είμαστε εδώ!

Οι στιγμές θα ξανα φτιαχτούν, το μέλλον θα ξανα σχεδιαστεί!
Όσο αντικρίζουμε κάθε μέρα τον ήλιο και σηκωνόμαστε απ το κρεβάτι...ΟΛΑ θα ξανα γίνουν,
ίσως ξανα γίνουν και καλύτερα....

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Πόσα χρόνια ρε παιδιά;

Πόσα χρόνια απο εκείνη την Πρωταπριλιά που δεν ήταν ψέμα αλλά μεγάλη αλήθεια το ότι τελείωσα την 8η χημειοθεραπεία μου;;; ΟΚΤΩ χημειοθεραπείες απο 18 δεκέμβρη στα γενέθλιά μου ως 1η Απριλίου...Γύρισα από την Αθήνα και ο παππούς μου ήταν στην εντατική (2008) και δεν μου το είχαν πει για να μην στεναχωρηθώ...Τελικά 1η Απριλίου τελείωσα με τις χημειοθεραπείες και τρεις Απριλίου ο παππούς μας άφησε. Ανακούφιση για τις θεραπείες, στεναχώρια για τον παππού και ένα ψυχολογικό μπέρδεμα! Βλέπεις 28 ετών εγώ τότε και με πολλά φάρμακα στο κεφάλι μου! 

Διάβασα σήμερα στο διαδίκτυο κάτι που μου άρεσε πολύ και που το έμαθα στα 28. 

Τίποτα δεν είναι μόνιμο στη ζωή...

Ακόμη και τα προβλήματά μας!

Πόση αλήθεια βρήκα σε αυτές τις δύο μικρές φράσεις! Πόσο εγώ, πόση ζεστασιά ψυχής! Αυτό εμένα φρόντισε η ζωή και μου το έμαθε απο πολύ νωρίς! Έτσι είναι, ακόμη και τα πιο δύσκολα ξεμακραίνουν, και οι στεναχώριες γίνονται πιο αχνές και τη θέση τους παίρνει δειλά το χαμόγελο και έπειτα το γέλιο! Σας το έγραφα πάντα... το δικό μου ευαγγέλιο λέει πως "το σήμερα δεν θα είναι το υπόλοιπο της ζωής σου"! Σφίξε το δόντι και προχώρα!

Είμαι εδώ, κάπου εκεί έξω και ανάμεσά σας, προσέχω! Σας στέλνω δύναμη και κουράγιο!

Η ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ δεν είναι κάτι νέο για εμένα! Έχω ξανα μείνει μέσα, έχω ξανα κάνει υπομονή! Έχω κάνει 5 χειρουργεία στη ζωή μου! 

Τι νομίζετε ότι είναι οι θεραπείες; ΜΙΑ ΚΑΡΑΝΤΙΝΑ ΕΙΝΑΙ. Φοβάσαι να κυκλοφορήσεις, φοβάσαι να αρρωστήσεις, αρκετοί από όσους κάνουν θεραπείες έχουν παρενέργειες που δεν τους επιτρέπουν να βγουν να πιουν ένα καφέ ή να περπατήσουν! Μένουν σπίτι για να έχουν δυνάμεις στη μάχη απέναντι στον καρκίνο!

Μην την φοβάστε την καραντίνα όσο είστε γεροί! Μείνετε μέσα στον καναπέ δίχως άλλη δικαιολογία. Βρείτε όλα όσα θα θέλατε να κάνετε αλλά ο περιορισμένος χρόνος σας ως σήμερα δεν  σας το επέτρεπε! 

Χαρείτε το ότι είστε ζωντανοί αλλά και υγιείς. 

Μιλάω με διάφορους ανθρώπους από τη ζεστασιά και την ασφάλεια του σπιτιού μου, κάποιοι τώρα που σας γράφω έχουν κάνει χημειοθεραπεία και γυρίζουν στο σπίτι τους. Αλλά είναι αισιόδοξοι και δεν τους ενοχλεί ούτε η καραντίνα, ούτε οι βελόνες ούτε τα τοξικά φάρμακα ούτε τίποτα. Στέλνουν κωδικό με το κινητό τους ή συμπληρώνουν το χαρτί και πηγαίνουν στο νοσοκομείο, τόσο απλά! 

Αφήστε τα πολλά ερωτηματικά τις πολλές ειδήσεις και τον φόβο! Κάντε αυτό που σας λένε οι ειδικοί και μόνο να κερδίσετε έχετε!

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΜΠΡΟΣΤΑ, θα ξανα βγείτε, θα αγκαλιαστούμε, θα γελάσουμε, θα πιούμε το κρασάκι μας και πάλι!

Σας φιλώ! Ο μεγαλύτερος θρίαμβος στη ζωή, είναι η ίδια η ζωή!

Μένουμε σπίτι

Το δεύτερο post το 2020 δεν μας βρήκε τελείως καλά... δεν αναφέρομαι στην δική μου υγεία η οποία (μέχρι αποδείξεως του εναντίου) είναι καλή |αν και με οστεοπόρωση πλέον| αλλά στη γενικότερη κατάσταση που επικρατεί με τον ιό...

Ο φετινός Μάρτιος στιγματίστηκε για πάντα από τον Κορονοϊό. Όλοι και όλες ακούσαμε και διαβάσαμε πολλά για τον coronavirus ή COVID-19. Οι πολίτες της χώρας μας χωρίστηκαν σε στρατόπεδα, αισιόδοξοι-απαισιόδοξοι- στη μέση (έτσι κι έτσι). 

Σε όποιο στρατόπεδο κι αν βρίσκεται η καρδιά σας, ό,τι κι αν σας υπαγορεύει το μυαλό, δείξτε ψυχή μεγάλη για τον συνάνθρωπό σας και μην βγείτε αυτές τις μέρες από το σπίτι! 

Μείνε σπίτι

• γιατί δεν γνωρίζεις εάν είσαι φορέας (τα συμπτώματα πολλές φορές εμφανίζονται μετά από 14 μέρες) ΔΕΝ σημαίνει πως δεν είσαι επειδή δεν πήγες στην Ιταλία για τις απόκριες!
• για να μην κολλήσεις COVID από τον κολλητό ή την μητέρα σου τους οποίους σίγουρα λατρεύεις  και δεν θεωρείς πως θα σε "έβλαπταν" ποτέ. Ο ιός δεν πάει με βάση τα ανθρώπινα συναισθήματα αλλά εξαπλώνεται με τον δικό του ραγδαίο ρυθμό.
• το να μην αγκαλιάζεις τους αγαπημένους σου για μερικές μέρες δεν σημαίνει πως δεν τους αγαπάς. Δείχνεις απεριόριστη αγάπη κόβοντας αυτές τις μέρες τις διαχυτικότητες, τους προστατεύεις και δεν υπάρχει κάτι ανώτερο από αυτό! 
• γιατί έτσι σέβεσαι περισσότερο της ομάδες υψηλού κινδύνου, εκείνες που ακούς στην τηλεόραση ως "ευπαθείς".  Όλοι εκείνοι που έχουν θέματα υγείας και το ιός θα τους ζορίσει διπλάσια και τριπλάσια και Κύριος είδε πόσο χειρότερα απο εσένα.  

Ας αφήσουμε λίγο το Ελληνικό ταπεραμέντο μας "Ε σιγά μωρέ εγώ δεν παθαίνω τίποτα."

Όλοι πρέπει να είμαστε υποψιασμένοι!!!
Ίσως εσύ να μην πάθεις κάτι σοβαρό αλλά αν κολλήσεις ως φορέας τον διπλανό σου μπορεί να πάθει η γυναίκα του ή ο πατέρας της στα 70. Αυτός είναι ο σημερινός ιός! Ο "εχθρός" τρέχει, καλπάζει από κεφάλι σε κεφάλι.
Το να μην βλέπεις τους αγαπημένους σου δεν σημαίνει πως δεν τους σκέφτεσαι ,πάρε ένα τηλέφωνο ή κάνε video κλήση. Τα σχολεία κλείσανε για να ΜΗΝ πηγαίνετε βόλτα με τα παιδιά σας αλλά για να τα κρατήσετε ασφαλή στο σπίτι. 

Τα μέτρα κοινωνικής απομόνωσης επιβάλλονται αυτές τις μέρες για λόγους πολλοί σημαντικούς.

ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΓΙΑΤΙ ΑΓΑΠΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ!
ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ ΑΠΟ ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΕΠΙΛΟΓΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΟΥΜΕ ΕΜΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ! 

Φέρσου έξυπνα και μείνε στο σπίτι. Σπάσε την αλυσίδα. Μη γίνεσαι κρίκος της αλυσίδας του ιού, μην του κάνεις τη χάρη...Εξάλλου πολλές φορές θα έχεις ευχηθεί να κάθεσαι στον καναπέ με μια σειρά ή μια καλή ταινία ή το αγαπημένο σου βιβλίο... ε τώρα έχεις και δικαιολογία! Εξάλλου πάντα υπάρχουν εκείνες οι δουλειές στο σπίτι τις οποίες αναβάλεις καιρό. Ξεσκαρτάρησε τα πράγματά σου, οργάνωσε την κουζίνα σου. Αν δεν το δεις ως κάτι που σου επιβάλλεται θα βρεις την ηρεμία σου! Μην ακούς πολλές ειδήσεις, θα στρεσαριστείς! Ταξίδεψε με μια ταινία! Είναι σίγουρη επιλογή!

Αν σου φαίνεται περίεργο το να μείνεις μερικά 24ωρα στο σπίτι σκέψου πως εγώ έμεινα αυτά τα 10 χρόνια με έναν πρόχειρο υπολογισμό 3 μήνες τουλάχιστον μέσα. Το "μέσα" δεν είναι τόσο κακό όσο νομίζεις, πραγματικά, γεροί να είμαστε και ας αράζουμε μέσα!Κάτι που δεν θα έχεις σκεφτεί είναι πως πολλοί άνθρωποι στον πλανήτη μένουν μέσα λόγω κάποιας αναπηρίας τους αναγκαστικά ενώ εσύ χαίρεσαι τον ήλιο και τη θάλασσα εκτός σπιτιού, άλλοι πάλι γιατί δοκιμάζονται με κάποια χημειοθεραπεία...

ΟΛΗ η ζωή είναι μπροστά σου για όσο έξω θέλουμε... Το καλοκαίρι μας περιμένει!

2020 ρε παιδιά!

Ήρθε ο νέος χρόνος! Και τι να πει κανείς βρε παιδιά;;;

Ήρθε η νέα 10ετία! Αφήστε πίσω τα κακώς κείμενα  του παρελθόντος! Τι λέτε; Πάμε απο την αρχή;

Πάμε απο εκεί που μας άφησε η ζωή στο παραπέρα; Ποιος θα μου το έλεγε ότι θα τα κατάφερνα τόσο καλά, φτου φτου και ναι είμαι εδώ!!! Και είμαι καλά!!!

Κάθε πρωτοχρονιά είναι όντως και ημερομηνιακώς (αν υπάρχει η λέξη αυτή) μια νέα αρχή!

Δείτε τις αρχές, δείτε τις Πρωτομηνιές! Δείτε τον κόσμο και δείτε τη ΖΩΗ!

Οι μέρες και οι νύχτες αποκτούν νόημα μόνο μα μόνο όταν τους το δίνουμε! Δώστε στον χρόνο το νόημα που του αρμόζει, αγαπείστε τον εαυτό σας και τη ζωή σας!

Να θυμάστε πως καμία ζωή δεν μυρίζει μόνο όμορφα, τα ρόδα όμως υπάρχουν, οι ομορφιές και οι ευωδιές είναι εκεί έξω. Στις ζωές όλων υπάρχουν σκαμπανεβάσματα, το θέμα είναι τι κάνεις με αυτά... θυμώνεις απέναντί τους; Τα βρίζεις και παραιτείσαι εφόσον δεν μπορείς να τα αλλάξεις; Κλαις για την κακή τύχη; Τη μοίρα το ριζικό; Κακώς, πολύ κακώς...........

Όσο αναπνέουμε... όσο αντικρίζουμε τον ουρανό κάθε μέρα, σημαίνει ότι είμαστε ζωντανοί άρα ικανοί ακόμη για τα πάντα.

Αντί να εστιάζουμε στα άσχημα της ζωής μας, ας δίνουμε προτεραιότητα στα θετικά... τι λες γι αυτο;

Μπορεί αυτό να γίνει η πρώτη υπόσχεση που θα δώσεις στον εαυτό σου για την επόμενη 10ετία; Μπορεί να γίνει για το υπόλοιπο της ζωής σου; ΜΑΚΑΡΙ! Σου το εύχομαι απο καρδιάς!

Θα το ακούσατε κι άλλη φορά, θα το ακούτε κι απο αλλού, ναι όμως είναι η προσωπική μου αλήθεια, μείνετε ΘΕΤΙΚΟΙ! STAY POSITIVE! πως θέλετε να το πούμε! Όχι δεν είναι όλα ιδανικά όσα ζούμε, όχι δεν είναι καν εύκολα, όμως οι μέρες περνάνε, τα δύσκολα τα ξεπερνάμε και κοιτάζουμε μακριά. Γιατί οχι; Πες ναι!  

Όσο μας γράφει η ζωή, όσα μας φέρνει... εμείς είμαστε εδώ για να τα ξεπερνάμε, να τα προσπερνάμε και να προχωράμε χέρι με χέρι με τη ζωή!

Να ελπίζετε, να χρησιμοποιείτε το μυαλό για να πετάτε μακριά! Το μυαλό είναι ότι καλύτερο δωρίστηκε στο είδος μας! Το μυαλό παιδιά! Όσο το μυαλό δυναμώνει τόσο η ζωή δεν μας φαίνεται ανυπόφορα δύσκολη.....  

Βασιστείτε στα πόδια σας, μην ακούτε κανένα σχετικά με τις δυνάμεις σας! Είστε δυνατές και δυνατοί όσο η καρδιά σας βαστάει! Η καρδιά φίλε μου και το μυαλό, είναι οι πιο δυνατοί σύμμαχοι! 

Σας φιλώ έναν έναν ξεχωριστά! 

Καλό βράδυ!

Καλή χρονιά σε όλους εκεί έξω!!!!

Εύχομαι να ακούμε όσο γίνεται περισσότερο καλά νέα!!!!

39 φούλ

Κάθομαι και πάλι εδώ, σε αυτή τη σελίδα-blog  ακούγοντας τον ήχο από τα πλήκτρα που χτυπώ! Βιάζομαι να σας αφήσω 2-3 γραμμές (οκ ίσως και 15-20...σχεδόν ποτέ δεν είμαι σύντομη). 

Η γρηγοράδα με την οποία γράφω τυφλό σύστημα, υποδηλώνει τη σβελτάδα με την οποία τρέχω να προλάβω την ίδια τη ζωή! Να πληκτρολογώ γρήγορα το έμαθα μόνη απλά γράφοντας...το να γράφω μου το δίδαξε η ίδια η ζωή... Να θυμάστε πως η έννοια της ζωής του τι είναι η ζωή είναι πολύ προσωπικό πράγμα...αυτό και μόνο, αυτή η έννοια και οι σκέψεις γύρω απο το καθημερινό θαύμα της ζωής, η οπτική της κάθε ώρας και κάθε εβδομάδας, θα σου ξεκλειδώσει συγκεκριμένες πόρτες!

Τα σημερινά μου γενέθλια με φέρανε στα 39 μου έτη!!!! Σε μια σεμνή τελετή (έτσι δεν λένε πάντα) έσβησα τα κεράκια μου σε μια ταβέρνα και ευχήθηκα το πιο κλισέ απο όλα ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΕΡΗ!

Αρκετοί ήταν οι φίλοι που μου έστειλαν μηνύματα καρδιάς και αισιοδοξίας και γέμισαν με εξτρά χαρά την ημέρα αυτή. 

Πάντα αισθάνομαι ιδιαίτερα στα γενέθλιά μου!  Περισσότερο απο τη γιορτή μου για παράδειγμα, είναι η ΜΕΡΑ μου μέσα στις 365 ημέρες τον χρόνο. Έχω συναντήσει άλλους 3 ανθρώπους που έχουν γενέθλια 18/12 αλλά σε άλλες χρονολογίες απο εμένα. Γενέθλια σήμερα έχει και ο Μπραντ Πιτ και ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, μεγάλη η χάρη τους!

Τι είναι ρε παιδιά η ζωή; Θα μας πει κανείς; Τι είναι η αγάπη και η ευτυχία; 

Μας μαθαίνουν τόσα πολλά στο σχολείο και το Πανεπιστήμιο αλλά κανείς δεν μας εφοδιάζει με τις βασικές δεξιότητες του να ανακαλύψουμε τι είναι η ζωή... 

Τη ζωή τη μαθαίνεις περπατώντας φίλοι! Παρατηρώντας και ακούγοντας τους άλλους ανθρώπους με μυαλό ανοιχτό και καρδιά ζεστή. Κάπως έτσι......... έχεις πάντα την πιθανότητα να βρεις το προσωπικό σου νόημα στη ζωή, να της δώσεις την δική σου ερμηνεία και να πορευτείς, αρκεί να το θελήσεις. 

Η ζωή σε περιμένει...αλλά μην αργείς και πολύ. Τα χρόνια περνάνε κι εγώ έφτασα να γράψω σήμερα εδώ πως έζησα τη μισή μου ζωή!Τα τελευταία 12 χρόνια με τους καρκίνους μου αλλά δεν μπορώ να πω πως δεν ήταν μια ποιοτική ζωή, ήταν και παρα ήταν! Και θα προσπαθήσω να τη συνεχίσω ποιοτικά. 

Την ποιότητα στη ζωή τη φέρνουν οι υποκειμενικά αγαπημένες σου στιγμές, η κατάκτηση των στόχων σου που για τους άλλους μπορεί να είναι χαζοί, ασήμαντοι, παιδικοί, για σένα το όνειρο μιας ΖΩΗΣ! 

Δεν σημαίνει πως αν δεν είχες κανένα όνειρο πας χαμένος... όχι ποτέ! Όμως πιστεύω πως όλοι οι άνθρωποι κάποτε είχαν ένα στόχο, ένα μεράκι, μια κρυφή επιθυμία, αν ψάξεις κι εσύ κάτι υπήρχε μέσα σου πάντα, μια φλόγα που την έσβησε ο καιρός.... κακώς.... 

Βλέπω ανθρώπους να δημιουργούνται απο το μηδέν κι άλλους να ξανα γεννιούνται από τις στάχτες τους. Τίποτε απο τα δύο δεν είναι εύκολο αλλά αποφάσισε τουλάχιστον απο ποια μεριά του ποταμού θέλεις να είσαι;;;;; Δώσε υπόσχεση στον ευατό σου για το ποιος είσαι ή για το εάν θέλεις να ανακαλύψεις τον εαυτό σου. αυτό το τελευταίο έχει τίμημα, έχει μοναξιά, έχει δοκιμασίες αλλά και το απίστευτο κέρδος ότι προσπάθησες. 

Η ζωή αλλάζει, αν περνάς δύσκολα αυτό τον Δεκέμβρη να θυμάσαι δεν θα είναι ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΤΗΣ ΖΩΗΣ σου. Οι ζωές όλων πάνε σαν καρδιογράφημα σε χαρτί, πανω-κάτω πάνω-κάτω. Αν σήμερα ξύπνησες σε ένα νοσοκομείο, στο υπόσχομαι δεν θα είσαι και του χρόνου τέτοια μέρα εκεί. 

Το 2007 στα γενέθλιά μου έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία της ζωής μου στα 27 μου έτη. Εγώ, το ακόμη ηλιοκαμμένο κορίτσι του τελευταίου καλοκαιριού όπως όριζα τότε τον εαυτό μου. Είχα πραγματικά το σημάδι απο το μαγιό, το είχε δει η "Σ" στο μπες-βγες στην τουαλέτα του νοσοκομείο. Δεν ήξερα τι θα πει χμθ, είχα δει ταινίες πως πέφτουν τα μαλλιά και  ορούς. Μια μαγική εσωτερική δύναμη με έκανε να μη φοβηθώ και δεν φοβήθηκα. Γύρισα στο σπίτι της θείας μου στην Αθήνα (σ.σ έμενα και μένω 500 plus χλμ μακριά απο την πρωτεύουσα) και έσβησα μια τούρτα με 1 κεράκι. Αργότερα η θεία μου μου είπε πως ήμουν πολύ χλωμή εκείνο το βράδυ αλλά εγώ δεν κατάλαβα τίποτα. Απλά ξάπλωσα και ούτε και η γεύση μου είχε αλλάξει πολύ. Φυσικά οι χμθ συσσωρευτικά δουλεύουν επάνω μου. Σταδιακά κάηκαν φλέβες αλλά άντεξα, δεν έβαλα port το χέρι μου βάραινε από τους χειρουργημένους λεμφαδένες και μούδιαζα (περίμενα ποτέ δεν θα μπορέσω να το σηκώσω) αλλά εκεί εγώ... έσφιγγα όσο περισσότερο μπορούσα το δόντι. Και έτσι τα κατάφερα και πέρασα την όχθη του ποταμού και βγήκα απέναντι. 

Ναι, υπήρξαν άγρυπνες νύχτες, ναι είχα πολλές αμφιβολίες, παιδί ήμουν εξάλλου, πως να ξέρω να πολεμήσω για τη ζωή μου; Έμενα με τους γονείς, το μόνο που ήξερα ήταν να δουλεύω πολλές ώρες και να διασκεδάζω. Παιδί γονιών μεσαίας τάξης ήμουν, με Αγγλικά, Γαλλικά, (όντως) πιάνο και  φλάουτο, με λατρεία για το σινεμά και τις τέχνες, τη λογοτεχνία με Πτυχίο Αγγλικής Φιλολογίας και Master στην Αγγλία. Εμπειρίες ζωής φουλ ως τα 27 αλλά ανέτοιμη για την μεγάλη ανατροπή!!!! Μα ποιος είναι έτοιμος; ΚΑΝΕΙΣ

Τεσπα, δεν γράφω σήμερα για να το βαρύνω αλλά για να σας δώσω ένα φιλί αισιοδοξίας απο εμένα για εσάς στα 39ά μου γενέθλια! Είμαι καλά, παλεύω κάθε μέρα για την αισιόδοξη οπτική και την αγάπη εντός μου! Προτιμώ το ποτήρι μισογεμάτο κι ας μου λείπουν πολλές φορές αρκετά πραγματάκια ουσίας για τα οποία οι άλλοι απλά γκρινιάζουν που τα έχουν ενώ εγώ θα έλεγα "τι ωραία"! Αλλά είναι στη φύση του ανθρώπου η γκρίνια και το να έχουμε πάντα κάτι περισσότερο απο αυτό που κρατάμε αγκαλιά ή που αποτελεί το περιεχόμενο της τσάντας μας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους τους αγωνιστές, χρόνια πολλά σε εμένα κι εσάς εκεί έξω για τα γενέθλιά σας! Να σας καλομαθαίνετε! ΑΞΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΠΟ!!!!

Τρεις του Δεκέμβρη να περνάς!

Αγαπητή φίλη/φίλε

να που ανταμώνουμε εδώ και το 2019. Ποιος το περίμενε; Μετά από 12 χρόνια;

Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός; Το 2007 σκεφτόμουν πως τα "10 χρόνια μετά" δεν θα έρθουν ποτέ.. ή ίσως δεν θα έρθουν ποτέ..Κι όμως, τα δέκα ήρθαν και πέρασαν και βρίσκομαι στα 12 χρόνια μετά cancer free και είμαι για πολλοστή φορά στην ησυχία του σαλονιού μου μπροστά στην οθόνη του λαπτοπ και σου γράφω!

Ο Δεκέμβρης ως μήνας του χειρουργείου μου το 2007 έδωσε μαζί με την ταινία Sweet November το όνομα σε τούτο αυτό το Blog το οποίο γεννήθηκε σε μια εποχή που τα blogs δεν ήταν και τόσο διαδεδομένα... να μην αναφερθώ καν στα social... facebook είχαμε αλλά δεν ποστάραμε... 

Γράφω 12 χρόνια προς τον άγνωστο αναγνώστη μου, με ένα χαμόγελο πάντα για το (συνήθως) θετικό μήνυμα που εκπέμπω! Προσπαθώ για την ελπίδα μια ζωή...και τα τελευταία χρόνια ακόμη περισσότερο! Η ελπίδα είναι εκείνο του πουλί που περιγράφει η ΄Εμιλυ Ντίκινσον σε ένα τόσο ξεχωριστό γνωστό της ποιήμα: 

"Είναι η ελπίδα ένα πράγμα με φτερά
που κουρνιάζει στην ψυχή μου
και δίχως λέξεις τραγουδάει τον σκοπό
χωρίς ποτέ να σταματάει.
Και πιο γλυκά
Ακούγεται στην θύελλα
Επαίσχυντη πρέπει να είναι η καταιγίδα
που μπορεί να ταράξει το μικρό πουλί,
που κράτησε τόσους πολλούς ζεστούς.
Το έχω ακούσει στην πιο παγωμένη γη,
Και στην πιο παράξενη θάλασσα
Ωστόσο ποτέ, ούτε στην έσχατη ανάγκη,
δεν ζήτησε ούτε ψίχουλο, από μένα."

Το έχω ακούσει αυτό το πουλί κι εγώ..... στην πιο παγωμένη γη και στην πιο παράξενη θάλασσα.

Έχω βγει από τα περισσότερα σκοτάδια της ζωής μου 12 χρόνια μετά τη μέρα (σαν σήμερα) που καθόρισε όλα όσα είμαι σήμερα. Περίεργο ε; Μα... πριν τον καρκίνο ήμουν παιδί 27 ετών, πόσα ήξερα τότε για τη ζωή; Το ένα τέταρτο από όσα ξέρω τώρα...

Είτε μου αρέσει είτε όχι, με τον καρκίνο μεγάλωσα...από τα 27 κεράκια έφτασα στα 37 και 2 έτη της ζωής μου. Δεν αισθάνομαι μεγάλη παρά μόνο στους αριθμούς. Νιώθω πως η καρδιά μου δεν γέρασε μια στάλα, νιώθω έτοιμη να τρέξω με τα παιδιά στην πλατεία, να πάρω καινούριο ποδήλατο, να περπατήσω ξυπόλητη στην άμμο, να σκαρφαλώσω ένα δέντρο, να λερωθώ με παγωτό. Κανείς δεν θα έπρεπε να στερείται όλα όσα περιέγραψα για τίποτα και για κανένα. Η ηλικία είναι λιγάκι μια κοινωνική κατασκευή που μας θέλει καλές κόρες και αδερφές, άξιες συζύγους, αξιέπαινες μητέρες, αξιόλογες γιαγιάδες... και μετά;  Και μετά ο χρόνος στα χέρια μας, ο μοναδικός που μας ανήκει είναι εκείνος ο αιώνιος. Και μετά σιωπή. Η ζωή μια μέρα τελειώνει και τα όνειρα πετάνε σαν μαύρα πουλιά προς άγνωστη κατεύθυνση. Μια μέρα τα έχουμε όλα χάσει πριν καλά καλά τα ζητήσουμε...

Αν έχω κάποιες σκέψεις φέτος, 12 χρόνια μετά από εκείνη τη μέρα που άλλαξε τον κόσμο μου είναι να βγείτε μπροστά και να διεκδικήσετε όλα όσα θέλετε. Δεν θα τα καταφέρετε παντού, όμως θα φτάσετε σε καλό σημείο. Καταγράψτε τους στόχους σας πάνω σε ένα κομμάτι χαρτί, δείτε ποιος θα είστε στο μέλλον..Αγκαλιάστε τον εαυτό σας. Όλοι μα όλοι μας εκεί έξω δίνουμε έναν προσωπικό αγώνα, η επιτυχία είναι κάτι υποκειμενικό. Μην αφήνετε καμιά δυσκολία να καθορίσει τη ζωή σας. Εγώ έκανα τη δυσκολία καθημερινότητα, την αγκάλιασα, ψυχή και σώμα και αποφάσισα να πορευτώ με αυτό αφού δεν μπορώ να το αποφύγω.

Το έχω γράψει πολλές φορές πως θα ζούσα χωρίς αυτό αλλά...ήρθε και ζω 12 χρόνια ΜΕ αυτό. Δεν ήξερα τίποτε γι αυτό, τώρα ξέρω πολλά μα όχι όλα. Αποφάσισα στον πρώτο χρόνο πως μια ζωή με φόβο ΔΕΝ είναι ζωή...οπότε επέλεξα να αγαπώ παρά να φοβάμαι το μέλλον. Επέλεξα να ζω χωρίς να σκέφτομαι πως θα ξανα αρρωστήσω, να σκέφτομαι πως πάντα θα είμαι καλά! Και να μαι!

Κανείς ποτέ δεν έμαθε με ακρίβεια την ημέρα και ώρα του θανάτου του, άρα εγώ πως θα την μαντέψω; Το νήμα της ζωής κόβεται καθημερινά για πολλούς και ο θάνατος είναι το μόνο βέβαιο για όλους εμάς που σήμερα ζούμε... Χαλάρωσε....άκου την καρδιά σου και νιώσε τη ζωντάνια της. Θυμήσου τι ήθελες να γίνεις όταν μεγαλώσεις και ψάξε αν μπορείς να γίνεις αυτό που ήθελες πάντοτε. Πες πολλά ναι στον εαυτό σου, λιγότερα σε άλλος... Γίνε καλός με εσένα, πήγαινε τον ευατό σου μια βόλτα κι ένα ταξίδι, χαμογέλασέ του στον καθρέφτη, κοίτα να τον καλο μάθεις!

Να αγαπάς τη ζωή και ακόμη κι αν δεν σου προσφέρει αυτό που θα ήθελες να τη συγχωρείς. Αγάπησα τη ζωή μου όταν σκέφτηκα πως είναι η μοναδική ζωή που έχω και προσπάθησα στην έρημο των κακών συνθηκών να φυτέψω ένα λουλούδι. Μπορεί να μην άνθισε από την αρχή αλλά το φρόντισα πολύ και έβγαλε λουλουδάκι.

Ναι, η ζωή είναι ένας συνεχής αγώνας, είναι κάνω ποδήλατο χωρίς βοηθητικές και τρώω τα γόνατά μου στα πέντε μου. Αλλά προσπαθείς ξανά με το ποδήλατο γιατί ο στόχος σου είναι πως μια μέρα θα τα καταφέρεις, θα μάθεις, δεν θα ματώνουν πλέον τα γόνατά σου και θα ξανοιχτείς σε μεγάλες πορείες σταδιακά, θα μεγαλώσεις και η μαμά δεν θα σου φωνάζει να γυρίσεις νωρίς, θα ανοίξεις τα φτερά σου και θα καλύψεις πολλά χλμ, ακόμη και νύχτα.

Κάπως έτσι είναι φίλε η ζωή, σκληρή αλλά και όμορφη και καμιά φορά φανταχτερή.Ακόμη και μέσα στη μοναξιά του ο καθένας μας βρίσκει κάτι θετικό. Ξύπνα και δες τα θετικά της κάθε μέρας σου! Θα δεις ότι είναι αρκετά, αρκεί να το θελήσεις! Να εστιάζεις στα θετικά της ημέρας σου, αυτά τα μικρά είναι ο θησαυρός σου!

Να πιστεύεις στις δυνάμεις σου, στους συγγενείς και στους καλούς φίλους. Οι άνθρωποι θα γίνουν το φάρμακό σου μια μέρα που δεν θα χρειάζεσαι άλλο θεραπείες. Άσε την αγάπη να σε αγκαλιάσει και να ζεστάνει κάθε άκρη του ταλαιπωρημένου σου κορμιού. Αξίζεις τα καλύτερα μα και τα ίδια τα καλύτερα είναι υποκειμενικά. Μη συγκρίνεις τη ζωή σου με τις ζωές των άλλων, κάθε ένας είναι μια μονάδα ξεχωριστή. Πειραματίσου, άλλαξε, αγάπησε, ξέχνα, μάλωσε, ΖΗΣΕ!

Ξεκίνα από σήμερα, ξεκίνα από μια μέρα που σου άλλαξε τον κόσμο σου και φτιάξε το δικό σου μέλλον! Κανείς δεν ξέρει πέρα απο σένα καλύτερα τον εαυτό σου! ΕΣΥ, ΕΣΥ, ΕΣΥ!

Σε φιλώ φίλη ή φίλε!
Ήσουν η συντροφιά μου σε πολλά μαύρα βράδια της ζωής μου!
Είμαι φέτος χαρούμενη σε αυτόν τον κόσμο, στην καθημερινότητά μου! Δεν ξέρω το μέλλον τι θα φέρει όμως ξέρω πως τα 12 χρόνια ζωής, χωρίς να κάνω πχ οικογένεια ήταν όμορφα, γλυκά και γεμάτα! Είχαν πολλές διαδρομές προσωπικές μα και στον κόσμο, ταξίδια, εκδρομές! Αξίζει το μονοπάτι της ζωής, ακόμη κι αν σε κάποια βήματα είναι μοναχικό, περπάτα! Δεν έχεις να χάσεις κάτι, ίσως πιο πέρα βρεις έναν άνθρωπο, ίσως μια σκιά και μια βρυσούλα για νερά, ίσως ακόμη και μια αλεπού να σε σαγηνέψει και να την ακολουθήσεις εκτός μονοπατιού. Ένα πολύχρωμο πουλί μπορεί πάντα να σε βοηθήσει να βρεις τον δρόμο σου πίσω στο μονοπάτι. Άκου τη φύση... εκείνη ξέρει και σε βρίσκει!

ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!
ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΕΝΑΝ ΟΜΟΡΦΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ

ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΣΗΜΕΡΑ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΔΕΥΤΕΡΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΜΟΥ!

Γλυκός Νοέμβρης!

Φέτος άφησα τον Οκτώβρη όμορφα!

Πήγα ένα μικρό ταξίδι στο εξωτερικό με μια φίλη. Στην ουσία καταφέραμε και οργώσαμε μια Ευρωπαϊκή πόλη! Ήταν όμορφα και απελευθερωτικά...να ανακαλύπτεις να επιλέγεις, να περπατάς. Να σε φυσάει ο αέρας του εξωτερικού, να έχεις το gps στο χέρι και να νιώθεις ικανός για τα πάντα! Κάπως έτσι τα ταξίδια σε πηγαίνουν ένα βήμα μπροστά, κάπως έτσι ο νους σου αλλάζει, κάπως έτσι νιώθεις ότι η πόλη σου ανήκει, κάπου εκεί βρίσκεις λίγη περισσότερη αυτοπεποίθηση και λες "το χω"! μπορώ! Ποικιλία συναισθημάτων με γέμιζε τα πρωινά, θυμόμουν και τον χρόνο μου στην Αγγλία. Όμορφες στιγμές, γεμάτες.

Η μυρωδιά είναι σίγουρα η πρώτη αίσθηση που ξυπνά αναμνήσεις.

Ο Νοέμβρης λοιπόν με βρήκε φρέσκια και χαρούμενη γιατί θα κάνω το countdown των Χριστουγέννων. Οι γιορτές των Χριστουγέννων μου αρέσουν πολύ, πραγματικά! Χαίρομαι σαν μικρό παιδί.

Πλησιάζουν και τα γενέθλιά μου τον Δεκέμβρη...αλήθεια...το πήρες χαμπάρι; Είμαι στο κατώφλι των 40!!!!

Το 2007, μόλις 27 ετών και χειρουργημένη, το μέλλον αυτό μου φαινόταν απίθανο!

Είχα διάφορες ερωτήσεις μέσα μου για το πως θα είμαι στο μέλλον...καμία δεν απαντήθηκε...

Το μέλλον ανήκει στις επόμενες ημέρες...και μόνο όταν φτάσουμε εκεί, μόνο τότε θα ξέρουμε ποιο ήταν το μέλλον μας!

Τα 40 όμως φτάνουν το 2020 και εγώ δεν ξέρω πως να τοποθετηθώ. Να πω τα κατάφερα;

Προτιμώ να μην πω τίποτα.. να περιμένω εκείνα τα γενέθλια με καλή διάθεση και στωικά .

Τι έγινε ως εδω;;; Αυτό μπορώ με βεβαιότητα να το πω...

Τα πράγματα πήγανε καλά... με αρκετές λοξοδρομήσεις (χειρουργεία, δεύτερος καρκίνος αλλά και καρκίνος "Σ"---πραγματικά δεν θα αποφασίσω ποτέ για το τι με πείραξε πιο πολύ στη ζωή, πιστεύω ο καρκίνος της Σοφίας πάρα πολύ, ίσως τελικά ΠΙΟ ΠΟΛΥ)

Ο δρόμος ως εδώ ήταν καλός αλλά καθόλου εύκολος. Μόνη ή και με παρέα  (βλέπε "Σ") είχαμε το τρέξιμό μας! Ωστόσο περάσαμε και απίθανες στιγμές, μοναδικές στον χρόνο. Παραλίες αμέτρητες, βουτιές (με ή χωρίς μαστεκτομή) σκέψεις, τραγούδια, συναυλίες, χορούς, ποτά, μινι-αποδράσεις, μια εγκυμοσύνη, ένα χαριτωμένο αγοράκι ετών 6 πλέον, ταξίδια (χωριστά η κάθε μια) καυγάδες, διαφωνίες, άπειρες ταινίες (ναι, όσες ταινίες είδα με τη "Σ" αποκλείεται να δω με κάποιον άλλο άνθρωπο) και η ζωή κυλάει και συνεχίζει. 

Στην πορεία των χρόνων, στους πολλούς Νοέμβριδες αλλά και Δεκέμβριδες της ζωής μας δείξαμε πως αντέχουμε στο χρόνο, δείξαμε πως όσα κι αν μας σερβίρει η ζωή τα παλεύουμε. Δεν είμαστε από τη στόφα εκείνων που λυγίζουν. Κι αν δειλιάσαμε κάποια βράδια ετούτης της ζωής πάλι σηκώσαμε κεφάλι. Δείξαμε ότι αγαπάμε τη ζωή και στα εύκολα μα και στα δύσκολα, δείξαμε πως θέλουμε να βγούμε στην επιφάνεια όπως και να χει, αγαπάμε τη θάλασσα αλλά και την ακτή.

Θέλω να πω στη "Σ" απο αυτό εδώ το βήμα πως τα πήγε περίφημα κι ας είχε στο πρώτο χειρουργείο φρικτούς πόνους! Πιστεύω πως θα τους ξεχάσει σε 5 (το πολύ χρόνια). Πιστεύω για όλες μας εδώ πως ο χρόνος που περνάει απο το πρώτο χειρουργείο, απο την τελευταία χμθ, μόνο νικήτριες μας βρίσκει, γιατί καταφέρνουμε να βγάλουμε σταδιακά τον καρκίνο απο το μυαλό μας, ΝΙΚΑΜΕ εμείς. Οι δικοί μας άνθρωποι, η πεταλούδα που μας κλέβει το βλέμμα μια Άνοιξη ζεστή, νικάει η ζωή.

Όταν αρρώστησα το 2007 λίγα πράγματα ξέραμε για τον καρκίνο (εγώ προσωπικά τίποτα!) σήμερα τα πράγματα είναι τελείως αλλιώς και χαίρομαι γι αυτό. Μπορεί κάποιοι να σκέφτονται "μας τα πρηξαν με τον καρκίνο του μαστού" κι όμως... αυτή η επανάληψη κάτι έβγαλε. Οι γυναίκες είναι υποψιασμένες, οι γυναίκες εξετάζονται πιο συχνά. Το 2007 είχαμε μείνει στο "οι γυναίκες μετά τα 35 ή και 40" μεγάλη πλάνη, ήμουν μόλις 27...!

Θα κλείσω αισιόδοξα όπως με τα περισσότερα posts εδώ...

Μπορείς να παίρνεις παράδειγμα απο μένα και απο τη "Σ", όσο κι αν μας προκάλεσε η ζωή, όσο κι αν μας κούρασε, βρήκαμε την εσωτερική δύναμη να της κλείσουμε το μάτι!!!  Η "Σ" έγινε με τη σειρά της η δική μου ηρωίδα, κάποτε ήμουν εγώ η δική της!

καλό βράδυ εκεί έξω! καλό ΣΚ 

Σαν σήμερα και καλά να είμαστε

Δεν έχω πλέον έντονα τις επετείους... όμως θυμήθηκα σαν σήμερα το 2014, πως και πάλι η ζωή με έφερε αντιμέτωπη με τον καρκίνο αλλά τα κατάφερα με ελαφρά (σχεδόν ελαφρά) πηδηματάκια...

Ήταν η περίπτωση με τα γυναικολογικά μου, ένα καρκινάκι που το τσιμπήσαμε στην αρχή του και δεν χρειάστηκε να κάνω χμθ, χίλιες φορές ΕΥΤΥΧΩΣ!

2014 ήταν λοιπόν και ο γυναικολόγος με βλέπει κάθε 6 μήνες. Και πάει και πάμε καλά!

Θέλω κάπου εδώ να πω ότι ο καρκίνος του ενδοτραχήλου δεν είχε να κάνει με τον μαστό. Μην δηλαδή διαβάζεις εδώ και φοβάσαι, ήταν ένας άλλος καρκίνος που προφανώς και βρήκε το ανοσοποιητικό μου πεσμένο και έσκασε. Ο κάθε καρκίνος είναι διαφορετικός, και ο κάθε ασθενής επίσης... 

Νοσοκομεία, οροί, διαδρόμους, ασθενείς, γιατρούς, όλα τα πέρασα. Μα δεν με κάνει αυτό ούτε μόνη μα ούτε και ιδιαίτερη. Δυστυχώς για όλες εμάς υπάρχουν πολλές εκεί έξω που βρέθηκαν στη θέση μας... Οι καρκίνοι σκάνε δεξιά κι αριστερά. Η πρόληψη είναι η ίαση, καλύτερα να ξέρεις τι έχεις. Μην αμελείτε τα  τσεκ πα σας. Κι εγώ είμαι τυπική σε αυτά.

Γενικότερα η ζωή μου έχει αλλάξει αρκετά απο το 2014 αλλά φυσικά η ζωή μου άλλαξε πρώτα και για πάντα το 2007.

Οι ρυθμοί μου είναι σχεδόν ίδιοι, διψάω για ζωή, για εκδρομές για βόλτες για ποτά και φίλους. Είναι η κινητήριος δύναμή μου! Κουβέντες, σκέψεις, ιστορίες. Τον Ιούνιο έχω βάλει στόχο να πάρω το δεύτερό μου πτυχίο.

Νιώθω δυνατή αλλά αρκετές φορές ευάλωτη συναισθηματικά. Το έχω ξανα πει πως ο καρκίνος σαν καρκίνος δεν με ζόρισε τόσο όσο οι ανθρώπινες σχέσεις, τι είπαν και κάνανε οι άνθρωποι γύρω μου!

Παραμένω οπαδός της καλής φιλίας, ενός μεσημεριού με καλή παρέα κάπου έξω, της φύσης και της εξοχής... Προσπαθώ για αυτοβελτίωση...

Σας φιλώ!

Σήμερα επετειακά, στην αυλή του σπιτιού μου φύτεψα γκαζόν. Ήταν μια απλή ημέρα, στην αυλή απο το πρωί με ήλιο και την πολλά υποσχόμενη σπορά. Τώρα πλέον μπορώ να θυμάμαι πως σαν σήμερα μια χρονιά ήμουν στο νοσοκομείο και μια άλλη χρονιά φύτεψα άπειρους σπόρους για να βάλω επιπλέον φύση στη ζωή μου.

Η ζωή δίνει χαρές, αν όχι πολλές σίγουρα αρκετές για να σου δώσει επιπλέον δύναμη και όρεξη να συνεχίζεις!!!

Στη ΖΩΗ λοιπόν που δεν μας αφήνει ποτέ μόνους, όσο μόνες κι αν είμαστε έχουμε τη ζωή!

Καλοκαίρι 2019

Χαιρετώ όλους τους φίλους μου που ακόμη περνάνε απο εδώ αλλά και όλα τα καινούρια φιλαράκια
που αν και δεν ανανεώνω συχνά διαβάζουν με αγωνία το παρελθόν μου!
Είδα με έκπληξη πως και πάλι πέρασαν πάρα πολλοί μήνες απο τον ΜΑΡΤΙΟ που έχω να σας γράψω. Και πάντα αφού ποστάρω κάτι εδώ λέω "μα γιατί δεν γράφω πιο συχνά, οι φίλοι μου εκεί έξω περιμένουν". Πάντα έχω μικρές τύψεις όταν χάνομαι απο εδώ. Με βοηθήσατε πολύ τότε, το ελάχιστο που μπορώ να κάνω είναι να γράφω εδώ..Να σας δίνω τα νέα μου και κουράγιο!

Καλοκαίρι 2019 λοιπόν...και ποιος θα μου το έλεγε...έζησα το καλοκαιρι 2017 αλλά και το 2018 και τώρα μόλις κοίταξα τις φωτογραφίες του 2019...ευχή για ένα ακόμη καλύτερο καλοκαίρι 2020.

Το φετινό καλοκαίρι ΕΥΤΥΧΩΣ είχε μια γεύση πιο γλυκιά απο το περσινό. Πέρυσι είχε τη στυφή γεύση από την περιπέτεια υγείας της "Σ", ξεκινούσαμε για τη θάλασσα ή δίναμε εκεί ραντεβού και τα πράγματα ήταν σχεδόν χάλια. Η "Σ" δεν μιλούσε ποτέ αλλά αυτή η κοπέλα από πάντα τα πιο βαθειά ζητήματα και τις εσωτερικές τις σκέψεις δεν μας τις χαρίζει. Βυθίζεται σε μια σιωπή. Μπορεί να λυπάται, μπορεί να σκέφτεται το παρελθόν, ίσως και το μέλλον, να στεναχωριέται αλλά παραμένει βουβή να κοιτάζει κάπου. Εγώ πάλι μιλάω, και πριν και κατα τη διάρκεια και μετά. Μερικές φορές καλώς μιλάω, άλλες πάλι κακώς. Ο καθένας θα μου πεις με τον χαρακτήρα του και τον δικό του τρόπο πάντα, οκ ναι, αλλά πολλές σιωπές μαζί κάπου δυσκολεύουν την καθημερινότητα και κάνουν τη συνάντηση πότε θλιβερή, πότε ζόρικη... ο άλλος απέναντι τι να πει όταν εσύ βουβένεσαι; Για τι να μιλήσει; Ποιά κουβέντα να σου ανοίξει ο άλλος όταν νιώθει πως εσύ δεν θες να πεις τίποτα και προτιμάς τις σκέψεις σου να τις κρατάς για τον εαυτό σου; Πολλές φορές η "Σ" όταν ξεκινάω το θέμα της αρρώστιας (μας, πλέον) μιλάει για 3 λεπτά και μου λέει "Τελοσπαντων αυτά, δεν θέλω να τα συζητάμε" και κάπως έτσι κόβουμε τη συζήτηση. 

Φέτος λοιπόν, η "Σ" πέρασε πάλι με την οικογένειά της το καλοκαίρι στη θάλασσα κι εγώ πήγαινα με την πρώτη ευκαιρία και την αντάμωνα και χαιρόμουν που ήταν πιο ξαλαφρωμένη (ευτυχώς).

Ο ΧΡΟΝΟΣ βλέπεις, όσο κι αν σε δυσκολεύει να το δεις, όσο κι αν ζορίζεσαι να το παραδεχτείς είναι τελείως μοιραία ο πιο καλός γιατρός. Ο χρόνος είναι που και την ουλή σου ακόμη θα κάνει πιο όμορφη. ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΠΙΟ ΟΜΟΡΦΗ.

Όταν αρρωσταίνεις μέσα σου γίνεσαι αγρίμι και ΔΕΝ θες ουσιαστικά να δεις κάτι θετικό. ΔΕΝ θες να σου λένε όλα θα πάνε καλά (κι ας είσαι αισιόδοξος) εισαι πολύ πληγωμένος για να δεις κάτι καλό και θετικό.
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΟΜΩΣ ΒΟΗΘΑΕΙ.
Ο χρόνος μαλακώνει το σοκ, οι σκέψεις μετά απο κάποιους μήνες μπαίνουν σε καλύτερη τροχιά. Ο χρόνος μετά τα χειρουργεία και τις θεραπείες είναι ο χρόνος της σιωπής για ένα διάστημα για τους περισσότερους, είναι ο χρόνος της σκέψης, της ενδοσκόπησης του "και τώρα τι;".

Έτσι έγινε και με τη "Σ" ηρέμησε λίγο η ψυχή της, κάλμαρε.Τα σκέφτηκε (προφανώς) και τα έβαλε σε κάποια σειρά τα πράγματα. Όχι σε τέλεια σειρα και ούτε όλα, αλλά από όσο βλέπω ως παρατηρητής είναι σε πολύ καλό δρόμο και τα πάει μια χαρά! Εξάλλου όλα γίνονται σιγά σιγά....

Οπότε το καλοκαίρι του 2019 μας βρήκε περισσότερο αποφορτισμένες, όχι όμως καθημερινά μαζί πια, οι συνθήκες και οι ανάγκες της καθημερινότητάς μας αλλά και των διακοπών μας έχουν αλλάξει, η "Σ" έχει οικογένεια, εγώ παραμένω ελεύθερη οπότε κάπως έτσι τα προγράμματα δεν βγαίνουν παρόλο που φιλοξενήθηκα στο εξοχικό της δύο φορές. 

Τον μήνα Αύγουστο μάζεψα και πάλι τα πράγματά μου για το ΙΟΝΙΟ. Εκεί πέρασα 10 πολύ όμορφες μέρες! Η θάλασσα με ηρεμεί, η θάλασσα με αγκαλιάζει.

Το τιρκουάζ χρώμα με μετέφερε σε έναν άλλο κόσμο και είχα φέτος μεγαλύτερη ανάγκη από ποτέ για να ξεφύγω. Φέτος το ένιωσα έντονο, γι αυτό πήγα και σε φίλους τον Ιούλιο στη Λήμνο σε μια μικρή απόδραση.
Η περιπέτεια της "Σ" με πίεσε αρκετά, όχι όμως η ίδια η περιπέτεια, ούτε η κοινή αρρώστια (δεν ταυτιστήκαμε ποτέ, ούτε αυτή μα ούτε κι εγώ) αλλά με κούρασε η στάση της απέναντι σε όλα, ίσως απλά να της πέσανε όλα μαζί-οικογένεια-αρρώστια-οικογένεια και περάσαμε σε μια νύχτα σε μια πιο χαλαρή επαφή του "καφέ", ενώ περνούσαμε άπειρες μέρες-ώρες μαζί και ξέραμε η μια τα πάντα για την άλλη. Ίσως όμως αυτό να γινόταν και δίχως την αρρώστια μας αλλά λόγω της ροής της ζωής μας, παιδί, παρέες με μωρομάνες, με παντρεμένες και άλλα ενδιαφέροντα. Ξαφνικά μια περίεργη απόσταση και μικρές σιωπές στον καφέ, λίγο αμήχανες λίγο "τώρα τι άλλο να πούμε;"

 Με κούρασε το να μην ξέρω πως να συμπεριφερθώ, το να ΘΕΛΩ να είμαι εκεί γι αυτήν αλλά αυτή να μην το θέλει. Το διαβάζεις κάτι τέτοιο στον κολλητό σου...το διαβάζεις! Νόμιζα πως η αρρώστια αφού ΚΑΚΩΣ ΗΡΘΕ θα μας έκανε μια γροθιά, θα πονούσαμε, θα γελούσαμε, θα μαλώναμε, θα τα βρίσκαμε θα με άφηνε να είμαι εκεί. Από επιλογή όμως κράτησε μια απόσταση η "Σ". Μπορεί να το έκανε και για εμένα πρωτίστως και μετά γι αυτή, δεν θέλω να την αδικώ. Ίσως για να μη στεναχωριέμαι, να μη θυμάμαι τα παλιά μου......Μπορεί να το έκανε για την οικογένειά της... μπορεί, μπορεί, μπορεί.
Τελευταία λέω πως θέλω να σταματήσω να ψυχολογώ τους ανθρώπους. ΦΤΑΝΕΙ. Έτσι κι αλλιώς δεν μάθαμε ποτέ τι σκέφτηκε πραγματικά κάποιος άλλος... Η "φυγή" είναι μια παροδική λύση για εμένα, ξεφεύγω απο όλα όσα δεν ξέρω αν και θα ήθελα πολύ να τα μάθω και να πράξω ανάλογα, να μου δοθεί το δικαίωμα να είμαι εκεί.
Θα ήθελα να την αγκαλιάζω και να της λέω κάθε εβδομάδα "μη φοβάσαι θα περάσει" θα ήθελα να της λέω "δεν φταίει καμιά μας, ούτε κι εγώ προσωπικά" να της υπενθυμίζω πως "όλα θα πάνε καλά και θα ξεχάσεις" να της επαναλαμβάνω "ήσουν τυχερή που ήσουν σε αρχικό στάδιο και δεν έκανες χμθ" χωρίς αυτό να το λαμβάνει ως αιχμή ή σύγκριση. Θα ήθελα να είμαστε όπως παλιά να μιλάμε αυθόρμητα. Να της λέω και να της λέω, να γελάμε και να γελάμε! Να την βοηθάω στον πόνο και στην αγωνία της, να μου μιλάει τα άγρυπνα βράδια της, να μου γράφει, να της ανταποδώσω κάτι κι εγώ από εκείνα τα χρόνια. Να είμαστε ΕΜΕΙΣ! Απλές και δυνατές προς όλα!

Τίποτα από αυτά δεν έγινε κι εγώ για πολλοστή φορά στη ζωή μου μπερδεύτηκα, μπερδεύτηκα απο την ίδια τη ζωή (απογοητεύτηκα κιόλας γιατί ούτε στατιστικά δεν περίμενα πως θα συμβεί αυτό στη "Σ") αλλά μπερδεύτηκα και από τη "Σ"....

Σκέφτηκα πως είναι πιο δύσκολα να είσαι ο κοντινός άνθρωπος του ασθενή παρά ο ίδιος ο ασθενής.

Περίεργο ε; Αν το ζήσατε στοιχηματίζω πως θα συμφωνήσετε μαζί μου! Κι όμως λέω αλήθεια!

Αυτά! Παραμένω ωστόσο οπαδός του καλοκαιριού κι αν περνάει απο το χέρι μου θα συνεχίσω τα μπάνια μου όσο πάρει!

ΚαθαροΔεύτερο!

Σήμερα μπέρδεψα για λίγο τις εποχές. Ήταν πάρα πολλές οι εικόνες που απλώθηκαν μπροστά μου! Ίσως είχα και πολύ καιρό να βγω στη φύση.  Χαρταετοί, ψυχές ψηλά! Όμορφα χρώματα στο βουνό αλλά και στη θάλασσα. Τα χιόνια στον ορίζοντα δεν εμπόδισαν σε τίποτα τη δύναμη του ήλιου. Άνοιξη, ήρθε!

Να είμαστε καλά και να κάνουμε δυνατές ευχές!
Οι ψυχές ψηλά!
Πάνω απο όλα οι ψυχές, η δύναμή τους και η δυναμική τους!

Ημερολόγιο ζωής

Σήμερα Κυριακή και σηκώθηκα νωρίς...

Ίσως είναι τα γεράματα που λέω κι εγώ....Πλέον στο κατώφλι των 40 δεν μπορώ να κοιμηθώ ως αργά όπως κάναμε κάποτε...

Δεν ξέρω πως θα σου φανεί εσύ που με διαβάζεις συχνά αλλά όταν γράφω εδώ αισθάνομαι μια πληρότητα. Σαν να το έχω πάντα στο μυαλό μου αλλά να μη στρώνομαι τακτικά να σας γράψω δυο κουβέντες. Για όσες κι όσους με διαβάζετε συχνά το θεωρώ μεγάλη ηθική υποχρέωση. Εάν είχα πάρει δύναμη αλλά και στηρίξει έναν άνθρωπο μέσω διαδικτύου θα ήθελα να ξέρω τι κάνει και στο μέλλον του, στο τώρα στο παρόν του μετά τον καρκίνο. Νιώθω πως πολλοί εδώ στο ιντερνετ ξεκίνησαν με τον καρκίνο κι όταν θεραπεύτηκαν ρίξανε μαύρη πέτρα. Δεν θα ήθελα να γίνω σαν κι αυτούς. Είναι ανθρώπινο να ψάχνεις για ένα σημάδι και μετά τον καρκίνο, μια λέξη, μια ελπίδα πως μετά τα 10 χρόνια κάποιος ζει, είναι εκεί έξω, απολαμβάνει, απογοητεύεται, κυνηγάει το όνειρο, τρέχει για τη ζωή.

Όλα είναι μέσα στο παιχνίδι! Είμαι λοιπόν εδώ 3 του Μάρτη 3/3/2019!

Είμαι καλά αλλά με πεσμένο το ασβέστιο πολύ, πέρασα στην οστεοπόρωση! Με μείον 29 ασβέστιο.
Τι να κάνουμε, τα πράγματα συμβαίνουν. Με λύπησε το γεγονός αλλά όπως λέει και η "Σ" "τι σου κάνει εντύπωση εφόσον δεν κάνεις κάτι για να το βελτιώσεις;" κι έχει δίκιο!

2019 λοιπόν με ασβέστιο χαμηλό και πρέπει να κάνω πράγματα να βοηθηθώ...εσείς τι κάνατε εάν κάνατε...; Βασικά δεν αθλούμαι τον τελευταίο καιρό...και παίζει κι αυτό μεγάλο ρόλο...τελευταίο δηλαδή απο το 2015! Κοιτάζω φωτογραφίες μου μετά τη χμθ κι επειδή έκανα pilates είχα καλύτερο σώμα το καλοκαίρι πχ του 2009! Έτσι είναι...