Ξύπνησα σήμερα και παρόλο που τα μάτια μου δακρύζουν (από τα φάρμακα,όχι από τις εξελίξεις…) κάθισα στον Η/Υ. Βρήκα μαζί με κάποια σχόλια και μια πρόσκληση του eximnos και την καλοδέχτηκα αμέσως, έτσι για να αλλάξουμε και λίγο το κλίμα εδώ μέσα…
1. Ονομα: Sweet December, eμπνευσμένο από μια ταινία «Sweet November» με την Σαρλίζ
Θερον ως πάσχουσα νεαρά και τον Κιάνου Ριβς να της συμπαραστέκεται. Δεκέμβρης
σημαίνει για μένα γενέθλιος μήνας αλλά και μήνας που χειρουργήθηκα. Το Sweet
εξευμενίζει το κακό.
2. Γενέθλια: 18/12
3. Ζώδιο: Τοξότης
4. Χρωμα μαλλιων: Καστανό φυσικό (δεν έχει βαφτεί ποτέ!)
5. Ματιών: Καστανο
6. Εχεις ερωτευτει ποτε; Ναι.
7. Ειδος μουσικης που ακους: Ολα αναλόγως τη διάθεση.
8. Αγαπημενος χαρακτηρας κινουμενων σχεδιων: Δεν εχω κάποιον
9. Ποιος φιλος - φιλη μένει πιο μακρυα: αρκετοί στην Αγγλία..πιο μακρυά όμως είναι
στο Dubai.
10. Πρωτο πραγμα που σκέφτομαι μόλις ξυπνήσω: Ξημέρωσε, ας σηκωθώ.
11. Κάτι που εχω πάντα μαζί μου και δεν το αποχωρίζομαι: Το ρολόι μου, άσχετα με το
αν δουλεύω ή κάνω διακοπές!
12. Τι εχεις στον τοιχο σου?: Όλοι οι τοίχοι του δωματίου μου είναι καλυμμένοι με:
Φωτογραφίες! Πολλές φωτογραφίες πολύ αγαπημένων φίλων, τις καλοκαιρινές
περσινές φωτο (σε ξεχωριστό section),με ένα φελοπίνακα που έχει Photos και κάρτες
φίλων(scripta manet)μια τεράστια αφίσα ταινίας υπογεγραμμένη απο γνωστό Ισπανό
σκηνοθέτη, ένα ρολόι
13. Τι εχεις κατω απο το κρεβατι?:Συρτάρια :-) άρα κοιμάμαι πάνω σε ρούχα :-P
14. Αν καθομουν μονη στο σπιτι και ακουγα ενα βαζο να σπαει...Θα φοβόμουν, αλλά θα
έψαχνα για κανένα ανοιχτό παράθυρο πριν τρομάξω για τα καλά.Αν στο σπίτι
εξακολουθούσα να είμαι μόνη θα λεγα ότι το βάζο κάπως στραβοπάτησε ;-) .
15. Αγαπημένος αριθμός: μμμ 18
16. Αγαπημένο όνομα: δεν έχω κάποιο συγκεκριμένο, σίγουρα όμως αγαπημένα ονόματα
είναι αυτά των ανθρώπων που αγαπώ. Ο άνθρωπος κάνει το όνομα, όχι το αντίθετο.
17. Τα χομπι σου: Ταινίες, ταινίες, ταινίες, γράψιμο, Blog, καλή παρέα και έξω, το
καλοκαίρι θάλασσα και κολύμπι!
18. Που θα ηθελες να ησουν τωρα? Σε μια παραλία, να χαζεύω τη θαλασσίτσα και να μη
με νοιάζει τίποτα.
19. Μια ευχή για το μέλλον: Να είμαι υγιής, σωματικά και ψυχικά και να έχω δίπλα μου
ανθρώπους που όχι μόνο θα με αγαπούν αλλά και θα αγαπώ!
20. Αν μπορούσες να ταξιδεψεις πίσω στον χρόνο σε ποια εποχή θα πήγαινες? Μου
αρέσει η εποχή μας αλλά αν πια γινόταν ίσως πήγαινα στην Αγγλία,την εποχή των
μεγάλων συγγραφέων,να μαι σε κάποιο νοικοκυριό απο αυτά που περιγράφει η Jane
Austen, περιτριγυρισμένη από μια μεγάλη οικογένεια να κρύβομαι στη σοφίτα του σπιτιού
ή στον αχυρώνα και στην ησυχία μου να γράφω πριν πέσει ο ήλιος πεζά και ποιήματα και
στη συνέχεια να τα διαβάζω στα σουαρέ. Να φλερτάρω χωρίς make up με εκείνο
τον ρομαντικό τρόπο στους χορούς και κάτω απο τις φυλλωσιές της μελαγχολικής
Αγγλίας.
21. Φωτιά!Παρε κατι μαζι σου: Το Laptop γιατί δεν προλαβαίνω να μαζέψω εκείνη την
ώρα ούτε βιβλία ούτε φωτο.
22. Αγαπημενο λουλουδι: Κανένα που δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό στο βάζο ή
γλάστρα μου αλλά τώρα τελευταία μου αρέσουν τα λουλούδια που μαζεύω απο το βουνό.
Μαργαρίτες και κυκλάμινα.
23. Αγαπημένη σειρά: Από τις πιο "πρόσφατες" "Δυο ξένοι" (φαντατικά όμως και τις 2
χρονιές) τώρα φέτος η μόνη που παρακολουθώ είναι "Desperate Housewives"
24. Αγαπημένη ταινία: Ποτέ δεν μπόρεσα να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση...Αν την
αλλάζαμε σε "Αγαπημένη ταινία αυτή την περίοδο" ίσως μπορούσα κάτι να σκεφτώ..
25. Αγαπημένο τραγούδι: Θα απαντούσα ότι σιγοτραγουδώ πολλά, Ελληνικά και ξένα.
Όπως οι περισσότεροι τα συνδέω με καταστάσεις και ηλικίες.
26. Αγαπημενο βιβλιο: Τσου! Αλλά παραμένω κλασσική, έχοντας αγαπήσει την πρωτότυπη
γραφή του D.H Lawrence, της Virginia Woolf, jane Austen και πολλών πολλών άλλων.
27. Αγαπημενο ζωο: Κανένα αλλά αγάπησα ένα σκύλο πρόσφατα παρόλο που
κοντραριζόμαστε ;-)
28. Αγαπημένο ρούχο: Τζιν!
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης: Τι σημαίνει αλήθεια καλλιτέχνης;
30. Αγαπημένο χρώμα: Μπλέ;; Όχι όμως ότι το ψάχνω στα ρούχα ή γύρω μου..
31. Αγαπημένο φαγητό: Κανένα, τρώω τα πάντα και έχω φάει αρκετά περίεργα φαγητά
και αμφιβόλου προελεύσεως ή καθαριότητας-στην Αφρική...(αρχίζω και φοβάμαι,λέτε να
είμαι άνθρωπος χωρίς γούστο; >ούτε στο χρώμα ούτε στο φαί< ) 32. Με ποιο χαρακτήρα από καρτούν ταυτίζεσαι? Δεν βλέπω πια.
33. Κακή συνήθεια: Το τσιγάρο ήταν, το ποτό παραμένει...Για να είμαι και πιο ειλικρινής
προσθέτω και τη γκρίνια μου...!
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει: Χμ αρκετά :-) Η
ωριμότητά μου, το ότι δέχομαι τη διαφορετικότητα και δεν ψάχνω κοινά στους
ανθρώπους.Επίσης μου λένε ότι έχω συναισθηματική νοημοσύνη.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητας σου που δεν σου αρέσει: Εμένα μου αρέσει
αλλά φοβάμαι ότι ο αυθορμητισμός μου δεν αρέσει στις φίλες μου, και κάτι απο τον
παιδικό μου ενθουσιασμό που κρατάω μάλλον τις κουράζει.
36. Συνηθισμένη ατάκα: Αρκετές..."περαστικά","με την καλή έννοια"...
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Αν λέμε
αλήθειες...σκηνοθέτης,σεναριογράφος,συγγραφέας. Τα τρια σ δηλαδή. Δε θα με
πείραζε και γιατρός αλλά να ξυπνούσα μια μέρα με το πτυχίο και την ειδικότητα στο
χέρι, όχι να αγωνιούσα τόσα χρόνια. Επίσης και καθηγήτρια Παν/ίου θα είχε μεγάλο
ενδιαφέρον.
38. Μεγαλύτερος φόβος: Εδώ που έφτασα φέτος...να μη ζήσω πολύ.
39. Η καλύτερη pizza: Μαργαρίτα!
40. Τα κατοικίδια ζώα είναι: Συντροφιά, παρηγοριά αλλά και ευθύνη!
Τρίτη 8 Απριλίου 2008
Δευτέρα 7 Απριλίου 2008
Καλή βδομάδα!
Μόλις πήρα το πρώτο μου χάπι! Και όταν λέω χάπι μιλώ για ορμονοθεραπεία και το Nolvadex. Δεν ξέρω πόσες εκεί έξω έχετε πάρει το ίδιο. Διάβασα τις παρενέργειες που είναι αρκετές αλλά ελπίζω να μη μου τύχουν ;-) Έχει ήλιο σήμερα και η θερμοκρασία είναι στους 20 βαθμούς. Ωραία μέρα, με ένα ελαφρύ αεράκι. Σκέφτηκα ότι θα ήταν ωραία ο παππούς να προλάβαινε το καλοκαιράκι και τις μεγάλες μέρες. Πέρασα από το καφενείο που τον πήγαινα μέχρι πριν μια βδομάδα και είδα τους θαμώνες να λιάζονται έξω. Κρίμα!
Ξέχασα να καταγράψω ότι τη μέρα της κηδείας του παππού, στη βόλτα που πήγα μετά με τη «Σ» είδαμε παραθαλάσσια ένα μεγάλο ουράνιο τόξο. Σαν κάτι να μας τραβούσε να πάμε εκεί εκείνη τη μέρα γιατί επι 10 λεπτά είχαμε κάνει στην άκρη το αυτοκίνητο και σκεφτόμασταν προς τα πού να πάμε για φαγητό.
Σύμπτωση; Σημάδι; Από ποιόν και γιατί δεν ξέρω, αισθάνθηκα όμως πολύ τυχερή που το είδα. Και ήταν πολύ φαρδύ, με αρκετές αποχρώσεις απάνω. Το τέλος του δε φαινόταν γιατί χανόταν στον ουρανό η καμπύλη του. Τόσο ωραίο θέαμα, σίγουρα ελπιδοφόρο!
Ξέχασα να καταγράψω ότι τη μέρα της κηδείας του παππού, στη βόλτα που πήγα μετά με τη «Σ» είδαμε παραθαλάσσια ένα μεγάλο ουράνιο τόξο. Σαν κάτι να μας τραβούσε να πάμε εκεί εκείνη τη μέρα γιατί επι 10 λεπτά είχαμε κάνει στην άκρη το αυτοκίνητο και σκεφτόμασταν προς τα πού να πάμε για φαγητό.
Σύμπτωση; Σημάδι; Από ποιόν και γιατί δεν ξέρω, αισθάνθηκα όμως πολύ τυχερή που το είδα. Και ήταν πολύ φαρδύ, με αρκετές αποχρώσεις απάνω. Το τέλος του δε φαινόταν γιατί χανόταν στον ουρανό η καμπύλη του. Τόσο ωραίο θέαμα, σίγουρα ελπιδοφόρο!
Σάββατο 5 Απριλίου 2008
Δεν μπορώ να γιορτάσω…
Εδώ είμαι και σήμερα. Ένα αρκετά βροχερό απόγευμα. Νιώθω κάποιους πόνους και γενικά μια ατονία αλλά ξέρω ότι είναι από την ένεση γιατί απλά χθες ξέμεινα χωρίς παυσίπονα.
Χθες έγινε η κηδεία και μετά ήρθε η «Σ» και πήγαμε κάπου παραθαλάσσια για φαγητό. Ωραία περάσαμε («ανέλπιστα καλά» όπως είπε και η ίδια).
Εγώ πως είμαι; Ούτε που ξέρω. Περίμενα με ανυπομονησία τη μετά χμθ εποχή μου αλλά τελικά είμαι μουδιασμένη γιατί με πρόλαβαν τα γεγονότα. Ένας θάνατος φέρνει πάντα μια σύγχυση και οι ισορροπίες όπως και να το δεις χάνονται. Από την άλλη τράβηξα τόσα τόσο καιρό με την υγεία μου που μακάρι να δω και γω στο καντραν της ζωής μου το νούμερο 80…
Μου γράφετε ότι είμαι ένας «δυνατός άνθρωπος». Δεν ξέρω τι σημαίνει το να είσαι δυνατός και τελικά τι κερδίζεις με αυτόν τον τίτλο; Δεν ξέρω τι έχει μείνει στη ματιά μου, αγνοώ επίσης και το τι έχει προστεθεί. Ξέρω ότι κάτι μέσα μου έχει αλλάξει για πάντα αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω και να το καλωσορίσω. Θα πάρει καιρό, και αυτό το ξέρω και το έχω προβλέψει.
Νιώθω ότι κάτι θέλω να πω, ότι κάτι θέλω να κάνω αλλά τελικά παραμένω σιωπηλή και άπραγη.Χθες έγινε η κηδεία και μετά ήρθε η «Σ» και πήγαμε κάπου παραθαλάσσια για φαγητό. Ωραία περάσαμε («ανέλπιστα καλά» όπως είπε και η ίδια).
Εγώ πως είμαι; Ούτε που ξέρω. Περίμενα με ανυπομονησία τη μετά χμθ εποχή μου αλλά τελικά είμαι μουδιασμένη γιατί με πρόλαβαν τα γεγονότα. Ένας θάνατος φέρνει πάντα μια σύγχυση και οι ισορροπίες όπως και να το δεις χάνονται. Από την άλλη τράβηξα τόσα τόσο καιρό με την υγεία μου που μακάρι να δω και γω στο καντραν της ζωής μου το νούμερο 80…
Μου γράφετε ότι είμαι ένας «δυνατός άνθρωπος». Δεν ξέρω τι σημαίνει το να είσαι δυνατός και τελικά τι κερδίζεις με αυτόν τον τίτλο; Δεν ξέρω τι έχει μείνει στη ματιά μου, αγνοώ επίσης και το τι έχει προστεθεί. Ξέρω ότι κάτι μέσα μου έχει αλλάξει για πάντα αλλά δεν μπορώ να το εντοπίσω και να το καλωσορίσω. Θα πάρει καιρό, και αυτό το ξέρω και το έχω προβλέψει.
Δε ξέρω τι γίνεται επίσης με τους γύρω μου ανθρώπους. Προς το παρόν απλά τους παρακολουθώ όπως και αυτοί βέβαια…
Υ.Γ Αν έχετε έστω και λίγο χρόνο ενημερωθείτε,είναι για καλό σκοπό!
Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΤΗΚΕ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ, ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΝΑ ΚΛΕΙΣΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΔΕΧΕΤΑΙ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ. Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΑΥΤΗ ΔΙΝΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΕ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΟΥΝ ΓΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥΣ ΚΥΡΙΩΣ ΛΟΓΟΥΣ.ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΕΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ ΝΑ ΠΑΤΕ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΑΚΙ 'DONATING A MAMMOGRAM', ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΑΣ ΚΟΣΤΙΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ! Η ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΕΙΝΑΙ
ΟΙ ΣΠΟΝΣΟΡΕΣ ΠΟΥ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΙΘΜΟ ΤΩΝ ΗΜΕΡΙΣΙΩΝ ΕΙΣΟΔΩΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΩΡΙΣΟΥΝ ΜΙΑ ΔΩΡΕΑΝ ΜΑΣΤΟΓΡΑΦΙΑ.
Παρασκευή 4 Απριλίου 2008
Bye grandpa
Ποιος θα μου το λέγε ότι αντί να γυρίσω και να αρχίσω τα πανηγύρια για τη λήξη των χμθ μου θα πήγαινα σήμερα σε κηδεία. Ναι, ο παππούς μας άφησε. Έμαθα ότι αν και στην εντατική έφυγε τελικά στον ύπνο του, ήρεμος. Η καρδιά του τον πρόδωσε. Λυπήθηκα πολύ γιατί όπως και να χει, παρόλα τα 87 του χρόνια ήταν ένας πολύ ζωντανός άνθρωπος και μέναμε πολύ κοντά, που σημαίνει ότι ήμασταν σε καθημερινή επαφή.
Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη και εμένα με βρήκε για μια ακόμη φορά να κάνω σχέδια για αυτές τις μέρες που βέβαια ανατράπηκαν. Βαρέθηκα και εγώ να προγραμματίζω, λέω να αφήσω τη ζωή να κυλήσει όπως θέλει αυτή. Ήταν μεγάλη ατυχία για μένα να γίνουν όλα μαζί! Το ένα γεγονός επισκίασε το άλλο…
Ίσως όμως σκέφτηκα να μην ήταν και τόση η ατυχία. Σαν να περίμενε ο παππούς (που δεν ήξερε όμως τίποτα) να τελειώσω τις χμθ για να μη μου προσθέσει και άλλη στεναχώρια. Μόλις έπεσε η αυλαία μου την Τρίτη, την Τετάρτη το μεσημέρι μπήκε στην εντατική.
Μα τέτοιες συμπτώσεις η ζωή! Είδατε που καμιά φορά τα βλέπουμε στο σινεμά ή στη λογοτεχνία και δεν τα πιστεύουμε; Κι όμως!
Η ζωή είναι πολύ απρόβλεπτη και εμένα με βρήκε για μια ακόμη φορά να κάνω σχέδια για αυτές τις μέρες που βέβαια ανατράπηκαν. Βαρέθηκα και εγώ να προγραμματίζω, λέω να αφήσω τη ζωή να κυλήσει όπως θέλει αυτή. Ήταν μεγάλη ατυχία για μένα να γίνουν όλα μαζί! Το ένα γεγονός επισκίασε το άλλο…
Ίσως όμως σκέφτηκα να μην ήταν και τόση η ατυχία. Σαν να περίμενε ο παππούς (που δεν ήξερε όμως τίποτα) να τελειώσω τις χμθ για να μη μου προσθέσει και άλλη στεναχώρια. Μόλις έπεσε η αυλαία μου την Τρίτη, την Τετάρτη το μεσημέρι μπήκε στην εντατική.
Μα τέτοιες συμπτώσεις η ζωή! Είδατε που καμιά φορά τα βλέπουμε στο σινεμά ή στη λογοτεχνία και δεν τα πιστεύουμε; Κι όμως!
Πέμπτη 3 Απριλίου 2008
Ξημερώνει πάλι!
Γύρισα σπίτι μου χθες μετά τα μεσάνυχτα! Έκανα μπάνιο για να ξεπλύνω το νοσοκομείο από πάνω μου! Ήρθα με μεγάλη χαρά! ΑΛΛΑ...
Βρήκα μια περίεργη κατάσταση στο σπίτι… ο παππούς μου είναι στην εντατική με βαρύ έμφραγμα!
Λυπήθηκα τη μάνα μου που περίμενε την τελευταία χμθ μου για να το γιορτάσουμε. Είχα κατέβει για την τελευταία με τον πατέρα μου και η μάνα μου ήρθε με ανθοδέσμη στο σταθμό αγκαλιάζοντάς με και λέγοντας «σιδερένια παιδί μου». Για σήμερα ήθελε να το γιορτάσουμε με φαί έξω, όμως η κατάσταση του παππού μου και πατέρα της δεν μας το επιτρέπει και είναι λογικό. Λυπήθηκα για το timing που πιο χάλια δεν μπορούσε να ρθει. Δεν μπορέσαμε να χαρούμε όπως θέλαμε αυτή την απελευθέρωση από τα φάρμακα και περιμέναμε αυτή τη στιγμή απο τον Δεκέμβρη!
Λένε ότι ενός κακού μύρια έπονται… να το πιστέψω; Πολλά παιχνίδια πάντως σκαρώνει η μοίρα. Είμαι λοιπόν επιφυλακτική για τα επόμενα 24ωρα και σίγουρα υποτονική. Ο παππούς μου βέβαια έκανε τον κύκλο του, είναι 86 (μακάρι όλοι μας να φτάσουμε τα χρόνια του) όμως, κάθε απώλεια παίρνει από γύρω μας κομμάτι της ισορροπίας και οι σχέσεις επαναπροσδιορίζονται.
Λυπήθηκα τη μάνα μου που περίμενε την τελευταία χμθ μου για να το γιορτάσουμε. Είχα κατέβει για την τελευταία με τον πατέρα μου και η μάνα μου ήρθε με ανθοδέσμη στο σταθμό αγκαλιάζοντάς με και λέγοντας «σιδερένια παιδί μου». Για σήμερα ήθελε να το γιορτάσουμε με φαί έξω, όμως η κατάσταση του παππού μου και πατέρα της δεν μας το επιτρέπει και είναι λογικό. Λυπήθηκα για το timing που πιο χάλια δεν μπορούσε να ρθει. Δεν μπορέσαμε να χαρούμε όπως θέλαμε αυτή την απελευθέρωση από τα φάρμακα και περιμέναμε αυτή τη στιγμή απο τον Δεκέμβρη!
Λένε ότι ενός κακού μύρια έπονται… να το πιστέψω; Πολλά παιχνίδια πάντως σκαρώνει η μοίρα. Είμαι λοιπόν επιφυλακτική για τα επόμενα 24ωρα και σίγουρα υποτονική. Ο παππούς μου βέβαια έκανε τον κύκλο του, είναι 86 (μακάρι όλοι μας να φτάσουμε τα χρόνια του) όμως, κάθε απώλεια παίρνει από γύρω μας κομμάτι της ισορροπίας και οι σχέσεις επαναπροσδιορίζονται.
Ο παππούς μου δεν ήξερε τίποτα για το θέμα της υγείας μου, δεν ήθελα να τον στεναχωρήσω. Τελευταία μέρα πριν το ταξίδι μου για Αθήνα ήταν κάπως κρυωμένος και εγώ έστεκα στην πόρτα του δωματίου γιατί φοβόμουν μην κολλήσω και πάει πίσω η χμθ μου. Που να το ξερε ο παππούς; Έκανε μάλιστα παράπονα στον αδερφό μου «Από μακριά μου μιλούσε». Α ρε παππού, καλύτερα που σε στεναχώρησα έτσι παρά να ήξερες ότι η εγγονή σου πάλευε με ένα θεριό τόσους μήνες. Εσύ μας έλεγες πάντα ιστορίες από την κατοχή, τον πόλεμο, για τη φυλακή που έκανες για τη φτώχεια και την πείνα. Που να ξερες ότι και εγώ είχα να διηγηθώ μια ιστορία που με φόβισε, όμοια με εκείνη τη δική σου, τότε στο εκτελεστικό απόσπασμα. Ήσουν τυχερός και στα 3 άτομα που αποφάσισαν να εξαιρέσουν την ώρα που σας σημάδευαν ήσουν μέσα. Μακάρι και εγώ, αν και σημαδεμένη για πάντα απο την περιπέτειά μου, να εξαιρεθώ και να ζήσω παρόλες τις ουλές μου, πολλά, πάρα πολλά χρόνια, όσα και τα δικά σου!
Τετάρτη 2 Απριλίου 2008
T-E-Λ-Ο-Σ
Νομίζω ο τίτλος τα λέει όλα!
Μαζί με την Πρωταπριλιά, τον καινούριο μήνα που ήρθε, ήρθε και το τέλος της χμθ μου. Όχι δεν είναι αστείο, δεν είναι ψέμα!Απο τον Δεκέμβρη περίμενα τη χθεσινή μέρα και ήρθε μόλις!Σκεφτήκατε πόσοι μήνες ήταν;Πόσες μέρες;Πόσες ώρες και δευτερόλεπτα; Οπλίστηκα με υπομονή, με όση καλή διάθεση μπορούσα να έχω, πίστεψα στους ανθρώπους και τη δύναμή τους και καρτερούσα!
Τελικά ο χρόνος (τα χουμε ξαναπεί) περνάει και κανείς ποτέ δεν τον κράτησε στάσημο!
Παραμένω Αθήνα αλλά αναχωρώ για την πόλη μου το βράδυ!Θέλω να τα ξεχάσω όλα για λίγο αν γίνεται, να ξεκουραστώ απο τις κλινικές και τα φάρμακα και το Μάιο να ξανάρθω για την ακτινοθεραπεία ανανεομένη.ΜΠΟΡΩ;;;Νομίζω ναι!
Σας κερνάω ένα κομμάτι τούρτας με 8 κεριά επάνω. Σβήνοντας τα ένα ένα σβήνω και μια μια τις χμθ μου! Να πάνε όπου θέλουν και να με αφήσουν να συνεχίσω όπως ξέρω τη ζωή μου!Ενα μόνο δεν εγκαταλείπω και είναι τούτο δω το μλογκ. Θα εμπλουτίζεται και θα συνεχίζει, θα είναι ανθύμιο δύσκολων καιρών μα σύντομα ελπίζω να γίνει και σουβενίρ καλύτερων ημερών!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑ
Μαζί με την Πρωταπριλιά, τον καινούριο μήνα που ήρθε, ήρθε και το τέλος της χμθ μου. Όχι δεν είναι αστείο, δεν είναι ψέμα!Απο τον Δεκέμβρη περίμενα τη χθεσινή μέρα και ήρθε μόλις!Σκεφτήκατε πόσοι μήνες ήταν;Πόσες μέρες;Πόσες ώρες και δευτερόλεπτα; Οπλίστηκα με υπομονή, με όση καλή διάθεση μπορούσα να έχω, πίστεψα στους ανθρώπους και τη δύναμή τους και καρτερούσα!
Τελικά ο χρόνος (τα χουμε ξαναπεί) περνάει και κανείς ποτέ δεν τον κράτησε στάσημο!
Παραμένω Αθήνα αλλά αναχωρώ για την πόλη μου το βράδυ!Θέλω να τα ξεχάσω όλα για λίγο αν γίνεται, να ξεκουραστώ απο τις κλινικές και τα φάρμακα και το Μάιο να ξανάρθω για την ακτινοθεραπεία ανανεομένη.ΜΠΟΡΩ;;;Νομίζω ναι!
Σας κερνάω ένα κομμάτι τούρτας με 8 κεριά επάνω. Σβήνοντας τα ένα ένα σβήνω και μια μια τις χμθ μου! Να πάνε όπου θέλουν και να με αφήσουν να συνεχίσω όπως ξέρω τη ζωή μου!Ενα μόνο δεν εγκαταλείπω και είναι τούτο δω το μλογκ. Θα εμπλουτίζεται και θα συνεχίζει, θα είναι ανθύμιο δύσκολων καιρών μα σύντομα ελπίζω να γίνει και σουβενίρ καλύτερων ημερών!
ΦΙΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑ
Δευτέρα 31 Μαρτίου 2008
Ο δρόμος προς την ελευθερία για ένα μοναχικό καβαλάρη!
Φεύγω, ήρθε ήρθε η ώρα! Ανεβαίνω στο τρένο για 8η φορά. Αλήθεια πως ήταν όλες οι προηγούμενες; Μια φορά θυμάμαι βούρκωσα σκεπτόμενη «θα υπάρξει άραγε τελευταία φορά»; Έχω κάνει πάρα πολλά ταξίδια, εντός και εκτός, πολλές μετακινήσεις, πολλά και διάφορα μέσα μεταφοράς. Τούτη όμως η έξοδος, τούτος ο δρόμος, έχει κάτι διαφορετικό. Είναι ένα ταξίδι ξεχωριστό, είναι ποικίλα τα συναισθήματα, ο καθένας όμως τελικά ανταμώνει τη μοίρα του μόνος.
Κατεβαίνω στην Αθήνα με συνοδεία τον πατέρα μου και κάτι από χαρά αλλά και προβληματισμό στο βλέμμα μου. Έχει ήλιο! Αποχαιρέτησα τις «Σ» και «Ν» το πρωί. Ο δρόμος προς την ελευθερία ανοίχτηκε! Το σώμα μου θα πετάξει και θα ανακάμψει ως το Πάσχα σκέπτομαι…Οι στόχοι μου είναι μικροί αλλά σημαντικοί. Θέλω να δω το σώμα μου να αλλάζει αλλά αυτή τη φορά προς το καλύτερο. Να χαρώ τα μαλλάκια μου, να βάψω τα νυχάκια μου, να «ξανακάνω» πυκνές βλεφαρίδες και να αρχίσω πια να γράφω στην κάμερα :- ). Απλά, μικρά, χαζά πραγματάκια που όμως κάθε άνθρωπος, και σίγουρα κάθε γυναίκα τα επιθυμεί.
Δεν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς θα γίνει αύριο και το γράφω ξανά και ξανά μπας και το καταλάβω!
ΑΥΡΙΟ ΤΕΛΕΙΩΝΩ ΤΙΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ!!!!!!!!!!!
Να το ξαναγράψω!
ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΤΕΛΟΣΣΣΣΣΣ!!!!!!!!!!
Το διαβάσατε;;;;;
Κρίμα που αύριο δεν θα ποστάρω, ίσως μεθαύριο! Θα ανυπομονώ όμως να σας πω τα νέααα.
ΑΝΤΕΞΑ! ΝΑΙ ΑΝΤΕΞΑ!
ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ, ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΣΑΝΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ….ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ!
ΣΑΣ ΦΙΛΩ ΟΛΟΥΣ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ! Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΕΔΩ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ.
ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΑΝΑΛΑΦΡΟ ΒΗΜΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!
Κατεβαίνω στην Αθήνα με συνοδεία τον πατέρα μου και κάτι από χαρά αλλά και προβληματισμό στο βλέμμα μου. Έχει ήλιο! Αποχαιρέτησα τις «Σ» και «Ν» το πρωί. Ο δρόμος προς την ελευθερία ανοίχτηκε! Το σώμα μου θα πετάξει και θα ανακάμψει ως το Πάσχα σκέπτομαι…Οι στόχοι μου είναι μικροί αλλά σημαντικοί. Θέλω να δω το σώμα μου να αλλάζει αλλά αυτή τη φορά προς το καλύτερο. Να χαρώ τα μαλλάκια μου, να βάψω τα νυχάκια μου, να «ξανακάνω» πυκνές βλεφαρίδες και να αρχίσω πια να γράφω στην κάμερα :- ). Απλά, μικρά, χαζά πραγματάκια που όμως κάθε άνθρωπος, και σίγουρα κάθε γυναίκα τα επιθυμεί.
Δεν έχω συνειδητοποιήσει τι ακριβώς θα γίνει αύριο και το γράφω ξανά και ξανά μπας και το καταλάβω!
ΑΥΡΙΟ ΤΕΛΕΙΩΝΩ ΤΙΣ ΧΗΜΕΙΟΘΕΡΑΠΕΙΕΣ!!!!!!!!!!!
Να το ξαναγράψω!
ΑΠΟ ΑΥΡΙΟ ΤΕΛΟΣΣΣΣΣΣ!!!!!!!!!!
Το διαβάσατε;;;;;
Κρίμα που αύριο δεν θα ποστάρω, ίσως μεθαύριο! Θα ανυπομονώ όμως να σας πω τα νέααα.
ΑΝΤΕΞΑ! ΝΑΙ ΑΝΤΕΞΑ!
ΒΓΑΙΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΟΥΝΕΛ, ΚΑΙ ΘΑ ΑΝΑΣΑΝΩ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ….ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ!
ΣΑΣ ΦΙΛΩ ΟΛΟΥΣ ΕΝΑΝ ΕΝΑΝ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ! Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΑΣ ΕΔΩ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ.
ΝΑ ΜΕ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΑΝΑΛΑΦΡΟ ΒΗΜΑ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΜΕΡΕΣ!
Κυριακή 30 Μαρτίου 2008
1 μέρα έμεινε!
Τις πολλές μου καλησπέρες από μια πόλη ηλιόλουστη σήμερα!
Πάει πέρασε ο καιρός και για μένα!!!!! Φεύγω αύριο. Αύριο και την Τρίτη η τελευταία μου θεραπεία. Πάει, πάει! Θα περάσει αλλά μάλλον πέρασε ήδη. Τι μέρα και η Τρίτη;; Την περιμένω όχι με αγωνία αλλά με λαχτάρα. Σαν ηθοποιός σε πρεμιέρα.
Σαν βγω απ’αυτή τη φυλακή…
…Μπροστά στη πύλη θα σταθώ
με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι
θα χαιρετίσω το φρουρό…
Θα χαιρετήσω το -3 κα τους ανθρώπους του (που τους συμπάθησα όμως..).Θα βγω με ψηλά το κεφάλι και θα φροντίσω να τινάξω από πάνω μου τη νοσοκομειήλα!Θα φροντίσω να περάσω σε άλλες πόρτες και άλλες αναμνήσεις!
Κάτι λεπτομέρειες μου μείνανε αλλά που θα πάει,θα γίνουν και αυτές!
Φιλιά! Πάω για τον "τελικό"!
Πάει πέρασε ο καιρός και για μένα!!!!! Φεύγω αύριο. Αύριο και την Τρίτη η τελευταία μου θεραπεία. Πάει, πάει! Θα περάσει αλλά μάλλον πέρασε ήδη. Τι μέρα και η Τρίτη;; Την περιμένω όχι με αγωνία αλλά με λαχτάρα. Σαν ηθοποιός σε πρεμιέρα.
Σαν βγω απ’αυτή τη φυλακή…
…Μπροστά στη πύλη θα σταθώ
με τις κουβέρτες στη μασχάλη
κι αργοκουνώντας το κεφάλι
θα χαιρετίσω το φρουρό…
Θα χαιρετήσω το -3 κα τους ανθρώπους του (που τους συμπάθησα όμως..).Θα βγω με ψηλά το κεφάλι και θα φροντίσω να τινάξω από πάνω μου τη νοσοκομειήλα!Θα φροντίσω να περάσω σε άλλες πόρτες και άλλες αναμνήσεις!
Κάτι λεπτομέρειες μου μείνανε αλλά που θα πάει,θα γίνουν και αυτές!
Φιλιά! Πάω για τον "τελικό"!
Σάββατο 29 Μαρτίου 2008
Τα χαμένα μου λεφτά και προσεγγίσεις..
Εδώ είμαι πάλι!
Σήμερα έχει πολύ ωραία μέρα! Έχει ήλιο και πως γίνεται κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτεινή μπάλα να μεσουρανεί να ανεβαίνω ψυχολογικά; Κι όμως γίνεται, και για μένα και για τους περισσότερους από εσάς. Ενώ είχα πει δεν θα ξανάβγαινα πριν την τελευταία μου θεραπεία και λόγω διάθεσης, εμφάνισης και γιατί ήθελα να ξεκουραστώ, τελικά θέλω να βγώ (από σταθερή ψυχολογία σκίζουμε δηλαδή). Θα πάω σε λίγο για καφέ με τη «Ν».
Σήμερα το πρωί έγινε κάτι αστείο. Κατάλαβα πως έχασα 50 ευρώ, τραγικό για την εποχή μας και την τωρινή μου ανεργία, αλλά η αντίδρασή μου είχε πλάκα! Συγχύστηκα, έβρισα, φώναξα! Με την απώλεια αυτή αντέδρασα όπως θα είχα αντιδράσει και πριν τον Δεκέμβρη, σαν όλο μου το πρόβλημα να ήταν αυτά τα χρήματα και τίποτε άλλο. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα να βγάλω; Μήπως ότι όλα τελείωσαν για μένα και είμαι ένας ακόμη άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που ναι, νευριάζει και για «ψήλου πήδημα»;;;
Σήμερα έχει πολύ ωραία μέρα! Έχει ήλιο και πως γίνεται κάθε φορά που βλέπω αυτή τη φωτεινή μπάλα να μεσουρανεί να ανεβαίνω ψυχολογικά; Κι όμως γίνεται, και για μένα και για τους περισσότερους από εσάς. Ενώ είχα πει δεν θα ξανάβγαινα πριν την τελευταία μου θεραπεία και λόγω διάθεσης, εμφάνισης και γιατί ήθελα να ξεκουραστώ, τελικά θέλω να βγώ (από σταθερή ψυχολογία σκίζουμε δηλαδή). Θα πάω σε λίγο για καφέ με τη «Ν».
Σήμερα το πρωί έγινε κάτι αστείο. Κατάλαβα πως έχασα 50 ευρώ, τραγικό για την εποχή μας και την τωρινή μου ανεργία, αλλά η αντίδρασή μου είχε πλάκα! Συγχύστηκα, έβρισα, φώναξα! Με την απώλεια αυτή αντέδρασα όπως θα είχα αντιδράσει και πριν τον Δεκέμβρη, σαν όλο μου το πρόβλημα να ήταν αυτά τα χρήματα και τίποτε άλλο. Δεν ξέρω τι συμπέρασμα να βγάλω; Μήπως ότι όλα τελείωσαν για μένα και είμαι ένας ακόμη άνθρωπος όπως όλοι οι άλλοι, που ναι, νευριάζει και για «ψήλου πήδημα»;;;
Πέμπτη 27 Μαρτίου 2008
While surfing
Σήμερα χαζεύοντας στον φοβερό και τρομερό κόσμο του Internet βρήκα σε κάποιο blog μια ομοιοπαθούσα. Δε νομίζω να την ενοχλεί η αναδημοσίευση-link, ούτε και τον κάτοχο του Blog ελπίζω…Έχει ενδιαφέρον η συνέντευξή της την οποία μπορείτε να διαβάσετε εδώ
Μου θύμισε τα δικά μου. Την τρέλα τέλη Νοέμβρη 2007 που δεν ήξερα τι έχω. Ναι, ο πρώτος γιατρός εδώ στην επαρχεία είχε κάνει και για μένα λάθος. Μου είχε πει «δεν είναι τίποτα, όποτε θες έρχεσαι και το βγάζουμε, με 1.500 ευρώ». Εγώ φυσικά θέλησα και άλλη γνώμη για την εγχείρηση γιατί δεν θα πήγαινα στο χειρουργείο με τον πρώτο χειρούργο που συμβουλεύτηκα. Αφού όμως με καθησύχασε ο πρώτος πήγαινα στον δεύτερο με ψυχολογία κουλ, λέγοντας δεν «θα χω τίποτα». Όταν ο δεύτερος γιατρός μου είπε πως φαίνεται σαν μαστίτιδα αλλά όχι καρκίνος δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη μαστίτιδα αφού δεν είχα γεννήσει ούτε και θηλάσει. Εκείνος ήταν που έπιασε και τους λεμφαδένες μου…μου είπε λοιπόν, «έλα τη Δευτέρα να μπεις για εξετάσεις στην κλινική, αν βγει το εύρημα κακοήθεια θα σου κάνω μαστεκτομή, αν όχι it’s ok, αλλά πριν μπεις χειρουργείο θα υπογράψεις για τη μαστεκτομή σε περίπτωση κακής βιοψίας». Τότε ήταν που μου ήρθαν τα πάνω κάτω. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το ιατρείο και τη μάνα μου που μόνο που δε σωριάστηκε όταν άκουσε για μαστεκτομή. Ο πατέρας μου περίμενε έξω. Σε δυο μέρες πήγα και σε άλλο γιατρό ο οποίος μου είπε επί λέξη «εδώ δεν ήρθες να ακούσεις ευχάριστα πράγματα» και εγώ για πρώτη φορά μέσα στις δέκα μέρες βούρκωσα όταν μου είπε ότι δεν αποφεύγεται η μαστεκτομή στην περίπτωση μου. Και εγώ εκείνη την ώρα άφησα ένα δάκρυ να κυλήσει και η μάνα μου άφησε την καρέκλα της για να με αγκαλιάσει. Αυτός όμως ο χειρούργος αν και είχαμε καλές συστάσεις δεν μπορούσε να με χειρουργήσει λόγω απεργιών. Οι γονείς μου συνέχισαν το ψάξιμο, ρώτησαν φίλους και γνωστούς και κατεβήκαμε μαζί Αθήνα για να δω και τον τέταρτο χειρούργο. Ως τότε κανείς δεν μου είχε πει «καρκίνος» αλλά λέγανε για κάτι κακό. Εγώ στον κόσμο μου, πίστευα ότι δεν είναι τίποτα, εμένα ούτε γρίπη δεν με έπιανε!
O τέταρτος χειρούργος που είπε 99% ύποπτο ήταν και αυτός από τα χέρια του οποίου κόπηκε και ο μαστός μου. Έτσι απλά μέσα σε 10 μέρες είχαν γίνει όλα. Έτσι απλά στις 3/12 η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Ακολούθησαν χημειοθεραπείες τις οποίες τελειώνω την Τρίτη, την Πρωταπριλιά!
Είμαι κουρασμένη πια, ναι η αλήθεια να λέγεται. Κουράστηκα λίγο και με την εξωτερική μου εμφάνιση, τα αραιωμένα μου μαλλιά και φρύδια, τα μαυρισμένα νύχια των ποδιών. Το κάψιμο στη γλώσσα και η ξηρότητα στα χέρια είναι απλά δύο ακόμη συμπτώματα. Αυτές τις μέρες οι φίλες μου ήταν απασχολημένες και έμεινα μέσα. Βαρέθηκα! Η ξάπλα έφερε και άλλη ξάπλα και περισσότερη υπνηλία…ο ύπνος όμως δεν έρχεται τελικά παρά μόνο το βράδυ. Άθελά μου έκανα κάποιο απολογισμό, τι πέρασα φέτος…! Πως μου στάθηκαν κάποια άτομα. Πήρα τελικά από τους ανθρώπους αυτό που ήθελα; Δεν ξέρω…από την άλλη λέω να μην είμαι αυστηρή, και οι γύρω μου ότι μπορούν κάνουν, από την άλλη διαολίζομαι και λέω θα μπορούσαν να δώσουν και πιο πολλά, συγκεκριμένοι μήνες ήταν, όχι μια ζωή! Εγώ δηλαδή γιατί έτρεχα παντού; Δε βγάζουν όμως πουθενά όλα αυτά. Κατά βάθος ξέρω ότι είναι ψυχολογικές μεταπτώσεις. Θέλω να είμαι δίκαιη και να βάζω και τον εαυτό μου στη θέση των φίλων μου, αλλά τελικά τι σημαίνει στηρίζω τον συνάνθρωπό μου;
Μου θύμισε τα δικά μου. Την τρέλα τέλη Νοέμβρη 2007 που δεν ήξερα τι έχω. Ναι, ο πρώτος γιατρός εδώ στην επαρχεία είχε κάνει και για μένα λάθος. Μου είχε πει «δεν είναι τίποτα, όποτε θες έρχεσαι και το βγάζουμε, με 1.500 ευρώ». Εγώ φυσικά θέλησα και άλλη γνώμη για την εγχείρηση γιατί δεν θα πήγαινα στο χειρουργείο με τον πρώτο χειρούργο που συμβουλεύτηκα. Αφού όμως με καθησύχασε ο πρώτος πήγαινα στον δεύτερο με ψυχολογία κουλ, λέγοντας δεν «θα χω τίποτα». Όταν ο δεύτερος γιατρός μου είπε πως φαίνεται σαν μαστίτιδα αλλά όχι καρκίνος δεν μπορούσε να δικαιολογήσει τη μαστίτιδα αφού δεν είχα γεννήσει ούτε και θηλάσει. Εκείνος ήταν που έπιασε και τους λεμφαδένες μου…μου είπε λοιπόν, «έλα τη Δευτέρα να μπεις για εξετάσεις στην κλινική, αν βγει το εύρημα κακοήθεια θα σου κάνω μαστεκτομή, αν όχι it’s ok, αλλά πριν μπεις χειρουργείο θα υπογράψεις για τη μαστεκτομή σε περίπτωση κακής βιοψίας». Τότε ήταν που μου ήρθαν τα πάνω κάτω. Ακόμα θυμάμαι εκείνο το ιατρείο και τη μάνα μου που μόνο που δε σωριάστηκε όταν άκουσε για μαστεκτομή. Ο πατέρας μου περίμενε έξω. Σε δυο μέρες πήγα και σε άλλο γιατρό ο οποίος μου είπε επί λέξη «εδώ δεν ήρθες να ακούσεις ευχάριστα πράγματα» και εγώ για πρώτη φορά μέσα στις δέκα μέρες βούρκωσα όταν μου είπε ότι δεν αποφεύγεται η μαστεκτομή στην περίπτωση μου. Και εγώ εκείνη την ώρα άφησα ένα δάκρυ να κυλήσει και η μάνα μου άφησε την καρέκλα της για να με αγκαλιάσει. Αυτός όμως ο χειρούργος αν και είχαμε καλές συστάσεις δεν μπορούσε να με χειρουργήσει λόγω απεργιών. Οι γονείς μου συνέχισαν το ψάξιμο, ρώτησαν φίλους και γνωστούς και κατεβήκαμε μαζί Αθήνα για να δω και τον τέταρτο χειρούργο. Ως τότε κανείς δεν μου είχε πει «καρκίνος» αλλά λέγανε για κάτι κακό. Εγώ στον κόσμο μου, πίστευα ότι δεν είναι τίποτα, εμένα ούτε γρίπη δεν με έπιανε!
O τέταρτος χειρούργος που είπε 99% ύποπτο ήταν και αυτός από τα χέρια του οποίου κόπηκε και ο μαστός μου. Έτσι απλά μέσα σε 10 μέρες είχαν γίνει όλα. Έτσι απλά στις 3/12 η ζωή μου άλλαξε για πάντα. Ακολούθησαν χημειοθεραπείες τις οποίες τελειώνω την Τρίτη, την Πρωταπριλιά!
Είμαι κουρασμένη πια, ναι η αλήθεια να λέγεται. Κουράστηκα λίγο και με την εξωτερική μου εμφάνιση, τα αραιωμένα μου μαλλιά και φρύδια, τα μαυρισμένα νύχια των ποδιών. Το κάψιμο στη γλώσσα και η ξηρότητα στα χέρια είναι απλά δύο ακόμη συμπτώματα. Αυτές τις μέρες οι φίλες μου ήταν απασχολημένες και έμεινα μέσα. Βαρέθηκα! Η ξάπλα έφερε και άλλη ξάπλα και περισσότερη υπνηλία…ο ύπνος όμως δεν έρχεται τελικά παρά μόνο το βράδυ. Άθελά μου έκανα κάποιο απολογισμό, τι πέρασα φέτος…! Πως μου στάθηκαν κάποια άτομα. Πήρα τελικά από τους ανθρώπους αυτό που ήθελα; Δεν ξέρω…από την άλλη λέω να μην είμαι αυστηρή, και οι γύρω μου ότι μπορούν κάνουν, από την άλλη διαολίζομαι και λέω θα μπορούσαν να δώσουν και πιο πολλά, συγκεκριμένοι μήνες ήταν, όχι μια ζωή! Εγώ δηλαδή γιατί έτρεχα παντού; Δε βγάζουν όμως πουθενά όλα αυτά. Κατά βάθος ξέρω ότι είναι ψυχολογικές μεταπτώσεις. Θέλω να είμαι δίκαιη και να βάζω και τον εαυτό μου στη θέση των φίλων μου, αλλά τελικά τι σημαίνει στηρίζω τον συνάνθρωπό μου;
Τετάρτη 26 Μαρτίου 2008
Καλημέρα!
Καλημέρα σε όλους εσάς που αγκαλιάσατε το προηγούμενο μου ποστ με τα σχόλια σας και σε όλους όσους διαβάζουν αλλά δεν σχολιάζουν. Σημασία έχει η επαφή, έστω και η οπτική. Καμιά φορά σκέφτομαι πως όσοι διαβάζετε συχνά είναι σαν να με ξέρετε χρόνια γιατί γράφω από την καρδιά μου και χωρίς αναστολές, πάντα με ειλικρίνεια.
Χθες 25η, δεν έκανα κάτι φοβερό γιατί φυσούσε πάρα πολύ. Ο αέρας έχει τα θετικά του βέβαια γιατί παίρνει μακριά τα συννεφάκια και ο ορίζοντας καθαρίζει και έτσι μπορείς να δεις πιο πέρα από κει που έβλεπες συνήθως. Αν τύχει και είσαι σε κάποιο βουνό μπορείς να κοιτάξεις κάτω και να δεις καθαρά την πόλη που άφησες. Αν είσαι στη θάλασσα μπορείς να αφήσεις το βλέμμα σου να πλυθεί στα βαθιά. Χθες διάλεξα τη θάλασσα για να πιω ένα καφέ ξεκουράζοντας το βλέμμα μου πάνω σε μια λευκή-χρυσή γραμμή που άφηνε ο ήλιος στα βαθειά. Τι ωραία που ήταν! Από πάντα θαύμαζα τη φύση γύρω μου, ανακάλυπτα μικρά θαύματα παντού!
Την επόμενη βδομάδα, αρχές Απριλίου θα κάνω την 8η και τελευταία χμθ μου! Απίστευτο! Τελικά το γράφω για να το πιστέψω μάλλον! 1η Απριλίου τέρμα οι χμθ! Μακάρι να ήταν και τέρμα για το -3 αλλά εκεί κάνουν και τις ακτινοθεραπείες. Μεταξύ μας όμως, άλλο το ένα και άλλο το άλλο!
Χθες 25η, δεν έκανα κάτι φοβερό γιατί φυσούσε πάρα πολύ. Ο αέρας έχει τα θετικά του βέβαια γιατί παίρνει μακριά τα συννεφάκια και ο ορίζοντας καθαρίζει και έτσι μπορείς να δεις πιο πέρα από κει που έβλεπες συνήθως. Αν τύχει και είσαι σε κάποιο βουνό μπορείς να κοιτάξεις κάτω και να δεις καθαρά την πόλη που άφησες. Αν είσαι στη θάλασσα μπορείς να αφήσεις το βλέμμα σου να πλυθεί στα βαθιά. Χθες διάλεξα τη θάλασσα για να πιω ένα καφέ ξεκουράζοντας το βλέμμα μου πάνω σε μια λευκή-χρυσή γραμμή που άφηνε ο ήλιος στα βαθειά. Τι ωραία που ήταν! Από πάντα θαύμαζα τη φύση γύρω μου, ανακάλυπτα μικρά θαύματα παντού!
Την επόμενη βδομάδα, αρχές Απριλίου θα κάνω την 8η και τελευταία χμθ μου! Απίστευτο! Τελικά το γράφω για να το πιστέψω μάλλον! 1η Απριλίου τέρμα οι χμθ! Μακάρι να ήταν και τέρμα για το -3 αλλά εκεί κάνουν και τις ακτινοθεραπείες. Μεταξύ μας όμως, άλλο το ένα και άλλο το άλλο!
Κυριακή 23 Μαρτίου 2008
Κυριακή...
Ξημερώνει, ξημερώνει Κυριακή…
μη μου λυπάσαι…
Είναι…είναι όμορφη η ζωή
να το θυμάσαι…
Αυτό το τραγούδι άκουσα τυχαία στο αυτοκίνητο σήμερα. Αυτοί οι στίχοι ήρθαν στα αυτιά μου καθώς το όχημα κατάπινε τα χιλιόμετρα και ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μου. Η μητέρα μου καθόταν δίπλα μου.
Είναι τελικά όμορφη η ζωή όπως και να ναι; Με όσες δυσκολίες και αν φέρνει; Και αν με ρωτήσει ένα παιδί που μαθαίνει τον κόσμο «γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν στη ζωή τους περισσότερες δυσκολίες και στεναχώριες από ότι κάποιοι άλλοι;». Αν η επόμενη ερώτησή του είναι «Γιατί για μερικούς η ζωή τα φέρνει απλά και εύκολα ενώ άλλοι πρέπει να παλέψουν για όλα;» και αν συνεχίσει ρωτώντας «Γιατί να αρρωσταίνουν οι άνθρωποι; Δεν υπάρχει μαγικό φίλτρο; Δεν περνάνε όλα με ένα γλυκό φιλί;». Εγώ τι να απαντήσω;
Να απαντήσω ότι τα φιλιά απαλαίνουν τον πόνο και οι αγκαλιές βοηθούν αλλά δεν τον εξαφανίζουν; Ότι τα όνειρα κρατάνε μόνο μέχρι να ανοίξεις τα μάτια; Ότι ο Αλαντίν ήταν τελικά πολύ τυχερός και ας είχε μόνο τρεις ευχές; Τρεις ευχές είναι πολλές για ανθρώπους που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν ούτε μια! Που πάνε τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται; Τα όνειρα που κάναμε μικροί τα Αυγουστιάτικα βράδια καθώς το φεγγάρι έλουζε το δωμάτιό μας κάθε που το αεράκι παραμέριζε την κουρτίνα. Όλες αυτές οι μικρές ή μεγάλες ευχές που συνοδεύτηκαν κάποτε από κέρματα που «κόσμησαν» σιντριβάνια; Που πάνε τα σχέδια που ναυάγησαν, οι πολλές μελλοντικές μας προσδοκίες;
Κάποτε μια φίλη μου είχε χαρίσει ένα ξύλινο κουτί. Ήταν ένα δώρο που με συγκίνησε γιατί η ίδια το χε ψάξει πολύ και φυσικά ταίριαζε να κοσμεί το δωμάτιό μου. Μου είπε ότι εκεί θα βάζαμε τα όνειρά μας (κουτί ονείρων) και θα το ανοίγαμε μετά από χρόνια για να θυμηθούμε, να γελάσουμε και να συγκινηθουμε. Τελικά το κουτάκι μετά τον Σεπτέμβρη δεν εμπλουτίστηκε.
Αν ποτέ διαβάσεις φιλενάδα αυτό το ποστ φέρε κάποιο όνειρο, ας είναι και δικό σου μόνο, θα αφήσω την ξύλινη επιφάνεια να το αγκαλιάσει και θα στο φυλάξω για χρόνια. Στο υπόσχομαι...
μη μου λυπάσαι…
Είναι…είναι όμορφη η ζωή
να το θυμάσαι…
Αυτό το τραγούδι άκουσα τυχαία στο αυτοκίνητο σήμερα. Αυτοί οι στίχοι ήρθαν στα αυτιά μου καθώς το όχημα κατάπινε τα χιλιόμετρα και ο ήλιος ζέσταινε το πρόσωπό μου. Η μητέρα μου καθόταν δίπλα μου.
Είναι τελικά όμορφη η ζωή όπως και να ναι; Με όσες δυσκολίες και αν φέρνει; Και αν με ρωτήσει ένα παιδί που μαθαίνει τον κόσμο «γιατί κάποιοι άνθρωποι βλέπουν στη ζωή τους περισσότερες δυσκολίες και στεναχώριες από ότι κάποιοι άλλοι;». Αν η επόμενη ερώτησή του είναι «Γιατί για μερικούς η ζωή τα φέρνει απλά και εύκολα ενώ άλλοι πρέπει να παλέψουν για όλα;» και αν συνεχίσει ρωτώντας «Γιατί να αρρωσταίνουν οι άνθρωποι; Δεν υπάρχει μαγικό φίλτρο; Δεν περνάνε όλα με ένα γλυκό φιλί;». Εγώ τι να απαντήσω;
Να απαντήσω ότι τα φιλιά απαλαίνουν τον πόνο και οι αγκαλιές βοηθούν αλλά δεν τον εξαφανίζουν; Ότι τα όνειρα κρατάνε μόνο μέχρι να ανοίξεις τα μάτια; Ότι ο Αλαντίν ήταν τελικά πολύ τυχερός και ας είχε μόνο τρεις ευχές; Τρεις ευχές είναι πολλές για ανθρώπους που δεν μπορούν να πραγματοποιήσουν ούτε μια! Που πάνε τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται; Τα όνειρα που κάναμε μικροί τα Αυγουστιάτικα βράδια καθώς το φεγγάρι έλουζε το δωμάτιό μας κάθε που το αεράκι παραμέριζε την κουρτίνα. Όλες αυτές οι μικρές ή μεγάλες ευχές που συνοδεύτηκαν κάποτε από κέρματα που «κόσμησαν» σιντριβάνια; Που πάνε τα σχέδια που ναυάγησαν, οι πολλές μελλοντικές μας προσδοκίες;
Κάποτε μια φίλη μου είχε χαρίσει ένα ξύλινο κουτί. Ήταν ένα δώρο που με συγκίνησε γιατί η ίδια το χε ψάξει πολύ και φυσικά ταίριαζε να κοσμεί το δωμάτιό μου. Μου είπε ότι εκεί θα βάζαμε τα όνειρά μας (κουτί ονείρων) και θα το ανοίγαμε μετά από χρόνια για να θυμηθούμε, να γελάσουμε και να συγκινηθουμε. Τελικά το κουτάκι μετά τον Σεπτέμβρη δεν εμπλουτίστηκε.
Αν ποτέ διαβάσεις φιλενάδα αυτό το ποστ φέρε κάποιο όνειρο, ας είναι και δικό σου μόνο, θα αφήσω την ξύλινη επιφάνεια να το αγκαλιάσει και θα στο φυλάξω για χρόνια. Στο υπόσχομαι...
Σάββατο 22 Μαρτίου 2008
Με αφορμή ένα σχόλιο που έλαβα από την endless love θέλω να πω τα παρακάτω. Το blog αυτό γεννήθηκε για αρκετούς λόγους. Πέρα από το ότι μου αρέσει το γράψιμο και πέρα από την ανάγκη του να εκφράσω ΔΥΝΑΤΑ την κατάστασή μου, θέλησα να ενημερώσω όσο μπορώ εσάς για τον Καρκίνο του μαστού. Θέλησα επίσης να φωνάξω στις γυναίκες που πέρασαν ή περνάνε τα ίδια πως δεν είναι μόνες. Δυστυχώς αρκετές γυναίκες περνάνε τα ίδια και εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Δεν υπάρχει λόγος για τον οποίο κάτι τόσο τραγικό σου χτυπά την πόρτα. Είναι τα γονίδια; Είναι η ψυχολογική πίεση που σε ωθεί σε σωματική νόσο; Είναι οι καταχρήσεις; Κανείς μέχρι σήμερα δεν μου είπε. Αλλά έχει τελικά σημασία;
Η ψυχολόγος μου είπε ότι ως άτομο που δεν λέω «όχι» στους άλλους, που παραμερίζω τις ανάγκες μου συνεχώς βάζοντας προτεραιότητα τους τρίτους, είμαι κλασική περίπτωση ανθρώπων που κινδυνεύουν να νοσήσουν από Καρκίνο. Και νόσησα τελικά, και θύμωσα όταν το άκουσα. Δηλαδή έκανα εγώ κακό στον εαυτό μου ή οι άλλοι κάνανε κακό σε μένα; Να αλλάξω εμένα ή τους άλλους; Η ψυχανάλυση δε νομίζω να με βοηθάει σε αυτή τη φάση πάντως. Κάθε «δωμάτιο» που ξεκλειδώνω με οδηγεί σε άλλο, και αυτό το «ανακάτεμα» σκέψεων και συναισθημάτων, ο θυμός, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων με τους γύρω μου με μπερδεύουν όλο και πιο πολύ. Και όλα αυτά μου τα βγάζει στην επιφάνεια η ψυχανάλυση και εγώ δεν είμαι σε θέση να τα διαχειριστώ τώρα. Ίσως στο μέλλον, ίσως, ίσως...όταν τελειώσουν όλα αυτά.
Χθες ήταν μια ωραία μέρα. Πήγα για φαγητό στη θάλασσα και είδα την πανσέληνο να βγαίνει και να λούζει με φως την παραλία. Γύρισα σπίτι το βραδάκι ικανοποιημένη από τη βόλτα μου αλλά κουρασμένη. Είχαν αρχίσει να με πιάνουν και οι πόνοι από την ένεση (Neulasta). Πήρα τα Depon μου και έπεσα πτώμα να χαζεύω tv. Και σήμερα σηκώθηκα κουρασμένη. Είναι η πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα τις χμθ που δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Σκέφτηκα ότι είναι λογικό, έχω συσωρευμένη την κούραση και τα φάρμακα στο κορμί μου (7 χμθ επέζησα παλικαρίσια!). Ωστόσο έκανα μια προσπάθεια και πήγα με τη «Ν» για ένα καφέ. Γύρισα σπίτι κατά τις 14.00 και ξαναξάπλωσα. Πέρασα πολλές ώρες στο κρεβάτι προσπαθώντας να μη σκέφτομαι την ατυχία μου. Νιώθω σαν να είχα επι δυο μέρες πυρετό 40. Αλλά τι να κάνω; Έμαθα σήμερα να ζω και με αυτή την εξάντληση…Σκέφτομαι πως ότι και αν γίνει η 1η Απριλίου δε θα αργήσει, και μετά που θα πάει, θα ανακάμψω…Καλό βράδυ!
Η ψυχολόγος μου είπε ότι ως άτομο που δεν λέω «όχι» στους άλλους, που παραμερίζω τις ανάγκες μου συνεχώς βάζοντας προτεραιότητα τους τρίτους, είμαι κλασική περίπτωση ανθρώπων που κινδυνεύουν να νοσήσουν από Καρκίνο. Και νόσησα τελικά, και θύμωσα όταν το άκουσα. Δηλαδή έκανα εγώ κακό στον εαυτό μου ή οι άλλοι κάνανε κακό σε μένα; Να αλλάξω εμένα ή τους άλλους; Η ψυχανάλυση δε νομίζω να με βοηθάει σε αυτή τη φάση πάντως. Κάθε «δωμάτιο» που ξεκλειδώνω με οδηγεί σε άλλο, και αυτό το «ανακάτεμα» σκέψεων και συναισθημάτων, ο θυμός, ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων με τους γύρω μου με μπερδεύουν όλο και πιο πολύ. Και όλα αυτά μου τα βγάζει στην επιφάνεια η ψυχανάλυση και εγώ δεν είμαι σε θέση να τα διαχειριστώ τώρα. Ίσως στο μέλλον, ίσως, ίσως...όταν τελειώσουν όλα αυτά.
Χθες ήταν μια ωραία μέρα. Πήγα για φαγητό στη θάλασσα και είδα την πανσέληνο να βγαίνει και να λούζει με φως την παραλία. Γύρισα σπίτι το βραδάκι ικανοποιημένη από τη βόλτα μου αλλά κουρασμένη. Είχαν αρχίσει να με πιάνουν και οι πόνοι από την ένεση (Neulasta). Πήρα τα Depon μου και έπεσα πτώμα να χαζεύω tv. Και σήμερα σηκώθηκα κουρασμένη. Είναι η πρώτη φορά από τότε που ξεκίνησα τις χμθ που δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Σκέφτηκα ότι είναι λογικό, έχω συσωρευμένη την κούραση και τα φάρμακα στο κορμί μου (7 χμθ επέζησα παλικαρίσια!). Ωστόσο έκανα μια προσπάθεια και πήγα με τη «Ν» για ένα καφέ. Γύρισα σπίτι κατά τις 14.00 και ξαναξάπλωσα. Πέρασα πολλές ώρες στο κρεβάτι προσπαθώντας να μη σκέφτομαι την ατυχία μου. Νιώθω σαν να είχα επι δυο μέρες πυρετό 40. Αλλά τι να κάνω; Έμαθα σήμερα να ζω και με αυτή την εξάντληση…Σκέφτομαι πως ότι και αν γίνει η 1η Απριλίου δε θα αργήσει, και μετά που θα πάει, θα ανακάμψω…Καλό βράδυ!
Παρασκευή 21 Μαρτίου 2008
Η ζωή χωρίς…
Απόψε, περασμένα μεσάνυχτα συνειδητοποίησα ότι από τις 3/12 ζω χωρίς κάποια πράγματα.
Ζω σίγουρα χωρίς τον ένα μου μαστό. Αποχαιρέτησα τη θηλυκή δεξιά πλευρά μου αρχές του τελευταίου μήνα του έτους. Πιστεύω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν ξεχάσω κάποιες ημερομηνίες θα τις θυμάμαι σαν χθες. Κάποιοι τοίχοι κλινικής και αρκετές σκηνές θα έρχονται πότε στον ύπνο μου και πότε στο ξύπνιο μου σαν κινηματογραφική ταινία.
Δε θυμάμαι όμως πραγματικά πως ήταν το σώμα μου και με τους δυο μαστούς. Περίεργο έτσι; Λες και το μυαλό μου να απωθεί εικόνες και να γεμίζει με καινούριες, έτσι για να μπορεί να ζει ελεύθερα, δίχως δεύτερες σκέψεις. Προχθές, στα πλαίσια μιας έρευνας, μια ψυχολόγος με ρώτησε πως βιώνω τη μαστεκτομή. Της μίλησα με πολύ ειλικρίνεια και είπα ότι μπροστά στο θέμα της υγείας μου δεν με ενδιαφέρει η απώλεια. Πιστεύω ότι αν δεν αφαιρούσα τον μαστό κάτι μέσα μου θα με έτρωγε πως έκανα λάθος. Καλύτερα έτσι και ας ήταν σοκαριστική η ιδέα ότι θα ξυπνούσα Αμαζόνα. Αγαπώ το σώμα μου όπως είναι και στον καθρέφτη τα μάτια μου τρέχουν στην «αδύναμη» πλευρά μου, σε εκείνη τη flat γραμμή πάνω στο στέρνο μου…
Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει πολλά, μπορεί να συμβιβαστεί και σίγουρα να ιεραρχήσει πρωτερεότητες μέσα του. Έτσι έκανα και εγώ, έβαλα πρωτερεότητα την υγεία και όχι την αισθητική.
Ζω επίσης χωρίς 19 λεμφαδένες. Αφαιρέθηκαν από το δεξί μου χέρι και έκανα αρκετή προσπάθεια στο να το επαναφέρω. Στην αρχή δεν μπορούσα καν να οδηγήσω, τώρα όμως που τα καταφέρνω βλέπω πόσο γενναία το πάλεψα!
Ζω χωρίς το πλούσιο μαλλί μου το οποίο έχασα κατά 30% από τις χημειοθεραπείες μου.
Ζω χωρίς το πυκνό μου φρύδι αν και για όσους με γνωρίσουν σήμερα ούτε που θα καταλάβουν τη διαφορά.
Ζω χωρίς τις πολλές βλεφαρίδες μου και δε φορώ φυσικά μάσκαρα.
Κάποια από τα νύχια των ποδιών μου έχουν μαυρίσει αλλά ευτυχώς είναι στη θέση τους (γιατί τα φάρμακα τα ρίχνουν κιόλας).
Το αριστερό μου χέρι από το οποίο μου χορηγούν τα φάρμακα έχει κουραστεί και οι φλέβες είναι θρομβωμένες αλλά που θα πάει, μια ακόμη φορά έμεινε.
Για όλα τα παραπάνω θέλω να γράψω πως όταν τα ξαναδιαβάζω δεν μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνουν σε μένα. Κι όμως, εγώ η ανέμελη, η πάντα αραχτή και κουλ, η «στο παρα πέντε» στη δουλειά της, ο τύπος που είναι μονίμως ξεσηκωμένος για μια βόλτα και πάντα έκανε τον καφέ να κρατάει πιο πολύ λέγοντας στις φίλες της «να κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και μετά φεύγουμε» ξαφνικά έμεινε στο σπίτι και χωρίς δουλειά. Ξαφνικά ήρθε ο Καρκίνος και ανέτρεψε την καθημερινότητα και μάλλον τελικά και το μέλλον.
Όμως αυτός ο τύπος, αυτός ο άνθρωπος ΕΓΩ βρήκα τη δύναμη να ισορροπήσω όσο μπορώ μέσα σε αυτή τη δίνη. Αγάπησα το καινούριο μου σώμα, έκοψα τα επί χρόνια μακριά μου μαλλιά και φυσικά είπα ότι δε θα σκάω για τρίχες. Το σώμα θα ανακάμψει, και το ίδιο ελπίζω και για την ψυχή! Τελικά βλέπω ότι όσες κορυφές και αν κατέκτησα στη ζωή μου τούτο μου εδώ το "κατόρθωμα" δε συγκρίνεται με άλλο...Ήθελε αρκετή δύναμη μυαλού και ψυχής για να φτάσω ως εδώ όμως τα κατάφερα. Η αρρώστια το μόνο σίγουρο είναι ότι δε βρήκε χώρο στο μυαλό μου...
Όταν κάνω μπάνιο τραγουδάω ακόμα, και αυτό για μένα σημαίνει πολλά!
Ζω σίγουρα χωρίς τον ένα μου μαστό. Αποχαιρέτησα τη θηλυκή δεξιά πλευρά μου αρχές του τελευταίου μήνα του έτους. Πιστεύω ότι όσα χρόνια και αν περάσουν, όσα και αν ξεχάσω κάποιες ημερομηνίες θα τις θυμάμαι σαν χθες. Κάποιοι τοίχοι κλινικής και αρκετές σκηνές θα έρχονται πότε στον ύπνο μου και πότε στο ξύπνιο μου σαν κινηματογραφική ταινία.
Δε θυμάμαι όμως πραγματικά πως ήταν το σώμα μου και με τους δυο μαστούς. Περίεργο έτσι; Λες και το μυαλό μου να απωθεί εικόνες και να γεμίζει με καινούριες, έτσι για να μπορεί να ζει ελεύθερα, δίχως δεύτερες σκέψεις. Προχθές, στα πλαίσια μιας έρευνας, μια ψυχολόγος με ρώτησε πως βιώνω τη μαστεκτομή. Της μίλησα με πολύ ειλικρίνεια και είπα ότι μπροστά στο θέμα της υγείας μου δεν με ενδιαφέρει η απώλεια. Πιστεύω ότι αν δεν αφαιρούσα τον μαστό κάτι μέσα μου θα με έτρωγε πως έκανα λάθος. Καλύτερα έτσι και ας ήταν σοκαριστική η ιδέα ότι θα ξυπνούσα Αμαζόνα. Αγαπώ το σώμα μου όπως είναι και στον καθρέφτη τα μάτια μου τρέχουν στην «αδύναμη» πλευρά μου, σε εκείνη τη flat γραμμή πάνω στο στέρνο μου…
Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει πολλά, μπορεί να συμβιβαστεί και σίγουρα να ιεραρχήσει πρωτερεότητες μέσα του. Έτσι έκανα και εγώ, έβαλα πρωτερεότητα την υγεία και όχι την αισθητική.
Ζω επίσης χωρίς 19 λεμφαδένες. Αφαιρέθηκαν από το δεξί μου χέρι και έκανα αρκετή προσπάθεια στο να το επαναφέρω. Στην αρχή δεν μπορούσα καν να οδηγήσω, τώρα όμως που τα καταφέρνω βλέπω πόσο γενναία το πάλεψα!
Ζω χωρίς το πλούσιο μαλλί μου το οποίο έχασα κατά 30% από τις χημειοθεραπείες μου.
Ζω χωρίς το πυκνό μου φρύδι αν και για όσους με γνωρίσουν σήμερα ούτε που θα καταλάβουν τη διαφορά.
Ζω χωρίς τις πολλές βλεφαρίδες μου και δε φορώ φυσικά μάσκαρα.
Κάποια από τα νύχια των ποδιών μου έχουν μαυρίσει αλλά ευτυχώς είναι στη θέση τους (γιατί τα φάρμακα τα ρίχνουν κιόλας).
Το αριστερό μου χέρι από το οποίο μου χορηγούν τα φάρμακα έχει κουραστεί και οι φλέβες είναι θρομβωμένες αλλά που θα πάει, μια ακόμη φορά έμεινε.
Για όλα τα παραπάνω θέλω να γράψω πως όταν τα ξαναδιαβάζω δεν μπορώ να πιστέψω ότι συμβαίνουν σε μένα. Κι όμως, εγώ η ανέμελη, η πάντα αραχτή και κουλ, η «στο παρα πέντε» στη δουλειά της, ο τύπος που είναι μονίμως ξεσηκωμένος για μια βόλτα και πάντα έκανε τον καφέ να κρατάει πιο πολύ λέγοντας στις φίλες της «να κάνω ένα τελευταίο τσιγάρο και μετά φεύγουμε» ξαφνικά έμεινε στο σπίτι και χωρίς δουλειά. Ξαφνικά ήρθε ο Καρκίνος και ανέτρεψε την καθημερινότητα και μάλλον τελικά και το μέλλον.
Όμως αυτός ο τύπος, αυτός ο άνθρωπος ΕΓΩ βρήκα τη δύναμη να ισορροπήσω όσο μπορώ μέσα σε αυτή τη δίνη. Αγάπησα το καινούριο μου σώμα, έκοψα τα επί χρόνια μακριά μου μαλλιά και φυσικά είπα ότι δε θα σκάω για τρίχες. Το σώμα θα ανακάμψει, και το ίδιο ελπίζω και για την ψυχή! Τελικά βλέπω ότι όσες κορυφές και αν κατέκτησα στη ζωή μου τούτο μου εδώ το "κατόρθωμα" δε συγκρίνεται με άλλο...Ήθελε αρκετή δύναμη μυαλού και ψυχής για να φτάσω ως εδώ όμως τα κατάφερα. Η αρρώστια το μόνο σίγουρο είναι ότι δε βρήκε χώρο στο μυαλό μου...
Όταν κάνω μπάνιο τραγουδάω ακόμα, και αυτό για μένα σημαίνει πολλά!
Πέμπτη 20 Μαρτίου 2008
Back to base!
Γύρισα λοιπόν! Αυτό ήταν! Την Τρίτη έδιωξα και το νούμερο 7 και θα φορέσω την 1η Απρίλη τη φανέλα με το νούμερο 8!!! Αισίως, και καλά να είμαι θα κόψω το νήμα τον άλλο μήνα. Χημειοθεραπείες τέλος δηλαδή! ΤΕΛΟΣ!
Πωπω, είναι απίστευτο το συναίσθημα! Είναι απίστευτο το ότι άνοιξα αυτό το Blog τον Δεκέμβρη του 2007 ξέροντας ότι θα χω μπροστά μου 5 μήνες με 8 χμθ, ανά 15 μέρες κατέβασμα στην Αθήνα, 8 ταξίδια, 8 δοκιμασίες και ταλαιπωρία. Να όμως που μαζί με την άνοιξη έρχεται το τέλος.
Βέβαια θα είχα τελείως διαφορετική ψυχολογία αν το τέλος αυτό δεν συνοδευόταν με την αρχή των ακτινοβολιών αλλά εδώ που φτάσαμε ας γίνουν και αυτές. Από ότι πληροφορήθηκα δεν είναι τίποτα το φοβερό η ακτινοθεραπεία, δεν έχει την ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, θα γίνει όμως για λόγους προληπτικούς…Και θα κρατήσει από Μάιο μέχρι αρχές Ιούνη. Ακόμη φοβάμαι να πω ότι τα «βάσανά» μου θα τελειώσουν αρχές Ιούνη, μήπως και εμφανιστεί και κάτι άλλο στην πορεία αλλά τι άλλο να είναι αυτό;;; Μάλλον τον Ιούνιο τελειώνω και όσο μου το επιτρέψει το ακτινοβολημένο μου δέρμα θα ήθελα να τρέξω στην πλησιέστερη καθαρή και όμορφη παραλία για κολύμπι!
Στη χμθ μου το κλίμα ήταν αρκετά συγκινητικό μπορώ να πω. Η νοσοκόμα μου είπε «Άντε κορίτσι μου να τελειώνεις, και να μη σε ξαναδούμε ποτέ εδώ». Μακάρι σκέφτηκα, μακάρι! Δεν έχω κάποιο σύμπτωμα τώρα, ούτε εξάντληση δεν έχω! Εμετούς δεν έκανα, γενικά αντέδρασα καλά στα φάρμακα! Προσέχω και πολύ τη διατροφή μου (η αλήθεια να λέγεται, «ντοπάρομαι» δηλαδή με τρόπο φυσικό). Είναι όμως και η καλή μου ψυχολογία! Πέρασα άσχημα αλλά είπα δεν θα το βάλω κάτω! Ο καρκίνος είπα δε θα περάσει απο το μυαλό μου! Θα κρατήσω την καλή μου ισσοροπία!
Και να σας γράψω κάτι ακόμη! Παρατήρησα ότι ενώ ακόμη δεν τελείωσα τις χμθ τα φρύδια μου που είχαν ελαφρώς αραιώσει αρχίζουν και πυκνώνουν! Που θα πάει, σιγά σιγά θα ανακάμψουμε!
Υ.Γ Πάντως μου το λέγανε και δεν το πίστευα, αλλά ο κάθε οργανισμός αντιδρά διαφορετικά στα φάρμακα!
Φιλιά και αγκαλιές σε όλους!Όλοι με τον τρόπο σας βοηθήσατε! Και σας χαρίζω μια ακόμη φωτο που έβγαλα στη Θεσσαλονίκη, την τοποθέτησα δεξιά του blog, είναι ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην παραλία. Προάγγελος μια όμορφης αυγής...(ας ελπίσουμε!)
Πωπω, είναι απίστευτο το συναίσθημα! Είναι απίστευτο το ότι άνοιξα αυτό το Blog τον Δεκέμβρη του 2007 ξέροντας ότι θα χω μπροστά μου 5 μήνες με 8 χμθ, ανά 15 μέρες κατέβασμα στην Αθήνα, 8 ταξίδια, 8 δοκιμασίες και ταλαιπωρία. Να όμως που μαζί με την άνοιξη έρχεται το τέλος.
Βέβαια θα είχα τελείως διαφορετική ψυχολογία αν το τέλος αυτό δεν συνοδευόταν με την αρχή των ακτινοβολιών αλλά εδώ που φτάσαμε ας γίνουν και αυτές. Από ότι πληροφορήθηκα δεν είναι τίποτα το φοβερό η ακτινοθεραπεία, δεν έχει την ταλαιπωρία της χημειοθεραπείας, θα γίνει όμως για λόγους προληπτικούς…Και θα κρατήσει από Μάιο μέχρι αρχές Ιούνη. Ακόμη φοβάμαι να πω ότι τα «βάσανά» μου θα τελειώσουν αρχές Ιούνη, μήπως και εμφανιστεί και κάτι άλλο στην πορεία αλλά τι άλλο να είναι αυτό;;; Μάλλον τον Ιούνιο τελειώνω και όσο μου το επιτρέψει το ακτινοβολημένο μου δέρμα θα ήθελα να τρέξω στην πλησιέστερη καθαρή και όμορφη παραλία για κολύμπι!
Στη χμθ μου το κλίμα ήταν αρκετά συγκινητικό μπορώ να πω. Η νοσοκόμα μου είπε «Άντε κορίτσι μου να τελειώνεις, και να μη σε ξαναδούμε ποτέ εδώ». Μακάρι σκέφτηκα, μακάρι! Δεν έχω κάποιο σύμπτωμα τώρα, ούτε εξάντληση δεν έχω! Εμετούς δεν έκανα, γενικά αντέδρασα καλά στα φάρμακα! Προσέχω και πολύ τη διατροφή μου (η αλήθεια να λέγεται, «ντοπάρομαι» δηλαδή με τρόπο φυσικό). Είναι όμως και η καλή μου ψυχολογία! Πέρασα άσχημα αλλά είπα δεν θα το βάλω κάτω! Ο καρκίνος είπα δε θα περάσει απο το μυαλό μου! Θα κρατήσω την καλή μου ισσοροπία!
Και να σας γράψω κάτι ακόμη! Παρατήρησα ότι ενώ ακόμη δεν τελείωσα τις χμθ τα φρύδια μου που είχαν ελαφρώς αραιώσει αρχίζουν και πυκνώνουν! Που θα πάει, σιγά σιγά θα ανακάμψουμε!
Υ.Γ Πάντως μου το λέγανε και δεν το πίστευα, αλλά ο κάθε οργανισμός αντιδρά διαφορετικά στα φάρμακα!
Φιλιά και αγκαλιές σε όλους!Όλοι με τον τρόπο σας βοηθήσατε! Και σας χαρίζω μια ακόμη φωτο που έβγαλα στη Θεσσαλονίκη, την τοποθέτησα δεξιά του blog, είναι ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα στην παραλία. Προάγγελος μια όμορφης αυγής...(ας ελπίσουμε!)
Δευτέρα 17 Μαρτίου 2008
Φίλοι μου σας χαιρετώ!
Καλησπέρα! Έφτασε η ώρα να σας χαιρετίσω! Έφτασε η ώρα της 7ης θεραπείας! Έχω καταντήσει γραφική νομίζω με το να λέω συνέχεια πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός. Να μαι λοιπόν, ανεβαίνω στο τρένο για 7η φορά και θα περάσω το «-3» την Τρίτη 18/3, ξέροντας ότι μένει μια ακόμη, αλλά αυτή τη φορά τελευταία θεραπεία!
Τις περισσότερες φορές στο παρελθόν όταν άκουγα αυτό το «τελευταία» μου έφερνε μια στεναχώρια. Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, μα ούτε και το «τελευταία φορά» ας κρατούσαν κάποια πράγματα για πάντα. Αυτή όμως τη φορά δε με νοιάζει το τελευταία, φυσικά και δε με νοιάζει! Νομίζω όμως ότι εκείνη τη μέρα, την τελευταία, τα συναισθήματα θα είναι ανάμεικτα...
Φιλιά και αγκαλιές για μια καλή και ηλιόλουστη εβδομάδα! Δεν έμειναν πολλές μέρες μέχρι ο Μάρτης να δώσει τη σκυτάλη του στον Απρίλιο!
Τις περισσότερες φορές στο παρελθόν όταν άκουγα αυτό το «τελευταία» μου έφερνε μια στεναχώρια. Δεν μπορώ τους αποχαιρετισμούς, μα ούτε και το «τελευταία φορά» ας κρατούσαν κάποια πράγματα για πάντα. Αυτή όμως τη φορά δε με νοιάζει το τελευταία, φυσικά και δε με νοιάζει! Νομίζω όμως ότι εκείνη τη μέρα, την τελευταία, τα συναισθήματα θα είναι ανάμεικτα...
Φιλιά και αγκαλιές για μια καλή και ηλιόλουστη εβδομάδα! Δεν έμειναν πολλές μέρες μέχρι ο Μάρτης να δώσει τη σκυτάλη του στον Απρίλιο!
Κυριακή 16 Μαρτίου 2008
H άνοιξη!
.JPG)
Είναι η πρώτη φορά που στολίζω με φωτογραφία ένα ποστ μου! Όταν την έβγαλα είπα πως οπωσδήποτε θα σας τη χαρίσω, και βιάστηκα να τη στείλω από το κινητό μου στον Η/Υ.
Σήμερα πήγα σε ένα μοναστήρι μαζί με τη «Ν». Αν και δεν έχω ξεκαθαρίσει (ακόμη) μέσα μου τις έννοιες θρησκεία και Θεός, κάτι σήμερα με έσπρωξε να το προτείνω στη «Ν» και η ίδια της είχε την ίδια σκέψη!!! Πήραμε τα καφεδάκια μας στο αμάξι, και πήραμε το δρόμο! Όταν μπήκαμε στην αυλή του μοναστηριού συνειδητοποίησα ότι ήρθε η άνοιξη, και αυτό γιατί την πρώτη και τελευταία φορά που η «Ν» με πήγε εκεί, πατούσαμε πάνω σε χιόνι…Σήμερα όλα γύρω ήταν στεγνά και ο ήλιος έπαιζε με τα συννεφάκια.
Στο δρόμο της επιστροφής σταματήσαμε και μαζέψαμε ένα μπουκέτο από τη φύση.
Το χαρίζω σε όλους εσάς για μια όμορφη Κυριακή. Η ζωή είναι πιο ωραία όταν βάζεις χρώμα ;-)
Σήμερα πήγα σε ένα μοναστήρι μαζί με τη «Ν». Αν και δεν έχω ξεκαθαρίσει (ακόμη) μέσα μου τις έννοιες θρησκεία και Θεός, κάτι σήμερα με έσπρωξε να το προτείνω στη «Ν» και η ίδια της είχε την ίδια σκέψη!!! Πήραμε τα καφεδάκια μας στο αμάξι, και πήραμε το δρόμο! Όταν μπήκαμε στην αυλή του μοναστηριού συνειδητοποίησα ότι ήρθε η άνοιξη, και αυτό γιατί την πρώτη και τελευταία φορά που η «Ν» με πήγε εκεί, πατούσαμε πάνω σε χιόνι…Σήμερα όλα γύρω ήταν στεγνά και ο ήλιος έπαιζε με τα συννεφάκια.
Στο δρόμο της επιστροφής σταματήσαμε και μαζέψαμε ένα μπουκέτο από τη φύση.
Το χαρίζω σε όλους εσάς για μια όμορφη Κυριακή. Η ζωή είναι πιο ωραία όταν βάζεις χρώμα ;-)
Παρασκευή 14 Μαρτίου 2008
Συγχώρεση και λήθη;
Υπάρχουν κάποια πράγματα που δε συγχωρούνται. Γίνονται ή λέγονται, έτσι απλά και αβίαστα και εσύ γίνεσαι ο αποδέκτης τους. Εσύ που δε νοσείς (γιατί κανείς δε σε βλέπει σαν άρρωστο) όμως μια ταλαιπωρία μεγάλη (χημειοθεραπεία) την περνάς. Δεν μπορείς να αλλάξεις τους γύρω σου, απλά μαθαίνεις να ζεις με τις συμπεριφορές τους. Μέσα σου όμως ξέρεις τι έχει συμβεί, μέσα σου έχεις επαναξιολογήσει κάποιους ανθρώπους. Δε φταις εσύ, δεν το έκανες επίτηδες, αυτοί σε φέρνανε σε τέτοιο σημείο. Φταίνε αυτοί και μόνο. Δε φταις εσύ που σε απογοήτευσαν, που ζήτησες και δεν πήρες, που τους επιτρέπεις να είναι δίπλα σου ακόμη…Δεν κάλεσες κανέναν να τρέξει μέσα στη νύχτα γιατί δεν ήσουν καλά, ενώ έχεις τρέξει στο παρελθόν για άλλους.
Μέσα σου όμως ξέρεις που στέκεται ο καθένας τους για σένα. Μια ομίχλη σηκώθηκε από τα μάτια σου. Μα που είχε χαθεί η δυνατή σου προσωπικότητα; Ποιος την είχε υποτιμήσει και κοιτάξει από ψηλά; Που κρυβόταν τον τελευταίο καιρό; Εσύ δεν ήσουν που εισέπραττες το χειροκρότημα από το κοινό και τα πολλά συγχαρητήρια; Εσύ δεν είσαι που πριν μπεις στο χειρουργείο είπες στη μάνα σου «ότι και αν γίνει, και τώρα να τελειώσουν όλα είμαι ευγνώμων για τη ζωή. Σπούδασα, καλλιεργήθηκα, ανέβηκα «κορυφές», εκτιμήθηκα, καθιερώθηκα στην εργασία μου, είδα ανατολές σε εφτά διαφορετικές χώρες, είδα τον κόσμο και αφουγκράστηκα τους ανθρώπους, για τα 27 μου χρόνια έκανα πολλά.»
Καλώς ή κακώς τίποτα δεν τελείωσε για σένα τότε, μόνο άρχιζε κάτι που ήταν τόσο ξαφνικό και πρωτόγνωρο που ούτε να το φανταστείς δεν μπορούσες. Το υπέμεινες όμως και ένοιωσες ότι τελικά ότι και να λένε, μόνη είσαι σε αυτή τη θάλασσα. Αν εγκαταλείψεις θα πνιγείς, αν προσπαθήσεις μπορεί και να σωθείς. Σε ποια στεριά θα βγεις κανένας δεν το ξέρει. Ποιος θα είναι ο άνθρωπος που θα γλύψει τις πληγές και θα πάρει την αλμύρα από το πρόσωπό σου κανείς με βεβαιότητα δεν μπορεί να πει. Και αν κάποια βράδια η μοναξιά σε κάνει και κρυώνεις, να σκέφτεσαι ότι έχεις τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου. Το μυαλό μπορείς να το σώσεις από την αρρώστια. Δεν ξέρω όμως αν μια περιπέτεια υγείας όπως τούτη σε κάνει πιο σκληρό ή πιο ανεκτικό με τον κόσμο!
Βράδυ Παρασκευής απόψε! Θα πάω σε λίγο για φαγητό έξω αλλά βρήκα τον χρόνο να μοιραστώ τις σκέψεις μου με εσάς προτού ετοιμαστώ. Μακάρι όλοι μας να δίναμε όλο και περισσότερο ουσιαστικό χρόνο στους γύρω μας. Από γυρισμένες πλάτες πάσχουμε :-(
Καλό βράδυ εκεί έξω!!!
Μέσα σου όμως ξέρεις που στέκεται ο καθένας τους για σένα. Μια ομίχλη σηκώθηκε από τα μάτια σου. Μα που είχε χαθεί η δυνατή σου προσωπικότητα; Ποιος την είχε υποτιμήσει και κοιτάξει από ψηλά; Που κρυβόταν τον τελευταίο καιρό; Εσύ δεν ήσουν που εισέπραττες το χειροκρότημα από το κοινό και τα πολλά συγχαρητήρια; Εσύ δεν είσαι που πριν μπεις στο χειρουργείο είπες στη μάνα σου «ότι και αν γίνει, και τώρα να τελειώσουν όλα είμαι ευγνώμων για τη ζωή. Σπούδασα, καλλιεργήθηκα, ανέβηκα «κορυφές», εκτιμήθηκα, καθιερώθηκα στην εργασία μου, είδα ανατολές σε εφτά διαφορετικές χώρες, είδα τον κόσμο και αφουγκράστηκα τους ανθρώπους, για τα 27 μου χρόνια έκανα πολλά.»
Καλώς ή κακώς τίποτα δεν τελείωσε για σένα τότε, μόνο άρχιζε κάτι που ήταν τόσο ξαφνικό και πρωτόγνωρο που ούτε να το φανταστείς δεν μπορούσες. Το υπέμεινες όμως και ένοιωσες ότι τελικά ότι και να λένε, μόνη είσαι σε αυτή τη θάλασσα. Αν εγκαταλείψεις θα πνιγείς, αν προσπαθήσεις μπορεί και να σωθείς. Σε ποια στεριά θα βγεις κανένας δεν το ξέρει. Ποιος θα είναι ο άνθρωπος που θα γλύψει τις πληγές και θα πάρει την αλμύρα από το πρόσωπό σου κανείς με βεβαιότητα δεν μπορεί να πει. Και αν κάποια βράδια η μοναξιά σε κάνει και κρυώνεις, να σκέφτεσαι ότι έχεις τον εαυτό σου και τις σκέψεις σου. Το μυαλό μπορείς να το σώσεις από την αρρώστια. Δεν ξέρω όμως αν μια περιπέτεια υγείας όπως τούτη σε κάνει πιο σκληρό ή πιο ανεκτικό με τον κόσμο!
Βράδυ Παρασκευής απόψε! Θα πάω σε λίγο για φαγητό έξω αλλά βρήκα τον χρόνο να μοιραστώ τις σκέψεις μου με εσάς προτού ετοιμαστώ. Μακάρι όλοι μας να δίναμε όλο και περισσότερο ουσιαστικό χρόνο στους γύρω μας. Από γυρισμένες πλάτες πάσχουμε :-(
Καλό βράδυ εκεί έξω!!!
Τετάρτη 12 Μαρτίου 2008
Λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά!
Μελαγχόλησες, νιώθεις πεταμένος
Μες στην πόλη σου σα ξένος, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Φύλλο και φτερό, στο μυαλό σου χιόνι
που τη σκέψη σου παγώνει, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις
Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις
Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει
κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει
Κάτι άστραψε, κάτι σα φλασάκι
Σα πικ νικ μες στο δασάκι, μιά γλυκιά φωτιά
Λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά
Σα να δρόσισε, έρχεται βροχούλα
και μιά άνοιξη νυφούλα, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις
Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις
Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει
κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει
Είναι το τραγούδι που ακούω συχνά αυτό το καιρό και συγκινούμαι.
Συγκινούμαι για "το χιόνι (της κάσκας) που τη σκέψη μου παγώνει" για τη γλύκα της "φωτιάς" κάπου στην ερημιά, φωτιά που ίσως ζεστάνει τελικά την καρδούλα μου. Για τη "βροχούλα" που μπορεί να ξεπλύνει όλη μου τη στεναχώρια και να καθαρίσει τις πληγές μου. Για την "άνοιξη" τη "νυφούλα" που τελικά έρχεται, και με φέρνει πιο κοντά στη δική μου Ανάσταση. Για τις "γιορτές" και τα "κορίτσια" και το "πράμα που σαλεύει". Και αν τότε ήταν το μαγνητόφωνο, και τώρα έιναι το CD player και το Mp3, καθόλου δεν πειράζει. Δεν αλλάζει κάτι, η χαρά είναι η ίδια όσο γύρω μας υπάρχουν άτομα που χαίρονται τη ζωή! Περιμένω να πάρω τη ρεβάνς, περιμένω και εγώ τη σειρά μου, και ευτυχώς έχω πολύ υπομονή! Δε μπορεί, για μας που ταλαιπώρησε η ζωή, δε θα έχει φυλάξει και κάτι καλό;;
Σήμερα που «γιορτάζω» (γιατί έτσι αποφάσισα, πέρα από κάθε ημερομηνία!) σας δίνω πολλές ευχές και βάζω σε τούτο το ποστ χρώματα!
Μακάρι να παραβρίσκεστε περισσότερο σε γιορτές και χαρές παρά σε λύπες!Ακόμη και στις γιορτές των άλλων, να είστε εκεί. Οι καλοί φίλοι στη χαρά φαίνονται! Μη παραμερίζετε τις χαρές των άλλων, χαμηλώστε την έπαρσή σας και βάλτε λίγη απο τη χαρά τους κρυφά στην τσέπη, για τη δική σας ψυχή. Δείτε τον κόσμο με μια ματιά διπλής αισιοδοξίας και "λάβετε θέση για να πάρετε την πρωτιά". Να χαίρεστε που είστε εκεί έξω υγιείς, και ας πήζετε σε δρόμους με κίνηση, ας κόβεται το ρεύμα, ας γκρινιάζετε για τα σκουπίδια και τη φασαρία του διπλανού. Η ζωή έτσι είναι, έχει θόρυβο κίνηση, συγκίνηση, αισιοδοξία, μαύρες μέρες, γκρίζο ουρανό αλλά και μια καταγάλανη θάλασσα και πολλά, πάρα πολλά συναισθήματα! Να θυμάστε πάντα ότι δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε με λιγότερα αγαθά απο εσάς, με λιγότερους ανθρώπους δίπλα τους, με ελάχιστα ψυχικά αποθέματα και όμως συνεχίζουν να ζουν με αξιοπρέπεια! Αυτό πρέπει να σας κάνει όχι υπερόπτες αλλά αισιόδοξους σε κάθε βήμα σας!
Μες στην πόλη σου σα ξένος, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Φύλλο και φτερό, στο μυαλό σου χιόνι
που τη σκέψη σου παγώνει, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις
Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις
Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει
κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει
Κάτι άστραψε, κάτι σα φλασάκι
Σα πικ νικ μες στο δασάκι, μιά γλυκιά φωτιά
Λάβε θέση για να πάρεις πάλι την πρωτιά
Σα να δρόσισε, έρχεται βροχούλα
και μιά άνοιξη νυφούλα, βρε παιδί μου αμάν
Στην καρδιά βάλε πατίνια και δυό ρουλεμάν
Βάλε στο μαγνητόφωνο τραγούδια που γουστάρεις
Σκέψου την ώρα, τη στιγμή που τη ρεβάνς θα πάρεις
Σκέψου κορίτσια και γιορτές και πράμα που σαλεύει
κι ένα παιδί που μοναχό το δρόμο του γυρεύει
Είναι το τραγούδι που ακούω συχνά αυτό το καιρό και συγκινούμαι.
Συγκινούμαι για "το χιόνι (της κάσκας) που τη σκέψη μου παγώνει" για τη γλύκα της "φωτιάς" κάπου στην ερημιά, φωτιά που ίσως ζεστάνει τελικά την καρδούλα μου. Για τη "βροχούλα" που μπορεί να ξεπλύνει όλη μου τη στεναχώρια και να καθαρίσει τις πληγές μου. Για την "άνοιξη" τη "νυφούλα" που τελικά έρχεται, και με φέρνει πιο κοντά στη δική μου Ανάσταση. Για τις "γιορτές" και τα "κορίτσια" και το "πράμα που σαλεύει". Και αν τότε ήταν το μαγνητόφωνο, και τώρα έιναι το CD player και το Mp3, καθόλου δεν πειράζει. Δεν αλλάζει κάτι, η χαρά είναι η ίδια όσο γύρω μας υπάρχουν άτομα που χαίρονται τη ζωή! Περιμένω να πάρω τη ρεβάνς, περιμένω και εγώ τη σειρά μου, και ευτυχώς έχω πολύ υπομονή! Δε μπορεί, για μας που ταλαιπώρησε η ζωή, δε θα έχει φυλάξει και κάτι καλό;;
Σήμερα που «γιορτάζω» (γιατί έτσι αποφάσισα, πέρα από κάθε ημερομηνία!) σας δίνω πολλές ευχές και βάζω σε τούτο το ποστ χρώματα!
Μακάρι να παραβρίσκεστε περισσότερο σε γιορτές και χαρές παρά σε λύπες!Ακόμη και στις γιορτές των άλλων, να είστε εκεί. Οι καλοί φίλοι στη χαρά φαίνονται! Μη παραμερίζετε τις χαρές των άλλων, χαμηλώστε την έπαρσή σας και βάλτε λίγη απο τη χαρά τους κρυφά στην τσέπη, για τη δική σας ψυχή. Δείτε τον κόσμο με μια ματιά διπλής αισιοδοξίας και "λάβετε θέση για να πάρετε την πρωτιά". Να χαίρεστε που είστε εκεί έξω υγιείς, και ας πήζετε σε δρόμους με κίνηση, ας κόβεται το ρεύμα, ας γκρινιάζετε για τα σκουπίδια και τη φασαρία του διπλανού. Η ζωή έτσι είναι, έχει θόρυβο κίνηση, συγκίνηση, αισιοδοξία, μαύρες μέρες, γκρίζο ουρανό αλλά και μια καταγάλανη θάλασσα και πολλά, πάρα πολλά συναισθήματα! Να θυμάστε πάντα ότι δυστυχώς υπάρχουν άνθρωποι που ζούνε με λιγότερα αγαθά απο εσάς, με λιγότερους ανθρώπους δίπλα τους, με ελάχιστα ψυχικά αποθέματα και όμως συνεχίζουν να ζουν με αξιοπρέπεια! Αυτό πρέπει να σας κάνει όχι υπερόπτες αλλά αισιόδοξους σε κάθε βήμα σας!
Υ.Γ: Μαζί με τις ευχές μου στέλνω και αγκαλιές για τον καθένα σας ξεχωριστά!
Δευτέρα 10 Μαρτίου 2008
Τριήμερο over!
Εδώ είμαι πάλι! Πέρασαν οι γιορτές και τα πανηγύρια και γύρισα και εγώ στα λημέρια μου. Ελπίζω να περάσατε καλά, ότι και αν κάνατε αυτές τις μέρες. Εγώ είχα φιλοξενούμενες δυο φίλες μου από τα φοιτητικά μου χρόνια. Περάσαμε πολύ όμορφα, βόλτες συνέχεια, ο καιρός ήταν καλός τελικά, παρόλες τις άσχημες προβλέψεις. Ξέχασα και εγώ τα δικά μου για να είμαι ειλικρινής, γιατί δεν μπήκα στον κόπο να πω κάτι στις φίλες μου για την κατάστασή μου. Σκέφτηκα ότι θα ήταν κρίμα να τους χαλάσω το κέφι των ημερών και το άφησα να τους το πω κάποια άλλη στιγμή. Η αλήθεια είναι ότι όταν τις αποχαιρέτησα κατάλαβα πως θα ξαναμπώ στη ρουτίνα μου (φανταστείτε ότι έχω και εγώ ρουτίνα!) και αυτό δεν μου άρεσε ιδιαίτερα…Κουράστηκα κάπως αυτές τις μέρες αλλά πιστέψτε με, το γέλιο και η χαρά ήταν πάνω από οτιδήποτε άλλο, και η καλή μου διάθεση νίκησε όλα τα υπόλοιπα! Καλή βδομάδα!
Παρασκευή 7 Μαρτίου 2008
Η μέρα της γυναίκας
Σήμερα συμπληρώνω 40 posts για αυτό το Blog. Δηλαδή σίγουρα 40 μέρες έχω γράψει κάτι για εσάς. Η περιπέτεια της υγείας μου κρατάει όμως περισσότερες μέρες, αυτό είναι σίγουρο. Είμαι καλά, περιμένω δυο φίλες μου από το Πανεπιστήμιο για να περάσουμε μαζί το τριήμερο. Αυτό σημαίνει πολλές βόλτες, αρκετά ξενύχτια και λίγο χρόνο για τη Sweet December. Οπότε μη παραξενευτείτε αν δε με δείτε και πολύ αυτές τις μέρες αν και θα ήθελα να μοιραστώ τις βόλτες μου και μαζί σας.
Αύριο ξημερώνει «Η μέρα της γυναίκας». Αλήθεια ποιες γυναίκες γιορτάζουν και γιατί καθιερώνουμε τέτοιες γιορτές; Η ουσία δεν είναι ο άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα να γιορτάζεται καθημερινά; Να έχουν όλοι δικαίωμα στη ζωή, στη νοσηλεία, στο φαγητό, σε καθαρό νερό και ένα σπίτι; Ας είναι, «Η μέρα της γυναίκας» θα φέρει τουλάχιστον στο προσκήνιο ταινίες, αφιερώματα, και ρεπορτάζ για γυναίκες ηρωίδες που δε σταματούν να αγωνίζονται ποτέ. Κάτι είναι και αυτό. Μεταξύ μας, νομίζω ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός ήρωας, γιατί τις περισσότερες μέρες της ζωής μας δίνουμε κάποιον αγώνα.
Αύριο ξημερώνει «Η μέρα της γυναίκας». Αλήθεια ποιες γυναίκες γιορτάζουν και γιατί καθιερώνουμε τέτοιες γιορτές; Η ουσία δεν είναι ο άνθρωπος, άνδρας ή γυναίκα να γιορτάζεται καθημερινά; Να έχουν όλοι δικαίωμα στη ζωή, στη νοσηλεία, στο φαγητό, σε καθαρό νερό και ένα σπίτι; Ας είναι, «Η μέρα της γυναίκας» θα φέρει τουλάχιστον στο προσκήνιο ταινίες, αφιερώματα, και ρεπορτάζ για γυναίκες ηρωίδες που δε σταματούν να αγωνίζονται ποτέ. Κάτι είναι και αυτό. Μεταξύ μας, νομίζω ότι κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός ήρωας, γιατί τις περισσότερες μέρες της ζωής μας δίνουμε κάποιον αγώνα.
Πέμπτη 6 Μαρτίου 2008
Γύρισα!
Μόλις χθες αργά το βράδυ! Έχω να σας ανακοινώσω ότι όλα πήγαν καλά και είμαι στη βάση μου. Αυτή η θεραπεία κρατάει πιο λίγο από την προηγούμενη. Μείνανε μόνο 2 ακόμη φορές όπως και να χει! Τον Απρίλιο, την πρώτη του κιόλας μέρα θα τελειώσω με τις χμθ μου! Θα έχω συμπληρώσει 8 στις 8! Ακούγεται σαν ψέμα αλλά ο καιρός τρέχει! Και έτρεξε και για μένα και όλους σας φαντάζομαι εκεί έξω.
Πέρασε ο χειμώνας σαν σίφουνας. Δεκέμβρη χειρουργήθηκα και μέσα σε πέντε μήνες ολοκληρώνω τις θεραπείες μου. Ίσως φαίνεται πολύ, δεν ξέρω… από την άλλη νομίζω ότι όλα γίνανε γρήγορα και «ξεμπερδεύω», όσο γίνεται να ξεμπερδέψει κανείς με όλα τούτα. Το κερασ
άκι στην τούρτα όμως ήρθε την προηγούμενη Τρίτη>> Θα κάνω 30 ακτινοβολίες!!! Αυτό σημαίνει ότι δεν τελειώνω τον Απρίλιο :-( Η ιστορία θα πάει λίγο πιο μακριά. Τα νέα με βρήκαν απροετοίμαστη (ήξερα και δεν ήξερα για το αν θα κάνω ακτινοβολίες) δεν περίμενα όμως να κρατήσουν τόσες μέρες. Μετά τη χμθ θα κάνω ένα διάλειμμα κάπου τρεις βδομάδες, μετά έρχεται το Πάσχα και ελπίζω οι γιατρούλιδες να μου το χαρίσουν και να κάνω και εγώ ένα ταξιδάκι προς κάποιο νησί όπως το φαντάζομαι εδώ και καιρό. Οπότε όλο αυτό το break θα με φέρει να ξεκινώ τις ακτινοθεραπείες μου αρχές Μαΐου, στην Αθήνα! Οπότε όλο τον Μάιο Αθήνα (κλαψ-εγώ ήθελα να ξεκινήσω και μπάνια το Μάιο) και μάλλον τερματίζω δεύτερη εβδομάδα Ιουνίου. Όμως το περίεργο είναι ότι δεν αντέδρασα άσχημα στα νέα. Αν μου το είχαν ανακοινώσει νωρίτερα θα αντιδρούσα χειρότερα. Τώρα κάτι μέσα μου με απομάκρυνε απο κάποιους ανθρώπους που θεωρούσα δύναμη στην καθημερινότητά μου. Τώρα κάτι μέσα μου άλλαξε και πατάω πολύ γερά!
Αυτά λοιπόν, το καλοκαίρι αργεί για τη Sweet December. Ίσως είναι και η ειρωνεία του ονόματός μου! Πολύ χειμωνιάτικο έτσι;
Αυτά λοιπόν, το καλοκαίρι αργεί για τη Sweet December. Ίσως είναι και η ειρωνεία του ονόματός μου! Πολύ χειμωνιάτικο έτσι;
Δευτέρα 3 Μαρτίου 2008
Πάμε για την 6η!
Καλή βδομάδα! Καλό μήνα (είπαμε)! Καλή άνοιξη και καλό μου ταξίδι! Εμείς οι Έλληνες την έχουμε αυτή την εμμονή για το «Καλό» όλο και βρίσκουμε αφορμές για ευχές. Μήπως αιώνες πριν είχαμε ανακαλύψει τη δύναμη της ευχής πριν γίνουν της μόδας «συνταγές» περί σύμπαντος, θετικής σκέψης και εξωτερίκευσης των επιθυμιών μας; Τι με έπιασε πρωί πρωί…
Μάλλον φταίει ο ήλιος που καίει σήμερα τόσο ευχάριστα! Μάλλον το ότι νιώθω σήμερα δυνατή (εξελίσσομαι σε ψώνιο μήπως…;). Όμως νιώθω δυνατή και ήθελα όχι μόνο να το πω αλλά και να το γράψω και να το χαρίσω σε όλους εσάς που με παρακολουθείτε τόσο καιρό!
Πέρασα ένα ωραίο Σαββατοκύριακο γιατί σημασία έχει τι αξία δίνεις εσύ στις στιγμές συν το γεγονός ότι μέσα μου κάτι έχει αλλάξει. Κατάλαβα τελικά ότι μόνη μου θα βρω το δρόμο. Δεν το σκέφτηκα, απλά μου αποκαλύφθηκε ξαφνικά μια μέρα. Σταμάτησα να δημιουργώ ανάγκες στον εαυτό μου περιμένοντας τι θα κάνουν οι άλλοι για μένα. Πήρα περίπου αυτό που ήθελα και κατάλαβα τη αξία έχει η σχέση μου με τον εαυτό μου. Έτσι στηρίζομαι πλέον στις δικές μου δυνάμεις. Φιλοσόφησα τους ανθρώπους αυτό τον καιρό και είδα ότι όποιοι και να ναι, ότι και αν κάνουν δίπλα και γύρω μου μόνη μου πρέπει να βρω την άκρη του νήματος. Είναι λίγο τρομακτικό στην αρχή, ίσως μοναχικό, σίγουρα ψυχοφθόρο αλλά είναι η αλήθεια.
Μπορεί να μη βρήκα το «νόημα» της επίσκεψης του απρόσκλητου Καρκίνου, και μάλλον δε θα το βρω ποτέ. Έχω όμως τη δύναμή μου ενισχυμένη, μόνο έτσι μπορώ να του πάω κόντρα!
Φεύγω σήμερα για Αθήνα. Είναι η 6η φορά αύριο! Δηλαδή αύριο και μετά άλλες 2 φορές! Ακούγεται σαν ψέμα και έτσι θα ρθει αφού τελειώνω 1η Απριλίου! Ελπίζω την ίδια διάθεση που εκφράζω εδώ να την έχω και αύριο όταν θα μου τρυπάνε τις φλέβες!
Σας χαιρετώ προς το παρόν!
Μάλλον φταίει ο ήλιος που καίει σήμερα τόσο ευχάριστα! Μάλλον το ότι νιώθω σήμερα δυνατή (εξελίσσομαι σε ψώνιο μήπως…;). Όμως νιώθω δυνατή και ήθελα όχι μόνο να το πω αλλά και να το γράψω και να το χαρίσω σε όλους εσάς που με παρακολουθείτε τόσο καιρό!
Πέρασα ένα ωραίο Σαββατοκύριακο γιατί σημασία έχει τι αξία δίνεις εσύ στις στιγμές συν το γεγονός ότι μέσα μου κάτι έχει αλλάξει. Κατάλαβα τελικά ότι μόνη μου θα βρω το δρόμο. Δεν το σκέφτηκα, απλά μου αποκαλύφθηκε ξαφνικά μια μέρα. Σταμάτησα να δημιουργώ ανάγκες στον εαυτό μου περιμένοντας τι θα κάνουν οι άλλοι για μένα. Πήρα περίπου αυτό που ήθελα και κατάλαβα τη αξία έχει η σχέση μου με τον εαυτό μου. Έτσι στηρίζομαι πλέον στις δικές μου δυνάμεις. Φιλοσόφησα τους ανθρώπους αυτό τον καιρό και είδα ότι όποιοι και να ναι, ότι και αν κάνουν δίπλα και γύρω μου μόνη μου πρέπει να βρω την άκρη του νήματος. Είναι λίγο τρομακτικό στην αρχή, ίσως μοναχικό, σίγουρα ψυχοφθόρο αλλά είναι η αλήθεια.
Μπορεί να μη βρήκα το «νόημα» της επίσκεψης του απρόσκλητου Καρκίνου, και μάλλον δε θα το βρω ποτέ. Έχω όμως τη δύναμή μου ενισχυμένη, μόνο έτσι μπορώ να του πάω κόντρα!
Φεύγω σήμερα για Αθήνα. Είναι η 6η φορά αύριο! Δηλαδή αύριο και μετά άλλες 2 φορές! Ακούγεται σαν ψέμα και έτσι θα ρθει αφού τελειώνω 1η Απριλίου! Ελπίζω την ίδια διάθεση που εκφράζω εδώ να την έχω και αύριο όταν θα μου τρυπάνε τις φλέβες!
Σας χαιρετώ προς το παρόν!
Σάββατο 1 Μαρτίου 2008
Καλό μήνα
Ο Μάρτης φέτος με βρίσκει να μετρώ αντίστροφα. Αχ, για πόσα άραγε πράγματα δεν έχω κάνει count down στη ζωή. Εγώ και πόσοι άλλοι άνθρωποι φυσικά…Φέτος μετρώ αντίστροφα, έχω άλλες τρεις θεραπείες. Η μία θα γίνει πολύ άμεσα, την επόμενη Τρίτη 4/3. Κλασικά τη Δευτέρα θα κάνω εξέταση αίματος για να δω πως τα πάω και Δευτέρα μεσημέρι κατεβαίνω Αθήνα. Αλήθεια πως είναι ο καιρός; Γενικά αυτές οι μέρες στην πόλη μου, μου κάνανε καλό, αποστασιοποιήθηκα από τις θεραπείες. Βγήκα, βρέθηκα με τις φίλες μου, συζητήσαμε, χαζέψαμε κτλπ. Θα κατέβω Αθήνα με πιο ανεβασμένη ψυχολογία γιατί πλέον είμαι στην κατηφόρα.
Πρώτη Μαρτίου σήμερα και εγώ δέχομαι τον μήνα και την άνοιξη(;) έχοντας πάρα πολλά στο μυαλό μου. Ελπίζω σε μια προσωπική άνοιξη αλλά τελικά δεν μπορώ να προβλέψω. Μόνο ελπίζω. Μα η ελπίδα είναι επικίνδυνο πράγμα, δεν είναι;
Είδα τόσες αλλαγές στη ζωή μου από τον Νοέμβρη ως σήμερα. Μακάρι να μην συνέβαιναν όλα αυτά, μακάρι τελικά ο χρόνος μου να σταματούσε σε πολλές και ξέγνοιαστες στιγμές. Στο καλοκαίρι που έφυγε, μακάρι να έμενα εκεί. Στις θάλασσες, στις μυρωδιές, στην παρέα, στις κουβέντες, σε εκείνη την ξενοιασιά που έμοιαζε τόσο καλή για να ναι αληθινή. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αληθινή.
Ο χρόνος όμως δε σταματά, ακόμη και οι φωτογραφίες με τις στιγμές μας ξεθωριάζουν μερικές φορές.
Μου λέτε οι περισσότεροι ότι τώρα γράφω πιο ώριμα. Μα και εγώ το πρόσεξα. Λυπάμαι αλλά νομίζω ότι είναι το γεγονός πως σιγά σιγά ξυπνώ από το λήθαργο που μου προκάλεσε το σοκ της κατάστασής μου. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και μόνο απροετοίμαστη μπορούσαν να με βρούν. Τώρα αν με ρωτάτε αν νιώθω καλύτερα, νομίζω πως θα ήταν προτιμότερο να παραμείνω σοκαρισμένη για περισσότερο καιρό. Γιατί τώρα το μυαλό μου τρέχει στο ΜΕΤΑ…Και τώρα έιναι που καταλαβαίνω τη σοβαρότητα της κατάστασής μου, τώρα, καλύτερα απο άλλη φοράα. Τώρα είναι που χίλια δυο ερωτηματικά μαζεύτηκαν σαν σύννεφο πάνω απο το κεφάλι μου...Πως συνεχίζω και υπο ποιές συνθήκες;
Πρώτη Μαρτίου σήμερα και εγώ δέχομαι τον μήνα και την άνοιξη(;) έχοντας πάρα πολλά στο μυαλό μου. Ελπίζω σε μια προσωπική άνοιξη αλλά τελικά δεν μπορώ να προβλέψω. Μόνο ελπίζω. Μα η ελπίδα είναι επικίνδυνο πράγμα, δεν είναι;
Είδα τόσες αλλαγές στη ζωή μου από τον Νοέμβρη ως σήμερα. Μακάρι να μην συνέβαιναν όλα αυτά, μακάρι τελικά ο χρόνος μου να σταματούσε σε πολλές και ξέγνοιαστες στιγμές. Στο καλοκαίρι που έφυγε, μακάρι να έμενα εκεί. Στις θάλασσες, στις μυρωδιές, στην παρέα, στις κουβέντες, σε εκείνη την ξενοιασιά που έμοιαζε τόσο καλή για να ναι αληθινή. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αληθινή.
Ο χρόνος όμως δε σταματά, ακόμη και οι φωτογραφίες με τις στιγμές μας ξεθωριάζουν μερικές φορές.
Μου λέτε οι περισσότεροι ότι τώρα γράφω πιο ώριμα. Μα και εγώ το πρόσεξα. Λυπάμαι αλλά νομίζω ότι είναι το γεγονός πως σιγά σιγά ξυπνώ από το λήθαργο που μου προκάλεσε το σοκ της κατάστασής μου. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και μόνο απροετοίμαστη μπορούσαν να με βρούν. Τώρα αν με ρωτάτε αν νιώθω καλύτερα, νομίζω πως θα ήταν προτιμότερο να παραμείνω σοκαρισμένη για περισσότερο καιρό. Γιατί τώρα το μυαλό μου τρέχει στο ΜΕΤΑ…Και τώρα έιναι που καταλαβαίνω τη σοβαρότητα της κατάστασής μου, τώρα, καλύτερα απο άλλη φοράα. Τώρα είναι που χίλια δυο ερωτηματικά μαζεύτηκαν σαν σύννεφο πάνω απο το κεφάλι μου...Πως συνεχίζω και υπο ποιές συνθήκες;
Πέμπτη 28 Φεβρουαρίου 2008
Στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα
Άθελά μου περνάνε διάφορα από το μυαλό μου. Τελικά τι βγαίνει από όλα αυτά; Οι ανασφάλειές μου συνεχίζουν…
Μήπως τελικά ξόφλησα φέτος; Ξέρω θα πέσετε όλοι εσείς οι αναγνώστες και φίλοι πλέον, να μου πείτε: «Μα τι λες; Τι είναι αυτά που γράφεις;;».
Αχ… η ζωή μου άλλαξε τόσο. Και δεν είναι το «τώρα» (γιατί αυτό θα είναι ως τον Απρίλιο…) είναι το μετά που θα είναι τόσο διαφορετικό από το πριν. Θα γυρίσω τον Σεπτέμβρη στη δουλειά, θα προσέχω τι κάνω και πως το κάνω, θα αλλάξω συνήθειες. Ποιος ξέρει τι με περιμένει. Σκέφτομαι ότι αν είχα δική μου οικογένεια, σύζυγο, παιδιά ίσως, ίσως τότε να μαχόμουν περισσότερο. Ίσως τότε να έβρισκα περισσότερα κίνητρα για να συνεχίσω.
Δε λέω ότι εγκαταλείπω, αλλά σήμερα καθώς γύριζα από το σπίτι της «Ν» όπου έπινα καφέ, μέσα στο αυτοκίνητό μου, στα φανάρια σκέφτηκα «Μήπως τελικά ξόφλησα και απλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου;» Τι να περιμένω από δω και πέρα λέτε; Δεν έχω τίποτα στα χέρια μου, πρέπει να παλέψω πρώτα για την υγεία μου αλλά και για τόσα άλλα έπειτα. Το μυαλό μου είναι τόσο άδειο. Δεν μπορώ να προβλέψω το παραμικρό…Ποτέ μου δεν είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση παρόλο που έβλεπα τον εαυτό μου σαν μια κοπέλα όπως όλες οι άλλες. Τώρα δε θέλω να γίνω μια κοπέλα που μονίμως θα κάνει πράγματα για να καλύψει τα κενά της. Κενά που της άφησε η αρρώστια, κενά στην προσωπική της ζωή και άλλα διάφορα. Όμως έτσι βλέπω να καταλήγω, ένας άνθρωπος που θα ασχολείται με διάφορα για να αποδεικνύει συνεχώς στον εαυτό του και στους άλλους την αξία του, ότι παρόλο που νόσησε ΜΠΟΡΕΙ. Είναι τόσα αυτά που σκέφτομαι και τέτοια η «ένταση» που κουβαλάνε που δεν ξέρω τελικά αν αυτές οι γραμμές τα εκφράζουν με ακρίβεια…
Ωστόσο απόψε μέρα που είναι (Τσικνοπέμπτη) θα βγώ. Αφού δεν είμαι Αθήνα και τη θεραπεία την έκλεισα για την Τρίτη και όχι για Παρασκευή (δηλ. αύριο) είπα στις φίλες μου να βγούμε. Μέχρι και το τραπέζι εγώ το έκλεισα. Καμιά φορά προσπαθώ να βρω το νόημα σε όλα αυτά που κάνω αυτό τον καιρό αλλά δε βγαίνει άκρη… Προσπαθώ να κάνω ότι έκανα και πριν…τελικά όμως όσο και να μη το σκέφτομαι όλα έχουν αλλάξει…
(Πάλι τα ίδια θα γράψω γι’αυτό σταματώ εδώ).
Μήπως τελικά ξόφλησα φέτος; Ξέρω θα πέσετε όλοι εσείς οι αναγνώστες και φίλοι πλέον, να μου πείτε: «Μα τι λες; Τι είναι αυτά που γράφεις;;».
Αχ… η ζωή μου άλλαξε τόσο. Και δεν είναι το «τώρα» (γιατί αυτό θα είναι ως τον Απρίλιο…) είναι το μετά που θα είναι τόσο διαφορετικό από το πριν. Θα γυρίσω τον Σεπτέμβρη στη δουλειά, θα προσέχω τι κάνω και πως το κάνω, θα αλλάξω συνήθειες. Ποιος ξέρει τι με περιμένει. Σκέφτομαι ότι αν είχα δική μου οικογένεια, σύζυγο, παιδιά ίσως, ίσως τότε να μαχόμουν περισσότερο. Ίσως τότε να έβρισκα περισσότερα κίνητρα για να συνεχίσω.
Δε λέω ότι εγκαταλείπω, αλλά σήμερα καθώς γύριζα από το σπίτι της «Ν» όπου έπινα καφέ, μέσα στο αυτοκίνητό μου, στα φανάρια σκέφτηκα «Μήπως τελικά ξόφλησα και απλά κοροϊδεύω τον εαυτό μου;» Τι να περιμένω από δω και πέρα λέτε; Δεν έχω τίποτα στα χέρια μου, πρέπει να παλέψω πρώτα για την υγεία μου αλλά και για τόσα άλλα έπειτα. Το μυαλό μου είναι τόσο άδειο. Δεν μπορώ να προβλέψω το παραμικρό…Ποτέ μου δεν είχα χαμηλή αυτοεκτίμηση παρόλο που έβλεπα τον εαυτό μου σαν μια κοπέλα όπως όλες οι άλλες. Τώρα δε θέλω να γίνω μια κοπέλα που μονίμως θα κάνει πράγματα για να καλύψει τα κενά της. Κενά που της άφησε η αρρώστια, κενά στην προσωπική της ζωή και άλλα διάφορα. Όμως έτσι βλέπω να καταλήγω, ένας άνθρωπος που θα ασχολείται με διάφορα για να αποδεικνύει συνεχώς στον εαυτό του και στους άλλους την αξία του, ότι παρόλο που νόσησε ΜΠΟΡΕΙ. Είναι τόσα αυτά που σκέφτομαι και τέτοια η «ένταση» που κουβαλάνε που δεν ξέρω τελικά αν αυτές οι γραμμές τα εκφράζουν με ακρίβεια…
Ωστόσο απόψε μέρα που είναι (Τσικνοπέμπτη) θα βγώ. Αφού δεν είμαι Αθήνα και τη θεραπεία την έκλεισα για την Τρίτη και όχι για Παρασκευή (δηλ. αύριο) είπα στις φίλες μου να βγούμε. Μέχρι και το τραπέζι εγώ το έκλεισα. Καμιά φορά προσπαθώ να βρω το νόημα σε όλα αυτά που κάνω αυτό τον καιρό αλλά δε βγαίνει άκρη… Προσπαθώ να κάνω ότι έκανα και πριν…τελικά όμως όσο και να μη το σκέφτομαι όλα έχουν αλλάξει…
(Πάλι τα ίδια θα γράψω γι’αυτό σταματώ εδώ).
Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2008
Ανασφάλειες...
Μπήκα εδώ απόψε για να γράψω ένα μυστικό. Είναι αστείο, μυστικό στο ίντερνετ και με τόσα μάτια επάνω του. Ίσως τελικά να μην είναι μυστικό αλλά ανασφάλεια. Ναι, μάλλον το τελευταίο είναι.
Είναι βράδυ και έχω την εξής ανασφάλεια: τελικά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;
Ζω σε ένα λαβύρινθο, που όσο μπερδεμένος και αν είναι όλοι μου λένε ότι θα βρω το δρόμο και θα βγω. Το έχω πιστέψει… Έζησα στο σκοτάδι τόσους μήνες σκεπτόμενη το φως. Κάποιες μέρες ένοιωσα τη μοναξιά μου έχοντας μόνο την ανάσα μου για συντροφιά και κάποιες σκέψεις μου παρηγοριά. Έκλαψα κάποια βράδια στο κρεβάτι μου, στην ησυχία ενός σπιτιού όπου όλοι κοιμούνται. Έκλαψα με ένα κλάμα βουβό, με κάποια δάκρυα απορίας.
Τι θα γίνει στο τέλος; Τι θα σκεφτώ για μένα και για κάποιους ανθρώπους; Ποιοι μένουν, ποιοι φεύγουν, πως προχωρώ; Που ήμουν, που είμαι και που θα μαι; Όλη αυτή η ανεξήγητη τροπή της ζωής μου θα με κάνει «καλύτερο» άνθρωπο ή «χειρότερο»; Μα μήπως το «καλό» και το «κακό» δεν είναι δυο έννοιες μοναδικά υποκειμενικές; Δε μπορώ καθόλου να με φανταστώ του χρόνου τέτοιο καιρό. Φοβάμαι μήπως τελικά μισήσω κάθε τι ανθρώπινο γύρω μου και επιλέξω τη μοναξιά της βουνοπλαγιάς (γιατί η κορυφή αργεί…) Καληνύχτα!
Είναι βράδυ και έχω την εξής ανασφάλεια: τελικά ποιο θα είναι το αποτέλεσμα;
Ζω σε ένα λαβύρινθο, που όσο μπερδεμένος και αν είναι όλοι μου λένε ότι θα βρω το δρόμο και θα βγω. Το έχω πιστέψει… Έζησα στο σκοτάδι τόσους μήνες σκεπτόμενη το φως. Κάποιες μέρες ένοιωσα τη μοναξιά μου έχοντας μόνο την ανάσα μου για συντροφιά και κάποιες σκέψεις μου παρηγοριά. Έκλαψα κάποια βράδια στο κρεβάτι μου, στην ησυχία ενός σπιτιού όπου όλοι κοιμούνται. Έκλαψα με ένα κλάμα βουβό, με κάποια δάκρυα απορίας.
Τι θα γίνει στο τέλος; Τι θα σκεφτώ για μένα και για κάποιους ανθρώπους; Ποιοι μένουν, ποιοι φεύγουν, πως προχωρώ; Που ήμουν, που είμαι και που θα μαι; Όλη αυτή η ανεξήγητη τροπή της ζωής μου θα με κάνει «καλύτερο» άνθρωπο ή «χειρότερο»; Μα μήπως το «καλό» και το «κακό» δεν είναι δυο έννοιες μοναδικά υποκειμενικές; Δε μπορώ καθόλου να με φανταστώ του χρόνου τέτοιο καιρό. Φοβάμαι μήπως τελικά μισήσω κάθε τι ανθρώπινο γύρω μου και επιλέξω τη μοναξιά της βουνοπλαγιάς (γιατί η κορυφή αργεί…) Καληνύχτα!
Δευτέρα 25 Φεβρουαρίου 2008
Να μαι πάλι!
Να μαι και εγώ κάπου εκεί έξω προσπαθώ να γεφυρώσω το παρόν με το μέλλον και να βρω τη σχέση τους με το παρόν. Τελικά όμως ο χρόνος είναι τόσο «άπιαστος» σαν έννοια που δεν έχει και τόση σημασία. Εκεί καταλήγω πάντα… Σκέφτομαι ότι αυτή την περίοδο δε «φιλοσοφώ» τη ζωή αλλά τους ανθρώπους. Ποιοι είναι δίπλα μου, υπό ποιες συνθήκες, ποιες προϋπόθεσης, ποιες προοπτικές και με τι δυνάμεις.
Οι γονείς μου συμπαρίστανται με όποιο τρόπο ξέρουν. Εφόσον ζούμε στο ίδιο σπίτι η μάνα μου έχει αποκτήσει από την εγχείρηση μια εμμονή με το φαΐ μου. Με προσέχει πολύ, ένα κομμάτι της καλής μου (οργανικής) κατάστασης σίγουρα οφείλεται στην καλή μου διατροφή. Γενικά όμως παίζει ρόλο το ότι είμαι ένας οργανισμός νέος, είχα καλή φυσική κατάσταση(γυμναστήριο, περπάτημα και ποδήλατο) και ως προς τη διατροφή δεν ήμουν ποτέ παιδί του junk food. Ο πατέρας μου με έχει «ταράξει» στα τηλέφωνα ενώ παλαιότερα ούτε που με έπαιρνε στο κινητό. Αυτό βέβαια με κουράζει αφάνταστα. Γενικά με τους δικούς μου δεν θέλω πολλά πολλά. Αναγκαστικά δέχομαι τα φιλιά και τις αγκαλιές τους για να μην τους κακοκαρδίσω.
Από την περασμένη Τετάρτη έχω κοκκινίλες και πόνο στις πατούσες μου. Είναι άσχημος πόνος γιατί με δυσκολεύει στο περπάτημα. Στην αρχή νόμιζα ότι με «χτύπησε» κάποιο παπούτσι αλλά τελικά είναι από τα φάρμακα που μου χορήγησαν. Είναι καινούρια (διαφορετικά από τις 4 πρώτες φορές) και αυτή είναι μια από τις παρενέργειές τους. Είναι εκνευριστικό γιατί αν και άνοιξε ο καιρός δεν μπορώ να σουλατσάρω όπως το θέλω.
Παρόλα αυτά την Παρασκευή βγήκα με τη «Σ» και τη «Ν» σε club. Περάσαμε πολύ ωραία. Είχαμε από τον Οκτώβρη να βγούμε όλες μαζί, η τριάδα μας. Γύρισα στις 4, για την ακρίβεια κοιμήθηκα στη «Σ». Το πρωί του Σαββάτου ήπιαμε καφέ χαζεύοντας tv και την άφησα για να πάω Θεσσαλονίκη. Εκεί βρέθηκα με την κουμπάρα μου. Είπα «Θα πάω κόντρα σε όποιο πόνο». Είχα να τη δω από πέρσι τον Απρίλιο! Μα πως περνά ο καιρός! Ήξερε για μένα από τηλεφώνου. Η αλήθεια είναι ότι όταν μπήκα στη διαδικασία του να ετοιμαστώ για να τη συναντήσω τα μάτια μου θόλωσαν. Δεν ξέρω πως και τι, αλλά θυμήθηκα όλες τις φορές που ανέμελη στη Θεσσαλονίκη ετοιμαζόμουν για να τη συναντήσω και δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα. Τι χρόνια, τι ξενοιασιά! Αναρωτήθηκα πολύ φευγαλέα για το αν έχω αλλάξει, ή τι σχέση έχω με το τότε…
Έπρεπε όμως να ανασυγκροτήσω τη σκέψη μου γιατί το να μεταφέρω στην κουμπάρα μου μια φορτισμένη διάθεση είναι κάτι τελείως έξω από μένα. Εμείς, το δίδυμο που βρέθηκε το 1998 τυχαία σε ένα φροντιστήριο, υποψήφιες και οι δυο τότε για Πανελλήνιες, μόνο ευχάριστες στιγμές είχαμε μοιραστεί. Τα γέλια μας σκεπάζανε πολλές φορές τη μουσική στα μαγαζιά. Είναι αμέτρητες οι φορές που οι δυο μας παίρναμε τους δρόμους για τα μπουζούκια χωρίς να μας νοιάζει ότι ήταν καθημερινή. Τι πλάκα, τι γέλιο! Δεν ήμασταν από αυτές που θέλανε οπωσδήποτε μεγάλη παρέα για να ξεσαλώσουν. Όλες εκείνες τις βραδιές βλέπω στα πράσινά της μάτια, και ας μην είναι πια το κορίτσι που γνώρισα. Και ας είναι παντρεμένη και εργαζόμενη, και ας χάσαμε την καθημερινή επαφή, και ας μας πήγε η ζωή αλλού. Υπάρχει πάντα στο νου μου εκείνο το πρωινό ενός χειμώνα, στην Αγίου Δημητρίου, ώρα 7.30 να ψάχνουμε ταξί για να γυρίσει σπίτι της. Ίσα που πήγαινε να χαράξει και εγώ τραγουδούσα «Ξημερώνει πάλι, μ'αδειανό κεφάλι». Είχα ενδοιασμούς για το πώς θα ένοιωθα όταν τη συναντούσα αλλά τελικά όπως είπε η «Ν» έχω πολλές φοβίες. Μια χαρά ένοιωσα, σαν να μη πέρασε μια μέρα από τους καφέδες μας στα κυλικεία του παν/ίου.
Την Κυριακή πήγα βόλτα με τη «Σ» και τη «Ν» στο βουνό για καφέ με το αμάξι μου. Δεν είχα όμως διάθεση. Κάτι δε μου άρεσε ή ήμουν απλώς κακοδιάθετη μάλλον. Στον καφέ δεν είπα πολλά. Μετά κατεβήκαμε προς θάλασσα για ποτό. Εκεί ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα, είχα αρχίσει να "ανεβαίνω". Το αστείο όμως είναι ότι η «Σ» είπε κάτι χαζό, παιδικό (;) δε ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω... το οποίο δε μου άρεσε καθόλου. Το κατάλαβε και η ίδια και στο αμάξι μου είπε «Πλάκα έκανα» αλλά σίγουρα είναι κάποια πράγματα με τα οποία δεν αστειεύεσαι. Της είπα μερικά λόγια μπροστά στη «Ν» (αν και κακώς) οδηγώντας, αλλά δε θέλησα να δώσω συνέχεια.
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη φθείρομαι επειδή οι γύρω μου είναι τόσο αυθόρμητοι. Το ότι δεν με αντιμετωπίζουν σαν άρρωστη είναι τελικά το άλοθί τους για να πετάνε ότι τους έρθει στο μυαλό, καταβάλλοντας μηδέν προσπάθεια για να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Ok, άρρωστη δεν νιώθω αλλά είμαι σε μια αρκετά δύσκολη θέση. Όπως και να χει πλέον δε βρίσκω λόγο για να τσακώνομαι, ας κάνει και ας πει ο καθένας ότι θέλει. Εγώ πρέπει πάνω από όλα να κοιτάξω τον εαυτό μου και τη θετική μου ενέργεια.
Οι γονείς μου συμπαρίστανται με όποιο τρόπο ξέρουν. Εφόσον ζούμε στο ίδιο σπίτι η μάνα μου έχει αποκτήσει από την εγχείρηση μια εμμονή με το φαΐ μου. Με προσέχει πολύ, ένα κομμάτι της καλής μου (οργανικής) κατάστασης σίγουρα οφείλεται στην καλή μου διατροφή. Γενικά όμως παίζει ρόλο το ότι είμαι ένας οργανισμός νέος, είχα καλή φυσική κατάσταση(γυμναστήριο, περπάτημα και ποδήλατο) και ως προς τη διατροφή δεν ήμουν ποτέ παιδί του junk food. Ο πατέρας μου με έχει «ταράξει» στα τηλέφωνα ενώ παλαιότερα ούτε που με έπαιρνε στο κινητό. Αυτό βέβαια με κουράζει αφάνταστα. Γενικά με τους δικούς μου δεν θέλω πολλά πολλά. Αναγκαστικά δέχομαι τα φιλιά και τις αγκαλιές τους για να μην τους κακοκαρδίσω.
Από την περασμένη Τετάρτη έχω κοκκινίλες και πόνο στις πατούσες μου. Είναι άσχημος πόνος γιατί με δυσκολεύει στο περπάτημα. Στην αρχή νόμιζα ότι με «χτύπησε» κάποιο παπούτσι αλλά τελικά είναι από τα φάρμακα που μου χορήγησαν. Είναι καινούρια (διαφορετικά από τις 4 πρώτες φορές) και αυτή είναι μια από τις παρενέργειές τους. Είναι εκνευριστικό γιατί αν και άνοιξε ο καιρός δεν μπορώ να σουλατσάρω όπως το θέλω.
Παρόλα αυτά την Παρασκευή βγήκα με τη «Σ» και τη «Ν» σε club. Περάσαμε πολύ ωραία. Είχαμε από τον Οκτώβρη να βγούμε όλες μαζί, η τριάδα μας. Γύρισα στις 4, για την ακρίβεια κοιμήθηκα στη «Σ». Το πρωί του Σαββάτου ήπιαμε καφέ χαζεύοντας tv και την άφησα για να πάω Θεσσαλονίκη. Εκεί βρέθηκα με την κουμπάρα μου. Είπα «Θα πάω κόντρα σε όποιο πόνο». Είχα να τη δω από πέρσι τον Απρίλιο! Μα πως περνά ο καιρός! Ήξερε για μένα από τηλεφώνου. Η αλήθεια είναι ότι όταν μπήκα στη διαδικασία του να ετοιμαστώ για να τη συναντήσω τα μάτια μου θόλωσαν. Δεν ξέρω πως και τι, αλλά θυμήθηκα όλες τις φορές που ανέμελη στη Θεσσαλονίκη ετοιμαζόμουν για να τη συναντήσω και δάκρυα έτρεχαν ασταμάτητα. Τι χρόνια, τι ξενοιασιά! Αναρωτήθηκα πολύ φευγαλέα για το αν έχω αλλάξει, ή τι σχέση έχω με το τότε…
Έπρεπε όμως να ανασυγκροτήσω τη σκέψη μου γιατί το να μεταφέρω στην κουμπάρα μου μια φορτισμένη διάθεση είναι κάτι τελείως έξω από μένα. Εμείς, το δίδυμο που βρέθηκε το 1998 τυχαία σε ένα φροντιστήριο, υποψήφιες και οι δυο τότε για Πανελλήνιες, μόνο ευχάριστες στιγμές είχαμε μοιραστεί. Τα γέλια μας σκεπάζανε πολλές φορές τη μουσική στα μαγαζιά. Είναι αμέτρητες οι φορές που οι δυο μας παίρναμε τους δρόμους για τα μπουζούκια χωρίς να μας νοιάζει ότι ήταν καθημερινή. Τι πλάκα, τι γέλιο! Δεν ήμασταν από αυτές που θέλανε οπωσδήποτε μεγάλη παρέα για να ξεσαλώσουν. Όλες εκείνες τις βραδιές βλέπω στα πράσινά της μάτια, και ας μην είναι πια το κορίτσι που γνώρισα. Και ας είναι παντρεμένη και εργαζόμενη, και ας χάσαμε την καθημερινή επαφή, και ας μας πήγε η ζωή αλλού. Υπάρχει πάντα στο νου μου εκείνο το πρωινό ενός χειμώνα, στην Αγίου Δημητρίου, ώρα 7.30 να ψάχνουμε ταξί για να γυρίσει σπίτι της. Ίσα που πήγαινε να χαράξει και εγώ τραγουδούσα «Ξημερώνει πάλι, μ'αδειανό κεφάλι». Είχα ενδοιασμούς για το πώς θα ένοιωθα όταν τη συναντούσα αλλά τελικά όπως είπε η «Ν» έχω πολλές φοβίες. Μια χαρά ένοιωσα, σαν να μη πέρασε μια μέρα από τους καφέδες μας στα κυλικεία του παν/ίου.
Την Κυριακή πήγα βόλτα με τη «Σ» και τη «Ν» στο βουνό για καφέ με το αμάξι μου. Δεν είχα όμως διάθεση. Κάτι δε μου άρεσε ή ήμουν απλώς κακοδιάθετη μάλλον. Στον καφέ δεν είπα πολλά. Μετά κατεβήκαμε προς θάλασσα για ποτό. Εκεί ήταν κάπως καλύτερα τα πράγματα, είχα αρχίσει να "ανεβαίνω". Το αστείο όμως είναι ότι η «Σ» είπε κάτι χαζό, παιδικό (;) δε ξέρω πώς να το χαρακτηρίσω... το οποίο δε μου άρεσε καθόλου. Το κατάλαβε και η ίδια και στο αμάξι μου είπε «Πλάκα έκανα» αλλά σίγουρα είναι κάποια πράγματα με τα οποία δεν αστειεύεσαι. Της είπα μερικά λόγια μπροστά στη «Ν» (αν και κακώς) οδηγώντας, αλλά δε θέλησα να δώσω συνέχεια.
Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να μη φθείρομαι επειδή οι γύρω μου είναι τόσο αυθόρμητοι. Το ότι δεν με αντιμετωπίζουν σαν άρρωστη είναι τελικά το άλοθί τους για να πετάνε ότι τους έρθει στο μυαλό, καταβάλλοντας μηδέν προσπάθεια για να αποφύγουμε δυσάρεστες καταστάσεις. Ok, άρρωστη δεν νιώθω αλλά είμαι σε μια αρκετά δύσκολη θέση. Όπως και να χει πλέον δε βρίσκω λόγο για να τσακώνομαι, ας κάνει και ας πει ο καθένας ότι θέλει. Εγώ πρέπει πάνω από όλα να κοιτάξω τον εαυτό μου και τη θετική μου ενέργεια.
Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2008
Σήμερα βαριέμαι...
Πόσο πρωτότυπος είναι άραγε ο τίτλος; Νομίζω ότι οι περισσότεροι άνθρωποι σε αυτό τον πλανήτη πάσχουν από βαρεμάρα. Τι μας κάνει αλήθεια να βαριόμαστε; Η καθημερινότητα, η ηρεμία μυαλού και πνεύματος, το ότι δεν έχουμε κάποιο πρόβλημα;
Σήμερα ήθελα να περπατήσω γιατί παραδόξως έχει καλό καιρό. Αλλά βλέπεις δε μου φτάναν τα προβλήματα υγείας κάποια παπούτσια με «χτύπησαν» και πονάει η φτέρνα μου(το κάτω μέρος) οπότε είπα να μην κουραστώ , γιατί το βράδυ ίσως βγω και δεν μπορέσω να σταθώ. Ναι, σκέφτομαι να βγω το βράδυ, δηλαδή το θέλω πολύ και μακάρι οι κολλητές μου να καταλάβαιναν πόσο το θέλω και να μου έκαναν το χατίρι όπως παλιότερα τους το έκανα και εγώ.
Δεν έχω βρει ακόμη τι ακριβώς με ευχαριστεί στην καθημερινότητά μου και οδεύω προς τη λείξη των θεραπειών. Σίγουρα το να περνώ χρόνο με κόσμο και δη με τις φίλες μου είναι κάτι που θέλω. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος (του δικού μου) σπιτιού. Το ότι κλείστηκα μου τη δίνει. Δούλευα τόσο πολύ τα τελευταία τρία χρόνια που στο σπίτι ερχόμουν βράδυ, μετά το γυμναστήριο για μπάνιο και μετά έξω. Τι χρόνια! Οπότε πιστεύω είναι λογικό να θέλω να μην είμαι σπίτι και περισσότερο τώρα που νιώθω ότι οι γονείς με πιέζουν.
Σήμερα ήθελα να περπατήσω γιατί παραδόξως έχει καλό καιρό. Αλλά βλέπεις δε μου φτάναν τα προβλήματα υγείας κάποια παπούτσια με «χτύπησαν» και πονάει η φτέρνα μου(το κάτω μέρος) οπότε είπα να μην κουραστώ , γιατί το βράδυ ίσως βγω και δεν μπορέσω να σταθώ. Ναι, σκέφτομαι να βγω το βράδυ, δηλαδή το θέλω πολύ και μακάρι οι κολλητές μου να καταλάβαιναν πόσο το θέλω και να μου έκαναν το χατίρι όπως παλιότερα τους το έκανα και εγώ.
Δεν έχω βρει ακόμη τι ακριβώς με ευχαριστεί στην καθημερινότητά μου και οδεύω προς τη λείξη των θεραπειών. Σίγουρα το να περνώ χρόνο με κόσμο και δη με τις φίλες μου είναι κάτι που θέλω. Δεν ήμουν ποτέ άνθρωπος (του δικού μου) σπιτιού. Το ότι κλείστηκα μου τη δίνει. Δούλευα τόσο πολύ τα τελευταία τρία χρόνια που στο σπίτι ερχόμουν βράδυ, μετά το γυμναστήριο για μπάνιο και μετά έξω. Τι χρόνια! Οπότε πιστεύω είναι λογικό να θέλω να μην είμαι σπίτι και περισσότερο τώρα που νιώθω ότι οι γονείς με πιέζουν.
Δεν μπορώ να πω ότι φιλοσόφησα ιδιαίτερα τη ζωή αυτό τον καιρό. Ίσως όμως κατάλαβα τους ανθρώπους καλύτερα και κάπως αλλιώς τον εαυτό μου. Είδα ότι όντως είμαι δυνατή (παλαιότερα απλά το υπέθετα). Είδα ότι κάπως αποπροσανατολίστηκα και έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου. Είδα ότι οι άνθρωποι έχουν ανθρωπιά και δύναμη μέσα τους μεγάλη, δεν παύουν όμως να είναι εγωιστές, ίσως γιατί εκεί βρίσκουν το σωστό καταφύγιο για να μην τους γίνεται το πρόβλημα των άλλων βάσανο. Κατάλαβα ότι όσο και αν με ενοχλεί, η αλήθεια έιναι ότι όλοι γύρω μου παρόλο που με βοηθάνε με τον τρόπο τους, συνεχίζουν τη ζωή τους. Ίσως τελικά να είμαστε όλοι εγωιστές επειδή πάντα ψάχνουμε κάτι παραπάνω από τους άλλους. Ένα ακόμη χάδι, μια καλύτερη κουβέντα, μια αγκαλιά περισσότερη. Και αν δεν μας δίνανε ούτε αυτά; Δεν θα ήταν ακόμη χειρότερα τα πράγματα; Αλλά τελικά το ανικανοποίητο είναι στη φύση του ανθρώπου και εγώ τελικά το έχω. Είναι κομμάτι του ενθουσιασμού μου αναμεμειγμένο με το "δίνω τα πάντα ή όσα έχω άρα ζητώ τελικά και από τους άλλους κάτι τέτοιο". Όμως δίκιο έχουν τα λόγια που έφτασαν στα αφτιά μου «μη περιμένεις όλοι να σκέφτονται και να πράττουν όπως εσύ». Αυτή είναι η αλήθεια του έξω κόσμου. Δύσκολα θα βρεις ταίρι ή φίλο/η που να «κινείται» όπως εσύ. Και δεν είναι τελικά πίεση για τον άλλο να ζητάς περισσότερα από όσα παίρνεις και φθορά δική σου; Νομίζω τελικά πως είναι. Αποφάσισα (αν και δυσκολεύομαι...) να αρκεστώ τελικά σε όσα μου δίνουν. Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το όμοιο κουράζει και όσο για το αν μπορείς να αλλάξεις έναν άνθρωπο…δεν μπορείς. Εκτός και αν το θέλει ο ίδιος, τότε μόνο θα γίνει.
Τετάρτη 20 Φεβρουαρίου 2008
Για χθες...
Ε, σήμερα που ξημέρωσε άλλη μέρα δεν μπορούσα να σας αφήσω δίχως τις χθεσινές εξελίξεις. Δε ξέρω τι ζω… μήπως από αυτό το blog έχω κάνει τη ζωή μου σήριαλ; Ας είναι…
Χθες βράδυ τηλεφώνησε η «Σ» και καλώς ή κακώς με έπιασε μια υστερία από τηλεφώνου, πήρα φόρα και είπα πολλά. Αυτό είναι το πρόβλημά μου, δεν μπορώ να ελέγξω τις εντάσεις και ας είναι από τηλ. ότι έχω να πω θα το πω.
Με μια κουβέντα που ξεκίνησα εγώ, τα είπα και ησύχασα. Είπα ότι ήθελα περισσότερη στήριξη και μου είπε ας της το έλεγα ναι αλλά λέω εγώ, οι φίλοι δεν είναι έτσι, πρέπει αυτά να τα καταλαβαίνουν. Μου είπε ότι την πιέζω, θέλει να ζήσει τη ζωή της όσο εγωιστικό και αν είναι αυτό. Να κάνει πράγματα της καθημερινότητάς της χωρίς να αισθάνεται ότι αποτυγχάνει και με απογοητεύει. Είπαμε πολλά που εμένα με φέρανε σε λυγμούς. Η «Σ» νιώθει ότι δεν εκτιμώ τα όσα κάνει και μονίμως ζητώ παραπάνω και προβάλω αυτά που κάνω με τη «Ν» και ας είναι πιο λίγα(όπως λέει). Η απάντησή μου ήταν ότι δε θα πρεπε να το λέει αυτό εφόσον αγνοεί τι λέω γι αυτή στους δικούς μου, στη «Ν» και πόσο μάλλον εδώ (που δεν έχει μπει ποτέ της να διαβάσει).
Τι να πω…ίσως και να έχει δίκιο για την πίεση…Στη δεδομένη φάση (και της το είπα) είναι το μόνο άτομο που μπορεί να με αποφορτίσει. Σίγουρα δεν είναι από τα άτομα που θα πουν «συγνώμη» ή θα αλλάξουν στάση απέναντί μου επειδή εξέφρασα δυνατά τα συναισθήματά μου. Γενικά στους καυγάδες δεν κάνει πίσω...Μου πέταξε και το ότι «Μάλλον τη στήριξή μου δεν τη χρειάζεσαι» αλλά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Για αρκετή ώρα λοιπόν φώναζα από τη μια άκρη και ανταπέδιδε και αυτή. Σε σημείο που ήρθε ο πατέρας μου να δει τι συμβαίνει. Τελικά όντως δε με βλέπει σαν άρρωστη γιατί θα είχε και άλλη στάση απέναντί μου, τουλάχιστο στον καυγά.
Για να μη σας κουράζω, καταλήξαμε μετά από ένα τέταρτο αφού κλείσαμε το τηλ. στο να την περιμένω κάτω από το σπίτι της με το αμάξι μου. Πήγαμε και πήραμε ταινία (μισή ώρα κάναμε να διαλέξουμε-που μυαλό). Σαν να μην έγινε τίποτα (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε) πήγαμε για σουβλάκι γιατί είχα πεινάσει και έπειτα πήραμε παγωτό χωνάκι το οποίο φάγαμε στο αμάξι με αναμμένο καλοριφέρ (4 βαθμούς έξω) οδηγώντας εγώ, πηγαίνοντας βόλτα στη θάλασσα. Με την ευκαιρία είχε ωραίο φεγγάρι χθες και μια απίστευτη ξαστεριά και έτσι ξεχώριζες εύκολα το μπλε-σκούρο του ουρανού απο εκείνο το πολύ βαθύ της θάλασσας. Μετά τη βόλτα πήγαμε σπίτι της, είδαμε την ταινία και κοιμήθηκα εκεί.
Σχιζοφρένεια;;; Ποιος ξέρει..; Νομίζω όμως ότι ήταν οι λέξεις της «Σ» στο τηλ. που με έκαναν να δω τη ματαιότητα του καυγά. Μου είπε «Θες να το παίζουμε θυμωμένες; Δεν έχω πρόβλημα αλλά όλα αυτά είναι χαζά. Μου θυμίζουμε δυο γέρους γύρω στα 80 που είναι χρόνια μαζί και κάθονται και κρατάνε μούτρα ο ένας στον άλλο. Είναι πολύ αστείο.» Κάπως έτσι κατάλαβα ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Αν έχει κάτι να στο δώσει ας το δώσει από μόνος του, χωρίς «συνταγή», και αν είναι εγωιστής έτσι θα παραμείνει εκτός και αν βρει δικά του εσωτερικά κίνητρα για την αλλαγή. Κάπως έτσι είδα ότι και να αρνηθώ την πρότασή της για παγωτό δε βγάζει πουθενά. Και να το παίξω θυμωμένη πάλι είναι αστείο…Αφού στο βάθος τελικά αγαπιόμαστε, και αυτή και η «Ν» κάνουν ότι μπορούν.
Χθες βράδυ τηλεφώνησε η «Σ» και καλώς ή κακώς με έπιασε μια υστερία από τηλεφώνου, πήρα φόρα και είπα πολλά. Αυτό είναι το πρόβλημά μου, δεν μπορώ να ελέγξω τις εντάσεις και ας είναι από τηλ. ότι έχω να πω θα το πω.
Με μια κουβέντα που ξεκίνησα εγώ, τα είπα και ησύχασα. Είπα ότι ήθελα περισσότερη στήριξη και μου είπε ας της το έλεγα ναι αλλά λέω εγώ, οι φίλοι δεν είναι έτσι, πρέπει αυτά να τα καταλαβαίνουν. Μου είπε ότι την πιέζω, θέλει να ζήσει τη ζωή της όσο εγωιστικό και αν είναι αυτό. Να κάνει πράγματα της καθημερινότητάς της χωρίς να αισθάνεται ότι αποτυγχάνει και με απογοητεύει. Είπαμε πολλά που εμένα με φέρανε σε λυγμούς. Η «Σ» νιώθει ότι δεν εκτιμώ τα όσα κάνει και μονίμως ζητώ παραπάνω και προβάλω αυτά που κάνω με τη «Ν» και ας είναι πιο λίγα(όπως λέει). Η απάντησή μου ήταν ότι δε θα πρεπε να το λέει αυτό εφόσον αγνοεί τι λέω γι αυτή στους δικούς μου, στη «Ν» και πόσο μάλλον εδώ (που δεν έχει μπει ποτέ της να διαβάσει).
Τι να πω…ίσως και να έχει δίκιο για την πίεση…Στη δεδομένη φάση (και της το είπα) είναι το μόνο άτομο που μπορεί να με αποφορτίσει. Σίγουρα δεν είναι από τα άτομα που θα πουν «συγνώμη» ή θα αλλάξουν στάση απέναντί μου επειδή εξέφρασα δυνατά τα συναισθήματά μου. Γενικά στους καυγάδες δεν κάνει πίσω...Μου πέταξε και το ότι «Μάλλον τη στήριξή μου δεν τη χρειάζεσαι» αλλά δεν κατάλαβα που το πήγαινε. Για αρκετή ώρα λοιπόν φώναζα από τη μια άκρη και ανταπέδιδε και αυτή. Σε σημείο που ήρθε ο πατέρας μου να δει τι συμβαίνει. Τελικά όντως δε με βλέπει σαν άρρωστη γιατί θα είχε και άλλη στάση απέναντί μου, τουλάχιστο στον καυγά.
Για να μη σας κουράζω, καταλήξαμε μετά από ένα τέταρτο αφού κλείσαμε το τηλ. στο να την περιμένω κάτω από το σπίτι της με το αμάξι μου. Πήγαμε και πήραμε ταινία (μισή ώρα κάναμε να διαλέξουμε-που μυαλό). Σαν να μην έγινε τίποτα (άλλα λόγια να αγαπιόμαστε) πήγαμε για σουβλάκι γιατί είχα πεινάσει και έπειτα πήραμε παγωτό χωνάκι το οποίο φάγαμε στο αμάξι με αναμμένο καλοριφέρ (4 βαθμούς έξω) οδηγώντας εγώ, πηγαίνοντας βόλτα στη θάλασσα. Με την ευκαιρία είχε ωραίο φεγγάρι χθες και μια απίστευτη ξαστεριά και έτσι ξεχώριζες εύκολα το μπλε-σκούρο του ουρανού απο εκείνο το πολύ βαθύ της θάλασσας. Μετά τη βόλτα πήγαμε σπίτι της, είδαμε την ταινία και κοιμήθηκα εκεί.
Σχιζοφρένεια;;; Ποιος ξέρει..; Νομίζω όμως ότι ήταν οι λέξεις της «Σ» στο τηλ. που με έκαναν να δω τη ματαιότητα του καυγά. Μου είπε «Θες να το παίζουμε θυμωμένες; Δεν έχω πρόβλημα αλλά όλα αυτά είναι χαζά. Μου θυμίζουμε δυο γέρους γύρω στα 80 που είναι χρόνια μαζί και κάθονται και κρατάνε μούτρα ο ένας στον άλλο. Είναι πολύ αστείο.» Κάπως έτσι κατάλαβα ότι ο άνθρωπος δεν αλλάζει. Αν έχει κάτι να στο δώσει ας το δώσει από μόνος του, χωρίς «συνταγή», και αν είναι εγωιστής έτσι θα παραμείνει εκτός και αν βρει δικά του εσωτερικά κίνητρα για την αλλαγή. Κάπως έτσι είδα ότι και να αρνηθώ την πρότασή της για παγωτό δε βγάζει πουθενά. Και να το παίξω θυμωμένη πάλι είναι αστείο…Αφού στο βάθος τελικά αγαπιόμαστε, και αυτή και η «Ν» κάνουν ότι μπορούν.
Τρίτη 19 Φεβρουαρίου 2008
Φίλε έλα απόψε!
Απόψε μπορώ να πω ότι τριγύρισα αρκετά στη θαυμαστή Ελληνική blogoγειτονιά. Έτσι βρέθηκα μπροστά σε μια σύμπτωση…Σε 2-3 Blogs βρήκα posts για τη φιλία. Δεν έχασα ευκαιρία φυσικά να αφήσω και το δικό μου σχόλιο. Η σύμπτωση είναι ότι από χθες το θέμα με απασχολεί αρκετά. Και έτσι αποφάσισα να το θίξω.
Από τούτο εδώ το βήμα θα χετε διαβάσει και άλλες φορές πως στη μάχη με τον Καρκίνο έχω «πάρει» μαζί μου και τις δυο κολλητές μου. Λέω έχω πάρει γιατί τελικά δεν ξέρω σε αυτές τις περιπτώσεις κατά πόσο κάποια άτομα έρχονται μαζί σου οικειοθελώς ή μην έχοντας άλλη λύση συμπαρίστανται παρά τη στεναχώρια που τους προσφέρεις και τις ψυχοπλακωτικές συζητήσεις.
Γύρισα όπως είπα την Κυριακή. Πέρα από κάποια τηλέφωνα και sms, οι φίλες μου δεν ασχολήθηκαν με το να έρθουν να με δουν. Δε πειράζει σκέφτηκα, ίσως θέλουν να με αφήσουν να ξεκουραστώ. Τη Δευτέρα πρωί δέχτηκα τηλ. από τη «Σ» η οποία μου είπε ότι θέλει να ρθει το βράδυ με τη «Ν» στο τζάκι μου, να παραγγείλουμε φαΐ και να δούμε καμιά ταινία. Μάλιστα η «Σ» μου είπε να διαλέξω η ίδια ταινία, και πως ανεξάρτητα με το τι θα κάνει τελικά η «Ν» η ίδια της θα ‘ρθει.
Ήρθε λοιπόν το βράδυ, ξεσηκώθηκα και μπήκα στην αναμονή, από την Πέμπτη είχα να δω τη «Σ». Η «Ν» τηλ. και είπε ότι δε θα μπορέσει τελικά να ρθει γιατί ήταν κάπως αδιάθετη. Σε κάνα μισάωρο, είχε πάρει και η «Σ», η τελευταία μου ελπίδα για παρέα χθες, και μέσα από χαζές δικαιολογίες 4 λεπτών μου είπε ότι δεν μπορεί να ρθει. Με κάλεσε να κοιμηθώ σπίτι της αλλά αρνήθηκα λόγω καιρού να μπω σε ένα αμάξι κρύο και να ψάχνω παρκινγκ. Νευρίασα και απογοητεύτηκα που για μια ακόμη φορά η φίλη μου ενώ μου είχε βγάλει «πρόγραμμα» τώρα το άλλαζε, πάλι όμως στα δικά της μέτρα και σταθμά.
Αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά αν οι φίλες μου νοιώθουν στο ελάχιστο τι περνώ. Δεν κρατήθηκα, μετά τα μεσάνυχτα έστειλα στη «Σ» sms βόμβα. Αποφάσισα ότι τελικά δε βλέπω τον λόγο για τον οποίο να το παίζω cool. Είναι δηλαδή κακό να πω στον άλλο ότι τον χρειάζομαι; Κλασικά η «Σ» λακωνική δεν μπήκε στη διαδικασία της ανταλλαγής πολλών sms, είπε «θα τα πούμε αύριο». Το αύριο είναι λοιπόν το σήμερα και αν και είμαστε λίγη ώρα πριν στηθούν οι περισσότεροι στο μικρό κουτί για Λαζόπουλο, η «Σ» δεν έδωσε σημεία ζωής.
Πιστεύω στη φιλία πολύ. Τόσο που ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα με διαβάζετε και θα γελάτε με το ρομαντισμό μου ως προς το θέμα. Η «Σ» με στήριξε πάρα πολύ, ήρθε στο χειρουργείο στην Αθήνα, όμως εγώ θέλω να της φωνάξω ότι και τώρα την έχω εξίσου ανάγκη και ίσως και πιο πολύ από τότε. Τα κορίτσια μου λένε «δε σε βλέπουμε σαν άρρωστη». Ναι, μου αρέσει η ιδέα γιατί και εγώ δε νιώθω άρρωστη. Περνάω όμως ένα μεγάλο λούκι, αυτό των χμθ. Οι φίλες μου έχουν κάθε δυνατότητα και τρόπο για να με κάνουν να περνώ καλά, τουλάχιστον όσο είμαι εδώ. Γιατί όμως τελικά δεν το κάνουν;
Από τούτο εδώ το βήμα θα χετε διαβάσει και άλλες φορές πως στη μάχη με τον Καρκίνο έχω «πάρει» μαζί μου και τις δυο κολλητές μου. Λέω έχω πάρει γιατί τελικά δεν ξέρω σε αυτές τις περιπτώσεις κατά πόσο κάποια άτομα έρχονται μαζί σου οικειοθελώς ή μην έχοντας άλλη λύση συμπαρίστανται παρά τη στεναχώρια που τους προσφέρεις και τις ψυχοπλακωτικές συζητήσεις.
Γύρισα όπως είπα την Κυριακή. Πέρα από κάποια τηλέφωνα και sms, οι φίλες μου δεν ασχολήθηκαν με το να έρθουν να με δουν. Δε πειράζει σκέφτηκα, ίσως θέλουν να με αφήσουν να ξεκουραστώ. Τη Δευτέρα πρωί δέχτηκα τηλ. από τη «Σ» η οποία μου είπε ότι θέλει να ρθει το βράδυ με τη «Ν» στο τζάκι μου, να παραγγείλουμε φαΐ και να δούμε καμιά ταινία. Μάλιστα η «Σ» μου είπε να διαλέξω η ίδια ταινία, και πως ανεξάρτητα με το τι θα κάνει τελικά η «Ν» η ίδια της θα ‘ρθει.
Ήρθε λοιπόν το βράδυ, ξεσηκώθηκα και μπήκα στην αναμονή, από την Πέμπτη είχα να δω τη «Σ». Η «Ν» τηλ. και είπε ότι δε θα μπορέσει τελικά να ρθει γιατί ήταν κάπως αδιάθετη. Σε κάνα μισάωρο, είχε πάρει και η «Σ», η τελευταία μου ελπίδα για παρέα χθες, και μέσα από χαζές δικαιολογίες 4 λεπτών μου είπε ότι δεν μπορεί να ρθει. Με κάλεσε να κοιμηθώ σπίτι της αλλά αρνήθηκα λόγω καιρού να μπω σε ένα αμάξι κρύο και να ψάχνω παρκινγκ. Νευρίασα και απογοητεύτηκα που για μια ακόμη φορά η φίλη μου ενώ μου είχε βγάλει «πρόγραμμα» τώρα το άλλαζε, πάλι όμως στα δικά της μέτρα και σταθμά.
Αναρωτήθηκα για μια ακόμη φορά αν οι φίλες μου νοιώθουν στο ελάχιστο τι περνώ. Δεν κρατήθηκα, μετά τα μεσάνυχτα έστειλα στη «Σ» sms βόμβα. Αποφάσισα ότι τελικά δε βλέπω τον λόγο για τον οποίο να το παίζω cool. Είναι δηλαδή κακό να πω στον άλλο ότι τον χρειάζομαι; Κλασικά η «Σ» λακωνική δεν μπήκε στη διαδικασία της ανταλλαγής πολλών sms, είπε «θα τα πούμε αύριο». Το αύριο είναι λοιπόν το σήμερα και αν και είμαστε λίγη ώρα πριν στηθούν οι περισσότεροι στο μικρό κουτί για Λαζόπουλο, η «Σ» δεν έδωσε σημεία ζωής.
Πιστεύω στη φιλία πολύ. Τόσο που ώρες ώρες σκέφτομαι πως θα με διαβάζετε και θα γελάτε με το ρομαντισμό μου ως προς το θέμα. Η «Σ» με στήριξε πάρα πολύ, ήρθε στο χειρουργείο στην Αθήνα, όμως εγώ θέλω να της φωνάξω ότι και τώρα την έχω εξίσου ανάγκη και ίσως και πιο πολύ από τότε. Τα κορίτσια μου λένε «δε σε βλέπουμε σαν άρρωστη». Ναι, μου αρέσει η ιδέα γιατί και εγώ δε νιώθω άρρωστη. Περνάω όμως ένα μεγάλο λούκι, αυτό των χμθ. Οι φίλες μου έχουν κάθε δυνατότητα και τρόπο για να με κάνουν να περνώ καλά, τουλάχιστον όσο είμαι εδώ. Γιατί όμως τελικά δεν το κάνουν;
Γιατί είμαι εγώ που στη θέση τους λέω ότι δεν θα τις άφηνα λεπτό; Γιατί δεν καταλαβαίνουν ότι και εγώ κάνω την προσπάθειά μου να είμαι δίπλα τους όπως παλιά. Και δεν μου είναι τελικά καθόλου εύκολο γιατί δίνω καθημερινά μια μάχη με τον εαυτό μου. Γιατί δε νιώθουν ότι αντί να κλειστώ στην αρρώστια μου παρακολουθώ τις ζωές τους καλοπροαίρετα, ενώ δεν μπορώ να κάνω τα περισσότερα πράγματα που κάνουν αυτές; Γιατί δε βλέπουν ότι χαμογελώ στα καλά που τους συμβαίνουν και προσπαθώ να βάζω τον εγωισμό μου στην άκρη;
Έφτασα στο ναδίρ, και είναι με μαθηματική ακρίβεια η χειρότερη περίοδος της ζωής μου.
Το βλέπουν τελικά;
Δευτέρα 18 Φεβρουαρίου 2008
Μια ακόμη μέρα, άλλη μια βδομάδα!
Πλέον γράφω για να ξέρετε ότι είμαι καλά κάπου εκεί έξω. Έχει πλάκα αυτό που γράφω τώρα που το ξαναδιαβάζω. Ξεκίνησα αυτό το blog για δική μου ψυχοθεραπεία εν μέρη, για δική σας ενημέρωση από την άλλη, και τώρα φτάσαμε σε μια σχέση αλληλεξάρτησης.
Περιμένετε νέα μου και εγώ δικά σας...
Επέστρεψα από Αθήνα χθες. Πήγε καλά η θεραπεία της Παρασκευής αλλά μεταξύ μας έκανα έναν εμετούλι επί τόπου. Δε νομίζω να ήταν το φάρμακο...Ήταν μάλλον το ότι είχα φάει ψάρι για μεσημεριανό και το ότι η όσφρησή μου έχει πλέον αυξηθεί, και έτσι μύρισα στο νεαρό που μου έβγαζε την κάσκα το τσιγάρο που είχε καπνίσει, σε συνδυασμό με τον ιδρώτα της ρόμπας του. Αφήστε το καλύτερα... Έτσι την ώρα που τελείωνε η θεραπεία μου, έκανα τον εμετούλι μου και ησύχασα. Μετά σπίτι δεν έκανα τίποτα :-Ρ άρα δεν ανησυχώ. Ευτυχώς την ώρα του εμετού δεν ήταν κανείς δικός μου τριγύρω.
Τα φάρμακα άλλαξαν πλέον, αλλά προς το παρόν αντιδρώ και στα καινούρια καλά. Έφτασα στην 5η απο τις 8 και νιώθω οτι κατέκτησα κάτι. Ξεκίνησα και το herceptin, ένα φάρμακο καινούριο που όλοι λένε ότι είναι επανάσταση κατά του Καρκίνου του μαστού, αποκλείει τη μετάσταση. Αν διαβάζει κάποια ομοιοπαθούσα ας ρίξει μια ματιά online σε κάποια μηχανή αναζήτησης. Προς θεού, διαφήμιση δεν κάνω αλλά αν είναι να βοηθά αυτό το φάρμακο, ψάξτε να ενημερωθείτε.
Τι άλλα νέα... Τώρα ξαναπάω Τρίτη 4/3. Μα πως περνάει ο καιρός; Κρίμα που ο άλλος καιρός δε βοηθά και η άνοιξη δε λέει να ρθει. Σιγά σιγά βγαίνω απο το σοκ μου και συνειδητοποιώ κάποια πράγματα διόλου ευχάριστα για την κατάστασή μου. Πάντα θα υπάρχει το πριν της ζωής μου, θα υπάρχει ένα τώρα (όπως και όπου) και ένα μέλλον που κανείς δε θα μου έχει διασφαλίσει. Άρα τελικά γυρνώ σε αυτό που έλεγα χρόνια τώρα, μόνο το παρελθόν έχουμε εμείς οι άνθρωποι και ας σκοτωνόμαστε για το παρόν και ας αγωνιούμε για το μέλλον. Δυο χρόνοι στον αέρα και εμείς κάπου στο σύμπαν. Γιατί να περνούν οι μέρες μας βιαστικά; Καλά δεν ήμασταν και πριν ένα χρόνο (εγώ πάντως μια χαρά). Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν προς το αύριο; Δείτε τι έφερε σε εμένα το μέλλον, αν το ήξερα σίγουρα δε θα βιαζόμουν να φτάσω σε αυτές τις μέρες. Σίγουρα... αλλά τελικά καταλήγω πάντα εκεί, κανείς δεν κέρδισε ποτέ τη μάχη με το χρόνο.
Περιμένετε νέα μου και εγώ δικά σας...
Επέστρεψα από Αθήνα χθες. Πήγε καλά η θεραπεία της Παρασκευής αλλά μεταξύ μας έκανα έναν εμετούλι επί τόπου. Δε νομίζω να ήταν το φάρμακο...Ήταν μάλλον το ότι είχα φάει ψάρι για μεσημεριανό και το ότι η όσφρησή μου έχει πλέον αυξηθεί, και έτσι μύρισα στο νεαρό που μου έβγαζε την κάσκα το τσιγάρο που είχε καπνίσει, σε συνδυασμό με τον ιδρώτα της ρόμπας του. Αφήστε το καλύτερα... Έτσι την ώρα που τελείωνε η θεραπεία μου, έκανα τον εμετούλι μου και ησύχασα. Μετά σπίτι δεν έκανα τίποτα :-Ρ άρα δεν ανησυχώ. Ευτυχώς την ώρα του εμετού δεν ήταν κανείς δικός μου τριγύρω.
Τα φάρμακα άλλαξαν πλέον, αλλά προς το παρόν αντιδρώ και στα καινούρια καλά. Έφτασα στην 5η απο τις 8 και νιώθω οτι κατέκτησα κάτι. Ξεκίνησα και το herceptin, ένα φάρμακο καινούριο που όλοι λένε ότι είναι επανάσταση κατά του Καρκίνου του μαστού, αποκλείει τη μετάσταση. Αν διαβάζει κάποια ομοιοπαθούσα ας ρίξει μια ματιά online σε κάποια μηχανή αναζήτησης. Προς θεού, διαφήμιση δεν κάνω αλλά αν είναι να βοηθά αυτό το φάρμακο, ψάξτε να ενημερωθείτε.
Τι άλλα νέα... Τώρα ξαναπάω Τρίτη 4/3. Μα πως περνάει ο καιρός; Κρίμα που ο άλλος καιρός δε βοηθά και η άνοιξη δε λέει να ρθει. Σιγά σιγά βγαίνω απο το σοκ μου και συνειδητοποιώ κάποια πράγματα διόλου ευχάριστα για την κατάστασή μου. Πάντα θα υπάρχει το πριν της ζωής μου, θα υπάρχει ένα τώρα (όπως και όπου) και ένα μέλλον που κανείς δε θα μου έχει διασφαλίσει. Άρα τελικά γυρνώ σε αυτό που έλεγα χρόνια τώρα, μόνο το παρελθόν έχουμε εμείς οι άνθρωποι και ας σκοτωνόμαστε για το παρόν και ας αγωνιούμε για το μέλλον. Δυο χρόνοι στον αέρα και εμείς κάπου στο σύμπαν. Γιατί να περνούν οι μέρες μας βιαστικά; Καλά δεν ήμασταν και πριν ένα χρόνο (εγώ πάντως μια χαρά). Τι είναι αυτό που κάνει τους ανθρώπους να τρέχουν προς το αύριο; Δείτε τι έφερε σε εμένα το μέλλον, αν το ήξερα σίγουρα δε θα βιαζόμουν να φτάσω σε αυτές τις μέρες. Σίγουρα... αλλά τελικά καταλήγω πάντα εκεί, κανείς δεν κέρδισε ποτέ τη μάχη με το χρόνο.
Σάββατο 16 Φεβρουαρίου 2008
Γειά σε όλους!
Σας είχα γράψει πολλά λογάκια για χθες που έκανα τη χμθ αλλά σβήστηκαν :-) Θα σας τα πω αύριο απο το σπίτι μου. Προς το παρόν παραμένω Αθήνα. ΌΛΑ πήγαν καλά χθες! Έκανα την 5η απο την 8η. ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑ
Τετάρτη 13 Φεβρουαρίου 2008
Let the sun shineee!
Σήμερα έχει ΗΛΙΟ! Το γράφω και το φωνάζω!!! Δεν είναι η μοναδική μέρα που αυτή η πύρινη, όλο ενέργεια σφαίρα χαϊδεύει το παράθυρό μου! Πάντα την υπολόγιζα, πάντα τη θαύμαζα και μικρούλα νόμιζα ότι όπου πάω αυτό το καυτό στεφάνι με ακολουθεί γιατί είμαι η εκλεκτή του θεού.
Η Φυσική και γενικότερα οι γνώσεις με προσγείωσαν και κατάλαβα μεγαλώνοντας ότι η εκλεκτή του θεού δεν ήμουν εγώ. Ήμουν όμως και είμαι εκλεκτή για κάποιους ανθρώπους και ίσως αυτές οι σχέσεις να είναι καλύτερες απο τις σχέσεις με οποιονδήποτε θεό.
Ναι, έχω ψυχικές μεταπτώσεις, και εσείς φίλοι αναγνώστες το ξέρετε σίγουρα. Όμως κάθε μέρα καταλαβαίνω ότι μόνο με την καλή μου ψυχική κατάσταση και θετική διάθεση, μόνο έτσι μπορώ να πάω κόντρα στον καρκίνο. Κόντρα στις θεραπείες και σε όλα. Να φτάσει αρχές Απρίλη και να πάω σε μια ακροθαλασσιά, να φωνάξω κραυγές ακαταλαβίστικες (ίσως και να κλάψω..), να πετάξω πέτρες στο νερό και το κύμα να πάρει τα πάντα από πάνω μου. Να πάρει τα φάρμακα, τον πόνο, τη μοναξιά, τις σκέψεις, τα απανωτά ταξίδια στην πρωτεύουσα, τα περίεργα όνειρα, την τρίωρη χορήγηση του φαρμάκου. ΟΛΑ ΟΛΑ ΟΛΑΑΑΑ! Να πάρω μια βαθιά ανάσα μπλε της θάλασσας και γαλάζιου του ουρανού και να πω είμαι ελεύθερη να ξαναβγώ εκεί έξω! Είμαι ελεύθερη να περπατήσω σε μονοπάτια που εγώ διαλέγω και δεν μου επιβάλλονται. Να σπάσω τα δεσμά και να τρέξω με τον άνεμο σύμμαχο. Να βάλω κάνα δυο κοχύλια στην τσέπη, όπως εκείνη τη μέρα που έμαθα οτι θα χειρουργηθώ και πήγα με τη "Ν" στη θάλασσα. Δεν ήξερα αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, φοβόμουν για το αν θα ξαναβλεπα τη θάλασσα. Κι όμως εκείνη τη μέρα δε δάκρυσα. Βρήκα τη δύναμη να σκύψω και να μαζέψω κάποια κοχύλια που τα κράτησα. Τα έχω στο αυτοκίνητο, και θα τα χω για μια ζωή. Τα κρατώ σε ανάμνηση εκείνης της μέρας. Θα ξαναμαζέψω κοχύλια τελικά κάποια στιγμή, και θα τα κρατήσω σαν υπόσχεση για καλύτερες μέρες...
Αφήνω τέσσερις αγκαλιές για τον καθένα σας. Με βοηθάτε όσο δεν φαντάζεστε και το εκτιμώ και τ'αγαπώ όλο αυτό χωρίς όρια!
Η Φυσική και γενικότερα οι γνώσεις με προσγείωσαν και κατάλαβα μεγαλώνοντας ότι η εκλεκτή του θεού δεν ήμουν εγώ. Ήμουν όμως και είμαι εκλεκτή για κάποιους ανθρώπους και ίσως αυτές οι σχέσεις να είναι καλύτερες απο τις σχέσεις με οποιονδήποτε θεό.
Ναι, έχω ψυχικές μεταπτώσεις, και εσείς φίλοι αναγνώστες το ξέρετε σίγουρα. Όμως κάθε μέρα καταλαβαίνω ότι μόνο με την καλή μου ψυχική κατάσταση και θετική διάθεση, μόνο έτσι μπορώ να πάω κόντρα στον καρκίνο. Κόντρα στις θεραπείες και σε όλα. Να φτάσει αρχές Απρίλη και να πάω σε μια ακροθαλασσιά, να φωνάξω κραυγές ακαταλαβίστικες (ίσως και να κλάψω..), να πετάξω πέτρες στο νερό και το κύμα να πάρει τα πάντα από πάνω μου. Να πάρει τα φάρμακα, τον πόνο, τη μοναξιά, τις σκέψεις, τα απανωτά ταξίδια στην πρωτεύουσα, τα περίεργα όνειρα, την τρίωρη χορήγηση του φαρμάκου. ΟΛΑ ΟΛΑ ΟΛΑΑΑΑ! Να πάρω μια βαθιά ανάσα μπλε της θάλασσας και γαλάζιου του ουρανού και να πω είμαι ελεύθερη να ξαναβγώ εκεί έξω! Είμαι ελεύθερη να περπατήσω σε μονοπάτια που εγώ διαλέγω και δεν μου επιβάλλονται. Να σπάσω τα δεσμά και να τρέξω με τον άνεμο σύμμαχο. Να βάλω κάνα δυο κοχύλια στην τσέπη, όπως εκείνη τη μέρα που έμαθα οτι θα χειρουργηθώ και πήγα με τη "Ν" στη θάλασσα. Δεν ήξερα αν θα ζήσω ή θα πεθάνω, φοβόμουν για το αν θα ξαναβλεπα τη θάλασσα. Κι όμως εκείνη τη μέρα δε δάκρυσα. Βρήκα τη δύναμη να σκύψω και να μαζέψω κάποια κοχύλια που τα κράτησα. Τα έχω στο αυτοκίνητο, και θα τα χω για μια ζωή. Τα κρατώ σε ανάμνηση εκείνης της μέρας. Θα ξαναμαζέψω κοχύλια τελικά κάποια στιγμή, και θα τα κρατήσω σαν υπόσχεση για καλύτερες μέρες...
Αφήνω τέσσερις αγκαλιές για τον καθένα σας. Με βοηθάτε όσο δεν φαντάζεστε και το εκτιμώ και τ'αγαπώ όλο αυτό χωρίς όρια!
Δευτέρα 11 Φεβρουαρίου 2008
Τα καράβια μου καίω...δε θα πάω πουθενά
Αχάριστη να μην είμαι το Σ/Κ ήταν καλό. Την Παρασκευή βγήκα με τη «Ν» έξω. Σε κλαμπ ως τις 4. Το Σάββατο είχε γενέθλια και βγήκαμε για φαΐ στο βουνό. Είχε και χιόνι. Ήταν ωραία.
Σήμερα όμως έπεσε η ψυχολογία μου. Δε ξέρω γιατί...και το ποστ αυτό σόρυ αλλά δεν θα είναι αισιόδοξο. Φαντάζομαι αυτές οι μεταπτώσεις είναι στο πρόγραμμα… Κουράστηκα, πλησιάζει και η επόμενη θεραπεία. Την Πέμπτη 14/2 πάλι φεύγω και δε θέλω καθόλου.
Νομίζω άρχισα να απομονώνομαι. Νομίζω πια δεν θέλω κανένα. Θέλω να πάω κάπου και να κλειστώ. Να μη βλέπω, να μην ακούω. Σήμερα δε θέλω ούτε τις φίλες μου. Είμαι στεναχωρημένη και δε θέλω να τις φορτίζω αλλά ούτε να ακούω τα δικά τους. Είναι να βρω τη «Σ» για ταινία αργότερα και πραγματικά το σκέφτομαι.
Κάτι σήμερα με σμπαράλιασε. Νομίζω πως ξυπνώ από το σοκ, βγαίνω από το κόμμα και συνειδητοποιώ ότι η ζωή μου άλλαξε. Νιώθω ότι η ζωή μου εκτοξεύτηκε σε μια άλλη, τρελή τροχιά. Κάποιος, (άνθρωπος ή θεός) έδωσε μια κλωτσιά στη ζωή μου και την έθεσε σε μια γρήγορη και «ακαταλαβίστικη» τροχιά. Δε ξέρω από πού γύρω περιστρέφεται αλλά τρέχει τρελά, αυτό είναι σίγουρο. Με βρήκε απροετοίμαστη, και αυτό είναι σίγουρο. Βαρέθηκα και κουράστηκα, ε, αυτό μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να το πω. Τα γεγονότα με προλαβαίνουν. Και κατάλαβα για πρώτη φορά αυτές τις μέρες ότι αυτό που συνέβη φέτος θα με κυνηγά για μια ζωή. Θα κάνω εξετάσεις, θα προσέχω, θα έχω πάντα το νου μου και ποιος ξέρει τι άλλο… Εγώ, που ήμουν αισιόδοξη τώρα προβληματίζομαι για τόσα μελλοντικά πράγματα.
Βλέπω τις ζωές των άλλων σαν ένα κοριτσάκι που κόλλησε τη μύτη του στο τζάμι ενός ζαχαροπλαστείου θαμπωμένη από τους πειρασμούς που δεν μπορεί να γευτεί. Ναι οι ζωές των άλλων δίπλα μου προχωράνε, ενώ η δική μου κόλλησε. Κόλλησε άδικα, ξαφνικά και αναπάντεχα. Κάποιος τράβηξε λαχνό και κληρώσανε το όνομα μου, έτσι ξαφνικά και εντελώς τυχαία ήμουν εγώ η επόμενη. Κληρώθηκα σε μια λοταρία που ούτε ήξερα πως είχε το όνομά μου. Ο λαχνός κέρδιζε κλινικές, γνωματεύσεις, φάρμακα, ορούς, πόνους στα οστά, εξετάσεις, ιατρική ορολογία και άλλα πολλά. Τώρα πονάει το χέρι μου (το καλό) από το οποίο μου χορηγούν τα φάρμακα και δεν μπορώ καν να το λυγίσω. Οι φλέβες μελάνιασαν.
Σήμερα όμως έπεσε η ψυχολογία μου. Δε ξέρω γιατί...και το ποστ αυτό σόρυ αλλά δεν θα είναι αισιόδοξο. Φαντάζομαι αυτές οι μεταπτώσεις είναι στο πρόγραμμα… Κουράστηκα, πλησιάζει και η επόμενη θεραπεία. Την Πέμπτη 14/2 πάλι φεύγω και δε θέλω καθόλου.
Νομίζω άρχισα να απομονώνομαι. Νομίζω πια δεν θέλω κανένα. Θέλω να πάω κάπου και να κλειστώ. Να μη βλέπω, να μην ακούω. Σήμερα δε θέλω ούτε τις φίλες μου. Είμαι στεναχωρημένη και δε θέλω να τις φορτίζω αλλά ούτε να ακούω τα δικά τους. Είναι να βρω τη «Σ» για ταινία αργότερα και πραγματικά το σκέφτομαι.
Κάτι σήμερα με σμπαράλιασε. Νομίζω πως ξυπνώ από το σοκ, βγαίνω από το κόμμα και συνειδητοποιώ ότι η ζωή μου άλλαξε. Νιώθω ότι η ζωή μου εκτοξεύτηκε σε μια άλλη, τρελή τροχιά. Κάποιος, (άνθρωπος ή θεός) έδωσε μια κλωτσιά στη ζωή μου και την έθεσε σε μια γρήγορη και «ακαταλαβίστικη» τροχιά. Δε ξέρω από πού γύρω περιστρέφεται αλλά τρέχει τρελά, αυτό είναι σίγουρο. Με βρήκε απροετοίμαστη, και αυτό είναι σίγουρο. Βαρέθηκα και κουράστηκα, ε, αυτό μπορώ με μεγάλη βεβαιότητα να το πω. Τα γεγονότα με προλαβαίνουν. Και κατάλαβα για πρώτη φορά αυτές τις μέρες ότι αυτό που συνέβη φέτος θα με κυνηγά για μια ζωή. Θα κάνω εξετάσεις, θα προσέχω, θα έχω πάντα το νου μου και ποιος ξέρει τι άλλο… Εγώ, που ήμουν αισιόδοξη τώρα προβληματίζομαι για τόσα μελλοντικά πράγματα.
Βλέπω τις ζωές των άλλων σαν ένα κοριτσάκι που κόλλησε τη μύτη του στο τζάμι ενός ζαχαροπλαστείου θαμπωμένη από τους πειρασμούς που δεν μπορεί να γευτεί. Ναι οι ζωές των άλλων δίπλα μου προχωράνε, ενώ η δική μου κόλλησε. Κόλλησε άδικα, ξαφνικά και αναπάντεχα. Κάποιος τράβηξε λαχνό και κληρώσανε το όνομα μου, έτσι ξαφνικά και εντελώς τυχαία ήμουν εγώ η επόμενη. Κληρώθηκα σε μια λοταρία που ούτε ήξερα πως είχε το όνομά μου. Ο λαχνός κέρδιζε κλινικές, γνωματεύσεις, φάρμακα, ορούς, πόνους στα οστά, εξετάσεις, ιατρική ορολογία και άλλα πολλά. Τώρα πονάει το χέρι μου (το καλό) από το οποίο μου χορηγούν τα φάρμακα και δεν μπορώ καν να το λυγίσω. Οι φλέβες μελάνιασαν.
Είπα στον εαυτό μου και σε εσάς ότι δε θα ρωτήσω «γιατί» όμως τώρα πια φτάνω στα πρόθυρα. Δεν υπάρχει καμία λογική απάντηση, δεν υπάρχει τίποτα να πούμε, τίποτα. Όλα στη ζωή είναι τύχη τελικά. Και κάποιοι άνθρωποι είναι τυχεροί, δε συναντούν τίποτα επίπονο στο μονοπάτι της ζωής αλλά χαρακτηρίζονται αχάριστοι γιατί κάνουν τα ασήμαντα σημαντικά. Για όλους αυτούς τους ανθρώπους λυπάμαι.
Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου 2008
Γύρισα σπίτι
μόλις Τρίτη βράδυ, μετά τα μεσάνυχτα. Πήρα τα σχόλιά σας απλά απάντησα σήμερα. Το πρόβλημά μου είναι ότι το PC μου είναι του '98 και όσοι ασχολείστε καταλαβαίνετε ότι μιλάμε για ένα πολύ αργό μηχάνημα. Ευτυχώς τελειώνουν τα βάσανα. Κατέφτασε ένας ολοκαίνουργιος πύργος του 2008!Επι τέλους θα χαρώ και την πραγματική ταχύτητα μιας ADSL σύνδεσης.
Μμμ, τι έκανα αυτές τις μέρες...
Την Τετάρτη ήρθε η "Σ" το απογευματάκι για καφέ και τα είπαμε. Πριν φύγω για Αθήνα της είχα δείξει την ουλή μου, η οποία της άρεσε. Μου είπε κάτι που εγώ το κατάλαβα (αλλα εσείς μπορεί να γελάσετε). Μου είπε "σου πάει!". Συμπλήρωσε τη φράση της με το ότι εγώ πάντα σαν άτομο ήμουν πιο μινιμαλ απο αυτή, και οτι η μαστεκτομή μου εναρμονίστηκε με το σύνολό μου. Μου άρεσε αυτή η άποψη και χάρηκα που κάποιος πέρα απο τους γιατρούς είδε επι τέλους το άδειο στέρνο μου. Προχθές λοιπόν που καθόμασταν για καφέ απίτι μου η "Σ" έπιασε και τα ράματα στη μασχάλη μου (απο μέσα) που όντως έχουν την αίσθηση της χορδής.Οι γονείς μου δεν έχουν δει την τομή και εγώ προσπαθώ να μην την δουν ποτέ γιατί δεν το αντέχουν νομίζω. Αλλά η "Σ" ήθελα να τη δει, ήθελα μια γνώμη για το τραύμα μου. Ο γιατρός είπε ότι η ουλή μου είναι πολύ καλή, η νοσοκόμα είπε εξαιρετική. Έχει θρέψει αλλά μάλλον την πλασική θα την κάνω μετά το καλοκαίρι..
Τετάρτη βράδυ είδα ταινία με τη "Σ" και την αποχαιρέτησα. Θα είναι εκτός ως την Κυριακή. Χθες Πέμπτη πήγα τ'απόγευμα για καφέ με τη "Ν", είχα να τη δω αρκετές μέρες. Ωραία περάσαμε. Παίρναμε και τη "Σ" στο κινητό και μιλούσαμε και οι 3, είχε πλάκα. Είναι αστείο το πως δέσαμε οι 3 μας. Είμαστε τελείως διαφορετικές. Κάποια στιγμή θα σας πω την ιστορία :-Ρ
Προς το παρόν δε σκέφτομαι καθόλου την επόμενη φορά που θα πάω Αθήνα. Συγκεντρώνω τον εαυτό μου στο εδώ και τώρα...
Μμμ, τι έκανα αυτές τις μέρες...
Την Τετάρτη ήρθε η "Σ" το απογευματάκι για καφέ και τα είπαμε. Πριν φύγω για Αθήνα της είχα δείξει την ουλή μου, η οποία της άρεσε. Μου είπε κάτι που εγώ το κατάλαβα (αλλα εσείς μπορεί να γελάσετε). Μου είπε "σου πάει!". Συμπλήρωσε τη φράση της με το ότι εγώ πάντα σαν άτομο ήμουν πιο μινιμαλ απο αυτή, και οτι η μαστεκτομή μου εναρμονίστηκε με το σύνολό μου. Μου άρεσε αυτή η άποψη και χάρηκα που κάποιος πέρα απο τους γιατρούς είδε επι τέλους το άδειο στέρνο μου. Προχθές λοιπόν που καθόμασταν για καφέ απίτι μου η "Σ" έπιασε και τα ράματα στη μασχάλη μου (απο μέσα) που όντως έχουν την αίσθηση της χορδής.Οι γονείς μου δεν έχουν δει την τομή και εγώ προσπαθώ να μην την δουν ποτέ γιατί δεν το αντέχουν νομίζω. Αλλά η "Σ" ήθελα να τη δει, ήθελα μια γνώμη για το τραύμα μου. Ο γιατρός είπε ότι η ουλή μου είναι πολύ καλή, η νοσοκόμα είπε εξαιρετική. Έχει θρέψει αλλά μάλλον την πλασική θα την κάνω μετά το καλοκαίρι..
Τετάρτη βράδυ είδα ταινία με τη "Σ" και την αποχαιρέτησα. Θα είναι εκτός ως την Κυριακή. Χθες Πέμπτη πήγα τ'απόγευμα για καφέ με τη "Ν", είχα να τη δω αρκετές μέρες. Ωραία περάσαμε. Παίρναμε και τη "Σ" στο κινητό και μιλούσαμε και οι 3, είχε πλάκα. Είναι αστείο το πως δέσαμε οι 3 μας. Είμαστε τελείως διαφορετικές. Κάποια στιγμή θα σας πω την ιστορία :-Ρ
Προς το παρόν δε σκέφτομαι καθόλου την επόμενη φορά που θα πάω Αθήνα. Συγκεντρώνω τον εαυτό μου στο εδώ και τώρα...
Δευτέρα 4 Φεβρουαρίου 2008
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!
Αυτή η ευχή έπρεπε να είχε βγει απο αυτό εδώ το Blog κάποιες μέρες νωρίτερα αλλά μας "έφαγε" η Αθήνα. Παραμένω στην πρωτεύουσα απο την Πέμπτη ως αύριο. Αύριο θα με δει ο χειρούργος μου μαζί με τις εξετάσεις οστικής μάζας που μου ζήτησε.
Η θεραπεία της Παρασκευής οργανικά πήγε καλά αλλά....
Η αλήθεια είναι ότι λύγισα. Όταν μου φορέσανε αυτή την παγωμένη κάσκα στο κεφάλι για να μπορέσω να κρατήσω τα μαλλιά στο κεφάλι μου... λύγισα. Δάκρυσα με ένα άσχημο παράπονο, εκεί στην κλινική, στο κρεβάτι, στο -3 (που είναι τόσο βαθειά στη γη...). Εκεί, με τα φάρμακα και τους ορούς στο ταλαιπωρημένο μου αριστερό χέρι. Είναι η κούραση σκέφτηκα, μα είναι και η συγκίνηση είπα. Η συγκίνηση ότι έφτασα στη μέση των θεραπειών. Κάλυψα επι τέλους τις 4 απο τις 8.
Μόλις ανέβηκα στο τρένο, στον πηγαιμό μου για Αθήνα συγκινήθηκα σκεπτόμενη ότι κάποια μέρα θα ενεβαίνω για τελευταία φορά...Είναι τόσο μακρινό αλλά θα γίνει και αυτό. Το σκέφτομαι και ακόμη και τώρα βουρκώνω. Μα αλήθεια, θα ρθει η μέρα που θα κατέβω τελευταία φορά στο -3? Απίστευτο!
Γενικά αυτές τις μέρες ενώ πήγα θέατρο, βόλτες στη θάλασσα, φαί έξω, ψώνια, δεν έχω καλή διάθεση. Είμαι κάπου 5 στα 10. Οργανικά ευτυχώς όμως είμαι καλά. Να ξέρετε όμως ότι σήμερα που είδα αυτόν τον ήλιο στον Αττικό ουρανό και ας τον είδα απο το παράθυρο κάτι φώτισε μέσα μου. Κάτι που ενισχύθηκε και με τα δικά σας λόγια και τη δική σας στήριξη που αφήσατε στο προηγούμενο ποστ. Πέρασα αρκετά λεπτά απαντώντας σε όλους σας αλλά η απλή μου σύνδεση εδώ δεν μου επέτρεψε να σας τα ποστάρω.
Αύριο μετά τα μεσάνυχτα θα είμαι σπίτι μου για μια βδομάδα και κάτι, ως την επόμενη κατάβαση!
Πολλές αγκαλιές απο μένα σε όλους εσάς. Αυτή τη φορά ίσως να είναι πιο αδύναμες οι αγκαλιές μου αλλά είναι απο καρδιάς!!!Και η καρδιά τελικά, μπορεί να κινήσει και βουνά!
Η θεραπεία της Παρασκευής οργανικά πήγε καλά αλλά....
Η αλήθεια είναι ότι λύγισα. Όταν μου φορέσανε αυτή την παγωμένη κάσκα στο κεφάλι για να μπορέσω να κρατήσω τα μαλλιά στο κεφάλι μου... λύγισα. Δάκρυσα με ένα άσχημο παράπονο, εκεί στην κλινική, στο κρεβάτι, στο -3 (που είναι τόσο βαθειά στη γη...). Εκεί, με τα φάρμακα και τους ορούς στο ταλαιπωρημένο μου αριστερό χέρι. Είναι η κούραση σκέφτηκα, μα είναι και η συγκίνηση είπα. Η συγκίνηση ότι έφτασα στη μέση των θεραπειών. Κάλυψα επι τέλους τις 4 απο τις 8.
Μόλις ανέβηκα στο τρένο, στον πηγαιμό μου για Αθήνα συγκινήθηκα σκεπτόμενη ότι κάποια μέρα θα ενεβαίνω για τελευταία φορά...Είναι τόσο μακρινό αλλά θα γίνει και αυτό. Το σκέφτομαι και ακόμη και τώρα βουρκώνω. Μα αλήθεια, θα ρθει η μέρα που θα κατέβω τελευταία φορά στο -3? Απίστευτο!
Γενικά αυτές τις μέρες ενώ πήγα θέατρο, βόλτες στη θάλασσα, φαί έξω, ψώνια, δεν έχω καλή διάθεση. Είμαι κάπου 5 στα 10. Οργανικά ευτυχώς όμως είμαι καλά. Να ξέρετε όμως ότι σήμερα που είδα αυτόν τον ήλιο στον Αττικό ουρανό και ας τον είδα απο το παράθυρο κάτι φώτισε μέσα μου. Κάτι που ενισχύθηκε και με τα δικά σας λόγια και τη δική σας στήριξη που αφήσατε στο προηγούμενο ποστ. Πέρασα αρκετά λεπτά απαντώντας σε όλους σας αλλά η απλή μου σύνδεση εδώ δεν μου επέτρεψε να σας τα ποστάρω.
Αύριο μετά τα μεσάνυχτα θα είμαι σπίτι μου για μια βδομάδα και κάτι, ως την επόμενη κατάβαση!
Πολλές αγκαλιές απο μένα σε όλους εσάς. Αυτή τη φορά ίσως να είναι πιο αδύναμες οι αγκαλιές μου αλλά είναι απο καρδιάς!!!Και η καρδιά τελικά, μπορεί να κινήσει και βουνά!
Τετάρτη 30 Ιανουαρίου 2008
Γειά σας!
Εδώ είμαι πάλι. Σήμερα έχει κρύο αν και ο ήλιος μας έκανε τη χάρη και βγήκε καμαρωτός καμαρωτός. Τη Δευτέρα φυσούσε τόσο πολύ που λέω πάει, ο καιρός βάλθηκε να ξεριζώσει τα πάντα γύρω μου (μαζί και εμένα;).
Χθες Τρίτη έκανα εξετάσεις οστικής μάζας. Μου βρήκανε ότι έχω 20% οστεοπενία. Λυπήθηκα λίγο, μετά σκέφτηκα οτι το ποσοστό δεν είναι πολύ και μετά ξανασκέφτηκα ότι με τόσα φάρμακα πως να μην πειραχτούν τα οστά. Κατα την εξέταση, ο χειριστής του μηχανίματος με ρώτησε τι έχω και αναγκάστηκα να πω την ιστορία. Φορτίστηκα αρκετά γιατί ξέρω ότι όσοι ακούν την ιστορία με λυπούνται γιατί βλέπουν μπροστά τους ένα νέο άτομο. Ζω μια "παλιοκατάσταση" που είπε και ο χειρούργος μου. Τι να πει και αυτός; Ολόκληρο μαστό έκοψαν τα χέρια του απο ένα κορμί πολύ νέο, πολύ "γερό".
Χθες πήρα και ένα τεχνητό μαστό απο σιλικόνη, που φοριέται με έναν ειδικό στηθόδεσμο. Πήγα με τη μάνα μου...κακώς. Κακώς γιατί η μάνα μου σάστισε ξαφνικά. Φαινόταν ψύχραιμη αλλά η καρδιά της το ξέρει. Εγώ πάλι... επέπλευσα. Δοκίμαζα μια το ένα μια το άλλο, αποφασισμένη ότι αυτός ο μαστός θα με συνοδεύει για αρκετούς μήνες. Έτσι είναι, θα περάσουν αρκετοί μήνες μέχρι την αποκατάσταση. Μπορεί φέτος τα πρώτα μπάνια να με βρούν με τον χθεσινό μαστό αλλά τι να κάνες; Ωστόσο η τεχνολογία κάνει θαύματα και όντως αυτός ο μαστός είναι πολύ καλός. Σαν αίσθηση πάνω απο το εσώρουχο μοιάζει αληθινός.
Αν βαρέθηκα τα επιθέματα; Ναι, τα βαρέθηκα. Δε μου αρέσει τίποτα ψεύτικο πάνω μου αλλά απο το να έχω τα αδιάκριτα βλέματα πάνω μου αναγκάζομαι και φορώ τον στηθόδεσμο.
Έκανα εξετάσεις αίματος σήμερα γιατί αύριο φεύγω για Αθήνα. Εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις. ΟΥΦ! Σήμερα ξύπνησα στραβά, το ομολογώ αν και το καταλάβατε ήδη...Το αριστερό μου χέρι απο τα φάρμακα πονάει κάπως. Το δεξί πάλι είναι το χειρουργημένο. Παρόλα αυτά πήγα για καφέ με τη "Σ" και σε λίγο θα πάω σπίτι της για καμιά ταινία ή ξάπλα.
Την Παρασκευή θα με βρει ο καινούριος μήνας στην 4η θεραπεία. Πιστεύω η ψυχολογία μου θα αλλάξει στην 5η θεραπεία. Ελπίζω όσο πλησιάζω στο επιθυμητό νούμερο (8) να ανεβαίνω ψυχολογικά αν και κάτι μέσα μου αρχίζει να κουράζεται, να βαριέται... Δε λένε ότι η "ουρά" είναι πιο δύσκολή;
Γενικά μέσα σε όλα αυτά κατάλαβα ότι η ψυχολογία είναι το Α και το Ω. Για να γίνω καλά πρέπει να έχω καλή ψυχολογία. Γι'αυτό (πέρα απο το σημερινό ποστ) προσπαθώ να είμαι ανεβασμένη. Και Δευτέρα βράδυ βγήκα με τη "Σ" σε Live και χθες βγήκα με τη "Ν" ταβέρνα και ποτό. Αντιστέκομαι αλλά είναι και μέρες όπως η σημερινή που ξεφυσωωωωώ
Καλό απόγευμα!
Χθες Τρίτη έκανα εξετάσεις οστικής μάζας. Μου βρήκανε ότι έχω 20% οστεοπενία. Λυπήθηκα λίγο, μετά σκέφτηκα οτι το ποσοστό δεν είναι πολύ και μετά ξανασκέφτηκα ότι με τόσα φάρμακα πως να μην πειραχτούν τα οστά. Κατα την εξέταση, ο χειριστής του μηχανίματος με ρώτησε τι έχω και αναγκάστηκα να πω την ιστορία. Φορτίστηκα αρκετά γιατί ξέρω ότι όσοι ακούν την ιστορία με λυπούνται γιατί βλέπουν μπροστά τους ένα νέο άτομο. Ζω μια "παλιοκατάσταση" που είπε και ο χειρούργος μου. Τι να πει και αυτός; Ολόκληρο μαστό έκοψαν τα χέρια του απο ένα κορμί πολύ νέο, πολύ "γερό".
Χθες πήρα και ένα τεχνητό μαστό απο σιλικόνη, που φοριέται με έναν ειδικό στηθόδεσμο. Πήγα με τη μάνα μου...κακώς. Κακώς γιατί η μάνα μου σάστισε ξαφνικά. Φαινόταν ψύχραιμη αλλά η καρδιά της το ξέρει. Εγώ πάλι... επέπλευσα. Δοκίμαζα μια το ένα μια το άλλο, αποφασισμένη ότι αυτός ο μαστός θα με συνοδεύει για αρκετούς μήνες. Έτσι είναι, θα περάσουν αρκετοί μήνες μέχρι την αποκατάσταση. Μπορεί φέτος τα πρώτα μπάνια να με βρούν με τον χθεσινό μαστό αλλά τι να κάνες; Ωστόσο η τεχνολογία κάνει θαύματα και όντως αυτός ο μαστός είναι πολύ καλός. Σαν αίσθηση πάνω απο το εσώρουχο μοιάζει αληθινός.
Αν βαρέθηκα τα επιθέματα; Ναι, τα βαρέθηκα. Δε μου αρέσει τίποτα ψεύτικο πάνω μου αλλά απο το να έχω τα αδιάκριτα βλέματα πάνω μου αναγκάζομαι και φορώ τον στηθόδεσμο.
Έκανα εξετάσεις αίματος σήμερα γιατί αύριο φεύγω για Αθήνα. Εξετάσεις, εξετάσεις, εξετάσεις. ΟΥΦ! Σήμερα ξύπνησα στραβά, το ομολογώ αν και το καταλάβατε ήδη...Το αριστερό μου χέρι απο τα φάρμακα πονάει κάπως. Το δεξί πάλι είναι το χειρουργημένο. Παρόλα αυτά πήγα για καφέ με τη "Σ" και σε λίγο θα πάω σπίτι της για καμιά ταινία ή ξάπλα.
Την Παρασκευή θα με βρει ο καινούριος μήνας στην 4η θεραπεία. Πιστεύω η ψυχολογία μου θα αλλάξει στην 5η θεραπεία. Ελπίζω όσο πλησιάζω στο επιθυμητό νούμερο (8) να ανεβαίνω ψυχολογικά αν και κάτι μέσα μου αρχίζει να κουράζεται, να βαριέται... Δε λένε ότι η "ουρά" είναι πιο δύσκολή;
Γενικά μέσα σε όλα αυτά κατάλαβα ότι η ψυχολογία είναι το Α και το Ω. Για να γίνω καλά πρέπει να έχω καλή ψυχολογία. Γι'αυτό (πέρα απο το σημερινό ποστ) προσπαθώ να είμαι ανεβασμένη. Και Δευτέρα βράδυ βγήκα με τη "Σ" σε Live και χθες βγήκα με τη "Ν" ταβέρνα και ποτό. Αντιστέκομαι αλλά είναι και μέρες όπως η σημερινή που ξεφυσωωωωώ
Καλό απόγευμα!
Σάββατο 26 Ιανουαρίου 2008
Καλημέρα σε ένα ηλιόλουστο Σάββατο
Καλημέρα! Μόλις διάβασα και τα χθεσινά σας σχόλια. Σας ευχαριστώ για τις σκέψεις σας! Παίρνω κουράγιο και δύναμη με όσα λόγια μου αφήνετε!
Χθες είχε ήλιο, βγήκα στην αγορά και έφαγα έξω το μεσημέρι. Το βραδυ πέρασα μια βόλτα απο τη "Σ". Ενω όμως νύσταζα δεν κοιμήθηκα στην ώρα μου και με πήρε ο ύπνος τελικά κατα τις 5. Σηκώθηκα όμως νωρίς, κατα τις 9. Έχει ήλιο σήμερα, με δόντια βέβαια αλλά θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα...συννεφιά και κρύο :-Ρ
Αυτό το "χειρότερα" πάντα το υπολόγιζα στη ζωή γι'αυτό και χαιρόμουν με το παραμικρό. Γενικά πιστεύω ότι οι μεγάλες συγκινήσεις στη ζωή μας είναι ελάχιστες και είναι πραγματικά δυστυχισμένοι όσοι στηρίζουν την ευτυχία τους περιμένοντας κάτι δυνατό. Καλό είναι να ρουφάμε τη ζωή μέσα απο τα μικρά που μας προσφέρει. Να σκεφτόμαστε ότι τίποτα απο όσα ζήσαμε δεν είναι ανάξια σημασίας. Ο, τι είμαστε σήμερα το οφείλουμε στο δρομο που τραβήξαμε, στις καλές και κακές μας στιγμές. Στους ανθρώπους που αγαπήσαμε αλλά μας απογοήτευσαν, στους ανθρώπους που αγαπήσαμε και έμειναν κοντά μας. Όλοι οι άνθρωποι που μας χάρισαν λεπτά απο τον χρόνο τους, όπου και αν είναι εκει έξω ο,τι και αν κάνουν, κάτι άφησαν επάνω μας. Κάτι που δεν το βλέπουμε, ίσως δεν το νιώθουμε αλλά υπάρχει τελικά σε αυτό που είμαστε!
Καλημέρα εκεί έξω! Βρείτε την ευκαιρία σήμερα για μια βόλτα. Αφήστε τον ήλιο να αγγίξει όχι μόνο το πρόσωπό σας αλλά και την ψυχή σας. Αισθανθείτε υγειείς! Όλη η μέρα μα και κάθε χρόνος είναι δικός σας. Η ζωή είναι ένα δώρο, αρκεί να προσπεράσεις το περιτύληγμα και να την γευτείς.
Χθες είχε ήλιο, βγήκα στην αγορά και έφαγα έξω το μεσημέρι. Το βραδυ πέρασα μια βόλτα απο τη "Σ". Ενω όμως νύσταζα δεν κοιμήθηκα στην ώρα μου και με πήρε ο ύπνος τελικά κατα τις 5. Σηκώθηκα όμως νωρίς, κατα τις 9. Έχει ήλιο σήμερα, με δόντια βέβαια αλλά θα μπορούσε να ήταν και χειρότερα...συννεφιά και κρύο :-Ρ
Αυτό το "χειρότερα" πάντα το υπολόγιζα στη ζωή γι'αυτό και χαιρόμουν με το παραμικρό. Γενικά πιστεύω ότι οι μεγάλες συγκινήσεις στη ζωή μας είναι ελάχιστες και είναι πραγματικά δυστυχισμένοι όσοι στηρίζουν την ευτυχία τους περιμένοντας κάτι δυνατό. Καλό είναι να ρουφάμε τη ζωή μέσα απο τα μικρά που μας προσφέρει. Να σκεφτόμαστε ότι τίποτα απο όσα ζήσαμε δεν είναι ανάξια σημασίας. Ο, τι είμαστε σήμερα το οφείλουμε στο δρομο που τραβήξαμε, στις καλές και κακές μας στιγμές. Στους ανθρώπους που αγαπήσαμε αλλά μας απογοήτευσαν, στους ανθρώπους που αγαπήσαμε και έμειναν κοντά μας. Όλοι οι άνθρωποι που μας χάρισαν λεπτά απο τον χρόνο τους, όπου και αν είναι εκει έξω ο,τι και αν κάνουν, κάτι άφησαν επάνω μας. Κάτι που δεν το βλέπουμε, ίσως δεν το νιώθουμε αλλά υπάρχει τελικά σε αυτό που είμαστε!
Καλημέρα εκεί έξω! Βρείτε την ευκαιρία σήμερα για μια βόλτα. Αφήστε τον ήλιο να αγγίξει όχι μόνο το πρόσωπό σας αλλά και την ψυχή σας. Αισθανθείτε υγειείς! Όλη η μέρα μα και κάθε χρόνος είναι δικός σας. Η ζωή είναι ένα δώρο, αρκεί να προσπεράσεις το περιτύληγμα και να την γευτείς.
Πέμπτη 24 Ιανουαρίου 2008
Μια ακόμη μέρα
Εδώ είμαι πάλι! Διαβάζω τα σχόλιά σας και ανοίγω αυτό το Blog καθημερινά.
Πλέον μπορώ να πω ότι κουράζομαι εύκολα. Νυστάζω κατα τη διάρκεια της μέρας. Φαντάζομαι είναι η φθορά απο τα φάρμακα. Την επόμενη βδομάδα, τέτοια μέρα κατεβαίνω πάλι Αθήνα για την τέταρτη χημειοθεραπεία στις 1/2.
Ο καιρός περνάει γρήγορα. Όμως ένα περίεργο πράγμα... δεν θέλω να περνάει. Κουράστηκα; ΝΑΙ. Βαρέθηκα; ΝΑΙ. Δε ξέρω πως θα νιώσω όταν όλα αυτά τελειώσουν αλλά νιώθω ότι δεν οφελεί να σκέφτομαι απο τώρα το τέλος. Είναι ψυχοφθόρο το "απο τώρα".
Παρόλα αυτά, σίγουρα δεν το βάζω κάτω. Χθες βγήκα έξω για φαγητό με τη "Σ" αν και δεν πεινούσα. Έχω το σύνδρομο του να προλάβω να βγαίνω τώρα που "είμαι καλά" γιατί μου είπαν ότι μπορεί αργότερα να με ρίξουν τα φάρμακα τελείως και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Ωστόσο δε θέλω να "αποθηκεύω" άσχημες πλήροφορίες. Ούτε θέλω να κουράζω τις φίλες μου. Νιώθω ότι η "Σ" πιέζεται ψυχολογικά αυτό τον καιρό και δεν μπορεί να περνά πολύ χρόνο μαζί μου. Φυσικά δε θέλω να περνά κάποιος χρόνο μαζί μου απο λύπηση ή τύψεις (αν και δεν πιστεύω ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωσή μου). Απλά σκέφτομαι να προσπαθήσω σιγά σιγά να οργανώσω την καθημερινότητά μου και χωρίς τα κορίτσια. Να διαβάζω λογοτεχνία, να βλέπω καμια ταινία, να γράφω.
Το Σαββατοκύριακο θέλω πολύ να φύγω. Να πάω κάπου εκτός της πόλης μου, να μείνω σε ένα ξενοδοχείο μακριά απο το σπίτι μου. Ο καιρός όμως χάλασε και δεν ξέρω αν θα μου το επιτρέψει.
Πλέον μπορώ να πω ότι κουράζομαι εύκολα. Νυστάζω κατα τη διάρκεια της μέρας. Φαντάζομαι είναι η φθορά απο τα φάρμακα. Την επόμενη βδομάδα, τέτοια μέρα κατεβαίνω πάλι Αθήνα για την τέταρτη χημειοθεραπεία στις 1/2.
Ο καιρός περνάει γρήγορα. Όμως ένα περίεργο πράγμα... δεν θέλω να περνάει. Κουράστηκα; ΝΑΙ. Βαρέθηκα; ΝΑΙ. Δε ξέρω πως θα νιώσω όταν όλα αυτά τελειώσουν αλλά νιώθω ότι δεν οφελεί να σκέφτομαι απο τώρα το τέλος. Είναι ψυχοφθόρο το "απο τώρα".
Παρόλα αυτά, σίγουρα δεν το βάζω κάτω. Χθες βγήκα έξω για φαγητό με τη "Σ" αν και δεν πεινούσα. Έχω το σύνδρομο του να προλάβω να βγαίνω τώρα που "είμαι καλά" γιατί μου είπαν ότι μπορεί αργότερα να με ρίξουν τα φάρμακα τελείως και να μη μπορώ να κάνω τίποτα. Ωστόσο δε θέλω να "αποθηκεύω" άσχημες πλήροφορίες. Ούτε θέλω να κουράζω τις φίλες μου. Νιώθω ότι η "Σ" πιέζεται ψυχολογικά αυτό τον καιρό και δεν μπορεί να περνά πολύ χρόνο μαζί μου. Φυσικά δε θέλω να περνά κάποιος χρόνο μαζί μου απο λύπηση ή τύψεις (αν και δεν πιστεύω ότι αυτό ακριβώς συμβαίνει στην περίπτωσή μου). Απλά σκέφτομαι να προσπαθήσω σιγά σιγά να οργανώσω την καθημερινότητά μου και χωρίς τα κορίτσια. Να διαβάζω λογοτεχνία, να βλέπω καμια ταινία, να γράφω.
Το Σαββατοκύριακο θέλω πολύ να φύγω. Να πάω κάπου εκτός της πόλης μου, να μείνω σε ένα ξενοδοχείο μακριά απο το σπίτι μου. Ο καιρός όμως χάλασε και δεν ξέρω αν θα μου το επιτρέψει.
Τρίτη 22 Ιανουαρίου 2008
Μια ακόμη βδομάδα...
Καλή βδομάδα!
Γύρισα Κυριακή, και μπορεί να μην έγραψα ποστ αλλά διάβασα με μεγάλη προσοχή τα σχόλιά σας.
Το Σάββατο πήγα τη βόλτα που σκεφτόμουν, παραθαλάσσια. Πήγα και στο θέατρο (αν και νύσταζα) και μετά για φαγητό. Την Κυριακή γύρισα κουρασμένη απο το ταξίδι και απο τη θεραπεία. Ήρθε η "Σ" και τα είπαμε, προσπαθήσαμε να δούμε και μια ταινία αλλά βαρεθήκαμε τελικά. Χθες Δευτέρα πέρασα απο τη δουλειά της "Ν" για ένα τσάι και μετά πήγα και απο τη δουλειά της "Σ". Είναι αστείο, γιατί εκεί που δεν είχα χρόνο για χάσιμο με τις δικές μου δουλειές τώρα πηγαίνω στις δουλειές των άλλων :-) Γύρισα σπίτι για μεσημεριανό και το βράδυ βγήκα με τη "Σ" για ένα ποτό. Δεν είχαμε πολύ κέφι αλλά δε πειράζει, φτάνει που βγήκαμε. Κοιμήθηκα σπίτι της, σηκωθήκαμε κατα τις 10 και ήρθα σπίτι μου κατα τις 12. Νομίζω ότι οι μέρες περνούν τελικά χωρίς να σκέφτομαι και πολλά πολλά, τα καταφέρνω... Και ο καιρός περνάει, και σίγουρα περνάει πιο γρήγορα όσο δεν αισθάνομαι μόνη.
Το Σάββατο πήγα τη βόλτα που σκεφτόμουν, παραθαλάσσια. Πήγα και στο θέατρο (αν και νύσταζα) και μετά για φαγητό. Την Κυριακή γύρισα κουρασμένη απο το ταξίδι και απο τη θεραπεία. Ήρθε η "Σ" και τα είπαμε, προσπαθήσαμε να δούμε και μια ταινία αλλά βαρεθήκαμε τελικά. Χθες Δευτέρα πέρασα απο τη δουλειά της "Ν" για ένα τσάι και μετά πήγα και απο τη δουλειά της "Σ". Είναι αστείο, γιατί εκεί που δεν είχα χρόνο για χάσιμο με τις δικές μου δουλειές τώρα πηγαίνω στις δουλειές των άλλων :-) Γύρισα σπίτι για μεσημεριανό και το βράδυ βγήκα με τη "Σ" για ένα ποτό. Δεν είχαμε πολύ κέφι αλλά δε πειράζει, φτάνει που βγήκαμε. Κοιμήθηκα σπίτι της, σηκωθήκαμε κατα τις 10 και ήρθα σπίτι μου κατα τις 12. Νομίζω ότι οι μέρες περνούν τελικά χωρίς να σκέφτομαι και πολλά πολλά, τα καταφέρνω... Και ο καιρός περνάει, και σίγουρα περνάει πιο γρήγορα όσο δεν αισθάνομαι μόνη.
Σάββατο 19 Ιανουαρίου 2008
Εδώ Αθήνα!
Έφτασα την Πέμπτη και δεν το κρύβω ότι καθώς ήμουν στο ΜΕΤΡΟ σκέφτηκα ότι μπορεί να είμαι ανάμεσά σας. Κοίταξα γύρω και είπα στον εαυτό μου ότι ίσως κάπου εδώ να είναι ένας απο τους αναγνώστες μου που πάντα καλοπροαίρετα περνά και αφήνει λόγια καρδιάς στον Sweet December. Για μια ακόμη φορά φόρεσα την κάσκα και ήταν σαν να έκανα 4 βουτιές στα μέρη όπου οι Εσκιμόοοι ανοίγουν τρύπες στον πάγο για το μεσημεριανό τους. Τι να έκανα..υπομονή. Γύρισα κατα τις 20:00 και κοιμήθηκα κουρασμένη στις 23:00. Δεν έκανα εμετό, και ούτε ζαλίστηκα αλλά είμαι το "χλωμό πρόσωπο". Λογικό θα μου πεις..τόση δοκιμασία για τον οργανισμό δεν είναι και λίγη.
Έχει ήλιο και καλή θερμοκρασία στην Αθήνα. Ίσως το μεσημεράκι, αναλλόγως τις δυνάμεις μου να πάω μια βόλτα. Σήμερα θα κάνω και την ένεσή μου. Ρώτησα τους γιατρούς για παυσύπονα και είπαν "ΝΑΙ" οπότε δε νομίζω να πονάω πια με την ένεση, ή τουλάχιστον δεν θα πονάω τόσο πολύ.
Αυτά φίλοι μου σε πρώτη φάση. Σας χαιρετώ με 3 χημειοθεραπείες στο κορμί μου και περιμένω πότε θα γίνουν 8 για να ξεμπερδεύω. Περιμένω επίσης να δω τι θα γίνει και με το μαλλί, αν και έφτασα να λέω ότι δεν με ενοχλεί και τόσο η πτώση του...
Πέμπτη 17 Ιανουαρίου 2008
Σήμερα φεύγω!
Πριν φύγω όμως θέλω να σας πω ευχαριστώ που αμέσως ανδιαφερθήκατε για το θέμα μου με το group therapy!Το να διαβάζω τις απόψεις σας μου είναι πολύ χρήσιμο. Πάντα άκουγα-διάβαζα και έβλεπα το θέμα απο πολλές πλευρές. Δεν έχω αποφασίσει ακόμη τι θα κάνω. Τις τελευταίες μέρες πέρασα τόσο όμορφα που δεν το σκέφτηκα και πολύ...
Χθες πήρα τη "Ν" με το δικό μου αυτοκίνητο, και μετά απο καιρό οδήγησα 100km!Τα πήγα μια χαρά. Ήθελα όμως τη "Ν" δίπλα μου για να νιώθω μια σιγουριά...!Δεν ήξερα πως θα είμαι με το χέρι μου και τις ταχύτητες.
Και που δεν πήγαμε!Βόλτες,βόλτες παρόλο που ήταν "νύχτα" (ξεκινήσαμε στις 19.00)! Απο την Εθνική στο βουνό, και απο το βουνό στη θάλασσα, για φαι και Live μουσική! Η αλήθεια είναι ότι απο τότε που έγιναν όλα αυτά είχα έντονη την ανάγκη να πάρω το αμάξι μου και να τρέξω...Μη φανταστείτε τρελές ταχύτητες, αλλά ήθελα να νιώσω μια δύναμη. Αν μπορούσα ας πούμε να έτρεχα εγώ η ίδια σε μια ακρογυαλιά, θα έτρεχα...Ήθελα λοιπόν λίγη "ταχύτητα¨.
Η χθεσινή μου βόλτα με ανακούφισε απο πολλά. Γύρισα σπίτι στις 23:30. Ως τότε είχα περάσει απο όλα μας τα καλοκαιρινά στέκια. Όλα ήταν εκεί, όλα στη θέση τους! Λίγο πιο μουντά αλλά όλα εκεί. Ένιωσα πως όλα με περιμένουνε. Απλά έσβησαν φώτα ως την άνοιξη, όπως και εγώ "κατέβασα ταχύτητα" ως τότε. Ένιωσα οτι δεν χάνω κάτι αυτή τη στιγμή, απλά έχω την ύφεση που έχει ένα παραθαλάσσιο τοπίο που περιμένει το καλοκαίρι. Και εγώ τελικά περιμένω το καλοκαίρι, να τρέξω σε όλα αυτά τα μέρη, να κολυμπήσω εκεί όπως και περσι. Να πιω τα ποτά μου με το αεράκι να μου χαιδεύει το πρόσωπο και να μου παίρνει τα μαλλιά. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και να γεμίσω το κορμί μου απο τους ήχους της φύσης. Να γεμίσουν τα μάτια μου απο θαλασσινές εικόνες και να βουτάω στο βαθύ γαλάζιο χωρίς να φοβάμαι μην κρυώσω!
Επιστρέφω Κυριακή!Θα ανυπομονώ να σας πω τα νέα! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!Η ζωή έχει περισσότερες ομορφιές απο αυτές που παρατηρούμε!
Χθες πήρα τη "Ν" με το δικό μου αυτοκίνητο, και μετά απο καιρό οδήγησα 100km!Τα πήγα μια χαρά. Ήθελα όμως τη "Ν" δίπλα μου για να νιώθω μια σιγουριά...!Δεν ήξερα πως θα είμαι με το χέρι μου και τις ταχύτητες.
Και που δεν πήγαμε!Βόλτες,βόλτες παρόλο που ήταν "νύχτα" (ξεκινήσαμε στις 19.00)! Απο την Εθνική στο βουνό, και απο το βουνό στη θάλασσα, για φαι και Live μουσική! Η αλήθεια είναι ότι απο τότε που έγιναν όλα αυτά είχα έντονη την ανάγκη να πάρω το αμάξι μου και να τρέξω...Μη φανταστείτε τρελές ταχύτητες, αλλά ήθελα να νιώσω μια δύναμη. Αν μπορούσα ας πούμε να έτρεχα εγώ η ίδια σε μια ακρογυαλιά, θα έτρεχα...Ήθελα λοιπόν λίγη "ταχύτητα¨.
Η χθεσινή μου βόλτα με ανακούφισε απο πολλά. Γύρισα σπίτι στις 23:30. Ως τότε είχα περάσει απο όλα μας τα καλοκαιρινά στέκια. Όλα ήταν εκεί, όλα στη θέση τους! Λίγο πιο μουντά αλλά όλα εκεί. Ένιωσα πως όλα με περιμένουνε. Απλά έσβησαν φώτα ως την άνοιξη, όπως και εγώ "κατέβασα ταχύτητα" ως τότε. Ένιωσα οτι δεν χάνω κάτι αυτή τη στιγμή, απλά έχω την ύφεση που έχει ένα παραθαλάσσιο τοπίο που περιμένει το καλοκαίρι. Και εγώ τελικά περιμένω το καλοκαίρι, να τρέξω σε όλα αυτά τα μέρη, να κολυμπήσω εκεί όπως και περσι. Να πιω τα ποτά μου με το αεράκι να μου χαιδεύει το πρόσωπο και να μου παίρνει τα μαλλιά. Να πάρω μια βαθιά ανάσα και να γεμίσω το κορμί μου απο τους ήχους της φύσης. Να γεμίσουν τα μάτια μου απο θαλασσινές εικόνες και να βουτάω στο βαθύ γαλάζιο χωρίς να φοβάμαι μην κρυώσω!
Επιστρέφω Κυριακή!Θα ανυπομονώ να σας πω τα νέα! Καλό Σαββατοκύριακο σε όλους!Η ζωή έχει περισσότερες ομορφιές απο αυτές που παρατηρούμε!
Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2008
Kαλή βδομάδα!
Έφτασε πάλι μια ακόμη βδομάδα αποχωρισμού!Την Πέμπτη φεύγω για ένα 3ο ραντεβού την Παρακσευή με τα φάρμακά μου. Τι να κάνουμε, c'est la vie. Μέχρι να χαρώ λίγο το σπίτι, τους δικούς μου, να κάνω καμια βόλτα...μαζεύω πάλι τη βαλίτσα. Και ήμουν συγκρατημένη με τις εξόδους μου τελευταία γιατί φοβάμαι μην κρυώσω...
Αυτές τις μέρες σκέφτηκα να ψάξω κάποιο group therapy. Είμαι καλά όπως είμαι, δεν έχω παράπονο. Δέχομαι στήριξη απ'την οικογένεια, τις φίλες μου και όλους εσάς, αλλά δε ξέρω...φοβάμαι μήπως απο κάπου απογοητευτώ και χρειαστώ διαφορετική στήριξη. Απο την άλλη νομίζω ότι δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης μεταξύ των μελών της ομάδας. Τι λέτε;
Φιλιά σε όλους σας. Μακάρι να μπορούσα να αγκάλιαζα κάθε έναν απο εσάς! Κάποτε η "Σ" μου είπε ότι κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη 4 αγκαλιές ημερησίως. Μη τις στερείστε! Ούτε απο τον εαυτό σας ούτε απο τους άλλους!
Αυτές τις μέρες σκέφτηκα να ψάξω κάποιο group therapy. Είμαι καλά όπως είμαι, δεν έχω παράπονο. Δέχομαι στήριξη απ'την οικογένεια, τις φίλες μου και όλους εσάς, αλλά δε ξέρω...φοβάμαι μήπως απο κάπου απογοητευτώ και χρειαστώ διαφορετική στήριξη. Απο την άλλη νομίζω ότι δημιουργούνται σχέσεις εξάρτησης μεταξύ των μελών της ομάδας. Τι λέτε;
Φιλιά σε όλους σας. Μακάρι να μπορούσα να αγκάλιαζα κάθε έναν απο εσάς! Κάποτε η "Σ" μου είπε ότι κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη 4 αγκαλιές ημερησίως. Μη τις στερείστε! Ούτε απο τον εαυτό σας ούτε απο τους άλλους!
Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2008
Το πρόσφατο παρελθόν
Καλημέρα! Ξαναγράφω λίγα λεπτά αφου σηκώθηκα. Η ώρα είναι 11:00 και είναι Κυριακή. Έχω αρκετές μέρες να γράψω (απο Πέμπτη). Κάποιο απο εσάς ίσως ανησυχήσατε. Για όλους εσάς γράφω ότι είμαι καλά! Απλά δεν είχα πολύ χρόνο για να γράψω. Αστείο ακούγεται ε; Κι όμως, εγώ που δεν δουλεύω τώρα, που κάθομαι αρκετές ώρες στο σπίτι, δε βρήκα χρόνο :-)
Την Πέμπτη πήγα για καφέ με τη "Σ" πολλές ώρες. Απο τις 14.00 ως τις 16.00 και το βράδυ είδαμε ταινία, παρέα ως τις 00.30.
Την Παρασκευή σηκώθηκα και πήγα στη δουλειά της "Σ" μια βόλτα. Μετά πήγαμε με τη "Σ" στο κομμωτήριο. Ξανακούρεψα τα μαλλιά μου γιατί κουράστηκα να τα βλέπω να μ'εγκαταλείπουν τούφες τούφες. Τώρα κυκλοφορώ με ένα κοντό καρέ, το οποίο μου λένε οτι μου "πάει" περισσότερο και το βλέπω και εγώ. Μήνες πριν μου λέγανε τα κορίτσια να αλλάξω look και έτσι και έγινε, αλλά υπο συνθήκες που ποτέ δε φαντάστηκα. Για κακή μου τύχη όμως στο κομμωτήριο συνέπεσα με μια κυρία 60+ η οποία χτενιζόταν για να πάει στη χημειοθεραπεία της. Γνωστή της "Σ", πιάσανε τη συζήτηση καθώς κουρευόμουν, και εγώ φορτίστηκα υπερβολικά. Φορτίστηκα σε σημείο που άρχισα να κλαίω μόλις αυτή η κυρία έφυγε απο κει. Η "Σ" έσπευσε να μ'αγκαλιάσει, να με φιλήσει και μου λέει "γιατί;". Της λέω "είδες πόσο χρονών είναι η κυρία; Τελικά με πειράζει η διαφορά ηλικίας". Τελικά με πειράζει που άλλα ήθελα να κάνω στα 27 μου και άλλα κάνω. Τι να κάνω όμως; Δεν υπάρχει επιστροφή τώρα. Παίρνω βαθιά ανάσα και προχωρώ. Απλά φαίνεται έχω και τις στιγμές αδυναμίας μου, και ας είχα καιρό να κλάψω...
Την ίδια μέρα ήρθε η "Σ" στις 17.00 και είδαμε ταινία ξάπλα στο δωματιό μου. Κατα τις 20.00 είπαμε να κοιμηθούμε λίγο αλλά πιο πολύ μιλούσαμε για κάποια θέματα της "Σ". Όπως παλιά, όπως πάντα. Εκείνο το απόγευμα πρώτη φορά ξάπλωσα απο τη δεξιά μου πλευρά μετά απο ένα μήνα απο την εγχείρηση. Ίσως τελικά ήθελα ένα άτομο δίπλα μου για να το κάνω και πιο πολυ φοβόμουν να μην πονέσει το χέρι μου. Σηκωθήκαμε για φαγητό και χαζεύαμε τηλεόραση ως τις 23:00. Κοινώς λιώσαμε! Ήταν να βγούμε εκείνο το βράδυ αλλά τελικά βαρεθήκαμε.
Χθες Σάββατο είχε ωραία λιακάδα και πήγα με τη "Ν" για καφέ και κάτι μικροψώνια. Πήρα και μια κρέμα ανάπλασης για το τραύμα μου. Γύρισα σπίτι, έφαγα και πήγα με τη μαμα μου παραθαλάσσια για έναν ακόμη καφέ (για την ακρίβεια τσάι πίνω πια). Ήρθε σπίτι αργότερα η θεία μου και καθήσαμε. Το βράδυ πήγα σπίτι της "Σ" και είδαμε ταινία ως τη 1.00.
Αυτά λοιπόν έκανα.
Σήμερα έχει πάλι ήλιο και η θερμοκρασία είναι στους 9 βαθμούς. Χθες καθώς γύριζα το βράδυ προβληματίστηκα. Τελικά στο photo finish της ζωής ποιος τερματίζει πρώτος; Το σώμα ή η ψυχή; Τι είναι αυτό που φθείρεται πιο γρήγορα; Αισθάνομαι ότι γέρασα, σαν να το βλέπω στο πρόσωπό μου. Δεν ξέρω αν είναι αντανάκλαση της ψυχής. Ίσως, μάλλον.
Την Πέμπτη πήγα για καφέ με τη "Σ" πολλές ώρες. Απο τις 14.00 ως τις 16.00 και το βράδυ είδαμε ταινία, παρέα ως τις 00.30.
Την Παρασκευή σηκώθηκα και πήγα στη δουλειά της "Σ" μια βόλτα. Μετά πήγαμε με τη "Σ" στο κομμωτήριο. Ξανακούρεψα τα μαλλιά μου γιατί κουράστηκα να τα βλέπω να μ'εγκαταλείπουν τούφες τούφες. Τώρα κυκλοφορώ με ένα κοντό καρέ, το οποίο μου λένε οτι μου "πάει" περισσότερο και το βλέπω και εγώ. Μήνες πριν μου λέγανε τα κορίτσια να αλλάξω look και έτσι και έγινε, αλλά υπο συνθήκες που ποτέ δε φαντάστηκα. Για κακή μου τύχη όμως στο κομμωτήριο συνέπεσα με μια κυρία 60+ η οποία χτενιζόταν για να πάει στη χημειοθεραπεία της. Γνωστή της "Σ", πιάσανε τη συζήτηση καθώς κουρευόμουν, και εγώ φορτίστηκα υπερβολικά. Φορτίστηκα σε σημείο που άρχισα να κλαίω μόλις αυτή η κυρία έφυγε απο κει. Η "Σ" έσπευσε να μ'αγκαλιάσει, να με φιλήσει και μου λέει "γιατί;". Της λέω "είδες πόσο χρονών είναι η κυρία; Τελικά με πειράζει η διαφορά ηλικίας". Τελικά με πειράζει που άλλα ήθελα να κάνω στα 27 μου και άλλα κάνω. Τι να κάνω όμως; Δεν υπάρχει επιστροφή τώρα. Παίρνω βαθιά ανάσα και προχωρώ. Απλά φαίνεται έχω και τις στιγμές αδυναμίας μου, και ας είχα καιρό να κλάψω...
Την ίδια μέρα ήρθε η "Σ" στις 17.00 και είδαμε ταινία ξάπλα στο δωματιό μου. Κατα τις 20.00 είπαμε να κοιμηθούμε λίγο αλλά πιο πολύ μιλούσαμε για κάποια θέματα της "Σ". Όπως παλιά, όπως πάντα. Εκείνο το απόγευμα πρώτη φορά ξάπλωσα απο τη δεξιά μου πλευρά μετά απο ένα μήνα απο την εγχείρηση. Ίσως τελικά ήθελα ένα άτομο δίπλα μου για να το κάνω και πιο πολυ φοβόμουν να μην πονέσει το χέρι μου. Σηκωθήκαμε για φαγητό και χαζεύαμε τηλεόραση ως τις 23:00. Κοινώς λιώσαμε! Ήταν να βγούμε εκείνο το βράδυ αλλά τελικά βαρεθήκαμε.
Χθες Σάββατο είχε ωραία λιακάδα και πήγα με τη "Ν" για καφέ και κάτι μικροψώνια. Πήρα και μια κρέμα ανάπλασης για το τραύμα μου. Γύρισα σπίτι, έφαγα και πήγα με τη μαμα μου παραθαλάσσια για έναν ακόμη καφέ (για την ακρίβεια τσάι πίνω πια). Ήρθε σπίτι αργότερα η θεία μου και καθήσαμε. Το βράδυ πήγα σπίτι της "Σ" και είδαμε ταινία ως τη 1.00.
Αυτά λοιπόν έκανα.
Σήμερα έχει πάλι ήλιο και η θερμοκρασία είναι στους 9 βαθμούς. Χθες καθώς γύριζα το βράδυ προβληματίστηκα. Τελικά στο photo finish της ζωής ποιος τερματίζει πρώτος; Το σώμα ή η ψυχή; Τι είναι αυτό που φθείρεται πιο γρήγορα; Αισθάνομαι ότι γέρασα, σαν να το βλέπω στο πρόσωπό μου. Δεν ξέρω αν είναι αντανάκλαση της ψυχής. Ίσως, μάλλον.
Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2008
Άλλη μια μέρα
Καλημέρα!
Αυτές τις μέρες γράφω πρωί. Σχετικό είναι το πρωί.. όταν τέλος πάντων σηκώνομαι(που δεν είναι και πολύ νωρίς). Ευτυχώς απο τη Δευτέρα δεν πονάω. Είναι σημαντικό να μην πονάς, οι μέρες περνούν πιο εύκολα :-). Χθες πέρασα καλά, βγήκα, για shopping ;-) και για supermarket. Το απόγευμα χουζούρεψα και κατα τις 19:00 ήρθε η "Σ", και έμεινε ως τις 23:30.
Έχω μια περίεργη αυπνία αυτές τις νύχτες...ίσως ξυπνώ απο την προσωπική μου νάρκωση σιγά σιγά...Χαζεύω τηλεόραση ως αργα η αλήθεια είναι, όταν όμως κλείνω την tv, αν και νυστάζω, ο ύπνος δεν έρχεται τόσο εύκολα. Δεν μπορώ να πω ότι σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο ή έντονα... γι'αυτό λέω ότι είναι περίεργη η αυπνία.
Ωστόσο χθες σκέφτηκα ότι ενώ αγάπησα τη "μισή" μου πλευρά θα 'θελα τελικά να την αγαπήσει και κάποιος άλλος. Θα 'θελα κάποιος να τη δει σαν να βλέπει κάτι πολύ καθημερινό, να κοιτάξει το τραύμα μου και αντι να στρέψει το βλέμμα να σκήψει να φιλήσει την πληγή μου και να την αγαπήσει. Να ξορκίσει μαζί μου το κακο.
Σήμερα συννέφιασε. Πάει ο χθεσινός ήλιος! Μου έστειλε sms η "Ν" > "Κι ας έχει μουντό καιρό, εμείς στο μυαλό μας έχουμε λιακάδα". Λέτε να αποκτήσω την "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού;".
Αυτές τις μέρες γράφω πρωί. Σχετικό είναι το πρωί.. όταν τέλος πάντων σηκώνομαι(που δεν είναι και πολύ νωρίς). Ευτυχώς απο τη Δευτέρα δεν πονάω. Είναι σημαντικό να μην πονάς, οι μέρες περνούν πιο εύκολα :-). Χθες πέρασα καλά, βγήκα, για shopping ;-) και για supermarket. Το απόγευμα χουζούρεψα και κατα τις 19:00 ήρθε η "Σ", και έμεινε ως τις 23:30.
Έχω μια περίεργη αυπνία αυτές τις νύχτες...ίσως ξυπνώ απο την προσωπική μου νάρκωση σιγά σιγά...Χαζεύω τηλεόραση ως αργα η αλήθεια είναι, όταν όμως κλείνω την tv, αν και νυστάζω, ο ύπνος δεν έρχεται τόσο εύκολα. Δεν μπορώ να πω ότι σκέφτομαι κάτι συγκεκριμένο ή έντονα... γι'αυτό λέω ότι είναι περίεργη η αυπνία.
Ωστόσο χθες σκέφτηκα ότι ενώ αγάπησα τη "μισή" μου πλευρά θα 'θελα τελικά να την αγαπήσει και κάποιος άλλος. Θα 'θελα κάποιος να τη δει σαν να βλέπει κάτι πολύ καθημερινό, να κοιτάξει το τραύμα μου και αντι να στρέψει το βλέμμα να σκήψει να φιλήσει την πληγή μου και να την αγαπήσει. Να ξορκίσει μαζί μου το κακο.
Σήμερα συννέφιασε. Πάει ο χθεσινός ήλιος! Μου έστειλε sms η "Ν" > "Κι ας έχει μουντό καιρό, εμείς στο μυαλό μας έχουμε λιακάδα". Λέτε να αποκτήσω την "Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού;".
Τετάρτη 9 Ιανουαρίου 2008
Καλημέραα!
Σήμερα είναι μια πολύ ωραία μέρα!Χαίρομαι για το τίποτα, ή τελικά για κάτι! Χαίρομαι που έχει ΗΛΙΟ!!!
Χαίρομαι που απο το προηγούμενο ποστ μέχρι το σημερινό, πέρασε Δευτέρα βράδυ η "Ν" και πήγαμε το βράδυ για κρέπα. Χαίρομαι που χθες ήρθε η "Σ" και πήγαμε για καφέ παραθαλάσσια και σχεδόν βραδιάσαμε. Χαίρομαι που ήρθε το ίδιο βράδυ σπίτι μου και έφερε και τον σκύλο της που κάθε φορά που με βλέπει τρελλαίνεται απο τη χαρά του! Χαίρομαι που θα ετοιμαστώ τώρα και θα πάω για καφέ με τη μαμά μου. Χαίρομαι γι'αυτή τη μέρα και για όλες όσες κερδίζω. Χαίρομαι που έχω συναισθήματα για τους γύρω μου, χαίρομαι που είναι αμοιβαίο.
Χαίρομαι που μπαίνω εδώ και βρίσκω μηνύματα χαράς και αισιοδοξίας.
Ας πιστέψουμε όλοι μας σε καλύτερες μέρες και ας κάνουμε το "μικρό" "μεγάλο" αν πρόκειται να χαρούμε :-)
Χαίρομαι που απο το προηγούμενο ποστ μέχρι το σημερινό, πέρασε Δευτέρα βράδυ η "Ν" και πήγαμε το βράδυ για κρέπα. Χαίρομαι που χθες ήρθε η "Σ" και πήγαμε για καφέ παραθαλάσσια και σχεδόν βραδιάσαμε. Χαίρομαι που ήρθε το ίδιο βράδυ σπίτι μου και έφερε και τον σκύλο της που κάθε φορά που με βλέπει τρελλαίνεται απο τη χαρά του! Χαίρομαι που θα ετοιμαστώ τώρα και θα πάω για καφέ με τη μαμά μου. Χαίρομαι γι'αυτή τη μέρα και για όλες όσες κερδίζω. Χαίρομαι που έχω συναισθήματα για τους γύρω μου, χαίρομαι που είναι αμοιβαίο.
Χαίρομαι που μπαίνω εδώ και βρίσκω μηνύματα χαράς και αισιοδοξίας.
Ας πιστέψουμε όλοι μας σε καλύτερες μέρες και ας κάνουμε το "μικρό" "μεγάλο" αν πρόκειται να χαρούμε :-)
Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008
Καλησπέρα!
Καλή βδομάδα. Δε ξέρω τι ακριβώς μπήκα να γράψω τώρα αλλά το σίγουρο είναι ότι κάτι θέλω να εξωτερικεύσω.
Είναι Δευτέρα και ήρθα απο το Σάββατο σπίτι μου, όμως ακόμη οι φίλες μου να 'ρθουν να με δουν. Και μεταξύ μας...ούτε απόψε νομίζω πως θα 'ρθουν. Σκέφτομαι ότι αν η απουσία τους συνεχιστεί για πολύ τότε θα τη συνηθίσω.
Απο χθες πονάω λες και με έχουν σαπίσει στο ξύλο. Πονάνε τα κόκαλά μου, το δέρμα μου, τα πάντα όλα μέσα μου, αρθρώσεις, μύες. Χθες δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, ήταν λες και στην πλάτη μου είχα καρφιά. Κάνω υπομονή...δεν είναι απο τα φάρμακα αλλά απο την ένεση που έκανα (οι παρενέργειές της). Μέχρι και το σαγόνι μου πονάει όταν το ακουμπώ. Όσο για τα μαλλιά μου, πέφτουν και πέφτουν. Νόμιζα ότι δε θα με πείραζε αλλά τελικά είναι λίγο σοκαριστικό να φεύγουν τα μαλλιά σου τούφες. Δε με πειράζει όμως το αποτέλεσμα (το ποσοστό που θα φύγει) αλλά αυτό το θέαμα "μαλλιά παντού".
Τελικά το δύσκολο κομμάτι δεν ήταν η εγχείρηση, ούτε η μαστεκτομή. Το δύσκολο κομμάτι είναι τώρα. Πρέπει να μάθω στις καλές και κακές μέρες. Να μη με νοιάζει ο ενδεχόμενος πόνος, ή η ατονία και να ελπίζω σε καλύτερες μέρες!
Είναι Δευτέρα και ήρθα απο το Σάββατο σπίτι μου, όμως ακόμη οι φίλες μου να 'ρθουν να με δουν. Και μεταξύ μας...ούτε απόψε νομίζω πως θα 'ρθουν. Σκέφτομαι ότι αν η απουσία τους συνεχιστεί για πολύ τότε θα τη συνηθίσω.
Απο χθες πονάω λες και με έχουν σαπίσει στο ξύλο. Πονάνε τα κόκαλά μου, το δέρμα μου, τα πάντα όλα μέσα μου, αρθρώσεις, μύες. Χθες δεν μπόρεσα να κοιμηθώ, ήταν λες και στην πλάτη μου είχα καρφιά. Κάνω υπομονή...δεν είναι απο τα φάρμακα αλλά απο την ένεση που έκανα (οι παρενέργειές της). Μέχρι και το σαγόνι μου πονάει όταν το ακουμπώ. Όσο για τα μαλλιά μου, πέφτουν και πέφτουν. Νόμιζα ότι δε θα με πείραζε αλλά τελικά είναι λίγο σοκαριστικό να φεύγουν τα μαλλιά σου τούφες. Δε με πειράζει όμως το αποτέλεσμα (το ποσοστό που θα φύγει) αλλά αυτό το θέαμα "μαλλιά παντού".
Τελικά το δύσκολο κομμάτι δεν ήταν η εγχείρηση, ούτε η μαστεκτομή. Το δύσκολο κομμάτι είναι τώρα. Πρέπει να μάθω στις καλές και κακές μέρες. Να μη με νοιάζει ο ενδεχόμενος πόνος, ή η ατονία και να ελπίζω σε καλύτερες μέρες!
Κυριακή 6 Ιανουαρίου 2008
Η ζωή σε νούμερα
Σήμερα είναι 6 Ιανουαρίου. Εϊναι η έκτη μέρα του χρόνου αλλά η δεύτερη μέρα του 2008 που περνώ στο σπίτι μου γιατί στις 2/1 είχα φύγει για Αθήνα και γύρισα μόλις χθες. Με ψυχραιμία άκουσα το γιατρό να μου δίνει 4+4 χημειοθεραπείες τον Δεκέμβρη. Στα γενέθλιά μου έκανα την πρώτη χημειοθεραπεία και εκεί, στην κλινική, στον όροφο -3, με το σωλινάκι στο αριστερό μου χέρι, την κάσκα στο κεφάλι και το κινητό σε ανοικτή ακρόαση (για τις ευχές) έκλεισα τα 27 μου. Ήταν πολύ σκληρή εκείνη η μέρα, και ας μου λέει η "Σ" "Σιγά τι είναι τα γενέθλια, μην είσαι τόσο ρομαντική!". Κι όμως, όταν έρχονται τα πάνω κάτω, έρχονται τελικά μαζικά. Δεν ήθελα και εγώ να είναι στα γενέθλιά μου η πρώτη φορά, ο πατέρας μου όταν άκουσε την ημ/ία σκοτείνιασε, ο μπαμπάς μου που κάθε χρόνο τα ξεχνάει...
Έχω άλλες 6 θεραπείες που σημαίνει ότι κάθε 15 μέρες ετοιμάζω βαλιτσάκι για Αθήνα. Απο την πρόσφατη δεύτερη χημειοθεραπεία μου στις 3/1 βλέπω ότι παρόλη την κάσκα, το μαλλί μου πέφτει. Και πέφτει τούφες τούφες. Είναι όλα περίεργα. Είμαι ακόμη κάτω απο σοκ...Μέσα σε μια βδομάδα συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι θα ξυπνήσω χωρίς τον μαστό μου μετά τη νάρκωση. Βίωσα την απώλεια του μαστού και ζω σε ένα σώμα βομβαρδισμένο, και τώρα κάθε που ντύνομαι, ξεντύνομαι και πλένομαι βλέπω το σώμα μιας Αμαζόνας. Το αντικρίζω όμως με μεγάλη ψυχραιμία. Είναι το σώμα μου (σκεφτομαι) και το αγαπώ. Μπορώ να πω ότι αγγίζω περισσότερο την "άδεια" μου πλευρά παρά το στήθος μου. Καλωσόρισα το επίπεδό μου στέρνο στην καινούργια μου καθημερινότητα τόσο που δε θέλω να σκέφτομαι την αποκατάσταση (που σίγουρα αργεί ακόμα). Το πήρα απόφαση ότι για ένα διάστημα, εφ'όσον δεν θα εργάζομαι, οι μέρες μου θα ξεχωρίζουν σε "καλές" και "κακές" αναλόγως με το πόσο θα με ζορίζει η υγεία μου. Το χέρι μου ας πούμε που έχασε 3 λεμφαδένες μια μουδιάζει, μια πονάει, μια αγκυλώνεται και μια είναι καλά. Κάνω απλές ασκήσεις για να το βοηθήσω...
Μερικά βράδια σκέφτομαι ότι θα ήταν ότι πιο πολύτιμο δώρο για μένα, ένας άνθρωπος που θα μου πάρει τον πόνο. Έτσι να με ακουμπήσει και να μην ξαναπονέσω πουθενά, ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή. Να τα ξεχάσω όλα. Τελικά όμως ένας μόνο άνθρωπος με τέτοια αποστολή δεν πρόκειται να περάσει απο δω. Ακόμα και οι φίλοι, χάνονται και αυτοί...Ίσως γι'αυτό στα δύσκολα οι άνθρωποι στρέφονται στο Θεό (κάτι που εγώ δεν έχω κάνει ακόμα).
Έχω άλλες 6 θεραπείες που σημαίνει ότι κάθε 15 μέρες ετοιμάζω βαλιτσάκι για Αθήνα. Απο την πρόσφατη δεύτερη χημειοθεραπεία μου στις 3/1 βλέπω ότι παρόλη την κάσκα, το μαλλί μου πέφτει. Και πέφτει τούφες τούφες. Είναι όλα περίεργα. Είμαι ακόμη κάτω απο σοκ...Μέσα σε μια βδομάδα συμβιβάστηκα με την ιδέα ότι θα ξυπνήσω χωρίς τον μαστό μου μετά τη νάρκωση. Βίωσα την απώλεια του μαστού και ζω σε ένα σώμα βομβαρδισμένο, και τώρα κάθε που ντύνομαι, ξεντύνομαι και πλένομαι βλέπω το σώμα μιας Αμαζόνας. Το αντικρίζω όμως με μεγάλη ψυχραιμία. Είναι το σώμα μου (σκεφτομαι) και το αγαπώ. Μπορώ να πω ότι αγγίζω περισσότερο την "άδεια" μου πλευρά παρά το στήθος μου. Καλωσόρισα το επίπεδό μου στέρνο στην καινούργια μου καθημερινότητα τόσο που δε θέλω να σκέφτομαι την αποκατάσταση (που σίγουρα αργεί ακόμα). Το πήρα απόφαση ότι για ένα διάστημα, εφ'όσον δεν θα εργάζομαι, οι μέρες μου θα ξεχωρίζουν σε "καλές" και "κακές" αναλόγως με το πόσο θα με ζορίζει η υγεία μου. Το χέρι μου ας πούμε που έχασε 3 λεμφαδένες μια μουδιάζει, μια πονάει, μια αγκυλώνεται και μια είναι καλά. Κάνω απλές ασκήσεις για να το βοηθήσω...
Μερικά βράδια σκέφτομαι ότι θα ήταν ότι πιο πολύτιμο δώρο για μένα, ένας άνθρωπος που θα μου πάρει τον πόνο. Έτσι να με ακουμπήσει και να μην ξαναπονέσω πουθενά, ούτε στο σώμα ούτε στην ψυχή. Να τα ξεχάσω όλα. Τελικά όμως ένας μόνο άνθρωπος με τέτοια αποστολή δεν πρόκειται να περάσει απο δω. Ακόμα και οι φίλοι, χάνονται και αυτοί...Ίσως γι'αυτό στα δύσκολα οι άνθρωποι στρέφονται στο Θεό (κάτι που εγώ δεν έχω κάνει ακόμα).
Σάββατο 5 Ιανουαρίου 2008
Γύρισα!
Είμαι χαρούμενη που γύρισα, όχι μόνο επειδή είμαι σπίτι μου αλλά επειδή βρήκα 6 πολύ ζεστούς ανθρώπους να μου γράφουν λόγια όμορφα. Σας ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου! Διάβασα με μεγάλη συγκίνηση τα σχόλιά σας, σήμερα που γύρισα και οι φίλες μου εδώ (ενώ ξέρανε την ώρα) δεν μπήκαν στον κόπο να πάρουν ένα τηλέφωνο (και έχουν περάσει 2 ώρες απο την άφιξή μου). Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι δεν θα αφήσω όμως τη συμπεριφορά τους να με φθείρει. Χαίρομαι πραγματικά γι'αυτο το blog, όποια και να είναι τα κίνητρα των αναγνωστών μου εδώ, τα σέβομαι. Βιάζομαι να σας πω τα νέα!
Η θεραπεία μου πήγε καλά. 3/1 μπήκα στην κλινική για κάπου τρεις ώρες. Αυτή τη φορά τα φάρμακα μου τα χορήγησαν απο μια φλέβα πλάγια του καρπού γιατί είδαν τις πιο πανω φλέβες μου κάπως ταλαιπωρημένες. Δεν με πείραξε όμως, είπα συνεχίζουμε. Δίπλα μου ήταν μια γυναίκα γύρω στα 60 για την ίδια θεραπεία και μάλιστα ήταν η πρωτελευταία της εκείνη τη μέρα. Σκέφτηκα ότι κάποτε θα φτάσει και η δική μου προτελευταία, και τελευταία. ΑΧ! Είχα τους γονείς και τους συγγενείς μου και πέρασε η ώρα γρήγορα. Είχα πει και στη "Σ" να ρθει αλλά είχε άλλα πιο ωραία δικά της να κάνει. Ας είναι...
Φόρεσα πάλι την κάσκα και δεν άντεξα...ρώτησα τον "κασκά" (που λέω και 'γω) σε ποσους βαθμους μπαίνει το κεφαλάκι μου. Αστειευόμενος με ρώτησε αν ξέρω το "Χωριό του Άγιου Βασίλη", για να μου πει μετά ότι έχω στο κεφάλι μου -22 βαθμούς! Ας είναι (είπα και γι'αυτό). Κατα τη διάρκεια πείνασα και έφαγα και ένα σάντουιτς. Αυτή τη φορά δεν ένιωσα την εξάντληση της πρώτης φοράς. Μάλλον ο οργανισμός μου συνηθίζει στο φάρμακο...Αυτή τη φορά έκανα την επόμενη της θεραπείας την ενεσούλα μου, διαφορετική απο εκείνες της πρώτης φοράς. Δεν είχα εμετούς και ζαλάδες γι'αυτο επιμένω στο "μην ακούτε τι λένε οι άλλοι, ο καθένας είναι ξεχωριστή περίπτωση".
Την επόμενη μέρα της θεραπείας ήρθε στην Αθήνα και με είδε η φίλη μου η "Ρ". Η "Ρ" είναι καλή φίλη απο το Παν/ιο αλλά δε μένει στην ίδια πόλη με μενα και όλα όσα έγιναν τα έμαθε απο τηλεφώνου. Χάρηκα που την είδα, είχα να τη δω απο τον Αύγουστο που βρεθήκαμε στο ίδιο νησί. Αχ βρε "Ρ", τι να πεις και εσύ; Που να μαντέψουμε το μέλλον μας πιτσιρίκες στο Α.Π.Θ τότε που δε σκάγαμε για τίποτα! Τόσα χρόνια θεωρούσα ότι εγώ στήριζα τη "Ρ". Με έπαιρνε τηλέφωνο, μου έλεγε τα δικά της, τη συμβούλευα, την παρηγορούσα και προχθές έφτασε η σειρά της. Τι ψύχραιμα που με κοιτούσε η "Ρ", νομίζω μάζεψε όσο περισσότερο κουράγιο είχε (είχε τελικά;). Τελικά ο άνθρωπος έχει περισσότερες δυνάμεις απο αυτές που βλέπεις. Και η "Ρ" εκει, μου είπε ότι δεν είναι τίποτα και ότι θα τα καταφέρω. Και εγώ δε τη μιζέριασα, της είπα "Θα τα καταφέρω".
Η θεραπεία μου πήγε καλά. 3/1 μπήκα στην κλινική για κάπου τρεις ώρες. Αυτή τη φορά τα φάρμακα μου τα χορήγησαν απο μια φλέβα πλάγια του καρπού γιατί είδαν τις πιο πανω φλέβες μου κάπως ταλαιπωρημένες. Δεν με πείραξε όμως, είπα συνεχίζουμε. Δίπλα μου ήταν μια γυναίκα γύρω στα 60 για την ίδια θεραπεία και μάλιστα ήταν η πρωτελευταία της εκείνη τη μέρα. Σκέφτηκα ότι κάποτε θα φτάσει και η δική μου προτελευταία, και τελευταία. ΑΧ! Είχα τους γονείς και τους συγγενείς μου και πέρασε η ώρα γρήγορα. Είχα πει και στη "Σ" να ρθει αλλά είχε άλλα πιο ωραία δικά της να κάνει. Ας είναι...
Φόρεσα πάλι την κάσκα και δεν άντεξα...ρώτησα τον "κασκά" (που λέω και 'γω) σε ποσους βαθμους μπαίνει το κεφαλάκι μου. Αστειευόμενος με ρώτησε αν ξέρω το "Χωριό του Άγιου Βασίλη", για να μου πει μετά ότι έχω στο κεφάλι μου -22 βαθμούς! Ας είναι (είπα και γι'αυτό). Κατα τη διάρκεια πείνασα και έφαγα και ένα σάντουιτς. Αυτή τη φορά δεν ένιωσα την εξάντληση της πρώτης φοράς. Μάλλον ο οργανισμός μου συνηθίζει στο φάρμακο...Αυτή τη φορά έκανα την επόμενη της θεραπείας την ενεσούλα μου, διαφορετική απο εκείνες της πρώτης φοράς. Δεν είχα εμετούς και ζαλάδες γι'αυτο επιμένω στο "μην ακούτε τι λένε οι άλλοι, ο καθένας είναι ξεχωριστή περίπτωση".
Την επόμενη μέρα της θεραπείας ήρθε στην Αθήνα και με είδε η φίλη μου η "Ρ". Η "Ρ" είναι καλή φίλη απο το Παν/ιο αλλά δε μένει στην ίδια πόλη με μενα και όλα όσα έγιναν τα έμαθε απο τηλεφώνου. Χάρηκα που την είδα, είχα να τη δω απο τον Αύγουστο που βρεθήκαμε στο ίδιο νησί. Αχ βρε "Ρ", τι να πεις και εσύ; Που να μαντέψουμε το μέλλον μας πιτσιρίκες στο Α.Π.Θ τότε που δε σκάγαμε για τίποτα! Τόσα χρόνια θεωρούσα ότι εγώ στήριζα τη "Ρ". Με έπαιρνε τηλέφωνο, μου έλεγε τα δικά της, τη συμβούλευα, την παρηγορούσα και προχθές έφτασε η σειρά της. Τι ψύχραιμα που με κοιτούσε η "Ρ", νομίζω μάζεψε όσο περισσότερο κουράγιο είχε (είχε τελικά;). Τελικά ο άνθρωπος έχει περισσότερες δυνάμεις απο αυτές που βλέπεις. Και η "Ρ" εκει, μου είπε ότι δεν είναι τίποτα και ότι θα τα καταφέρω. Και εγώ δε τη μιζέριασα, της είπα "Θα τα καταφέρω".
Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2008
Πρώτη Μέρα!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑΑΑΑ!
Το 2007 μου λείπει ήδη :-) Δεν ξέρω αν θα περάσω το ίδιο καλά και φέτος. Τόσο καλά όσο πέρσι αποκλείται με τα δεδομένα που έχω (για να λέμε και την αλήθεια). Έχω πολλές αναμνήσεις απο το '07. Φοβάμαι για το '08, το παραδέχομαι αλλά προσπαθώ να "μη φοβάμαι τις φοβίες μου".
Φάγαμε όλοι μαζί σήμερα. Καλά ήταν. Ξάπλωσα για λίγη ώρα αλλά το ντοκιμαντερ για την Κάλας δε με άφησε να κοιμηθώ. Η "Ν¨ με ξεσήκωσε για βόλτα και πήγα για τον πρώτο καφέ του έτους. Γύρισα κατα τις 9, έκανα μπανάκι, σε λίγο θα ρθει η "Σ" για ταινία. Παράλληλα μαζεύω τα πράγματά μου για αύριο. Ήρθε η ώρα, φεύγω αύριο για Αθήνα. Στις 3/1 είναι η 2η χημειοθεραπεία. Έκανα και την εξέταση αίματος και είμαι έτοιμη. Μάλλον επιστρέφω στις 5/1. Δε ξέρω κατα πόσο θα μπορώ να ποστάρω απο την Αθήνα, θα το 'θελα όμως και θα το προσπαθήσω! Ένα είναι σίγουρο, θα σκέφτομαι αυτό το Blog και τους αναγνώστες-φίλους μου.
Σας χαιρετώ προς το παρόν!
Με υγεία το νέο έτος!
Φάγαμε όλοι μαζί σήμερα. Καλά ήταν. Ξάπλωσα για λίγη ώρα αλλά το ντοκιμαντερ για την Κάλας δε με άφησε να κοιμηθώ. Η "Ν¨ με ξεσήκωσε για βόλτα και πήγα για τον πρώτο καφέ του έτους. Γύρισα κατα τις 9, έκανα μπανάκι, σε λίγο θα ρθει η "Σ" για ταινία. Παράλληλα μαζεύω τα πράγματά μου για αύριο. Ήρθε η ώρα, φεύγω αύριο για Αθήνα. Στις 3/1 είναι η 2η χημειοθεραπεία. Έκανα και την εξέταση αίματος και είμαι έτοιμη. Μάλλον επιστρέφω στις 5/1. Δε ξέρω κατα πόσο θα μπορώ να ποστάρω απο την Αθήνα, θα το 'θελα όμως και θα το προσπαθήσω! Ένα είναι σίγουρο, θα σκέφτομαι αυτό το Blog και τους αναγνώστες-φίλους μου.
Σας χαιρετώ προς το παρόν!
Με υγεία το νέο έτος!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)