Μας χωρίζουν μωρά

Αυτός θα μπορούσε να είναι κι ένας τίτλος σε στήλη γνωστού γυναικείου περιοδικού!

Ναι, μας χωρίζουν μωρά εμένα και τους πιο κοντινούς ανθρώπους μου. Εμένα και την κολλητή μου, τις ξαδέρφες μου και άλλες φίλες μου καλές. 

Καθώς χάζευα στο ιντερνετ μου ήρθε η "φλασιά" του τίτλου. Και ακόμη κι αν δεν είχα αρρωστήσει, ακόμη κι αν είχα ένα άλλο blog αλλά παρέμενα σήμερα single, θα έγραφα αυτό ακριβώς το post. 

Πως είναι όταν απο τις παρέες σας, σας χωρίζουν μωρά; Πιστεύω όλες οι singles εκεί έξω το έχετε σκεφτεί. Είναι η αδελφότητα της μάνας όπως έχω ήδη γράψει εδώ. Είναι λες και απο την ώρα που οι γυναίκες γίνονται μάνες μια λανθάνουσα ως τότε ορμόνη πιάνει το τιμόνι του "είναι" τους και μανουβράρει. Δυνατή η ορμόνη, δυνατά τα συναισθήματα... Ποιός ξέρει... Είναι κάτι μαγικο (;) μυστικό (;), μάλλον όλα αυτά μαζί. Κάποτε σε μικρότερη ηλικία οι γυναικοπαρέες βάλονταν απο τους γόηδες που πολιορκούσαν και μονοπολούσαν αργότερα το ενδιαφέρον της φίλης σου αλλά και της παρέας, σήμερα στα 35 τα παιδιά μονοπολούν τις συζητήσεις, τις βόλτες και τα προγράμματα.
Είναι φοβερό το πως αυτή τη φορά το plus one (δλδ συν το παιδί) αν και βλέπεις τον ίδιο άνθρωπο τίποτα δεν είναι όπως πριν. Είναι η ίδια φίλη αλλά σας χωρίζει το παιδί! Σήμερα είδα μια φίλη που γέννησε πριν 20 μέρες. Δίπλα δίπλα και οι δύο, μες τη χαρά που ξανα βρεθήκαμε αλλά όταν την αποχαιρέτησα μετά τον καφέ που ήπιαμε, ήταν λίγο farewell και όχι goodbye...Η φίλη θα επιστρέψει στην παρέα, plus one όμως, και αυτή τη φορά το πιτσιρίκι της δεν θα της αφήνει περιθώρια για όλα οσα κάναμε πριν.Φυσικά όλες οι μαμάδες που θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές θα πείτε "μα πως...δεν τελειώνει η ζωή με ένα παιδί" ναι, θα συμφωνήσω, η ζωή συνεχίζεται και μάλιστα (ίσως) αποκτά και στόχο και σκοπό, αλλάζει όμως και δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να διαχειριστούν τις αλλαγές με τον ίδιο τρόπο.Η ζωη συνεχίζεται, όμως ο χρόνος και τα πράγματα που έκανες με την παρέα σου περιορίζονται και σύντομα καταλαβαίνεις πως δεν έχει νόημα να τα θυμάσαι, δεν έχει νόημα να θες την επανάληψή τους γιατί απλά δεν γίνεται. Είναι ζορικο όλο αυτό.
Ποτέ δεν χώριζα τις παρέες σε παντρεμένες και ανύπαντρες, όμως πρέπει κι εγώ να δω, και να ξέρω που χωράω...Χωράω στις ατέρμονες συζητήσεις για την ανάπτυξη των μωρών, τις κρέμες και τα σχέδια για καλοκαιρινά μπάνια με μπρατσάκια; Χωράνε αυτές στα ξενύχτια μου, στον ενθουσιασμό μου να συναντηθούμε, να μιλήσουμε ουσιαστικά, να τα πούμε πραγματικά;
Θέλω να συνεχίσω να πιστεύω πως οι φιλίες δεν χάνονται ούτε όταν μας χωρίζουν μωρά. Πως όταν συγκεκριμένοι άνθρωποι έρχονται κοντά μας απο καρδιάς, μένουν...ανεξάρτητα απο βέρες και πάνες. Για να δούμε...

Καλή Ανάσταση!!!!!

Δεν είμαι πολύ της εκκλησίας όμως όταν πάω πάντα ανάβω ένα κεράκι για τους νεκρούς μου και τους νεκρούς όλου του κόσμου! Ανάψτε φέτος ένα κεράκι για όσους χάθηκαν σε μάχες δύσκολες, ανάψτε φέτος ένα κεράκι για όσους ακόμη μάχονται, ανάψτε φέτος ένα κεράκι για την ελπίδα!  Κάντε μια όμορφη ευχή! Για τον κόσμο, για την αγάπη!
Καλή ανάσταση! Μοιράστε χαμόγελα και αισιοδοξία στους δύσκολους καιρούς!!!!!!
ΦΙΛΙΑ ΠΟΛΛΑ, σας σκέφτομαι και σας στέλνω την αγαπη μου!!!!!!!!!!!!!!!

Ημερομηνίες, επέτειοι και άλλα δεινά

Όταν αυτό το blog πρωτο είδε το φως του ιντερνετ είχε 2 επετείους και οι δύο τον Δεκέμβρη. Ήταν μια η επέτειος της αφαίρεσης κακοήθη όγκου και μαστού μου στις 3/12 και μια η δημιουργία του blog...λίγες μέρες μετά, και οι δύο ημερομηνίες το 2007.

Ποιός θα μου το έλεγε πως γράφοντας εδώ τόσα χρόνια, θα ζούσα κι άλλες χειρουργικές επετείους, θα κατέγραφα κι άλλες νοσοκομειακές περιπέτειες. Νόμιζα ότι είχα ξεμπερδέψει...από το 2007 αναίμακτα είχα βρεθεί στο 2014 με καλές εξετάσεις, με αποκατεστημένους μαστούς και καλύτερη διάθεση. Το Φεβρουάριο του 2014 σκάει μια κύστη στις ωοθήκες που επέμενε να μένει εκεί και να μεγαλώνει κιόλας. Ψάξε απο δω, ψάξε απο κει, φυσικά και άλλαξα τον πρώτο μου γυναικολόγο ο οποίος μου έδινε, σε μια ασθενή μαστού και μάλιστα ορμονοεξαρτώμενου καρκίνου αντισυλληπτικά. Γι αυτό πάντα είναι καλό να παίρνετε κι άλλες γνώμες. Όταν έφτασα να δω άλλους 2 γυναικολόγους μου συνέστησαν οπωσδήποτε να βγάλω την κύστη αλλά και τις ωοθήκες. Το παρήγορο ήταν πως αν ήθελα να κάνω παιδί θα έκανα με δανεικό υλικό, έχοντας κρατήσει φυσικά τη μήτρα. Έτσι κι έγινε. Λαπαροσποπικά στις 19/3/2014, σαν σήμερα έφυγαν οι ωοθήκες. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι που έχουν να κάνουν με την υγεία αν και σκληραίνουν στον φλοιό τους, παραμένουν τελικά ευαίσθητοι γιατί αυτός που με μετέφερε στο χειρουργείο, περνώντας τις πόρτες του με ρώτησε "παιδάκια έχουμε;" ίσως ρωτάνε κάτι τέτοιο γιατί περιμένουν να πεις "ναι, ένα" και να σου απαντήσουν ανακουφισμένοι "ε τότε μια χαρα, όλα εντάξει". Έλα όμως που εγώ απάντησα "όχι".... και για να καλύψω την αμηχανία αυτού που έσπρωχνε το φορείο είπα "δεν πειράζει, ας είμαστε καλά και δεν βαριέσαι." Τελικά καλά ήμουν γιατί η κύστη δεν είχε κάτι κακό αλλά οι ωοθήκες λόγω ιστορικού και γονιδίου κάπου πετάχτηκαν λαπαροσκοπικά.
Ένας χρόνος λοιπόν ανευ ωοθηκών σήμερα...και αφού είχα ακούσει εκείνο το ιστορικό "90% κακοήθεια" για την κύστη απο τον πρώτο γιατρό και βάσταξα στοικά και το ότι κατα μεγάλη πιθανότητα έπαθα καρκίνο για δεύτερη φορά. Αν μπορώ να κάνω απολογισμό τώρα...ξέρω κι εγώ;;; Τότε ανευ ωοθηκών οκ μπήκα στην κλιμακτήριο νωρίς αλλά είχα τη μήτρα οπότε είχα την πιθανότητα για κάποιο παιδί, κάπως...Μετά όμως....τον ίδιο χρόνο ήρθε όντως ένας καρκίνος, lucky me σε πολύ αρχικό στάδιο...insitu. Οπότε δίχως δεύτερη σκέψη έπρεπε να φύγει και η μήτρα...γιατί το ενδομήτριο μας την είχε κάνει τη ζημιά.
 Οπότε 1 χρόνο μετά, είμαι εδώ, είμαι καλά και δίχως θεραπείες. Το λιγότερο που έχω πάθει είναι το ότι έβαλα 3 κιλά με τη δεύτερη αναρρωτική μου και το γεγονός πως δεν μπορούσα να αθληθώ και δεν λένε να φύγουν. Κλιμακτήριος βλέπεις...ο οργανισμός μου έχει μπλοκάρει. Τα κιλά είναι λίγα και αλλά δεν φεύγουν. Φυσικά επάνω μου δεν βλέπεις καμια ταιράστια διαφορά, όμως δεν μπαίνω άνετα στα ρούχα μου...
Θα μου πεις, τι ευτυχία;;; Πλέον το μόνο που με απασχολεί είναι τα κιλά κι όχι οι θεραπείες. Ας είναι.
Χθες το βράδυ λίγο πριν κοιμηθώ σκεφτόμουν "τι άνθρωπος είμαι, πέρσι τέτοια νύχτα αφού είχα κάνει μόνη μου το κλήσμα και τον ευπρεπισμό έπεσα να κοιμηθώ, και κοιμήθηκα μια χαρά παρόλο που ήξερα πως θα χειρουργηθώ". Έτσι είναιο άθρωπος όλα τα μπορεί! Ή κι αν δεν τα μπορεί κάνει πως τα μπορεί, δηλαδή you make it work!!!!

Κι έτσι είμαι εδώ...με πολλές απώλειες αλλά εδώ. Μάλλον το εδώ είναι αυτό που μετράει πιο πολύ! Έτσι;;;
Εδώ λοιπόν!

Γιορτάστε τη γυναίκα!

 

Μερικές φορές αναρωτιέμαι...

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ....;;;

WHAT'S THE POINT????

Για να αρρωστήσω απο τον μαστό;;; Για να αρρωστήσω απο τον τράχηλο;;; Για να παντρευτώ έναν άνδρα και να τον περιποιούμαι;;; Για να προσπαθήσω να αποχτήσω ένα παιδί και να το διαβάζω;;; Για κάνω τις δουλειές του σπιτιού και να ακούω κι απο πάνω την γκρίνια;;; Για να πρέπει να αγωνιστώ δέκα φορές περισσότερο για να αποδείξω την αξία μου στη δουλειά σε σχέση με έναν άνδρα;;; Για να με πειράζουν χυδαία στον δρόμο;;; Για να θεωρούν ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι όσο καλά το κάνει ένας άνδρας;;; Για να ακούω να λένε "κάνει σαν γκόμενα" και να αναφέρονται έτσι σε έναν άνδρα που δειλιάζει;;; Για να πρέπει κάθε μέρα να διεκδικώ τα αυτονόητα;;; Για να ψάχνω μια σωστή και ίση θέση στην κοινωνία;;;

Γιατί το 2015 να υπάρχει τέτοιος σεξισμός, γιατί;;;

Αναρωτιέμαι όλα τα παραπάνω σήμερα κι ακόμη πιο πολλά κατά καιρούς...

Τι σημαίνει γυναίκα στις μέρς μας;;; Ποιές είμαστε;;; Απο πού ξεκινήσαμε και που φτάσαμε;;; Τι χάσαμε στο δρόμο μα και πόσα κερδίσαμε;;;

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ!

Η γυναίκα δίνει στη ζωή πνοή.
Είναι αρχικά εκείνη η κοπέλα που πολύ παλιά παντρεύτηκε και απέκτησε ένα κοριτσάκι, κι εσύ τη φώναζες γιαγιά. Οι μυρωδιές απο τις πίτες της γέμιζαν τις σκάλες κι εσύ τις ανέβαινες 2-2 για να προλάβεις ζεστά τα κομμάτια σου.
Είναι η μάνα σου, στης οποίας την αγκαλιά θα κρυφτείς στα πολύ δύσκολα. Είναι το μικρό εκείνο κοριτσάκι με το οποίο μαλλιοτραβιέσαι απο τότε που θυμάσαι τον ευατό σου αλλά την αγαπάς μέχρι θανάτου γιατί απλά είναι η αδερφή σου.
Είναι κι εκείνες οι ξαδέρφες που πολλές φορές μοιάζουν με την αδερφή σου αν έχεις ή αναπληρώνουν καλά το κενό της.
Είναι εκείνη η κοπέλα με την οποία μεγάλωσες απο επιλογή και πέρασες τα πιο πολλά καλοκαίρια της ζωής σου, είναι η κολλητή σου και της λες τα πάντα, μαλώνετε πολύ αλλά τα βρίσκετε γιατί εκεί είσαι ο εαυτός σου.
Είναι η γυναίκα που έχει περίπου την ίδια ηλικία με τη μάνα σου και την φωνάζεις "θεία" και όταν η μαμά δεν είναι εκεί τότε η θεία αναλαμβάνει.
Είναι εκείνη η ζουζούνα που θα σε φωνάξει "μαμά" και θα είναι ο πιο ωραίος ήχος της ζωής σου γιατί είναι η κόρη σου.
Είναι η γνωστή κοπέλα με την οποία πίνεις μερικές φορές καφέ και μιλάς για ψώνια.
Είναι η συνάδελφός σου στη δουλειά που θα σου σταθεί όταν χρειαστεί. Είναι................είναι....................

Οι γυναίκες είναι ΠΟΛΛΑ, ποτέ μόνο ένα! Ταξιδεύουν, ανακαλύπτουν, δημιουργούν κι αγωνίζονται καθημερινά. Είναι δυνατές!Κλαίνε, φωνάζουν, νευριάζουν αλλά συγχωρούν και βοηθούν στη στιγμή. Οι γυναίκες έχουν μεγάλες καρδιές, κι αν είσαι έξυπνος ανεξαρτήτου φύλου θα τρυπώσεις!

ΔΕΙΤΕ ΤΕΣ! Αγαπήστε τες, αγκαλιάστε τες και δώστε σε καθε μια την αγάπη και την προσοχή που της αρμόζει.
Βοηθήστε τες αν χρειαστεί με τρόπο, οι γυναίκες είναι πολύ περίφανες για να αφήσουν έναν άνδρα να τις βοηθήσει;-)

Δώστε χρόνο στις γυναίκες, να τις γνωρίσετε και να τις καταλάβετε. Το μεγαλείο που θα ανακαλύψετε θα σας ανταμείψει επάξια!
Σήμερα με τη "Σ" τρέξαμε μεγάλη απόσταση, έτσι ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ!!!!

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ!

ΟΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, 
ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ!
Sweet December!





























 

Εδώ για καλό μήνα

Εδώ είμαι πάλι για να σας ευχηθώ καλό μήνα!

Μάρτης!

Σήμερα εδώ τον υποδεχθήκαμε με βροχή αλλά όπως και να χει, πήραμε τον κατήφορο για καλοκαίρι. Και αυτό απο μόνο του είναι μια όμορφη σκέψη! Πάσχα και μετά καλοκαίρι! μα πως πέρασε πάλι ο χειμώνας;;;; πως έφυγε το φθινόπωρο;;;

Ξέρετε βέβαια πως πέρασαν οι δικοί μου σκοτεινοί μήνες, απο 16 Οκτ ως αρχές Νοέμβρη είχα άδεια αναρρωτική, πέρασα τέλη Σεπτέμβρη με αρχές Οκτώβρη να ψάχνω τι έχω. Τελικά μετά απο 7 χρόνια ξανα ξεμύτησε ένα καρκινάκι. Το λέω έτσι γιατί ήταν μικρό, insitu.

Έτσι ξανά χειρουργείο και όλα τα γνωστά. Απλά αυτή τη φορά η θεική ατάκα "ΟΧΙ θεαρπείες" αυτό και μόνο μου έδωσε όλο το κουράγιο για τα υπόλοιπα. Βέβαια το άκουσμα και μόνο των λέξεων "αδενοκαρκίνωμα του ενδοτραχήλου" ήταν αρκετό για να με ταράξει. Σίγουρα θα έχεται δει πολλές ταινίες όπου απο τηλεφώνουν ανακοινώνουν στον πρωταγωνιστή κάτι απο το οποίο κρέμμεται όλη του η ζωή. Θυμάστε τα πλάνα εκείνη τη στιγμή; Κάπως έτσι είδα τον εαυτό μου εκείνη τη δύσκολη ώρα...σαν μια κάμερα να στροβυλίζονταν γύρω μου και να κατέγραφε τις ανδριδράσεις μου, σαν μια άλλη κάμερα να έκανε ζουμ και να κορύφωνε το κοντινό μου πλάνο την ώρα που ακούω τα αποτελέσματα της βιοψίας. Κι εγώ, σαν μια ηρωίδα του σινεμά, όσο μπορώ ατάραχη γιατί το κοινό διψά για ήρωες :-)  

Ετσι είναι, οι θεατές διψούν για ήρωες, τους αρέσει όμως να βλέπουν και την ανρθώπινη πλευρά, την πιο τρωτή ενός πρωταγωνιστή. Κι εγώ έχω και τα δύο. Γενικά είμαι ευάλωτη σε αρκετά, όμως σίγουρα μετά απο 2 χτυπήματα καρκίνου είμαι και πιο δυνατή σε πολλά. 

Τον Οκτώβρη που έφυγε προσπάθησα κάπως να τον ξεχάσω, είμαι σε καλό δρόμο. Όμως σίγουρα τότε έλεγα "καλά να είμαστε και δεν πειράζει" τώρα όλα πάλι τα θέλω. Όλα, με το "όλα" πάντα στα πλαίσια του δυνατού.  

Ίσως κι εσάς να σας έχει συμβεί όταν είσαι πάνω στο πρόβλημα λες "Να έιμαι καλά, μόνο αυτό και τίποτε άλλο", όμως απο τη φύση μας κοινωνικοί και σε διάδραση πάντα με άλλους δεν αρκούμαστε μόνο στο ΚΑΛΑ. Απο τη μια ίσως κακώς, όμως απο την άλλη, αυτή δεν είναι και η φύση της ίδιας της ζωής;;; Αν το καλά και μόνο αρκούσε δεν θα πηγαίναμε πουθενά...καμία εξέλιξη. 

Πάντα λοιπον θες και τη δουλειά, θες και τους φίλους και το να αγαπιέσαι και το να αγαπάς.
Ο Ν. Καζατζάκης έγραψε:
Τα τρία θεμέλια της ευτυχίας είναι:
κάτι να κάνεις
κάτι να αγαπάς
κάτι να ελπίζεις

Και δεν είναι κλισέ, σκεφτείται τον εαυτό σας. Κάνετε κάτι; Ακόμη και δίχως δουλειά, θες να δημιουργήσεις κάτι ή να φροντίσεις κάποιον.
Αγαπάς κάτι ή κάποιον; Όταν οι άνθρωποι μιλάνε γι αυτό που αγαπούν γίνονται πιο όμορφοι. Όταν αγαπάς γίνεσαι χαρούμενος!
Ελπίζεις σε κάτι;;; Αυτό σου δίνει αισιοδοξία και δύναμη για το μέλλον, κάνεις μια ευχάριστη σκέχη για τις μέρες που θα έρθουν!

Αν κάτι θα σας έλεγα μετά απο τόσα χρόνια που γράφω εδώ θα ήταν
LOVE  LIFE!
Να αγκαλιάσετε τη ζωή όπως είναι, όποια κι αν είναι. Η ζωή είναι δώρο, είναι μια ευκαιρία να δημιουργήσεις πάνω σε αυτή τη γή. Να μάθεις αλλά και να διδάξεις πράγματα, να δείξεις αγάπη, να ανοίξεις την αγκαλιά σου, να πονέσεις αλλά και να γελάσεις. 
Ακόμη και οι άνθρωποι που πέρασαν δύσκολα πολύ στη ζωή, λόγω της υγείας τους, ακόμη και όσοι χάσανε δικούς  τους ανθρώπους, ακόμη και αυτοί, κάποια στιγμή γελάσανε, και γελάσανε με την καρδιά τους. Και ξεχάστηκαν, το μυαλό τους έφυγε απο το κακό και πέταξε προς καλές, όμορφες στιγμές, λίγο πιο ανέλεμες!

Να αγαπάτε τη ζωή, με καλές μα και άσχημες στιγμές! Αν υπάρχει θεός, τότε έβαλε όλη τουν την ευλογία στην καθημερινότητα, έτσι πιστεύω εγώ. Όχι στη στιγμή που θα αντικρίσεις το άγαλμα της Ελευθερίας στο άλλο ημισφαίριο, όχι τη στιγμή που θα βγεις πρώτος σε έναν αγώνα αλλά στο ταξίδι, στη διαδικασία του ότι θα αγωνιστείς!

Σας φιλώ και σας σκέφτομαι πάντα. Οι μέρες μου είναι και καλές και πολύ καλές και νορμάλ και μέτριες. Ποικιλία! 

Καλό μήναααααααααααα!

ΠΡΕΣΠΕΣ

Μάρτης!

Να αγαπάς και να αγαπιέσαι

O άγιος του έρωτα σήμερα αλλά και της αγάπης έχει την τιμητική του. Όχι δεν είμαι υπερ της κατανάλωσης, των λουλουδιών και της σημερινής σοκολάτας. Είμαι όμως υπέρ της αγάπης και της έκφρασής της...! Άρα όταν αυτά που προανέφερα γίνονται απλά το μέσο για να εκφράσεις αληθινή, πραγματική αγάπη, ναι καντο! Φυσικά καλό είναι να μην εκφράζεις τον ρομαντισμό σου μόνο σήμερα, αλλά αν είσαι απο τους δύσκολους, ε...καντο έστω σήμερα!

Να θυμάστε πως ό,τι είναι πηγαίο φαίνεται ακριβώς τη στιγμή που το βγάζουμε προς τα έξω. Το επιτηδευμένο και ψεύτικο θα φανεί κι αυτό κάποια στιγμή και δεν αξίζει. Η προσποίηση δεν κρατάει πολλά χρόνια...μια μέρα βγαίνει στην επιφάνεια. 

Αλήθεια, εσείς που περάσατε δύσκολα, πολλές φορές σας σκέφτομαι και σας ρωτώ απόψε: έχετε κάποιον που σας αγαπά και διακριτικά σας φροντίζει; Αν ναι, τότε είστε διπλά τυχεροί, και περάσατε τη μπόρα επιπλέοντας αλλά και είστε παρέα με κάποιον. Είναι σημαντική η παρέα, δεν χρειάζεται να είναι ένας σύντροφος, μπορεί να είναι μια φίλη, ή φίλες, ή φίλος.Λέω να σας φροντίζει διακριτικά γιατί πολλές φορές έχω ακούσει "δεν θα σου συμπεριφέρομαι διαφορετικά επειδή αρρώστησες". Οκ, ναι, όχι διαφορετικά λόγω καρκίνου αλλά γενικά πιστεύω πως τους ανθρώπους που αγαπάμε τους πονάμε γι αυτό κι αφθόρμητα τους συμπεριφερόμαστε πιο γλυκά, πιο "όμορφα", πιο οικογένεια.

Σήμερα διάβασα πολλά quotes στο ιντερνετ για τον έρωτα και την αγάπη. Απο τα πιο όμορφα που μου έρχονται πάντα και ανεξάρτητα απο Βαλεντίνου είναι το παρακάτω quote απο την ταινία "Μια βραδιά στο Νότινγκ Χιλ" καθότι τρελλή σινεφίλ:

Ναι, κάποιοι άνθρωποι όντως περνάνε όλη τους τη ζωή μαζί! 

Μερικά ακόμη εντυπωσιακά quotes σας αφήνω παρακάτω. Να περάσετε όμορφα απόψε! Αν νιώθεις πως σε αγαπούν δεν πειράζει και να είσαι σπίτι τέτοια νύχτα!
Να αγαπάτε πραγματικά, είναι ο,τι πιο φρι έχουμε σήμερα! Να δίνετε και να μην κρύβετε την αγάπη σας, μόνο αυτό μένει! Η ΑΓΑΠΗ!

Φιλιά!

 

#LikeAGirl

Απο πότε το "τρέχει σαν κορίτσι" είναι βρισιά;;; Απο πότε

το "πετάει την μπάλα σαν κορίτσι" είναι για να κοροιδέψεις ένα αγόρι;;;

Πόσες εκφράσεις έχουν τόσα χρόνια περάσει απο το στόμα ή τα αφτιά μας χωρίς να πονηρευτούμε καθόλου για το βαθύτερο νόημά τους;;;;

Να μην είστε σεξιστές! Γιατί όλοι μιλάμει για το να μην είμαστε ρατσιστές στο μαύρο στο κίτρινο και το κόκκινο αλλά οι περισσότεροι είμαστε πολύ ρατσιστές ως προς το φύλο! Απο τη λέξη ρατσιστής βγήκε το σεξιστής! Τι το περίεργο έχει λοιπόν ένα κορίτσι που τρέχει;;; Έχετε δει γυναίκες να τρέχουν σε μαραθώνιο;;; Δεν νομίζω να είναι αστείες! Έχετε δει γυναίκες να πετάνε σφύρα;; Μπα, καθόλου αστείο! Κορίτσια και γυναίκες είναι, καθόλου μα καθόλου αστείο να μειώνεις κάποιον λόγω φύλου για να ενισχύεις έτσι στο τζάμπα το δικό σου φύλο! 

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ ΜΑΣ ΛΟΙΠΟΝ!

Βγες Στο Μπαλκόνι Να Δεις

Σήμερα πήγαμε για τρέξιμο με τη "Σ" και είδαμε ένα απο τα πιο όμορφα χειμωνιάτικα φεγγάρια. Πανσέληνος, ή σχεδόν πανσέληνος δεν γνωρίζω και δεν θυμάμαι άλλους χειμώνες να έχω δει. Το φεγγάρι ανέβαινε σιγά σιγά κάπου στο βάθος. Ήταν μεγάλο και πορτοκαλί. Πανέμορφο! Τέτοιες στιγμές η φύση ξεπερνά οποιοδήποτε ανθρώπινο κατόρθωμα κι εσύ ξαφνικά, εκείνη τη στιγμή απογεματάκι Τετάρτης καθώς τρέχεις κι ακούς μουσική και έχεις παρέα λες "πόσο τυχερή μπορεί να είμαι; Με το τίποτα εδώ, όμως ΕΔΩ."

Αλήθεια αν υπήρχε τηλεμεταφορά και ταξίδι στο χρόνο, σε ποιά πανσέληνο θα πηγαίνατε;;;

Κάθε ένας απο εμάς έχει μια αγαπημένη χρονική περίοδο της ζωής του. Κάποιες μέρες, μήνες αλλά και χρόνια που ευχαρίστως θα πάγωνε και θα κλεινόταν εκεί μέχρι να πεθάνει.

Όπως προτρέπει το τραγούδι "θυμήσου δικές μας στιγμές, δες στα μάτια μου μπογές που χρωματίζουν θάλασσες". Διάφορες εικόνες κι απέραντες θάλασσες, ίσως αυτό να είναι και το πραγματικό χρώμα της ζωής, όλες οι αποχρώσεις του μπλέ.....η θάλασσα.

Καληνύχτα! 

Καλό μήνα!

Απόψε με έπιασε μια μικρή μελαγχολία. Σαν να θέλω να κλάψω...δεν ξέρω. Ίσως να είναι η μελαγχολία της Κυριακής που κατά καιρούς μας πιάνει μάλλον όλους...Ίσως να είναι και ορμονικό ποιός ξέρει;;;

Καλό μήνα! Κάπου μέσα στον περσινό Φεβρουάριο είχα ξεκινήσει να ψάχνω τα περι κύστης μου. Θυμάστε;;; Ε, μέσα σε ένα χρόνο πέρασα δις την πόρτα του ίδιου χειρουργείου και να μαστε! Τι να πει κανείς πλέον για τα σενάρια της ζωής...Βλέπω απρόοπτα, βλέπω αλλαγές...ένα μικρό-μεγάλο χαμό. Πολλές φορές μου φαίνονται όλα βουνό (να λέμε και αλήθειες) πως ήρθαν και με πλάκωσαν τα 1000 θέματα. Όχι μόνο τα ιατρικά αλλά και τα προσωπικά που επακολουθούν πάντα, οι ανθρώπινες σχέσεις, οι φιλίες, η ψυχολογία. Λυπάμαι αλλά πάντα μα πάντα, όποτε περνάς δύσκολα ξανα περνάς απο κόσκινο έστω και αποσυνείδητα όλες τις σχέσεις και τους ανθρώπους. Σκέφτεσαι έστω και λίγο "ασχολούνται με το θέμα μου; ασχολήθηκαν ή το πέρασαν ξυστά;". Όταν τους ακούς να μιλάνε για μικρά προβλήματα επι ώρες και να σκάνε στη βαράει, γιατί εσύ τελικά ποτέ δεν τους έπρηξες για το δικό σου θέμα που ήταν ζωής και θανάτου. Έτσι είναι, μόνο λίγο άνθρωποι έχουν τη δύναμη να σε ακούσουν, ή έστω έχουν τη δύναμη να κάνουν πως σε ακούν γιατί κατά βάθος στεναχωριούνται και ζορίζονται και οι ίδιοι. Ευτυχώς τον χρόνο που πέρασε είχα τέτοιους ανθρώπους που με άκουσαν. Ας μην είμαι αχάριστη, και τηλεφωνικώς είχα τη "Β" αλλά και απο κοντά τη "Σ". Μπορεί να μαλώνουμε με τη "Σ" να εκνευριζόμαστε αρκετές φορές αλλά είναι εδώ. Και φυσικά είμαι κι εγώ για εκείνη εδώ.  Ευτυχώς. Πολλές φορές γκρίνιαξα για πολλά και απο εδώ απο το μπλογκ αλλά ναι, πάλι καλά που είχα ανθρώπους, άλλους πολύ, άλλους λιγότερο και πέρασα το ποτάμι και βγήκα στην απέναντι όχθη. Πάλι καλά. Πάλι καλά. Και πάλι καλά σώθηκα ΠΑΛΙ παρα τρίχα...
Η μοναξιά βέβαια υπάρχει αρκετές στιγμές, όμως πιστεύω δεν έχει να κάνει με καποιο έτερον ήμισυ που δεν υπάρχει στη ζωή μου, έχει να κάνει περισσότερο με τη μοναξιά του σχοινοβάτ. Γιατί όλες εμείς σχοινοβάτες είμαστε. Βάζουμε τα δυνατά μας, το σώμα, την ψυχή, την αυτοσυγκέντρωσή μας για να περάσουμε απέναντι. Δεν κοιτάμε πίσω, πίσω είναι ο καρκίνος. Πρέπει να κοιτάμε μπροστά, στο τέλος του σχοινιού όπου βρίσκεται η ζωή. Αν κοιτάξεις πίσω έχεις πάρα πολλές πιθανότητες (είναι σχεδόν τελείως σίγουρο) ότι θα πέσεις και θα τσακιστείς. Αν κοιτάξεις όμως μπροστά αυξάνεις τις πιθανότητες για να τερματίσεις, να περάσεις απέναντι. Όμως τελικά, σε όλο αυτό είσαι μόνος...Κανείς δεν μπορεί να μπει στο μυαλό σου...Να μοιραστεί τις σκέψεις που μπορεί να περάσουν απο το μυαλό σου ένα ολόκληρο 24άωρο. Αλλά αν εμείς που περάσαμε τόσα δεν είμαστε θεοί, τότε πως να είναι οι γύρω μας "θεοί" και να μπούνε στο πετσί μας.
Παλαιότερα ζητούσα περισσότερα απο τους ανθρώπους. Ίσως ήταν και τα ατίθασα νιάτα μου, ίσως και οι σχέσεις που είχα με τους συγκεκριμένους ανθρώπους. Φέτος έχω πλέον χαλαρώσει πολύ. είμαι πιο συγκρατημένη στο τι ζητάω. Ίσως έχει να κάνει και με το ότι οι πιο δικοί μου άνθρωποι εχουν πλέον τραβήξει για αλλού. Έχουν δικές τους οικογένειες και δικές τους έννοιες κι όσο μπορούν με βάζουν μέσα σε αυτά.
Μεγαλώνοντας προσπαθώ σκληρά να μην είμαι αχάριστη με τη ζωή αλλά να εκτιμώ όσα έχω. Να μην γκρινιάζω. Σίγουρα δεν είναι εύκολο αλλά είμαι σε καλό δρόμο...

Καληνύχτα!!!!

 

Έτσι είναι πάντα

πάντα, απο το 2007 μέχρι σήμερα, όταν παίρνω ένα κακό αποτέλεσμα εξετάσεων που μου αλλάχει άσχημα και κατα πάρα πολύ την καθημερινότητα πέφτω με τα μούτρα στο τι θα κάνω. Έτσι έγινε το 2007 όταν συνοδεύονταν και απο χμθ (πολύ χειρότερα) έτσι έγινε και πρόσφατα, τον άδοξο Οκτώβρη του 2014. Έπεσα πάνω σε αυτό που με βρήκε, χάρηκα που ήταν στην αρχή, που όλα πήγαν καλά, που κέρδισα τη ζωή, χαρά μεγαλύτερη απο εκείνη του 2007 γιατί πλέον ξέρω, ξέρω καλά τι θα πει χμθ. Φυσικά και δεν είναι το τέλος του κόσμου, φυσικά και όλα πάλι θα περνούσαν, όπως και την πρώτη φορά, όμως εγώ δεν ήθελα να τα περάσω πάλι. Κανείς που έχει κάνει χμθ δεν θέλει πάλι να τα περνάει.

Έτσι λοιπόν όπως γίνεται πάντα, έτσι και τώρα, πέρασε το πρώτο εκείνο σοκ του αν θα κάνω χμθ και πάλι, γύρισα σπίτι χειρουργημένη και τέλος, είπα "όλα καλά, καλύτερα απο ότι περίμενα". Τώρα όμως τι γίνεται;;; Τώρα όλα καταλάγιασαν για μια ακόμη φορά, και τώρα αρχίζω να βλέπω τι μου συμβαίνει.Πέσι τέτοιο καιρό είχα απλά μια κυστούλα στις ωοθήκες και την παρακολουθούσα, ο πρώην γυναικολόγος μου, μου έλεγε πάρε αντισυλληπτικά και θα φύγει (ΤΕΡΑΣΤΙΟ ΛΑΘΟΣ!) δεν πήρα αντισυλληπτικά, πήγα σε άλλο γυναικολόγο και η λύση ήταν όπως και δήποτε η αφαίρεση των ωοθηκών. Ευτυχώς η κύστη δεν ήταν κάτι σοβαρό.Και εκεί που είχα συνηθίσει στην ιδέα της κλιμακτηρίου και πάλι, και για πάντα αυτή τη φορά, στην ιδέα πως αν θέλω παιδιά θα τα κάνω με δανεικό ωάριο, τσούπ...Μερικούς μήνες μετά το υπέροχα ξένοιαστο και ζωντανό τουρ μου στη Γαλλία, τον Οκτώβρη, αδενοκαρκίνωμα ενδομητρίου. Άιντε τρέξιμο πάλι και να μην ξέρεις τι σου ξημερώνει, άιντε ξανά στην πόρτα του χειρουργείου, εγώ με μηδέν συναίσθημα, παραδομένη στη ζωή και σε μια καποια μοίρα να σκέφτομαι πως "όταν θα ανέβω στο δωμάτιο θα έχει κλείσει κι ένα ακόμη κεφάλαιο". Τελικά μάλλον είναι σκληρό για μια γυναίκα να ξέρει πως πέρα απο τους μαστούς (σύμβολο θηλικότητας μεν αλλά όχι εμπόδιο στην τεκνοποίηση) θα χάσει την ευκαιρία (;) πιθανότητα (;) να γίνει μάνα. Είναι κάτι θολό μάλλον για όλες τις γυναίκες η μητρότητα, κάτι που υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού τους σε διάφορες ηλικίες, το θέλουν αλλά και το φοβούνται αλλά μόλις το μάθουν γίνεται το παν. Λίγους μήνες μετά την αφαίρεση της μήτρας, τώρα καταλαβαίνω τι δυσκολίες θα βρω στο μέλλον αν θέλω να αποκτήσω παιδί. Ζώντας όλες τις φίλες μου που γίνανε μάνες, βλέπω την αλλαγή τους. Εγώ έτυχε να κάνω τόσα "ξηλώματα" σε περίοδο που οι άλλες άνθισαν και γίνανε μάνες. Τα παιδάκια τους (καλά να ναι) και τα χαίρομαι και τα αγαπώ. Και είναι όμορφη εμπειρία να βλέπεις παιδάκια να μεγαλώνουν, είναι σίγουρα μια ευκαιρία γιατί δεν ξέρω αν ποτέ (με όποιο τρόπο) αποκτήσω κάποιο παιδί δικό μου.  Όμως η τύχη μου έφερε και πάλι μια τεράστια σωματική, αλλά και ψυχολογική αλλαγή σε λάθος χρόνο. Θέλω τη στήριξή μου και την αγάπη των ατόμων που θεωρώ δικά μου αλλά τα άτομα αυτά είναι αλλού. Δεν θα τα καταδικάσω που είναι αλλού, όμως έχω κάθε δικαίωμα να αισθάνομαι τελικά όπως θέλω για τη στάση τους, την αλλαγή τους και τα διαφορετικά μήκη κύματος τώρα. Είναι λίγο πολύ αυτά που είπα παρακάτω. Πραγματικά δεν ζηλεύω κανένα παιδάκι, να είναι όλα τους καλά. Όμως νιώθω στο περιθώριο των "μωρομάνων". Ίσως να συνέβαινε όπως και να χει, ότι κι αν γινόταν με την υγεία μου. Τώρα όμως που έχω μια πιο ευθραυστη ψυχολογία για μια ακόμη φορά  οι όποιες αλλαγές στην καθημερινότητα με ενοχλούν κατά καιρούς.
Η αδελφότητα των μανών, δεν μου αρέσει να με βάζει στην άκρη. Δεν μου φαίνεται ευγενικό να κάνω εγώ την προσπάθεια να βγαίνω με τις μάνες κι όχι αυτές. Δεν μπορώ να το χωνέψω πως όλα σιγά σιγά ανατρέπονται, πως ο ενθουσιασμός έχει πέσει κατακόρυφα, αλλά έτσι είναι, αυτό βλέπω. Το δέχομαι πως είναι λογικό, αλλά επίσης θεωρώ πως δεν θα καταπιέσω τον εαυτό μου για όσα αισθάνομαι. Τράβηξα πολλά στη ζωή για να καταπιέζομαι και γι αυτό.
Για τη μοναξιά που έχω νιώσει τις τελευταίες μέρες, ίσως και εβδομάδες η καρδιά μου το ξέρει. Οκ, έκανα κι άλλες παρέες, όμως δεν θέλω να χάσω τις παρέες που είχα και έχω επειδή γίνανε μάνες και ψάχνουν κι άλλες μάνες. Όμως ότι παρακολουθώ τον τελευταίο καιρό με μπερδεύει ακόμη πιο πολύ.
τεσπα, ίσως είναι μια ακόμη δική μου φάση που θα περάσει κι αυτή..........Δεν είμαι τόσο καλή στις αλλαγές όσο φαίνομαι!

Επανέλεγχος

Σήμερα ολοκλήρωσα τον επανέλεγχό μου, αυτό που κάνω κάθε χρονιά, μια φορά το χρόνο.

Η μαστογραφία καλή, το σπινθηρογράφημα πέρα απο την οστεοπενία δεν έδειξε αλλαγές. Βέβαια πρέπει να τα δει και ο γιατρός μου για σίγουρα πράγματα. Οι αιματολογικές όμως έδειξαν χαμηλό αιματοκρίτη μόλις "24" (λέτε επειδή ήταν μετά τις γιορτές;;; ξενύχτια και ποτά, και όχι τόσο καλή διατροφή, ίσως...) και Λευκά πεσμένα (μάλλον γιατί όλους κάτι μας τριγυρνά...).

Καλά λοιπόν λέμε, για όλα ;-)

Φιλιά!
Ας χαμογελάσω λίγο, γιατί σήμερα πήρα μεγάλη ανακούφιση, γιατί σήμερα ήταν καλή η μέρα. Ας χαμογελάσω γιατί είμαι καλά, γιατί με κούρασαν και βαρέθηκα τις εξετάσεις αλλά χαλάλι, αφου ήταν καλές! Η μαγνητική μαστρογραφία είναι το χειρότερό μου, είχα πάει μόνη, ξαπλωμένη τόση ώρα με έπιασε το αυχενικό μου και ότα σηκώθηκα ζαλιζόμουν, αλλά είμαι σκληρό καρύδι εγώ..Κάθισα λίγο στο σαλονάκι της αναμονής μετά την εξέταση και ξεζαλίστηκα. Μετά απο λίγο ήμουν και πάλι έτοιμη για καφέ και παρέα. :-)

resolutions...???

Η νέα χρονιά αν και με βρήκε σε καλή διάθεση ως προς το έξω και τις βόλτες, με βρήκε και προβληματισμένη...επίσης

Εδώ και μερικές εβδομάδες "τρέχουν" διάφορα θέματα στην καθημερινότητά μου, τα οποία παρατηρώ και εν μέρη απορώ. Έχω βρεθεί μάλλον μπροστά στο μεγάλο μυστήριο που λέγεται μητρότητα. Φυσικά όχι απο πρώτο χέρι, γιατί εγώ ούτε θα κυοφορίσω ποτέ, μα ούτε πλέον έχω και δικό μου "υλικό" για μου το κυοφορίσει κάποιος άλλος, αλλά απο αρκετά κοντινό-άλλο-πρώτο χέρι. Περιτριγυρίζομαι λοιπόν από φίλες, ξαδέρφες και μωρομάνες. Θα έλεγα δε πως το μωρό της "Σ" μαζί το μεγαλώνουμε γιατί περνάμε ακόμη, πάρα πολλές ώρες τη μέρα παρέα, λόγω των συνθηκών της καθημερινότητας της "Σ".
Παρατηρώντας αυτές τις νεαρές κοπέλες που τίποτε κοινό δεν είχαν όλα αυτά τα χρόνια που κάνω παρέα με τη "Σ", που ποτέ δεν ήρθαν στις εξόδους μας κτλπ, φέτος όλες γίνανε μια παρέα απο το πουθενά. Δεν το είχα σκεφτεί αυτό ποτέ πριν...Υπάρχει τελικά η "αδελφότητα της μάνας", αν κοιτάξετε γύρω σας σίγουρα έχει συμβεί και σε εσάς! Γυναίκες που δεν κάνανε προηγουμένως παρέα, τώρα να κάνουνε και να επιζητούν η μια την παρέα της άλλης γιατί είναι μάνες, γιατί τελικά το παιδί έγινε για αυτές το πιο δυνατό κοινό τους σημείο. Το παιδί, τα παιδιά τους που θα παίζουν σε λίγα χρόνια κι αυτές θα πίνουν καφέ, οι άνδρες τους που θα τα λένε, οι οικογένειες που θα ανταλλάσουν επισκέψεις και πάει λέγοντας, μέχρι πριν λίγες εβδομάδες δεν το είχα σκεφτεί αλλά να το, μπροστά μου.
Γινεται τελικά το μεγαλύτερο κοινό σου με τον άλλον το παιδί, γιατί προφανώς είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι της ζωής σου, είναι η ίδια σου η ζωή όπως παρατηρώ. Έτσι λοιπόν οι άνθρωποι και δη οι γυναίκες γύρω μου μέρα με τη μέρα μετατοπίζουν το κέντρο βάρους προς το παιδί τους. Προσπερνούν εμένα, ως άτομο και ως φίλη πολλές φορές, ή σχεδόν πάντα. Εκτός απο τη φυσική μου παρουσία, δεν φαίνεται να "υπάρχω" στον καφέ. Οι κουβέντες για τα μωρά και την εμπειρία της μητρότητας με καλύπτουν πέρα για πέρα. Έχω μαζέψει όλες τις πληροφορίες για τη ζωή της εγγύου, τη ζωή με το παιδί και δεν σημαζεύεται, πληροφορίες που στην τελική δεν με αφορούν. Τα κορίτσια φαίνεται πως είναι πια αλλού και καμία τους δεν καταλαβαίνει την προσπάθειά μου να είμαι φίλη τους, γιατί στην ουσία όταν φεύγω απο τον καφέ σκέφτομαι πως καμία δεν με έχει ρωτήσει τι κάνω, πως περνάω, πως τα πάω με τη δουλειά κτλπ. Oh yes!
Θα έλεγα πως απο τους 40 (περίπου) καφέδες που έχω πιει απο τον Σεπτέμβρη ως σήμερα τις συζητήσεις μας μονοπολούν γάλατα, κρέμες, παιδίατροι, παιδικά παιχνίδια, με φόντο πάντα τα καρότσια και το τραπέζει με τα μπιμπερό. Όλα αυτά δεν θα με πείραζαν καθόλου ή θα με πείραζαν λίγο εάν οι φίλες μου ασχολούνταν και λίγο μαζί μου. Αλλά πάλι δεν μπορείς να ζητάς απο τον άλλον κάτι που αρνείται να σου δώσει. Πως να το πετύχεις αυτό αλήθεια;;; Καμια τους δεν καταλαβαίνει την αλλαγή της, καμία! Όμως είναι ολοφάνερο το ποια παρέα είμασταν πριν και ποιά είμαστε τώρα. Δεν μπορεί, σε στιγμές ειλικρίνιας όλες το ξέρουν. Η "Σ" μου είχε πει κάποτε "δεν πρόκειται να γίνουμε σαν εκείνες τις παρέες που να μιλάει συνέχεια για τα μωρά" όμως αυτό έγινε, και το αποκορύφωμα είναι όταν βρίσκονται παραπάνω απο μία μάνα στην παρέα.
Κλείνοντας θέλω να πω πως για εμένα όλο το παραπάνω είναι τρελό case study! Ποτέ δεν πίστευα πως 2-3 μωρά θα αλλάξουν τόσο, όχι μόνο την κάθε μάνα ξεχωριστά αλλά και την παρέα, και θα φέρουν άσχετες μεταξύ τους γυναίκες σε σχέση. Ότι όσα πάσχιζα με τη "Σ" (που δεν έιναι εύκολη στις φιλίες) ως σήμερα, όλα όσα περάσαμε 10 χρόνια μαζί, τα καλά τα κακά και τα άσχημα, θα τα ξεπερνούσε η μητρότητα και η ανάγκη να μοιραστείς με κάποια άλλη μάνα το "τι έκανε σήμερα ο μικρός". Ότι θα ερχόταν μια μέρα που το ζητούμενο δεν θα ήταν να βγούμε μαζί(παλιά φεύγαμε σφαίρα με την πρώτη ευκαιρία για ποτό), αλλά αν θα είμαστε όλες μαζί. Αυτό αναρωτήθηκε κανείς τι αντίκτυπο έχει σε εμένα; Σε εμένα που πάντα δείνω credits στη φιλία, που θα πάω οπουδήποτε μου πουν ψωρίς να ρωτάω "ποιοι άλλοι είναι παρέα;". Γιατί όταν τους τα λέω με θεωρούν υπερβολική;;; Πάντα εκείνες έχουν δίκιο κι εγώ λένε κάνω σαν μωρό. Αλήθεια εκείνες στη θέση μου πως θα διαχειρίζονταν όλο αυτό;;; Εγώ αν κάνω σαν μωρό, είναι αυτές οι ώριμες που διαφυλάσσουν καλά την φιλία μας, ή είναι κι αυτές μωρά, που παρόλη την συμπεριφορά τους θεωρούν ότι όλα βαίνουν καλώς και ότι η φιλία μας είναι δεδομένη. Με ποιόν τρόπο τελικά μου το δείχνουν; Όχι πάντως με τον ενδιαφέρον τους.

Αυτά, καλό βράδυ!

  

Καλή χρονιά!

Αν και πέρασαν πολλές μέρες απο τότε που έγραψα εδώ για τελευταία φορά, και πέρασαν και οι περισσότερες εορταστικές ημέρες, είπα πως το αποψινό ποστ αξίζει να δημοσιευτεί στην ώρα του. Έτσι 11 παρα είμαι εδώ, κάθισα στο σαλόνι μου με το λαπτοπ και σας γράφω. Απόψε γράφω για όλους εσάς που θα περάσετε απο εδώ είτε γιατί μπορεί να είστε μόνοι απόψε στο σπίτι, ή γιατί μπορεί να βγήκατε και να επιστρέψατε μόλις ψάχνοντας για παρέα, γιατί μπορεί να μελαγχολήσατε με την αλλαγή του χρόνου, γιατί....

για όλους εσάς που διαβάζετε τώρα όσα γράφω! Για εσάς είπα πως αξίζει να γράψω τα παρακάτω, για να βρείτε κάτι οταν μπείτε!

Μόλις είδα πως η ώρα πήγε 11.00. Μια ώρα λοιπόν μένει για την αλλαγή του χρόνου. Αλήθεια, πως νιώθετε κάθε που αλλάζει ο χρόνος;;;;Σήμερα ρώτησα μια κοπέλα στην παρέα, ποιά ταινία θα της άρεζε να δει, με τι θέμα δηλαδή, δεδομένου ότι όλα τα έχουμε δει στο σινεμά. Αλήθεια, ποιά ταινία θα θέλατε να δείτε εσείς; Τι θα ήταν αυτό που θα άγγιζε την ψυχή σας;;;

Πολλές ερωτησεις γι απόψε, ίσως το ζητάει η βραδιά.

Σήμερα ήταν απο τις ελάχιστα φορτισμένες παραμονές Πρωτοχρονιάς της ζωής μου!
Περίεργο ε;;;;

Το 2014 μου έφερε 2 χειρουργεία (λαπαρασκοπήσεις), 2 αναρρωτικές άδειες, και μου πήρε για πάντα την προοπτική του να κάνω ένα δικό μου παιδί. Καλό ε;;; Βρε το 2014, όλο εκπλήξεις ήταν! 

Ναι λοιπόν, το 2007 έγινε η ξαφνική αρχή όλων, αρρώστησα, χειρουργήθηκα, έκανα θεραπείες, θεραπεύτηκα. Στην τόσο σύντομη ζωή μου, μόλις 27 ετών μου ανακοινώθηκε πως έχω καρκίνο. Είδα προχθές την ξαδέρφη μου, είναι 27, μου φάνηκε πολύ μικρή! Έτσι λοιπόν ήμουν κι εγώ τότε, παιδί μικρό. Στα 34 λοιπόν, αρκετά χρόνια μετά την πρώτη ανακοίνωση του καρκίνου, ξανα άκουσα απο γιατρό αυτή τη λέξη με συνθετικό αυτή τη φορά "αδενοκαρκίνωμα". Ε ρε γλέντια! Μια φίλη μου που δουλεύει σε ένα ακτινολογικό κέντρο μια μέρα που μιλούσαμε (δεν ξέρει ότι έχω νοσήσει) μου λέει "ρε συ πως νιώθει ένας άνθρωπος όταν του λένε πως έχει καρκίνο". Έλα ντε, πως να νιώθει;;; Ιδίως φέτος, τη δεύτερη φορά, ήταν κάτι φοβερό. Ήταν απο τηλεφώνου και το σοκ ήταν μεγάλο, τώρα που πέρασε ο καιρός το συνειδητοποιώ. Όταν άκουσα τον γιατρό απο την άλλη γραμμή ήταν λες και πάγωσε ο χρόνος σε αυτό το "αδενοκαρκίνωμα ενδοτραχήλου" αλλά και απο την άλλη σαν πάλι να περνούσε η ζωή μου όλη απο μπροστά, και μάλιστα και η τελευταία φάση της ζωής μου, οι θεραπείες που είχα κάνει κτλπ. Το πρώτο που σκέφτηκα ήταν "μακάρι να μη χρειαστώ θεραπείες" όλα τα άλλα θα τα άντεχα αλλά τις θεραπείες;;;; Ευτυχώς κάποιος/κάτι με λυπήθηκε! Έτσι αυτός ο καρκίνος ήταν στην αρχή του in situ, κι έτσι όλα καλά. Το μόνο αρνητικό ήταν πως τα έβγαλα όλα τα γυναικολογικά. Αλλά μπορούσα να κάνω κι αλλιώς;;; Εδώ δεν υπήρχε μπρος-πίσω, μόνο μπρος! Μόνο βουρ για τη ζωή για μια ακόμη φορά! Η ψυχολογία στο βωμό της επιστήμης, της ζωής, της επιβίωσης!

Ας είναι, έτσι λέω για όλα πλέον, let it be! Μήπως αν στεναχωρηθώ αλλάζει κάτι;;; Ναι, είχα τα φόντα για πολλά, όπως κάθε κοπέλα που ξεκινάει τη ζωή της μετά απο τις σπουδές της, με όνειρα, με χαρά, με αισιοδοξία! Η ζωή όμως έχει πάντα τα δικά της σχέδια!

Δεν ξεκίνησα το ποστ για να σας ρήξω την ψυχολογία, είναι ήδη 11.30. Ξεκίνησα αυτό το ποστ για να σας πω πως ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ ΤΗ ΖΩΗ, ΑΝ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΤΗ ΛΑΤΡΕΨΕΤΕ ΑΚΟΜΗ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Ναι, ναι, ξέρω θα πείτε "τι κλισε νυχτιατικο" αλλά πριν "κράξετε" τη συμβουλή μου σκεφτείτε πόσες ομορφιές έχει η ζωή, και πόσοι άνθρωποι ποθούν αυτά τα μικρά καθημερινά, γιατί μια παλιοαρρώστια, ένα νοσοκομειό, μια θεραπεία τους τα στερεί!
Έχω υπάρξει αυτός ο άνθρωπος που περιγράφω, και πραγματικά λέω πως μακριά απο τα νοσοκομεία είναι μια χαρά, είναι τέλεια κι ας μην κάνεις τίποτα!
Με τη μικρή μου εμπειρία μέσα απο όλα αυτά που πέρασα, πραγματικά, λίγα λεπτά πριν αλλάξει ο χρόνος σας δίνω τη συμβουλή να αγαπήσετε τον εαυτό σας, τη ζωή που έχετε να εκτιμήσετε τους ανθρώπους που έχετε πλάι σας, όλους εκείνους που σας αγαπούν και σας φροντίζουν! Να μοιράζετε αγάπη, αυτό μένει! Να αγκαλιάζεις, αυτό θα θυμούνται! Να κρατάς τις στιγμές, να παίρνεις δύναμη απο τα άσχημα, να πέφτεις και να σηκώνεσαι! Να συνεχίζεις, δεν εχει σημασία που θα σε βγάλει ο δρόμος όμως η διαδρομή κοίτα να είναι όμορφη! Μάθε να μοιράζεσαι και να μην φοβάσαι το αύριο, αν φοβάσαι θα μείνεις για πάντα στη σκιά, δεν θα καταφέρεις τίποτα. Τόλμα, μη μένεις με τη φοβία της αρρώστιας, μπορεί να ξανα έρθει μπορεί όμως και να μη την ξανα δεις ποτέ. Ο φόβος όμως είναι ικανός να σε σκοτώσει! Αν φοβόμουν απο το 2007 ως το 2014 που μου ξανα ηρθε η αρρώστια θα είχα χάσει 7 χρόνια απο τη ζωή μου, ΟΧΙ δεν φοβήθηκα πως θα ξανα έρθει ο καρκίνος, ήρθε, έπεσα και σηκώθηκα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΟΛΟΥΣ ΜΙΑ ΜΕΓΑΛΗ ΑΓΚΑΛΙΑ! ΠΟΛΥ ΘΑ ΤΟ ΗΘΕΛΑ. 
ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑ ΔΑΚΡΙΖΕΤΕ!
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΟΛΟΥΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΟΣΑ ΜΟΙΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΕΔΩ!
ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!!!!!!!!!!!
ΜΑΚΑΡΙ ΤΟ 2015 ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΟ 2014!

Επέτειος!

Σήμερα είναι η επέτειος μιας ιστορίας που πάει πίσω στο χρόνο, στο 2007.

Όλα τότε ξεκίνησαν, Νοέμβρη, ακριβώς 21! Της Παναγίας του χειμώνα (γι αυτό το θυμάμαι)...Εκείνο το βράδυ, εκείνη τη στιγμή που μετά το γυμναστήριο είπα στη μάνα μου "πιάνω κάτι στο στήθος" κι η μάνα μου, μου είπε "για να δώ, για να πιάσω" κι απο τότε όλα άλλαξαν. Για φαντάσου λοιπόν πως  μια στιγμή είναι αρκετή στη ζωή ενός ανθρώπου για να αλλάξουν όλα. ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ, μα πάντα μια στιγμή δεν είναι;;; Πάντα ήταν και είναι μια και μόνο στιγμή στο χρόνο, σε αυτόν τον άπειρο δικό μας χρόνο, στις ώρες που περιπλανιόμαστε, στα λεπτά που σκεφτόμαστε, στα δευτερόλεπτα που χαζεύουμε. Μια στιγμή και όλα αλλάζουν. Ένα άγγιγμα, μια εξέταση, μια διάγνωση...Και μετά;;; Και μετά το χάος για πολλούς μήνες. Χειρουργείο, μαστεκτομή, θεραπείες, συνεδρίες, φάρμακα...νεύρα πολλά, ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα, αδιέξοδα, απογοητεύσεις, εξαρτήσεις αλλά και αγάπη και ενδιαφέρον και ασφάλεια (να μη λέμε μόνο τα αρνητικά). 

'Ετσι είναι, πέρασα πολλές και δύσκολες στιγμές τα τελευταία χρόνια, όμως πιστέψτε με, πέρασα και πολλές, μα πάρα πολλές όμορφες στιγμές. Πραγματικά. Η ζωή μου (έλεγα και το έχω γράψει κι εδώ) πάγωσε για αρκετούς μήνες με τις θεραπείες, και στη συνέχεια δυσκολεύτηκα με την επανένταξή μου στη ζωή. Με το "know how", με το "κι απο δω και πέρα τι;;;". Κι εγώ, αν και τις περισσότερες ώρες/μέρες/μήνες/χρόνια της ζωής μου παραμένω αισιόδοξη, ένιωσα αρκετές φορές sad and blue, έπεσα αρκετές φορές, όμως έμαθα να σηκώνομαι μετά απο λίγο. Κι εγώ λοιπόν τα είδα κάποτε όλα άχαρα, όμως βρέθηκαν άνθρωποι που με κάνανε να δώ τη ζωή πιο έγχρωμη. Και δεν είναι οι άνρθωποι μόνο που με βοήθησαν, είμαι κι εγώ που τους άφησα να με βοηθήσουν γιατί άλλους τους κράτησα στη ζωή μου και άλλους τους έβαλα στη ζωή μου (νέους φίλους)! Ναι, η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι με νευρίασαν, με εκνεύρισαν με φέρανε στα όριά μου τα τελευταία χρόνια, αλλά οι άνθρωποι είναι που με κρατήσανε και ζωντανή, που με γέμισαν και πάλι ζωή. Για τους ανθρώπους λοιπόν συνέχισα. Για τα αγαπημένα μου πρόσωπα, για όλα εκείνα τα άτομα που μου δείξανε ενδιαφέρον και αγάπη, για όσους σήκωναν το τηλέφωνο να με ακούσουν, για εκείνους που με ξανα κάνανε να αισθανθώ σημαντική. Συνέχισα και για εσάς, εσάς που με διαβάζετε απο τότε, εσάς που βρήκα σταδιακά στην πορεία. Τι θα γινόταν αν χανόμουν;;; Αν κλεινόμουν στον εαυτό μου;;;Αν δεν έβγαινα ποτέ στην επιφάνει της θάλασσας;;; Θα έχανα πολλά απο τη ζωή που ακολούθησε τις χημειοθεραπείες. Δεν θα γνώριζα εσάς, και θα έχανα όλους τους αγαπημένους μου ανθρώπους.

Σήμερα δεν το πιστεύω πως έφτασε η μέρα να γράψω αυτό το ποστ. Πραγματικά! Είμαι η κοπέλα που μια κρύα νύχτα του Δεκέμβρη πριν απο χρόνια είχε καθήσει στην ησυχία του σπιτιού της, μόνη και έγραφε εδώ το πρώτο ποστ. Και ξεκίναγε αυτό το blog. Απόψε είναι το 700 κάτι ποστ εδώ. Τότε στα 27, σήμερα στα 34, λίγο πριν τα γενέθλιά μου πάντα. Πάντα θυμάμαι την 3η μέρα του Δεκέμβρη, της χρονιάς εκείνης που άλλαξε για πάντα τη ζωή μου. Θυμάμαι σαν φωτογραφίες πάρα πολλές στιγμές. Την Αθήνα του τότε, την κλινική, την ώρα που ξέβαφα τα νύχια μου. Δεν είχα ξανα κάνει ως τότε κανένα χειρουργείο. Έχω την εικόνα των γονιών μου, των συγγενών μου, της "Σ". Ακόμη και τι φορούσε εκείνη τη μέρα. Σήμερα πήγα για καφέ με τη "Σ", τον μπέμπη και την ξαδέρφη μου. Επέμενα πολύ να τους κεράσω. Έχω αρχίσει πλέον και μπερδεύομαι με τα γενέθλιά μου που είναι στις 18/12 και τη σημερινή μέρα. Πότε γιορτάζω;;; Πραγματικά κάθε 3 Δεκέμβρη κάπως αισθάνομαι. Χθες το βράδυ έστειλα μνμ στη "Σ" πως όσα χρόνια κι αν περάσουν πάντα θα θυμάμαι πως παραμονή του χειρουργείου που όρισε το "πριν" και το "μετά" της ζωής μου, είχαμε κοιμηθεί μαζι στο ίδιο κρεβάτι. Εγώ είχα πέσει πτώμα για ύπνο κι η "Σ" δεν είχε κλείσει μάτι. Απο εκείνο το βράδυ και μετά όλα θα άλλαζαν, μόνο που είμασταν πολύ νέες τότε για να ξέρουμε τι αλλαγές θα βλέπαμε.

Πραγματικά δεν ξέρω τι μαθαίνεις απο μια τέτοια σοκαριστική περιπέτεια υγείας. Δεν μπορώ να απαριθμήσω. Το έχω ξανα πει πως οι άνθρωποι που φλερτάρουν με τον θάνατο είναι επικίνδυνοι, ξαφνικά αποκτούν μια άλλη υφή, θέλουν απο δω και πέρα, αφού τους χαρίστηκε να ζήσουν!

Εκείνη την κρύα νύχτα του Δεκέμβρη δεν μπορούσα να σκεφτώ ποιο θα είναι το μέλλον μου, δεν μπορούσα να με δω να φτάνω την πενταετία (γιατί οι γιατροί λένε, μετά απο 5 χρόνια θεωρείται ιάσιμο). Βιαζόμουνα και παράλληλα τα έβλεπα όλα μαύρα κι αδιέξοδα. Έμαθα όμως με τα χρόνια να κάνω υπομονή. Απόψε λοιπόν έχω ξεπεράσει αρκετά την 5ετία. Στη ζωή καλό είναι να μάθουμε να κάνουμε υπομονή, είναι ότι καλύτερο;-) Απόψε νιώθω τυχερή, αν και τα χειρουργεία της ζωής μου φτάσανε τα 4,5 (ο τρύπιος διατατήρας και η αντικατάστασή του ήταν με τοπική νάρκωση και γρήγορο) νιώθω τυχερή γιατί μπορώ και γράφω αυτές τις γραμμές απόψε. Νιώθω πως βγήκα νικήτρια απο μια δύσκολη μάχη με τη βοήθεια των γιατρών μου, των συγγενών και των φίλων, με πολλή προσωπική δουλειά, με κόπο αλλά και με την αστήρευτη αισιοδοξία μου για τη ζωή. 

Το ταξίδι συνεχίζεται, κάποια στιγμή θα βρεθώ πάλι εδώ και θα έχουν περάσει 10 χρόνια απο την πρώτη μου επέμβαση και πάλι δεν θα πιστεύω στα μάτια μου. Το μόνο που δεν μένει σταθερό είναι ο χρόνος! Τα λεπτά πάντα θα τρέχουν, ακόμη κι εκείνες τις στιγμές που νιώθεις πως ο χρόνος σταματά. Έμαθα πως τίποτα δεν μπορεί να είναι το ίδιο μετά απο τέτοιο σοκ, μετά απο τη μεγαλύτερη κατραπακιά της ζωής σου. Όμως αν μάθεις να αγαπάς τον εαυτό σου όπως είσαι, με ή χωρίς μαστό, με σιλικόνες και δίχως θηλές, άνευ ωοθηκών (πλέον) και χωρίς μήτρα, έχεις βρει το πρώτο μυστικό της ζωής και συνεχίζεις. Αποδέχεσαι μια κατάσταση γιατί αυτή είναι και μάλιστα δεν φταίς εσύ καθόλου γι αυτό και συνε΄χιζεις. Εκτιμάς τα θετικά της ζωής σου κάθε φορά και συνηθίζεις στην ιδέα όλων των αλλαγών. Να θυμάσαι να μην λυπάσαι τον εαυτό σου! Είναι καλύτερα να θαυμάζεις τον εαυτό σου κι ας είσαι και ο μοναδικός που τον θαυμάζεις!  Γιατί όχι;;; Σίγουρα όμως δεν θα είσαι ο μοναδικός...να είσαι σίγουρη γι αυτό.

Ο Δεκέμβρης έμελε να χαραχθεί στη μνήμη μου ως ο μήνας που άλλαξε τη ζωή μου, το 2007 ως η χρονιά που έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μου, όμως ο Δεκέμβρης έδωσε το όνομά του σε αυτό το blog, το 2007 έγινε η αφορμή για να δημιουργηθεί αυτό το blog και δεν περίμενα σε καμιά περίπτωση να βρει τέτοια απήχηση. Ξέρω και απο προσωπικά email που δέχομαι πως έχετε πάρει πολλή δύναμη και κουράγιο απο εμένα, χαίρομαι αφάνταστα γι αυτό! Με κάνετε και νιώθω πως όλο αυτό που μου συναίβει έπιασε τόπο! Δεν δέχτηκα ποτέ αυτό που λένε οι περισσότεροι "αυτό που έπαθες έγινε για να εκτιμήσεις τη ζωή, θα ζείς καλύτερα τώρα". Πάντα μια χαρά ζούσα! Πάντα μου άρεσε η ζωή, η θάλασσα, οι βόλτες και το ηλιοβασίλεμα. ΠΑΝΤΑ! Γι αυτό, το μόνο θετικό που βρίσκω είναι πως βρέθηκα εδώ, σας άνοιξα την καρδιά μου, σας σκέφτομαι και με σκέφτεστε! Μπορεί να μην γράφω πολύ συχνά πλέον όμως πάντα θα επιστρέφω γιατί ξέρω πως εκεί έξω είστε πλέον πάρα πολλοί όσοι περιμένετε νέα μου!

Φιλιά πολλά!
Στο τέλος όλα καλά θα πάνε, κι αν δεν πάνε καλά, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ!!!!

Καλό Μήνα!

 

Να τος και ο Δεκεμβρούλης! Είναι η πρώτη χρονιά εδώ και πολλά χρόνια που τον αποκαλώ έτσι! Εϊμαι ενθουσιασμένη με τα Χριστούγεννα, πολύ και δίχως ιδιαίτερο λόγο. Ίσως τελικά ο λαός να είναι σοφός, για όλα υπάρχει η ώρα τους.Και πραγματικά φέτος χαίρομαι για τον Δεκέμβρη! 

Αύριο είναι η επέτειος μιας επέμβασης και μιας ιστορίας που έκανε πρεμιέρα το 2007, νωρίς το πρωί, με προεγχειρητικό έλεγχο και χειρουργείο (το πρώτο) αφαίρεσης όγκου και μαστου! ΜΠΑΜ-ΜΠΑΜ! Έτσι, σε μια νύχτα αλλάζει η ζωή, το σώμα κι η ψυχη! Έτσι, δίχως επιλογή, δίχως μια σκέψη άλλη! 

Η ζωή δείχνει! όχι πάντα καλά αλλά δείχνει πάντα κι έχει τα δικά της σχέδια για όλους! Κι εδώ διαβάζετε 8 χρόνια τώρα τα σχέδια της ζωής για εμένα...!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ λοιπόν φέτος, όλα κάπως καλύτερα σίγουρα!

<3 br="">

Καλησπέρα!

Του Αγ. Ανδρέα σήμερα κι αν κάποιος με ρωτήσει "έχεις κάποιον που γιορτάζει σήμερα;" η απάντηση είναι απλή: "Ναι, δύο απο τους γιατρούς μου!". Μα πως τα φέρνει έτσι η ζωή;;; Ναι, σήμερα γιορτάζει ο (πρόσφατος) γυναικολόγος μου κι ο (παλιός μου) πλαστικός! Τι να κάνεις, έτσι ήρθαν τα πράγματα. Σήμερα λοιπόν ευχήθηκα σε 2 Ανδρέες που (λογικά το ξέρουν) μου χάρισαν ο καθένας τους κάποια στιγμή στο χρόνο διάφορα. Υγεία, ζωή, ομορφιά!

Χρόνια Πολλά! 

Προς το τέλος του μήνα

Καταρχάς χρόνια πολλά στις φίλες μου και φίλες του blog που λέγονται Κατερίνες. Ξέρω πως είστε αρκετές! Να χαίρεστε το ονοματάκι σας και μια ζωή ανευ Καρκίνου και άλλων δαιμονιών!

Τελευταίες μέρς του Νοέμβρη. Ξέρω δεν γράφω πλέον συχνά, όχι επειδή δεν το έχω ανάγκη αλλά επειδή είχα ένα θέμα με το λαπτοπ μου. Χάλασε ο σκληρός δίσκος και έχασα όλα μου τα δεδομένα :-/ συν το γεγονός ότι είμαι χωρίς μηχάνημα.

Πώς περάνει αλήθεια ο καιρός;;; Πως πέρασε απο 16 Οκτώβρη; Έλα ντε! Τέλη Νοέμβρη πια και τελική ευθεία για τα Χριστούγεννα. Φέτος ανυπομονώ χωρίς κάποιο ιδιαίτερο λόγο αλλά ανυπομονώ να έρθουν. Η πόλη είναι πλέον στολισμένη, έχω γιορτινή διάθεση και κέφι για έξω! <3 br=""> και να μαι!!!!

Γενικά για μια ακόμη φορά κατάλαβα αυτό που ξανα έγραψα, στην ουσία είσαι μόνος. Ναι, στην ουσία είμαι μόνη, γιατί κανείς απο τους γύρω μου δεν σταματά να ρωρήσει "πως είσαι; τι νιώθεις;". Είναι το κλασσικό, σε βλέπουν στη δουλειά και έξω για καφέ ή ποτό και σημαίνει πως είσαι οκ! Για όλους το θέμα λύνεται όταν φύγεις απο το νοσοκομείο και έρθεις στο σπίτι σου. Απο εκείνη τη στιγμή και μετά όλοι γυρίζουν στα απλά καθημερινά πράγματά τους, στα προβλήματα μικρά-μεγάλα του κόσμου τους. Έχω μια απορία: υπάρχει κάποια ή κάποιος εκεί έξω που να του έχουν συμπεριφερθεί σωστά, μετά απο οποιαδήποτε περιπέτεια υγείας;;; Ας μας αφήσει εδώ ένα σχόλιο, για να δούμε όλοι πως υπάρχει ελπίδα και πως κάποιοι άνθρωποι δεν είναι μόνοι. Και με το μόνοι δεν εννοώ χωρίς παρέα, εννοώ το ουσιαστικό. Να είσαι με ανθρώπους που σου δίνουν αφτί, που σου προσφέρουν ώμο, που σου χαρίζουν καρδιά και σε κερνούν μια αγκαλιά, που με το βλέμα τους όλο φροντίδα σου δείχνουν πως ότι κι αν συμβαίνει, εγώ είμαι εδώ για σένα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι; Εγώ γιατί μονίμως καταλήγω να είμαι αυτή που δίνει την αγάπη, που απλώνει το χέρι, που χαρίζει το χάδι, που ανοίγει την αγκαλιά της, που παίρνει στα χέρια το τηλέφωνο και ρωτάει "τι κάνεις;"; Η μάνα μου λέει πολύ συχνά "στη ζωή είναι όλα θέμα τύχης" είναι μια φράση που μου περνούσε ξυστά όσες φορές και να την άκουγα αλλά τώρα που σας τη γράφω τη σκέφτομαι σοβαρά. Τύχη είναι λοιπόν πως θα φτιάξει ή θα στραβωσει η ζωή, τύχη είναι τελικά ποίοι άνθρωποι θα ρθουν στο δρόμο σου, με ποιόν θα στα φέρει έτσι η ζωή που θα περάσεις μια δυσκολία. ΟΛΑ ΜΑ ΟΛΑ ΤΥΧΗ και ΣΥΜΠΤΩΣΕΙΣ.

Αν το 2007 η ζωή μου μπήκε σε μια άλλη τροχιά, φέτος το 2014 η ίδια αυτή η ζωή, για μια ακόμη χρονιά με δοκιμάζει. Δύο χειρουγεία σε 8 μήνες. Τέλειο "7"άρι (ετών) και μια ιστορία που αν κάτσω δίπλα σε κάποια άγνωστη κοπέλα στο τραίνο και της τη διηγηθώ θα βουρκώσει. Γιατί οι πιο δικοί μου άνθρωποι την περνάνε ξυστά; Γιατί ζητάω και δεν παίρνω; Γιατί τα χαρήρια κοπήκανε και οι αδυναμίες χαθήκανε; Γιατί τα "θέλω μου" είναι σε 3-4 μοίρα;;; Για ποιό λόγο οι σχέσεις άλλαξαν μέσα στην εφταετία, ποιός πάτησε κουμπιά για ένα διαφορετικό μέλλον; Ποιός έφερε τόσες αλλαγές σε όλους; Γιατί εκείνοι δεν ασχολούνται; Γιατί εγώ κάθομαι με την παρέα μου και νιώθω μόνη και αποξενωμένη; ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ θα πει κάποιος, και το 27 έγινε 34 και οι φίλοι ξεθώριασαν, ασχολούνται με τα δικά τους. Εγώ όμως θα πω πως οι σχέσεις ζωής θα πρέπει να έχουν ζωντανό χρώμα και ενθουσιασμό. Έτσι αγαπάς, με ποικιλία χρώματος, με ανοιχτή βεντάλια συναισθημάτων (που λέει και η Παριζιάνα-λατρεμένη-φίλη μου, με αμείωτο ενδιαφέρον, με χάδι, με αγκαλιά, με ενθουσιασμό, με χρόνο! Έτσι ζεσταίνεται η καρδιά ενός ανθρώπου, όχι με λόγια αλλά με συμπεριφορές. Όχι με το κράτημα του χεριού στο χειρουργείο αλλά με το καθημερινό ενδιαφέρον και την προσπάθεια να ρθεις κοντά στα "θέλω" του άλλου. Έτσι κατακτούνται οι θέσεις σε μια καρδιά κάποιου, δεν είναι τίποτα δεδομένο αλλιώς.

Σας φιλώ!  Μακάρι ότι περάσατε και πιο δυνατούς να σας έκανε και με περισσότερους ανθρώπους να σας ενίσχυσε. Τα μικρά πράγματα κρύβουν την αγάπη. Αμήν!

 

;-)

Ένας μήνας!

Σήμερα κλείνω ένα μήνα ακριβώς απο το χειρουργείο της μήτρας. Και δεν ξέρω αν θα το πιστέψετε αλλά ξύπνησα δίχως πόνο. Έτσι απλά! Σήμερα (σύμπτωση;;;) ένα μήνα μετά καθόμουν ξαπλωμένη στο κρεββάτι πριν σηκωθώ και δεν ένιωθα πουθενά πόνο. Κανένα μάγκωμα. Είχα ένα μήνα να μη νιώθω τίποτα! Να φύγει δλδ ο πόνος απο πάνω μου! Δεν είχα φοβερό πόνο αλλά είχα αρκετή ενόχληση απο τη στιγμή που ξεκίνησα να κινούμαι και επέστρεψα στη δουλειά. Όλα υποφερτά βέβαια για μένα, δεν πήρα ούτε ένα παυσίπονο αυτές τις 30 μέρες. Και φυσικά προτιμούσα να πονάω κ να έιμαι εκεί έξω παρά να είμαι στο σπίτι και να μην πονάω.

Είναι μια ιδιαίτερη μέρα πάντως σήμερα. Κοιτάζω το ρολόι και σκέφτομαι πως τέτοια ώρα ήμουν στο χειρουργείο, τέτοια ώρα είχα ακούσει τα καλά νέα, πως ο καρκίνος δεν ήταν προχωρημένος κτλπ. Σήμερα έμεινα στο σπίτι, στο τζάκι χαλαρά κι έπειτα πήγα σινεμά και μετά για ποτό. Έτσι είναι...

η ζωή συνεχίζεται, πότε με πολλά, πότε με λίγα, νά μαστε πάλι εδώ.

Καλό βράδυ! Ήταν μια ξεχωριστή μέρα!

Οργάνωση "Μείνε Δυνατός"! Be strong! Χρειάζεται βοήθεια!

Μια σημαντική οργάνωση «Μείνε Δυνατός» απευθύνει έκκληση για οικονομική ενίσχυση καθώς κινδυνεύει να κλείσει! Η οργάνωση που ιδρύθηκε το 2008 από τον κ. Μιχαήλ και έχει παράσχει μέσω της τηλεφωνικής της γραμμής «1069» υποστήριξη σε περισσότερους από 6.000 ανθρώπους απειλείται με λουκέτο αν τους επόμενους δύο μήνες δεν μπορέσει να καλύψει τα πάγια ετήσια έξοδά της που ανέρχονται στις 40.000 ευρώ!

Το Be Strong ιδρύθηκε από τον Παναγιώτη Μιχαήλ, που ως επιζών 2 φορές του καρκίνου μέσα σε μια δεκαετία, θέλησε να μοιραστεί την εμπειρία του με στόχο την τεκμηριωμένη πληροφόρηση σε θέματα που αφορούν τον καρκίνο, την πρόληψη καθώς και την υποστήριξη σε όλους όσους εμπλέκονται με αυτόν. Αξίζει να αναφερθεί πώς η  ιστοσελίδα της οργάνωσης http://www.bestrong.org.gr , που δημιουργήθηκε τον Ιανουάριο του 2008, θεωρείται από τις πιο ενημερωμένες ιστοσελίδες στην Ελλάδα σε θέματα που αφορούν τον καρκίνο και την υποστήριξη και έχει δεχτεί έως σήμερα 3.000.000 επισκέπτες, που έχουν αντλήσει ενημέρωση-και υποστήριξη από την οργάνωσή.  Επιπλέον από το 2010 ξεκίνησε με την υποστήριξη του Ιδρύματος “Σταύρος Νιάρχος” η λειτουργία της πρότυπης για τα ελληνικά δεδομένα γραμμής υποστήριξης, μέσω του εθνικού τετραψήφιου αριθμού 1069, που είχε σαν στόχο την ψυχοκοινωνική στήριξη των ανθρώπων που εμπλέκονται με τον καρκίνο.

Από το  2012 έως το 2013, η γραμμή λειτούργησε σε 24ωρη βάση, με αστική χρέωση και με την υποστήριξη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος. Την γραμμή 1069 στελέχωσαν 7 ειδικοί ψυχικής υγείας, που με γνώση, αγάπη, ενσυναίσθηση και διάθεση για την υποστήριξη των ατόμων που εμπλέκονται με τον καρκίνο, ώστε να διαπραγματευτούν θέματα που προκύπτουν είτε στους ασθενείς, είτε στο οικείο περιβάλλον, από τη στιγμή της διάγνωσης, αλλά και έως ότου χρειαστεί μετά το πέρας της θεραπείας.  Από 1η Φεβρουαρίου 2013 η γραμμή 1069, λόγο οικονομικής αδυναμίας και συντήρησης της 24ωρης λειτουργίας και για λόγους βιωσιμότητας, λειτουργεί σε 12ωρη βάση, από τις 9.00 π.μ. εως τις 21.00μ.μ. Μέχρι σήμερα περισσότερα από 4.500 χιλιάδες άτομα έχουν τηλεφωνήσει για να ζητήσουν υποστήριξη & βοήθεια…

Επίσης το «Be Strong», σε συνεργασία με την κυπριακή ΜΚΟ «ΕΛΑΖΩ», χρησιμοποιώντας την τεχνολογία, διεύρυνε τις υπηρεσίες της γραμμής 1069, παρέχοντας ψυχολογική υποστήριξη μέσω τηλεφώνου, σ’ όλους τους Κύπριους πολίτες. Κάθε Κύπριος πολίτης καλώντας στον τετραψήφιο αριθμό 1469, που ίσχυε μόνο για Κύπρο, υποστηριζόταν από τους ειδικούς ψυχικής υγείας της οργάνωσής μας και λάμβανε την υποστήριξη που χρειάζονταν. Η συγκεκριμένη δράση είχε διάρκεια ένα χρόνο από τον Σεπτέμβριο του 2011, έως το Σεπτέμβριο του 2012, αφού στη συνέχεια ο ΕΛΑΖΩ, παρείχε την υπηρεσία αυτόνομα από την Κύπρο.

Αξίζει να αναφερθεί ότι εκτός της τηλεφωνικής υποστήριξης, η οργάνωση παρέχει στο κέντρο της υποστήριξη και μέσω διαδικτύου. Πάνω από 500 άτομα έως σήμερα έχουν υποστηριχτεί από τους ειδικούς της ψυχικής υγείας διαδικτυακά, μέσω γραπτών μηνυμάτων (On Line chat), μιας ειδικά διαμορφωμένης δικτυακής πλατφόρμας επικοινωνίας & 400 άτομα μέσω e-mail.

Η Ευρωπαϊκή Σχολή Ογκολογίας, στα πλαίσια του διαγωνισμού “CANCER ON THE INTERNET” AWARD 2010, απένειμε το Βραβείο Εύφημης Μνείας (2010 Mention Of Honour) στην ελληνική μη κερδοσκοπική οργάνωση ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ. Η Ευρωπαϊκή Σχολή Ογκολογίας στην σχετική ανακοίνωση βράβευσης, τόνισε το γεγονός ότι η ποιότητα των πληροφοριών και των υπηρεσιών, που παρέχονται στην ελληνική κοινωνία από την οργάνωση, αξίζουν αναγνώρισης!

Ο ιδρυτής  Παναγιώτης Μιχαήλ έχει τιμηθεί από την Ένωση Μαζί για το Παιδί και έχει λάβει το βραβείο «Μάθημα Ζωής», για την εθελοντική του προσφορά, καθώς και για το έργο που έχει επιτελέσει μέσω της οργάνωσης ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες που εμπλέκονται με τον καρκίνο.

Για τους παραπάνω λόγους ο Παναγιώτης Μιχαήλ, προτάθηκε και επελέγη ως ένας από τους «ΗΡΩΕΣ Ανάμεσά μας» που παρουσιάσθηκαν στην κοινωνική σειρά του ΑΝΤ1, τον Ιούλιο του 2013, όπου και βραβεύτηκε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών.

Εάν  καποιος θελει να γίνει μελος του Be Strong μπορεί να επισκεφτεί την σελίδα http://www.bestrong.org.gr/el/how_you_can_help_us/bestrong_friends/

Επίσης, μπορείτε να βοηθήσετε στη διαδικτυακή ψηφοφορία που η οργάνωση είναι υποψήφια.

http://www.bestrong.org.gr/el/news/bestrong_news/?nid=4442

Επιπλέον μπορείτε να συμμετέχετε στη φιλανθρωπική εκδήλωση που θα πραγματοποιήσει το Be Strong στις 27 Νοεμβρίου       http://www.bestrong.org.gr/el/news/bestrong_news/?nid=4439

Για δωρεές μέσω τραπέζης μπορείτε να τις κάνετε στον τραπεζικό λογαριασμό της οργάνωσης, στην Τράπεζα Πειραιώς, απευθείας από το ταμείο της τράπεζας στο αριθμό λογαριασμού 5077-038136-241 (IBAN: GR29 0172 0770 0050 7703 8136 241) και για τις  διεθνείς συναλλαγές ο κωδικός είναι  SWIFT BIC: PIRBGRAA