Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2011

Ένα αλλιώτικο post

Αυτό το ποστ δεν θα είναι ευχάριστο. Μέρες τώρα το παλεύω να μην το γράψω αλλά από την άλλη είναι ένας μικρός (ο ελάχιστος) φόρος τιμής που μπορώ να αποτίσω στην αδικοχαμένη πρώτη μου ξαδέρφη.
Ναι, η «Χ» μας άφησε το βράδυ της Πέμπτης, όταν τα ημερολόγια έδειχναν πια 11/11/2011. Τον Σεπτέμβρη του 2009 είχε διαγνωστεί με καρκίνο, το πάλευε από τότε, πότε με βαριές χμθ, πότε με ακτινοθεραπεία…Ήταν όμως αργά από την αρχή…μη βιαστείτε να πανικοβληθείτε, η κοπέλα το είχε ανακαλύψει αρκετά αργά και οι γιατροί το είχαν πει έξω από τα δόντια πως ήταν μια «δύσκολη περίπτωση». Όμως οι μήνες περνούσαν μετά τις θεραπείες και την είχα δει ένα καλοκαίρι σαφώς καλύτερα (μας χώριζαν χιλιόμετρα), είχα πιστέψει σε κάποιο θαύμα που παρόλα τα προγνωστικά την είχε σώσει. Έκανα λάθος από ότι φαίνεται, όλα αυτά που πίστευα για θαύμα και για αλήθεια ήταν επιφανειακά. Οι δικοί μας άνθρωποι δεν μου αποκάλυψαν ποτέ την καθοδική της πορεία, παρά μόνο όταν η κατάσταση έφερε την «Χ» στο νοσοκομείο, ένα μήνα πριν, εκεί όπου έζησε τις τελευταίες της στιγμές και αποχαιρέτησε από εκείνο το κρύο δωμάτιο με τα λευκά σεντόνια και τους ορούς τον άδικο, σκληρό τούτο κόσμο. Η «Χ» ήταν ένα κορίτσι μόλις μόλις 34άρων ετών. Έδωσε τον καλύτερό της εαυτό, σε μια μάχη που έθεσε τέλος τη ζωή της. Μέχρι και την τελευταία εβδομάδα έκανε ακτινοθεραπείες, ήξερε πως βάδιζε προς το τέλος, όμως πάντα είχε μέσα της μια φλόγα, μια τοσο δα, μικρούλα πορφυρή ελπίδα πως μπορεί και να σωθεί. Πολλές φορές θυμώνω με τη ζωή, που ενώ έχει προκαθορίσει ποιον θα «κόψει» και ποιον θα «εγκρίνει» για την επόμενη δεκαετία, ταλαιπωρεί τα παιδιά της, και ας είναι να τα «διώξει» τελικά. Αυτή η κοπέλα ταλαιπωρήθηκε τόσο, μα τόσο πολύ, με άπειρες μεταστάσεις, με πόνους, με παραλυσία…Κι όμως, τελικά, στα 2 ½ χρόνια της προσπάθειάς της να πετάξει από πάνω της το θεριό, κέρδισε αρκετές ώρες και μέρες με τον 6άχρονο γιο της, έκανε μπάνια σε καταγάλανα νερά, συμφιλιώθηκε με τον θάνατο. Το τελευταίο είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα στη ζωή ενός ανθρώπου, να είναι ψύχραιμος και έτοιμος κανείς για το τέλος. Μέχρι και ένα γράμμα άφησε στον μονάκριβο γιόκα της, μέχρι και τα υπάρχοντά της τακτοποίησε, και οδηγίες άφησε για τα πάντα. Η «Χ» ήταν μια κούκλα, μια γυναίκα με ξεχωριστή ομορφιά και μια μοναδική χροιά φωνής…όλα αυτά τα κρατάμε μέσα μας για πάντα. Το περπάτημά της, την κορμοστασιά της, τα μακριά της μαλλιά που τα έβλεπα κάθε καλοκαίρι και πιο λαμπερά, το γέλιο της, τις σκανδαλιές που κάναμε μικρά στο νησί, το πόσο τρυφερή και υπομονετική μαμά ήταν, το πόσο μου τηλεφωνούσε όταν είχα αρρωστήσει…Από το Σάββατο που έγινε η κηδεία της, και όλοι από τότε ψάχνουμε για νέες ισορροπίες και για κανέναν μας η ζωή από εδώ και πέρα δεν θα είναι ποτέ ξανά η ίδια, από τότε την κοπέλα αυτή θα την θυμόμαστε ως ένα παλικάρι, μάχιμο πάντα και για πάντα. Με κατακλύζει θυμός, για την ατυχία της ξαδέρφης μου, για το ορφανό που μένει πίσω, για τους γονείς της, για τα καλοκαίρια μου που πια, θα έχουν μια μελαγχολία. «Σογιακώς» η ζωή μας σέρβιρε πολλά «πακέτα» είχα όλο αυτό τον καιρό (ενώ έλεγα και στους φίλους μου πως η κοπέλα ήταν στα τελευταία μας) μια μικροσκοπική ελπίδα πως η ζωή δεν θα μας σέρβιρε και αυτό το πικρό ποτήρι. Όμως η ζωή έχει δικούς της κανόνες και νόμους, και άσχετα με το τι επιθυμούμε εμείς, άσχετα με το τι αντέχουμε να δούμε και να ζήσουμε, εκείνη αποφασίζει με τα δικά της σταθμά…έτσι μας στέρησε για πάντα εκείνο το λαμπερό κορίτσι…εκείνο το κορίτσι που μέσα στην παραζάλη του καρκίνου είχε πει «μα να πάρει εμένα; Εμένα που έχω και παιδί;». Δυστυχώς…
Για όλους εμάς, αύριο και μεθαύριο, και την επόμενη εβδομάδα, και τον άλλο μήνα, η ζωή μας καλεί να συνεχίσουμε. Εγώ πρέπει να πηγαίνω στη δουλειά μου δίχως να φαίνεται πως κάτι έχω, πρέπει να συνεχίσω να κινούμαι όπως πριν, πρέπει να συνεχίσω να ζω.
Όχι δεν το σχετίζω με την δική μου περιπέτεια με τον καρκίνο, και εσείς να κάνετε το ίδιο παρακαλώ πολύ.
Όχι δεν τρομάζω (προς το παρόν…) για το ότι μπορεί και εγώ να πάθω κάτι…απλά έχω μείνει βουβή…απλά λυπάμαι για αυτόν τον άνθρωπο και για τους συγγενείς του, για όλους εμάς και το φορτίο τούτο, μα πάνω από όλα για τον άνθρωπο αυτό που μέρα με τη μέρα βίωνε όλο και πιο πολύ πως "πάει, θα αποχαιρετήσω το παιδί μου για πάντα". Και είναι σκληροί αυτοί οι συνειρμοί, και είναι απάνθρωπο να αποχωρίζεσαι ένα παιδί, σε μια τόσο τρυφερή ηλικία. Και είναι φυσικά πάρα πολλά όλα αυτά σαν σκέψεις για να τα επεξεργαστείς με μιας…όλα θέλουν τον χρόνο τους, και ο χρόνος ναι, είναι γιατρός, μας έκανε και ξεχάσαμε τα πολύ δύσκολα της αρρώστιας μας και ξεκινήσαμε κάτι άλλο, κάτι νέο, με νέο σώμα και ψυχή, τι γίνεται όμως με τον θάνατο κάποιου; Πότε και σε ποιο βαθμό θα απαλυνθεί;;;;
όλα αυτά είναι τα ερωτήματα και οι σκέψεις που τριγυρνάνε στο μυαλό μου. Δεν θέλω να γίνομαι «μελό» αλλά όταν μιλάμε για ΚΑΡΚΙΝΟ πρέπει να γνωρίζουμε και το ότι υπάρχουν απώλειες, ίσως αυτό μας κάνει να αναγνωρίζουμε την καλή μας τύχη(;), την φοβερή μας συναστρία(;) πολύ απλά το γεγονός πως είμαστε ΕΔΩ, ζωντανές και γερές…να παίρνουμε κουράγιο, πως μπορεί να δυσκολευτήκαμε πολύ, μα σαν να καλυτέρευσαν τα πράγματα τώρα…
Αυτό που θα φωνάζω για πάντα είναι σαφώς η «ΠΡΟΛΗΨΗ». Αν η ξαδέρφη μου το είχε βρει νωρίτερα, τότε ναι, θα είχε μια καλύτερη πορεία. Δεν την κατηγορώ, εδώ κόντεψα να την πάθω εγώ, που σήμερα σας γράφω όλα αυτά, τότε, στα 27 δεν ήξερα και κανένας δεν ήξερε ή δεν σκέφτηκε να μου πει για τον καρκίνο του μαστού. Τώρα όμως ξέρω, και θέλω και εσείς να είστε ευαισθητοποιημένοι και να ξέρετε πως ναι, ακούγεται κλισέ, και εγώ κάποτε έτσι το άκουγα όμως ναι, το να το βρεις νωρίς, βοηθά στο να το αντιμετωπίσεις. Προστατέψτε τον εαυτό σας και τις γυναίκες που αγαπάτε, ο καρκίνος του μαστού «δίνει και παίρνει». Δεν σας τα γράφω για να πανικοβληθείτε αλλά για να πάψετε να αδιαφορείτε!

Καλό βράδυ! Εύχομαι οι ζωές μας να γεμίσουν σύντομα με νέες εικόνες, αν χάσατε κάποιον κάποτε, προσευχηθείτε μαζί μου, θα κρατήσω φυλαχτό την κάθε ανάμνησή μου με τη «Χ» και θα συνεχίσω, αυτό θα ήθελε και αυτή από μένα!

8 σχόλια:

Ανθούλα είπε...

Καλό της ταξίδι γλυκειά μου!!!
Δυστυχώς η ζωή είναι τόσο άδικη. Έχασα και εγώ μία πολύ αγαπημένη μου φίλη πριν 5 μήνες από καρκίνο και εκείνη. Αν και νόσησε μετά από μένα, δυστυχώς έφυγε πολύ γρήγορα.
Φυσικά δεν πρέπει να πανικοβαλλόμαστε γιατί η κάθε περίπτωση είναι ξεχωριστή.
Αν υπάρχει μετά θάνατο ζωή.......ίσως τις έχει συναντήσει και τις πάρει στην προστασία του ο γλάρος Γιώργος(που έφυγε και αυτός πολύ νέος)... Ποιός ξέρει......

tweety (Μαρία) είπε...

ΠΙΣΤΕΥΑ ΞΑΝΑ ΛΑΘΟΣ..
ΕΝΙΩΘΑ ΛΑΘΟΣ ΞΑΝΑ...

ΕΙΛΙΚΡΙΝΑ ΝΟΜΙΖΑ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΑ... ΔΕΝ ΓΙΝΟΤΑΝΕ ΤΕΛΙΚΑ.. :(

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΑΦΕΘΗΚΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΟΝΑΕΙ ΟΥΤΕ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΤΡΥΠΗΘΕΙ ΞΑΝΑ... ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ ΝΑ ΝΙΩΣΕΙ ΑΝΙΚΑΝΗ ΚΑΙ ΑΝΥΜΠΟΡΗ..ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΟ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙ ΤΗΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΛΟΓΙΑ..

:(

ΑΦΗΝΩ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΜΟΥ.. ΚΑΙ ΦΕΥΓΩ ΑΕΡΙΝΑ.. ΜΕ ΒΑΡΙΑ ΚΑΡΔΙΑ.. ΜΑΤΩΜΕΝΗ.. ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΟΥΛΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΜΑΓΚΑ ΜΟΥ.. ΤΟΝ ΓΛΑΡΟ ΜΑΣ..

ΚΡΑΤΑ ΓΕΡΑ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ

ΥΓ: "ΟΛΟΙ ΝΕΟΙ ΘΑ ΦΥΓΟΥΜΕ.. ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ, ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΚΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΔΙΧΩΣ ΠΟΝΟ.."

Maraki1985

Sweet December είπε...

για Ανθούλα

σε ευχαριστώ φίλη μου!Μακαρι εκει πάνω να βρει και τον γλάρο της, και την κορούλα που είχε στην κοιλιά της και αναγκάστηκε να αποχωρηστεί, σε προχωρημένη κατάσταση (6 μηνών) όταν διαγνώστηκε με καρκίνο.Μακάρι,μακάρι εκεί να είναι όλα ήρεμα και ήσυχα!φιλάκια!

για tweety

έστω και μικρές στιγμές δίχως πόνο, αυτό τα λέει όλα!να είσαι καλά! πολλα πολλά φιλιά χάρηκα που ήρθες απο δω!

OLINA M είπε...

Λυπάμαι πολύ....λυπάμαι...
Τουλάχιστον πρόλαβε να κερδίσει λίγο χρόνο ακόμη με το παιδάκι της.
Δεν είσαι ακόμη μανούλα, ευτυχώς δεν έζησες τον πόνο της διάγνωσης μέσα από την ψυχή ενός γονιού.Αυτό το γράμμα που βρήκε το θάρρος να γράψει η ξαδέρφη σου είναι και ο μοναδικός μου φόβος...
Ας αναπαυτεί η ψυχούλα της...θα φροντίζει το γιόκα της από ψηλά..

Sweet December είπε...

για OLINA M

έχεις δίκιο για τον καρκίνο όταν τον ζεις ούσα μάνα, πρέπει να είναι κάτι τελείως διαφορετικό σε σχέση με τον καρκίνο και single ανευ παιδιών. ακούγεται αστείο γιατί μιλάμε για την ίδια αρρώστια, κι όμως, φαντάζομαι έιναι άλλο να είσαι και γονιός και να ζεις με αυτό....μη σκέφτεσαι για γράμματα, μη βάζεις άσχημες σκέψεις στο μυαλό σου. Σκέψου θετικά, σκέψου το παιδί σου να σου διαβάζει ένα ποιήμα,ένα ενδιαφέρον άρθρο στο μέλλον και όχι κάτι δυσάρεστο και ψυχοφθόρο, σε φιλώ!

sundy είπε...

Δεν πανικοβαλόμαστε με το να είμαστε ρεαλιστές. Άλλοι φεύγουν νωρίς, άλλοι αργότερα, είτε από καρκίνο είτε από άλλη αιτία. Οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουν ξέχασει να πεθαίνουν, αυτό το διάβασα κάπου κ είναι μια μεγάλη αλήθεια. Τρελαίνομαι όταν χτυπιούνται οι συγγενείς για κάποιον 90χρονο λέγοντας μα ήταν γερός, δεν είχε τίποτα. Προσπαθούμε να βγάλουμε τον θάνατο από την ζωή μας, λες κ κάτι τέτοιο είναι εφικτό. Δεν μιλάω για την κοπέλα που είναι άδικο που έφυγε τόσο νέα, που είναι άδικο το πόσο υπέφερε, κανένα παιδί να μην βιώσει αυτό το συναίσθημα σε τέτοια τρυφερή ηλικία. Μιλάω για το πόσο θέλεις να μας προφυλάξεις από μια τέτοια είδηση, από το να μην πανικοβληθούμε, ότι της κοπέλας ήταν προχωρημένος. Μπορεί κ μεις να πεθάνουμε κ ας ήταν σε αρχικό στάδιο, ο καρκίνος δεν κάνει διαχωρισμούς. Από την άλλη μπορεί να ζήσουμε κ ας ήταν προχωρημένος. Η συμφιλίωση με την ιδέα του θανάτου είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα όπως είπες, κ αν το κατορθώσουμε αυτό θα ζήσουμε ξένοιαστοι τα λίγα ή πολλά χρόνια που μας είναι γραμμένα. Αν δεν το κατορθώσουμε δεν θα ζήσουμε ξένοιαστα, αλλά μες την αγωνία. Και τι να τα κάνεις τα πολλά χρόνια, αν είναι να τα ζήσεις με τον τρόμο του θανάτου...
Η κοπέλα αναπαύθηκε, τόσο που υπέφερε. Ας βρει το κουράγιο η οικογένεια να αναπληρώσει το κενό που θα αφήσει στο παιδί της. Όλοι θα πορευτούν, όλοι θα προχωρήσουν στη ζωή τους, κ ο άνδρας της κ οι γονείς της, το παιδί να μπορέσει να βγει από αυτήν την περιπέτεια με όσο το δυνατόν λιγότερα τραύματα. Οι ευχές μου στο παιδί...

Sweet December είπε...

για sundy

Σε ευχαριστώ φιλενάδα για το κουράγιο...θέλει δύναμη να το χωνέψεις όλο αυτό αλλά σίγουρα ο χρόνος είναι σύμμαχος όταν πρόκειται για κάτι τέτοια. Για το παιδί της όμως θα παραμένει μια μεγάλη ανοιχτή πληγή...μια ανασφάλεια για πάντα...
φιλάκια πολλά!

B. είπε...

Καλό ταξίδι, στη ξαδέρφη σου και "γνωστή-άγνωστη" μας φίλη Χ.
Δεν είναι δυνατόν να μη δακρύσουμε, να μην πονέσουμε, να μη νιώσουμε το κενό που δημιουργεί ο χαμός ενός ανθρώπου.
Καλό κουράγιο καλή μου φίλη. Σίγουρα εκείνη θα βλέπει το αγγελούδι της και θα το προστατεύει.Θα εύχεται και για την οικογένειά της και για σένα από εκεί που βρίσκεται....
πολλά πολλά φιλιά