Η τρελή ροδιά

Δες τώρα πως αν έχεις ανοιχτή καρδιά και πόρους δέρματος... κάποια μέρα, ίσως μετά απο μήνες, μπορεί και μετά απο χρόνια η ζωή σου φέρνει κάτι που ήθελες, αρκεί να θυμάσαι πως κάποτε αυτό το ήθελες....

Βρήκα έναν ενήλικο άνθρωπο που μου απήγγειλε ποίηση. Κάποτε σκέφτηκα, δεν ξέρω κάποιον ενήλικα που να ξέρει να απαγγέλει ένα ολόκληρο ποιήμα. Και ναι, λίγες μέρες πριν φύγει το 2015 η ζωή μου φανέρωσε αυτό τον άνθρωπο και το παρακάτω ποιήμα.  

Και ξέρετε κάτι;;; Η ροδιά, το ρόδι, είναι ένας καρπός, μαγικός. Φέρνει καλή τύχη ως σύμβολο, αφθονία, και μακροζωία. Και δείτε τι σύμπτωση, δεν είναι απλά ένα ακόμη ποιήμα >>>>

"Η τρελή ροδιά" είναι το τελευταίο ποίημα από τη συλλογή του Ελύτη "Η θητεία του καλοκαιριού".

Το ποίημα "Η τρελή ροδιά" είναι διάχυτο από χαρά, ζωή και κίνηση. Η τρελή ροδιά είναι ένα ποιητικό σύμβολο μέσα από το οποίο ο ποιητής περνάει τα θαύμα της ζωής.


                                                                 Η ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ 

Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς

σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της

με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο

ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;

Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια

θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια

γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα

που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματα τους - πέστε μου

είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;

Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά

ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα

εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της

ποτέ θλιμμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;

Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη

τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,

μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,

με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε

σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;

Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει

αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα

που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας

την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;

Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,

πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,

τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,

ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,

πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,

                               στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ σε όλους εσάς!

ΝΑ ΕΧΟΥΜΕ ΥΓΕΙΑ πανω απο όλα, γιατί όταν έχεις υγεία νιώθεις ικανός για τα πάντα, για όλα.

ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΤΕ τους εαυτούς σας, αλλά και όσους αγαπάτε πραγματικά. Την αγάπη σας θα θυμούνται!

ΝΑ ΕΛΠΙΖΕΤΕ πως όσα θέλετε ή όσα λαχταράτε θα γίνουν κάποια στιγμή, ακόμη κι αν δεν γίνουν, η ελπίδα βοηθάει τη γη να γυρίζει, η ελπίδα σε κάνει να ξυπνάς το πρωί και να χαμογελάς

ΝΑ ΕΙΣΤΕ Ο ΕΥΑΤΟΣ σας, οι άνθρωποι γύρω το εκτιμούν!

ΕΥΧΟΜΑΙ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΕΝΑ ΣΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ 2016 ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΧΑΡΕΣ, ΠΑΡΑ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΣ. ΑΝ και περνάμε δύσκολους καιρούς γενικώς, ας ελπίσουμε πως θα δούμε αρκετες μικρές (έστω) ηλιαχτίδες! 

Λίγες μέρες πριν το 2016

Περνάω όμορφα με φίλους την αποφώνηση του έτους. Απο χθές πάω εκδρομούλες και συναντώ  αγαπημένα πρόσωπα απο το παρελθόν που πλέον δεν είναι στην καθημερινότητά μου. 

Σκέφτηκα πως ένα μέρος της προίκας μας σε αυτόν τον κόσμο, είναι σίγουρα οι άνθρωποι που έχουμε συναντήσει κατα καιρούς. Και κάπως τυχαία... βρέθηκε μπροστά μου ένα άρθρο το οποίο μιλάει για τους ανθρώπους και την ποιότητα των ανθρώπων.Είναι πραγματικά υπέροχο να έχεις πλάι σου ανθρώπους που να σε εκφράζουν, ανθρώπους που να σου μαθαίνουν απλόχερα τα όσα ξέρουν, που να σε αγκαλιάζουν, που να σου δίνουν χρόνο, που να μην τσιγκουνεύονται συναισθήματα. Το άρθρο κλείναι με Καζαντζάκη.... "Η αιωνιότητα είναι ποιότητα, δεν είναι ποσότητα, αυτό είναι το μεγάλο, πολύ απλό μυστικό" 

Για να "γράψεις" στη ζωή, ή στη ζωή κάποιου, η ποιότητα των στιγμών και του χαρακτήρα σου είναι αρκετή. Τα λόγια μα και οι πράξεις σου, μικρές οι μεγάλες, αυτές σε χαρακτηρίζουν και χαράσουν τη μνήμη όσων τις λαμβάνουν και τις απολαμβάνουν.
Δεν χρειάζεσαι απαραίτητα την ποσότητα.
Αναζητάμε ανθρώπους που κάνουν τις στιγμές μας ουσιαστικές και που τους αξίζει μια θέση στην αιωνιότητα εκ μέρους μας. 

Σε ένα σύμπαν που όλα αμφισβητούνται, που η ζωή είναι τόσο εφήμερη όπως το πρώτο πέταγμα της πεταλούδας όταν αποχωρίζεται το κουκούλι, όλοι μπορούμε να κάνουμε το πέρασμά μας σε αυτή τη γή, κάπως καλύτερο. Καλύτερο για εμάς, για την ψυχούλα μας αλλά και για τους γύρω μας. 

Λίγος χρόνος απο τον εαυτό μας, λίγο λιγότερος εγωισμός, λίγη σφαιρικότερη ματιά στον κόσμο, στον συνάνθρωπο, στο φίλο, τη φίλη, στο σύντροφο ή στη σύντροφο. 

Φέτος στις γιορτές, όπως κάθε χρόνο, στην αλλαγή, εκεί που πάρα πολλοί θα έιμαστε στα σπίτι μας ή κάπου ζεστά σε σπίτια αγαπημένων και θα τσουγκρίζουμε ποτήρια γεμάτα αλκοόλ για το καλό της νέας χρονιάς, κάποιοι άνθρωποι θα έχουν μόνο μια ευχή "Να είμαι καλά". Κάποιοι άλλοι άνθρωποι θα εύχονται "Να έχω του χρόνου μια σκεπή πάνω απο το κεφάλι μου" και θα κοιτάζουν τον ουρανό. 

Δεν μπορούμε να ζούμε ενοχικά αν εμείς είμαστε απο τους ανθρώπους που τσουγκρίζουν το ποτήρι εκείνο το βράδυ. Όμως μπορούμε και πρέπει να βοηθήσουμε και τους υπόλοιπους. Δώστε λίγη απο την αγάπη σας κάπου, κάντε μια θετική σκέψη για όλους εκείνους που είτε στο νοσοκομείο, είτε στην ύπαιθρο εύχονται ένα καλύτερο αύριο. Νοσσούντες και μετανάστες θέλουν την αγάπη μας νοερά αλλά και με πράξεις. Ξέρω πως όλων τα περιθώρια στενέψανε οικονομικά, όμως κάτι, έστω το κατώτερο ακόμη το μπορούμε. 

Την Πρωτοχρονιά 2007, στην αλλαγή προς το 2008 (δηλαδή) ήταν η πιο μπερδεμένη Πρωτοχρονιά ever. Ήμουν 27, είχα ούτε μήνα που είχα χάσει το μαστό, που είχα ήδη στα γενέθλιά μου (18/12) κάνει την πρώτη μου χημειοθεραπεία. Όμως ήμουν εκεί, ανάμεσα σε όσους τσουγκρίζανε το ποτήρι. Γιατί κάπως έτσι γίνεται στη ζωή, πας μπροστά για να μην μείνεις πίσω. Ήμουν εκεί, φορώντας κάτω απο την μπλούζα τον "μαξιλαρένιο" μαστό μου. Έτσι απλά, με μια χμθ στην καμπούρα μου υποδέχτηκα το 2008, ξέροντας ότι 3/1/2008 θα ξαναπάω στην Αθήνα για τη δεύτερη χμθ. Κι όμως, ήμουν περισσότερο σαστισμένη, παρά στεναχωρημένη! 

Πήγαν καλά όλα τότε, και η επέμβαση και οι χημειοθεραπείες, αυτά πρώτα απο όλα.... 
Η θέλησή μου όμως για ζωή επίσης, η αγάπη μου προς τα κοντινά μου πρόσωπα ως κινητήριως δύναμη, η φαντασία μου, η όρεξη για γράψιμο, για ταξίδια, η κοινωνικότητά μου, η ενασχόλησή μου με το σινεμά, η μανία μου με τις ταινίες, η προίκα μου με τις σπουδές, όλα μα όλα αυτά, με έφτασαν εδώ που είμαι, 35 επιτυχώς. 

Δεν ξέρω τι παραμονεύει στη γωνία, όμως έμαθα σταδιακά να μη ζω με το φόβο της "γωνίας". Έμαθα να ζω απλά, δίχως φόβο, λες και δεν έχω πάθει ποτέ τίποτα. Δεν είναι εύκολο, αλλά το πετυχαίνεις κι αυτό κάποια στιγμή, αν το βάλεις στόχο και σκοπό. Φυσικά και πολλές φορές λυγίζεις και φοβάσαι...όμως μετά απο λίγο έρχεσαι και πάλι στα ίσια σου. Προσπαθησα να δω τη ζωή απλά, δίχως μεγαλοεπίβολα σχέδια, προσπαθησα να έχω μια καλή(όπως ορίζω εγώ) καθημερινότητα, να κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Απλά! Προσπάθησα επίσης να σκέφτομαι πως εγώ, είμαι τόσο εφήμερη σε τούτο τον κόσμο, όσο είναι όλοι. Κάποιος δυστυχώς τώρα που διαβάζετε τις γραμμές αυτές αφήνει την τελευταία του πνοή στην άσφαλτό, ενώ εσείς συνεχίζετε και διαβάζετε ακόμη όσα γράφω. Θέλω να πω, όσοι είστε "καρκινάκια" βγάλτε απο το μυαλό σας το θάνατο, ή βγάλτε τη στεναχώρια της ατυχίας, γιατί αυτή τη στιγμή είστε πιο τυχεροί απο το παραπάνω θύμα δυστυχήματος. Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας, βάλτε στην εβδομάδα σας κάτι που σας ευχαριστεί. Σκεφτείτε 2-3 πράγματα που θα θέλατε να κάνετε το 2016, οι μικροί στόχοι όταν κατακτηθούν θα σας κάνουν να νιώσετε τόσο όμορφα!

Κλείνω εδώ τις μικρές συμβουλές μου. Το χω αυτό, μπορεί μάνα να μη γίνω ποτέ, αλλά σας θεωρώ όλους (αν όχι παιδιά...) αδέρφια! 

Να προσέχετε και να αγαπάτε τον εαυτό σας. Πρόσφατα με αγάπησα πολύ, είμαι αυτή που είμαι, με αυτό το παρελθόν, με τούτο το παρόν, θα ζήσω με όλο το φορτίο μου και με την ελπίδα. Τίποτα δεν μπορώ να σβήσω. Προσπαθώ όλη την πορεία μου να τη μετατρέψω σε κάτι θετικό...Αποδέχτηκα τα πάντα!!!!

Καλό βράδυ! Με το καλό το 2016

Αυτό το άρθρο με ενέπντευσε απόψε! Η ποιότητα μένει

Χρόνια Πολλά!

Χρόνια πολλά!

Όπου κι αν είστε σήμερα, απο όποια γωνιά της γης με διαβάζετε, σας εύχομαι Χρόνια Πολλά!

Είναι πολύ όμορφο που οι Έλληνες κάθε που έχουν γενέθλια, ονομαστική εορτή, ή Χριστούγεννα, ή Πάσχα, εύχονται ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ. Αν σταματήσεις και το σκεφτείς, θα δεις πως αν έχεις ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, αν σε περιμένουν πολλές ημέρες σε τούτη τη γή, έχεις και την ευκαιρία σου να κάνεις και ΟΝΕΙΡΑ ΠΟΛΛΑ, να ψάξεις για ΣΧΕΔΙΑ ΠΟΛΛΑ, να απλώσεις  τα χέρια σου σε ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΛΛΟΥΣ, να αγγίξεις τις ΚΑΡΔΙΕΣ ΠΟΛΛΩΝ. 

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ λοιπόν, ΖΩΗ ΠΟΛΛΗ μπολικες στιγμές τις οποίες ο καθένας μας οφείλει να αξιολογεί και να αξιοποιεί, γι αυτόν πρώτα απο όλα και μετά για όλους τους άλλους!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε όλους εσάς, με όσο περισσότερο χαμόγελο μπορείτε. Όχι οι καιροί δεν είναι εύκολοι, ναι οι αυθεντικότητα των σχέσεων και η καλή καθημερινότητα είναι μια συνεχής πάλη. Η ζωή δεν είναι δεδομένη, πόσο μάλλον η "καλή ζωή".

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ με αγάπη, Γιατί στο τέλος, η αγάπη μένει, την αγάπη αποζητάς, την αγάπη λαχταράς, την αγάπη θυμάσαι και νοσταλγείς. Την αγάπη και τον ήχο μιας φωνής που χαμογελά απο το τηλέφωνο. ΑΓΑΠΗ ΠΟΛΛΗ, αγάπη λες και αύριο θα αφανιστεί η γη. Η αγάπη είναι τζάμπα, η αγκαλιά επίσης!Αφήστε στην άκρη τα κουτιά κι αγκαλιαστείτε. Χαρίστε χρόνο στα αγαπημένα σας πρόσωπα χωρίς να σκέφτεστε ότι υπάρχει αύριο. Σταματείστε τον χρόνο απόψε, με μια καλή κουβέντα, με ένα ποτήρι κρασί και τα αγαπημένα σας πρόσωπα. Μείνετε ως αργά στο κρεβάτι παρέα, βλέποντας το ταβάνι, κι αδειάζοντας το νου. Παρασυρθείτε απο το ζεστό πάπλωμα κι αφήστε όλα τα πρέπει έξω απο το σπίτι. 

Μικρές χαρές και χάρες, τοσοδά μικρές στιγμές είναι η ζωή. Φέτος, προχθές άδειασα συναισθηματικά. Σαν ηρωίδα video game που της "φάγανε" τη συναισθηματική "μπαταρία", low battery, κανονικά. Όμως και πάλι, το παλεύω και το αντιμετωπίζω ως κάτι στιγμιαίο, ως κάτι προσωρινό. Και πάλι, δίνω όσο μπορώ άφεση σε όλα εκείνα τα πρόσωπα στα οποία επένδυσα και επενδύω συναισθηματικά. Έμαθα πως η ανθρώπινη φύση είναι αδύναμη, έμαθα πως η καρδιά μπορεί να χτυπά σε ένα ρυθμό αλλά οι πράξεις σε έναν άλλο. Έμαθα πολλά για τη ζωή και τον άνθρωπο, για τις καρδιές που χτυπάνε μέσα μας. Όλο αυτό το ταξίδι της ζωής μου ως εδώ ήταν δυνατό, φυσικά και θα άφηνε πάνω μου αρκετή σοφία και περίσσια οριμώτητα. Δύο όπλα τα οποία κάποιοι τα αποκτούν μόνο στα 70...

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ εξακολουθώ και πιστεύω στις ευχαριστες σκέψεις, και φτιάχνω απο το τίποτα του ευατού μου, το ΚΑΤΙ. 

Να είστε όλοι καλά, να πιστεύετε στη ζωή και τις ευχάριστες ανατροπές που φέρνει. Να αγαπάτε! Είναι κινητήριως δύναμη!!! Και να πιστεύετε σε μια καλύτερη ζωή, να κάνετε όνειρα. Όλοι αξίζουμε να δούμε όμορφα όνειρα και μερικά απο αυτά να πραγματοποιούνται! 

ΚΑΛΕΣ ΑΓΑΠΕΣ, ΠΟΛΛΑ ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΑΓΚΑΛΙΕΣ!

Να τη!

Να και η 18η Δεκέμβρη!

Σήμερα! Γενέθλια!

Έφτασα αισίως στα 35. Καθόλου εύκολα βέβαια να φτάσω εδώ και το ξέρετε! Σήμερα όμως τα έφτασα και τα έκλεισα. Και είμαι φουλ 35 έτη σε αυτή τη γη, σε αυτή τη χώρα με μικρά κενά (τα λεγόμενα ταξίδια αλλά και τα 3 χρόνια που έζησα στο εξωτερικό).

Εδώ λοιπόν! Στα χρόνια μου απο τα 27 ως σήμερα τα περισσότερα τα γνωρίζετε. Μπήκα/βγήκα στα νοσοκομεία, έκανα φίλους, γνώρισα πάρα πολύ κόσμο, πήγα εκδρομές, ταξίδεψα, ξεκίνησα μια καινούρια σχολή, έγραψα πολλά posts εδώ. Γνώρισα πολλούς απο εσάς. Δούλεψα...Έχασα τα κιλά, ξανα έγινα (σχεδόν) όπως πριν. Και συνεχίζω.

Τίποτα δεν είναι το ίδιο με περσι, έτσι δεν λένε ή μάλλον "κάθε πέρσι και καλύτερα". Πέρσι λοιπόν, λίγο πριν τα περσινά γενέθλια έκανα και ένα ακόμη χειρουργείο, στην κλινική όπου γεννήθηκα (τι φοβερές συμπτώσεις!) και ναι λοιπόν, εκεί που η φύση (;) ή η μαμά κι ο μπαμπάς φρόντισαν να ξεκινήσουν όλα και είδα το φως σε αυτή τη χώρα, απο εκεί για δεύτερη φορά στη ζωή μου έπαιρνα εξιτήριο αλλά αυτή τη φορά έχοντας αφαιρέσει τα απαραίτητα οργανάκια για να γίνω κι εγώ κάποια στιγμή μάνα.

Σήμερα λοιπόν, στα 35 δηλώνω single, καρκινοπαθής με 2 περιστατικά στην πλάτη μου,  αλλά ξέρετε μια μεγαλη αλήθεια; Φέτος δηλώνω ΕΛΕΥΘΕΡΗ.

Ελεύθερη απο οποιοδήποτε στρες του να παντρευτώ, αποδεσμευμένη απο οποιαδήποτε ηλικία και νούμερο που υπαγορεύει το "να βιαστώ να βρω κάποιον για να κάνω ένα παιδί μέχρι να πεθάνουν τα αυγουλάκια μου".

Μη γελάτε εκεί έξω, οι single φίλες μου γι αυτό "ψοφάνε" να βρούνε κάποιον. Οι παντρεμένες φίλες μου, χάρη στα παιδιά συνεχίζουν. ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΙΔΙΑ, ΠΑΙΔΙΑ. Είναι στο μυαλό των περισσοτερων 30 plus. Όταν ξέρεις λοιπόν απο πριν πως παιδάκια γιοκ, τότε λες οκ...δεν πιέζω τον χρόνο για τίποτα, δεν μπλέκομαι σε ιστορίες απλά για να αποκτήσω ένα παιδί και γι αυτό δεν προβληματίζομαι. Περιμένω αν η τύχη τα φέρει όπως τα θέλω να γνωρίσω κάποιον άνθρωπο που να με εκφράζει πραγματικά, να είμαι μαζί του για έναν μόνο βωμό "να είμαι μαζί του" κι όχι στο βωμό ενός παιδιού....αυτό λοιπόν είναι ένα λιγότερο άγχος για εμένα. Δεν πιέζω το χρόνο και δεν στρεσάρομαι για το μέλλον. Το μέλλον θα δείξει, αυτό δεν δείχνει πάντα; Τόσα χρόνια για όλους μας.

Δεν θέλω να βλέπω τα πράγματα μάταια στη ζωή. ΟΧΙ, στη ζωή δεν είναι τίποτε μάταιο. Αν τα δεις μάταια χάθηκες, τότε εγκαταλείπεις τον αγώνα για ζωή. Όλα μετράνε στη ζωή, είναι ζωή το πάθος με το οποίο δουλεύεις, ταξιδεύεις, μαθαίνεις, φροντίζεις ή αγαπάς τους άλλους. Η ένταση ενός καυγά, ακόμη κι αυτή είναι ζωή, είναι συναίσθημα προς τον άλλον, είναι ανάγκη να κρατήσεις μια σχέση!!!

Ο καρκίνος με ότι έφερε κι ότι μου πήρε, με έκανε αυτό που είμαι σήμερα. Όσο κι αν πιστεύω πως οι άνθρωποι δεν αλλαζουν στον πυρήνα τους, τελικά όσο περνάνε τα χρόνια πιστεύω πως μια τόσο δυνατή εμπειρία όσο η ζωή με τον καρκίνο, δεν μπορεί, κάτι σου αφήνει. Και προφανώς σου αφήνει πολλα, πολλά περισσότερα απο όσα νομίζεις ή αντιλαμβάνεσαι πως σου αφήνει. Δεν είσαι όπως πριν, αυτό δεν γίνεται.Είμαστε κάτι άλλο, κι όσοι μας αγαπάνε και όσοι ενδιαφέρονται για εμάς, θα μάθουν να μας αγαπούν κι έτσι. 

Έμαθα πολλά τα τελευταία χρόνια έχοντας αρρωστήσει, έμαθα για τον καρκίνο αλλά και για τους ανθρώπους. Πολλά, πάρα πολλά, που μπορείτε να τα δείτε αν ανατρέξετε στα posts. Θα διαλέξω ένα που γι απόψε έστω, στα γενέθλιά μου, μου φαίνεται το πιο σημαντικό. Προσπαθείστε να βάλετε την αγάπη στην καρδιά σας, ακόμη κι αν η ζωή σας έχει φερθεί άσχημα, ακόμη κι αν οι άνθρωποι σας έχουν πληγώσει, να ξέρετε πως μια θετική σκέψη, μια προσπάθεια για αγάπη και η καλοπροαίρετη συμπεριφορά είναι πάντα καλύτερες.

Κι αυτό δεν είναι κλισέ, αυτό θα είναι ότι καλύτερο για το μέσα σας, ότι καλύτερο πρώτα για εσάς και μετά για τους άλλους. Ένα ταλαιπωρημένο σώμα όπως το δικό μας, μια ευαίσθητη καρδούλα κάτω απο το κουρασμένο πρώην στήθος μας πιστέψτε με προτιμά την αγάπη.

ΝΑ ΑΓΑΠΑΤΕ, ΝΑ ΧΑΙΡΕΣΤΕ ΜΕ ΟΣΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΦΤΙΑΧΝΕΤΕ ΜΙΚΡΑ ΟΥΡΑΝΙΑ ΤΟΞΑ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ. Με ένα χαμόγελο, με μια ευχάριστη σκέψη με μια καλή πράξη.

ΚΑΛΟ ΒΡΑΔΥ ΕΚΕΙ ΕΞΩ!
ΣΑΣ ΑΓΑΠΩ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΣΑΣ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ

hohoho! και φέτος εδώ!

Χαιρετώ για 744ή φορά απο εδώ. Ναι....απο το 2007 ως σήμερα άφησα 744 (με τη σημερινή) αναρτήσεις απο καρδιάς, για όλους εσάς που περάσατε απο εδώ ψάχνοντας κάτι. 

Κάποιοι ήρθατε απο εδώ, ψάχνοντας με λέξη κλειδί τον καρκίνο, κάποιοι ζητούσατε απαντήσεις, κάποιοι αναρωτιώσασταν για τη ζωή, για την αρρώστια, για τη ζωή μετά την αρρώστια, κάποιοι άλλοι νιώσατε απλά μόνοι. Με κάποιο τρόπο με βρήκατε, με έναν λόγο σας βρήκα. 

Οι πιο παλαιοί θα θυμάστε λοιπόν πως σαν σήμερα, το 2007 άλλαξαν τα πράγματα για εμένα. Η 3η του Δεκέμβρη όσα χρόνια κι αν περάσουν θα είναι στο μυαλό μου χαραγμένη, για όσα μου πήρε και για όσα μου έφερε. Για όλα!

Γεννήθηκα το Δεκέμβρη του 1980 και τον Δεκέμβρη του 2007 μετά απο ένα χειρουργείο, προφανώς ξανα γεννήθηκα. Ξύπνησα ένα άλλο σώμα, με ένα όγκο που μόλις είχα αφαιρέσει, με ένα μαστό που είχε φύγει κι αυτός. Πλέον έχω κολλήσει την έκφραση "Ας είναι". Ας είναι λοιπόν, στα 27 μου η ζωή μου έκρυβε μια αλλαγή στο σενάριο που είχα ως τότε στρώσει: νιάτα, εμφάνιση, δουλειά, βόλτες, εκδρομές, ξεγνοιασιά.

Πραγματικά, το καλοκαίρι του 2007 ήταν το πιο ξέγνοιαστο της ζωής μου. Ήταν το τελευταίο πριν τον καρκίνο, κι εμείς με τη "Σ" λες και το ξέραμε και δεν μαζευόμασταν με τίποτα. Ήταν όλα τέλεια, οι πιο όμορφες θάλασσες, οι πιο πράσινες πλαγιές και ο ήλιος λαμπερός πέρα απο κάθε προσδοκία. Τα μυαλά μας τόσο ξεκούραστα όσο ποτέ πλέον.

 Πάνε πολλά χρόνια απο εκείνο το καλοκαίρι . Μου φαίνεται σαν χθες όμως. Έτσι είμαι εγώ, τα καλά δεν τα ξεχνάω. πρίν κάποια χρόνια βέβαια, με ενοχλούσε το ότι ήταν τόσο καλό εκείνο το καλοκαίρι και δεν το επαναλάβαμε ποτέ. Με τα χρόνια έμαθα πως φυσικά και τίποτα τόσο όμορφο δεν επαναλαμβάνεται στη ζωή. Επίσης έμαθα πως οι άνθωποι κινούνται κι αγαπούν πάντα με δικά τους σταθμά. Η αγάπη και το ενδιαφέρον δεν εκβιάζονται. Μπορεί να σε αγαπούν το ίδιο, όμως δεν θα έχουν τις ίδιες εκδηλώσεις αγάπης πάντα, δεν θα είσαι συνεχώς η προτεραιότητά τους. Οι δρόμοι, όσο κι αν πορεύτηκαν παράλληλα, κάποια στιγμή χωρίζουν. Ίσως έτσι να ήταν πάντα η ζωή, αλλά δεν το ήξερα πριν χρόνια, το έμαθα στην πορεία. Η "Σ" μια φορά είπε πως η ζωή είναι κύκλοι, κλείνει ένας, ανοίγει ένας άλλος. Η "Σ" γενικά (προσπαθεί;;) να είναι λιγότερο ρομαντική και συναισθηματική γύρω απο το θέμα. Η ζωή είναι αυτή, προχωράει κι εμείς κάθε μέρα τρέχουμε.

Ο καρκίνος η αλήθεια είναι σε πετάει σε μια τρελλή τροχιά, εκτός της ζωής που κάποτε όριζες ως καθημερινότητα. Σκεφτόμουν σήμερα στη δουλειά με τι στοικότητα έχασα τον πρώτο μαστό το 2007...έγινα σε μια μέρα Αμαζόνα και απορούσα σήμερα με τον εαυτό μου πως ακόμη κι αυτό, το δέχτηκα απλά και δίχως υστερίες. Σκεφτόμουν επίσης πως στα 27 είσαι ακόμη παιδί. Έχεις όνειρα, όπως και να το κάνεις, έχεις ηλικιακά το "2" μπροστά ακόμα, έχεις γυρίσει απο σπουδές και έχεις πέσει με τα μούτρα στη δουλειά. Βγάζεις χρήματα, κάνεις σχέδια για το μέλλον, χαίρεσαι με τον εαυτό σου και τη γαμάτη σου παρεα, βγαίνεις διασκεδάζεις, έχεις ενθουσιασμό για όλα. Τι μπορεί να πάει στραβά; Τίποτα, ούτε το έχεις καν σκεφτεί. Να όμως που για κάποιους ανθρώπους πάνε στραβά τα πράγματα.

Δεν κλαίγομαι. Όσοι με διαβάζετε χρόνια το ξέρετε. Έχω σταματήσει να ζω με το ΑΝ, το πάλεψα πολύ μέσα μου αλλά το κατάφερα. δεν ήταν εύκολο, το μυαλό είναι άτιμο πράγμα. Παίρνει όσες στροφές θέλει. Ήταν πάρα πολλές φορές που έφτασα οριακά. Οι άνθρωποι γύρω σου σε φέρνουν στο λεγόμενο "Αμήν" γιατί εσύ θες εκείνο που θες, τη στιγμή που το θες, και το ζητάς και δεν το παίρνεις και εκνευρίζεσαι πρώτα με τον εαυτό σου που το ζήτησες και μετά με τους υπόλοιπους που δεν το κάνουν. Και το ξανα ζητάς, και το ψάχνεις συνέχεια στα βλέματα, στις συζητήσεις, στις αγκαλιές....

Κάνε μια παύση και σκέψου "εδώ έγκυες μένουν οι γυναίκες και οι ορμόνες τους όλο ζητάνε τα παραπάνω, για σκέψου να είσαι 27 χωρίς μαστό, και σε εμμηνόπαυση!".

Σίγουρα στα 8 χρόνια που κλείνω φέτος έχω δυσαρεστήσει κόσμο. Προφανώς θα έχω αδικήσει κάποιους επίσης. Όταν βάλλεσαι απο κάτι τόσο μεγάλο όσο ο καρκίνος, όσο ο θάνατος που ίσως έρθει άμεσα, δεν μπορείς να έχεις καθαρή κρίση. Όταν ξεπεράσεις τον κίνδυνο μπορείς και τα πας κάπως καλύτερα.

Σίγουρα στα 8 χρόνια έχω δυσαρεστηθεί κι απο αρκετούς.Οι σχέσεις φθείρονται έτσι κι αλλιώς, τώρα στα 35 το ξέρω, πόσο μάλλον όταν ο ένας έχει ή είχε καρκίνο. Πληγώθηκα, απο διάφορους, πληγώθηκα επίσης πολλές φορές και απο τους ίδιους.Κανείς δεν ήξερε και δεν ξέρει ακόμη πως να χειριστεί αυτή την κατάσταση. Κι έτσι μια μέρα αποφάσισα να μην πληγώνομαι άλλο. Έτσι απλά, σαν μια ηρωίδα βιβλίου, πήρα την ψυχολογία μου στα χέρια και είπα ένα άτυπο "STOP" σε όλα που με κάνανε κάποτε να δακρίζω, σε εκείνους τους ανθρώπους που παίζανε με τα νεύρα μου. Φτιάχνω πλέον εγώ τη μέρα μου, δεν ζητάω, γιατί με πλήγωνε το οτι δεν έπαιρνα. Χαλάρωσα, τα βρήκα περισσότερο με εμένα.

Ο καρκίνος σε αλλάζει, σε σκλυραίνει χωρίς εσύ να κάνεις κάτι, είναι κάτι βαθύτερο αυτό που ποτίζει στο δέρμα σου, όσο περνάνε οι μήνες και τα χρόνια και νιώθεις νικητής, κάθε μέρα δυναμώνεις και περισσότερο. Νιώθεις πιο σοφή, κι αυτό δεν το λέω υπεροπτικά, κάτι όμως έχει γίνει που ούτε εσύ που αρρώστησες δεν το έχεις πάρει χαμπάρι, αλλά ναι, είσαι πιο σοφή, πιο φιλοσοφημένη μάλλον, και δεν είναι ότι το επιδίωξες. Κάτι έχει αλλάξει.....

Το πιστεύω αυτό που διάβασα κάποτε, όσοι έχουν περάσει ξυστά απο το θάνατο γίνονται δυνατοί. Έτσι νιώθω πια. Έπιανα τον εαυτό μου να οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα όταν ήμουν μόνη στο αμάξι. Να λέω αυτό που πιστεύω δίχως περιστροφές και ξέροντας πως ο απέναντι θα προτιμούσε το ψέμα μου. Πιάνω τον εαυτό μου να μη σκάει για τετριμένα. Βρίσκω πως άλλαξα με τα χρόνια παράλληλα με την αρρώστια.

Ήμουν πάντα αισιόδοξη και εξακολουθώ να είμαι. Όταν τελείωσα τις χμθ ήμουν σίγουρη ότι δεν θα ξανα πάθω καρκίνο. Όλοι οι γιατροί μου είχαν πει να μη στεναχωριέμαι, κι όσο μπορούσα αυτό έκανα. Όμως πέρσι πάλι ήρθε ο κακρίνος...και τι να του πεις; και τι να κάνεις; Και πάλι έπεσα εκείνο το βράδυ για ύπνο και είπα "ας γίνει ότι είναι να γίνει". Τι νομίζεται ότι μπορεί ένας άνθρωπος να σκέφτεται όταν ο γιατρός του λέει πως για δεύτερη φορά έχει καρκίνο;

Τελικά κι αυτό το αντιμετώπησα με στοικότητα, μήπως είχα και κάποιον άλλο τρόπο να το αντιμετωπίσω; Όταν φτάνεις τόσο οριακά μέσα σου παραδίδεσαι. Νιώθεις πως κάποια πράγματα δεν είναι του χεριού σου. Ευτυχώς ο δεύτερος καρκίνος ήταν σε πολύ αρχικό στάδιο κι έτσι σκαπούλαρα τις χμθ, το χειρότερο δηλαδή κομματι της αρρώστιας.

Κλείνοντας θα πω πως όσοι μου λέγανε πως θα βρω τις ομορφιές της ζωής και μετά τον καρκίνο, είχαν δίκιο. Εγώ τότε θύμωνα φυσικά, δεν ήξερα πως να ξανα βρω τη ζωή. Δεν ήξερα τι να κάνω μετά τις χημειοθεραπείες. Δεν ήξερα τίποτα. Ήμουν αισιόδοξη αλλά και πολύ μπερδεμένη. Σας το λέω λοιπόν και μη θυμώνετε, θα τελειώσετε με τα ιατρικά σας και η ζωή θα σας δείξει το δρόμο. Καλά θα τα πάτε. Θα μάθετε να ζείτε και "με" τον καρκίνο και μετά απο αυτόν. Θα αγκαλιάσετε και το νέο σας σώμα και τη νέα σας ζωή. Γιατί κατα βάθος θέλετε να ξανα δείτε τη θάλασσα, να ξανα πιείτε ένα γευστικό καφέ, να ξαπλώσετε στην άμμο,  να νιώσετε τον αέρα στα καινούρια σας μαλλιά, γιατί κατά βάθος ξέρετε πως η ζωή είναι ωραία, κι όσο τη σκαπουλάρουμε ας τη χαρούμε!!!!

Αγκαλιάστε το ποιοί είστε και μετά τον καρκίνο. Εγώ έναν άνθρωπο ξέρω πλέον, αυτόν που είμαι τώρα που σας γράφω. Το κοριτσάκι πριν τον καρκίνο (δυστυχώς) αρχίζω και το ξεχνάω. Που και που σε κάποιες φωτογραφίες του "πριν" μπορεί να βουρκώσω για εκείνο το κοριτσάκι που τότε δεν ήξερε. Εγώ όμως τώρα ξέρω. Το σώμα μου είναι αυτό που φροντίζω σήμερα, όχι εκείνο το πριν το 2007. Είμα καλά πλέον, ή σίγουρα καλύτερα απο ότι ήμουν πριν. Σίγουρα ζούσα καλά και πριν τον καρκίνο και μπορούσα και χωρίς αυτόν αλλά να που η ζωή είχε άλλα πλάνα. Κι έτσι αποφάσισα να δεχτώ την ιδέα πως ζω με τα νέα μου δεδομένα πλέον και κάνω ότι μπορώ για να ζω καλά με αυτά τα δεδομένα.

Θα θυμάμαι πάντα τέτοια μέρα πως απέκτησα πριν και μετά. ΝΑΙ, ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΙ ΑΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΕΡΑ ΘΑ ΝΙΩΘΩ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ. ΔΕΝ ΛΥΠΑΜΑΙ, ΔΕΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΕΜΑΙ, απλα θυμαμαι διαφορα, και σκέφτομαι λιγάκι τη ζωη μου. Τα 10 χρόνια cancerfree θέλω να τα γιορτάσω. Κανείς δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντικές είναι αυτές οι ημερομηνίες για εμάς. Είναι όμως. Οι γύρω μας νομίζουν πως νταουνιαζόμαστε, όχι, είναι τόσα πολλά τα συναισθήματα σε τέτοιες επετείους. Νιώθεις σίγουρα και τυχερός που είσαι ακόμη εδώ, που επέζησες κι είσαι καλά.

Εύχομαι όλοι να κλείσουμε και τα 10 χρόνια, και τα 20 και τα 30 και όλα τα χρόνια που μας απομένουν σε τούτη τη γη να είναι cancerfree!

Πριν μια εβδομάδα

Πήρα τα αποτελέσματα απο τις εξετάσεις μου!

Ευτυχώς όλα καλά! Οι εξετάσεις μου βγήκαν καλές, (πνεύμονας, συκώτι, κόκκαλα) μόνο το αίμα είναι κάπως... Δηλαδή πριν μια βδομάδα που τις έκανα είχα πεσμένα τα Λευκά. Είπα να επαναλάβω τις εξετάσεις αίματος, ετσι για ασφάλεια. Φυσικά μου έφυγε η μαγκιά όταν διάβασα online για μεταστάσεις κτλπ που ίσως να προδίδουν τα χαμηλά λευκά. Ο γιατρός μου είπε πως δεν ειναι κατι, οι τιμές που του είπα. Εξάλλου είχα και μπούκωμα εκείνη την περίοδο (αν και το μπούκωμα στα ανεβάζει) ίσως όμως είχα έτσι κι αλλιώς κάτι παροδικό που τα επηρέασε.Θα δείξει

Αυτά λοιπόν, πέρασε και αυτός ο επανέλεγχος, μέχρι τον επόμενο ηρεμία (ελπίζω)

Ζητώ συγγνώμη που δεν σας είπα νωρίτερα τα νέα μου και σας κράτησα σε αγωνία. Ευχαριστώ για τα e-mail, και τα μνμ στο facebook. OΛΑ ΚΑΛΑ ΛΟΙΠΟΝ!

Πλέον κατά καιρούς η καθημερινότητά μου είναι αρκετά busy και δεν πρόλαβα να σας γράψω.... Σας είχα όμως όλους κατα νού. Αυτή εδώ τη γωνίτσα στο ιντερνετ δεν θα την ξεκινούσα αλλά και δεν θα τη συνέχιζα αν δεν ειχα ολους εσάς που με σκέφτεστε και σας σκέφτομαι <3 nbsp="" p="">
Θέλω επίσης να ευχηθώ ένα μεγάλο Χρόνια Πολλά στις Κατερίνες εκεί έξω, τις δικές μας Κατερίνες που νοσήσανε, και βρεθήκανε εδώ την παρέα μας απο την πολύ αρχή του blog.

Κατερίνα μου, Κ2 δεν σε ξεχνώ ποτέ! Φιλαράκια είμαστε, μαζί μας ήρθε κι ας μας χωρίζουνε μερικά ηλικιακά χρόνια! :-)

Να είστε όλες και όλοι καλά! Να είναι τα άγχη μας μικρά, και κάθε χρόνο να σχετίζονται λιγότερο με την υγεία μας!
fingers crossed! 

60 λεπτά "μέσα"

Καλησπέρα! πάνε μέρες αρκετές που δεν τα εχουμε πει εδώ.

Οι μέρες τρέχουν πολύ γρήγορα.

Απο τη μια σκεφτομαι θα έρθουν τα Χριστούγεννα, μινι διακοπές και φωτάκια, απο την άλλη

σκέφτομαι πως κάπως έτσι...απο Κυριακή σε Κυριακή, απο διακοπές σε διακοπές περνάει η ζωή...

το κουβάρι τυλίγεται, οι ρυτίδες πυκνώνουν.

Ναι, οι μέρες μου περνανε πολύ γρήγορα, με τη δουλειά, με τη σχολή, με τις υποχρεώσεις μου, με τους ανθρώπους που συναντώ και τους αφιερώνω χρόνο. Κάποτε οι μέρες μου κυλούσαν αργά, βρε μπας και οι πολλές δραστηριότητες και ασχολίες είναι που κάνουν τον χρόνο να τρέχει; Ποιός ξέρει να μας πει;  

Λοιπον... ως προς εμενα βιώνω μια περίεργη κατάσταση τελευταία. Απο τέλη Σεπτέμβρη έχει κοπεί η όρεξή μου και δεν λέει να ξανα έρθει. Υπήρχαν βράδια που σκέφτηκα μήπως έχω κάτι στα πνευμόνια, μήπως έχω κάτι στο συκώτι...Μα γιατί να μην έχω όρεξη; Αναρωτιόμουν κι αναρωτιέμαι. Σκέφτηκα να μη δώσω σημασία...απο την άλλη, κάτι μέσα μου με έτρωγε οπότε προγραμμάτισα τις εξετάσεις μου, το follow up, το check up μου πιο νωρίς. Έχω τύψεις μερικές φορές για το ότι κάνω καταχρήσεις. Ποτά (καλά όχι και το βόσπορο...) ξενύχτι (που πρέπει να κοιμόμαστε 8 ώρες) και τσιγάρο... τραγικό το τελευταίο ε;;; 

Κι όμως, τόσα χρόνια δεν σας το είπα αλλά απο το 2007 ως σήμερα θα έπρεπε να το είχα κόψει συνεχίζω όμως. Κάτι μέσα μου αυτοκαταστροφικό δεν μου λέει "κόψτο". 
Έτσι τόσο απλά... δεν ξέρω γιατί το κάνω... όχι βέβαια κάθε μέρα και όχι σε μεγάλες ποσότητες αλλά το κάνω. Και δεν ξερω γιατί το κάνω...Και γνώρισα κι άλλους καρκινοπαθείς που καπνίζουν, έτσι απλά κι αυτοί. 

Τέσπα, λίγο οι ενοχές μου, λίγο το ένα, λίγο το άλλο, να μαι λοιπόν σήμερα στη Θεσσαλονίκη για εξετάσεις υγείας. Είπα να πάω Παρασκευή, να μη χάσω και το Σ/Κ. 
Σήμερα έσπασα ρεκόρ σας πληροφορώ, έκανα μαζί 3 μαγνητικές! Πέρασα 1 ώρα στο μηχάνημα. Γέλασα απο την πρώτη κιόλας εξέταση, με τον εαυτό μου που έβαλα φακούς επαφής για να βλέπω εκεί μέσα κι όταν ξεκίνησε η εξέταση και κατάλαβα πόσο κοντά στο πρόσωπό μου θα ήταν το επάνω εσωτερικό μέρος του μηχανήματος, καθώς έμπαινα ακόμη πιο βαθειά στο τέρας του μαγνήτη, γέλασα και προτίμησα να κλείσω τα μάτια. Ο ήχος δε του μηχανήματος είναι κυριολεκτικά σφυριά που χτυπάνε στο αυτί σου... τι μπορείς να κάνεις ή με τι μπορείς να απασχολήσεις τον εαυτό σου μέσα στο "τέρας" της τεχνολογίας που σε καταπίνει μια, μια σε φτύνει προς τα έξω και μια πάλι μέσα;;; Σκέψου, δυνάμωσε το μυαλό σου! Θυμήθηκα, συχνά το θυμάμαι αυτό όταν είμαι στον μαγνητικό τομογράφο, την πρώτη φορά έβερ 17 ετών που με εξέταζαν σε αυτό το θηρίο, το μόνο που με κράτησε ζωντανή ήταν κάποιες αναμνήσεις που είχα έντονες και με φανταχτερά χρώματα, απο το καλοκαίρι με τη "Σ". Όλο αυτές τιες εικόνες έφερνα στο μυαλό μου εκείνη την πρώτη φορά που όλοι λέγανε "τι έχει το παιδί"; εγώ εκεί στα μισοσκοτάδια του μαγνήτη σκεφτόμουν Ιόνιο και θάλασσες κι έλεγα "δεν μπορει ρε γμτ να πεθαίνω, αλλά ακόμη κι αν πεθαίνω, άξιζε εκείνο το καλοκαίρι που έπιανα τον όγκο αλλά έτρεχα στα νησιά και στις θάλασσες". Αυτό σκέφτηκα σήμερα και πάλι γέλασα... Μετά προσπαθησα να φτιάξω διάφορες εικόνες ακολουθώντας τους ήχους του μηχανήματος που αν τους δώσεις σημασία, είναι σαν να λένε κάτι κι όχι μόνο "μπιπ, ντονγξ, ντα ντα ντα" κάτι λέει ο επαναλαμβανόμενος ήχος, ότι θέλει το μυαλό σου. Εξήντα λεπτά έμεινα μέσα, προσωπικό ρεκόρ και σε ποιον να το πεις και να το καταλάβει αυτο;;; Μόνο αν βρεις τους ελάχιστους που το έχουν κάνει. Επίσης, η φωνή του operator του μηχανήματος, έστω μόνο αυτό το "πάρτε αναπνοή και κρατήστε" το "αναπνέεται κανονικά" είναι πραγματικά μια παρέα εκεί μέσα.....κι έτσι το παλεύεις. 

Οι υπολοιπες εξετασεις ηταν πιο ευκολες. Θώρακος και οστική πυκνώτητα. Νυστικη ήμουν βέβαια για τα MRI απο τισ 10 το πρωι ως τις 18.00 αλλά αντέχω. 

Περιμένω τα αποτελέσματα την Τρίτη, όμως η αίσθηση μου είναι πως τα πήγα καλά. Απλά ως να φτάσω την ημέρα της εξέτασης, δεν είχα μυαλό για πολλά πράγματα. Πραγματικά. σήμερα, δεν είχα όμως αγχος. Ίσως να έχω τη Δευτέρα, γιατί όπως έχει γίνει και παλιά, ένα χαρτί μόνο αρκεί, 2-3 προτάσεις και μπάμ! Έφυγες πάλι σε τροχιά γύρω απο τον καρκίνο. Με 2-3 φράσεις...! Έτσι είναι!

Αναμένω λοιπόν. Την Τρίτη θα φανεί αν συνεχίζουμε κανονικά ή αν θα βρούμε καμια λακούβα απο εκείνες τις μικρές...που μας βουλιάζουν, μας χαλάνε κάπως το σώμα (πως λέμε το αυτοκίνητο) αλλά τα καταφέρνουμε και ξελασπώνουμε...τουλάχιστον ως ώρας! Καλό βράδυ!

Καλό βράδυ!

"Ακόμη και η πιο σκοτεινή νύχτα τελειώνει και ο ήλιος ανατέλλει". Ο Βίκτωρ Ουγκώ γράφει αυτή τη φράση στου "Άθλιους" και δίνει μεταφορικά κουράγιο σε όλο τον κόσμο. Όταν περιμένεις τον ήλιο, έχεις σίγουρα κάτι σημαντικό να περιμένεις. Ανυπομονείς για το θαύμα της φύσης που θα σου δώσει τα μέσα να συνεχίσεις απο το πρωί και πάλι. Κάτι που θα γεμίσει με τις ακτίνες του χρώματα τον κόσμο σου, κάτι που θα ξεκουράσει το μάτι και θα κάνει την ψυχή σου να μη φοβάται. Ο ήλιος, είναι αυτός που θα κάνει την ανησυχία της νύχτα να φαίνεται λιγότερο σημαντική στο φως της ημέρας.

Ήλιος, μια ελπίδα, μια ανακούφιση απο κτίσεως κόσμου. Φως, το Ελληνικό, το λαμπερό το αισιόδοξο. Η ελπίδα αν είχε σώμα, αν μπορούσαμε να την οπτικοποιήσουμε, μια ιδέα για μια εικόνα θα ήταν ο ήλιος. Ένας ήλιος κλεμμένος απο μια καλοκαιρινή μέρα, σε ένα νησί Κυκλάδων όπου όλα λάμπουν γύρω, όπου οι πέτρες απο μόνες τους, δίχως ανθρώπου χέρι, είναι πιο λαμπερές κι απο τα λαξεμένα μάρματα των μουσείων.

Το φως που υποδέχεται τον σκοτεινό ουρανό έρχεται πάντα. Ο χρόνος δεν σταματά σε μια νύχτα. Ο ήλιος το πρωί σε προκαλεί για μια καινούρια μέρα, για αποφάσεις, για επαφή με ανθρώπους, για μια καινούρα μικρή ιστορία στο μεγάλο σου βιβλίο της ζωής. 

Πριν απο κάθε επέμβαση είναι πάντα νύχτα. Είναι η νύχτα που έχει τη μεγαλύτερη ησυχία στο σπίτι. Θαρρείς και όλοι βουβάθηκαν και πάνε για ύπνο για να αποφύγουν τις επιπλέον σκέψεις.

Πάντα πριν απο κάθε επέμβαση πέφτω και κοιμάμαι. Λες και την επόμενη μέρα να με περιμένει η δουλειά, σαν να με περιμένει ξανά η μικρή καθημερινότητά μου, με πράγματα απλά. Παραδίδομαι στον ύνο με ένα αχνό let it be στο μυαλό. Ακόμη κι αν ξέρω πως μια βιωψία μπορεί να μου αλλάξει (πάλι) τη ζωή. 

Έτσι και πέρσι, η νύχυα που ξημέρωσε τη σημερινή μου μέρα το 2014 είχε βουβές στιγμές απο  "ευπρεπισμό" όπως έλεγε το φυλλάδιο (ξύρισμα δλδ), λίγη τηλεόραση και ύπνο. Το ξυπνητήρι στις 4 και κάτι. Νύχτα φύγαμε για την κλινική και ο πατέρας μου άκουγε κλασσική μουσική. Το σκοτάδι του δρόμου, μαζί με τη μουσική φτιάχνανε ατμόσφαιρα Χριστουγέννων. Αυτό είπα στους γονείς μου εκείνο το πρωί. Καθόμουνα  στο πισω κάθισμα και ήταν λες και γύρισα το χρόνο πίσω και πάω με τους γονείς μου βόλτα. Και να δεις που και πάλι εγώ είμαι η με λιγοτερο άγχος σε αυτό το αμάξι. Εσύ που αρρωσταίνεις ίσως και βγάζεις όσο μπορείς παο το μυαλό σου πως μπορεί και να πηγαίνεις καρφί για ένα δεύτερο καρκίνο, ο γονιός όμως είναι αλλιώς. Τόσα χρόνια πέρασαν απο το πρώτο μπαμ και ο γονιός είναι αλλιώς.

Όταν αρρωσταίνουμε όλοι έχουν το context τους. Δηλαδή, άλλα νιώθει ο γονιός, άλλα ο αδερφός, άλλα η ξαδέρφη, άλλα η φίλη. Ο καθένας τα δικά του. Πραγματικά.

Ο τύπος που σε σπρώχνει στο φορείο σε βλέπει μικρή σε ηλικία και είναι πάντα σφιγμένος, μπορεί βέβαια να είναι και σφιγμένος και με όλους. Έχει δει πως πας για αφάιρεση γυναικολογικών και σε ρωτάει "παιδάκια έχετε;" σε μια ύστατη προσπάθεια να σε παρηγορήσει, παρόλο που είσαι πολύ ψύχραιμη ως να αρχίσουν οι ερωτήσεις ενός ξένου. Κι όταν πεις "οχι δεν έχω" τότε πάμε άλλη πλευρά κασέτας "δεν πειράζει, όλα μια ιδέα είναι, προέχει η υγεία". Κι εγώ εκείνη τη στιγμή με κλειστά μάτια κουνάω καταφατικά το κεφάλι προς τον άγνωστο ξαπλωμένη,κλείνω τα μάτια γιατί τον κόσμο εκείνες τις στιγμές τον βλέπω θωλό λόγω της μεγάλης μου μυωπίας. Έτσι πάνε οι στιγμές εκείνα τα πρωινά. Για μένα είναι πάντα τραγικές αλλά και αστείες. Να σου μιλάει ο άγνωστος στο φορείο, να μην τον βλέπεις λόγω της μυωπίας. Ο κόσμος γύρω σου να είναι θολός αν και το μυαλό σου είναι καθαρό κι απλά βαριέσαι να σκεφτείς μωρέ ποιά φορά είναι αυτή...!

Σήμερα αν και έβρεχε, και τον ήλιο τον λαμπερό δεν τον είδα, μετά τη δουλειά έτρεξα έξω να βρεθώ με τις φίλες μου. Μες τγ βροχή και με την ομπρελίτσα μου, έβαλα τα καλά μου και πήγα για τσίπουρα. Και πέρασα όμορφα και γλέντησα τη ζωή και γέλασα πολύ. Σκέφτηκα λοιπόν τον Ουγκώ, ναι ακόμη και οι πολλές σκοτεινές νύχτες γεμίζουν κάποια στιγμή με φως τη μέρα που έπεται.

Έτσι λοιπόν να μαι! Ένα χρόνο μετά απο το δεύτερο καρνίκο μου που ευτυχώς ήταν σε αρχικό στάδιο και ξεμπέρδεψα απλά με μια λαπαροσκόπηση και 2,5 μισθούς μου.

Σήμερα απο την ασφάλεια του σπιτιού μου σας γράφω πως όλα τα αντιμετωπίσιμα περνάνε, και πάλι γελάς και χαίρεσαι με τη ζωή. Θέλει όμως υπομονή. Κι ακόμη κι αν η ζωή σου φέρεται άσχημα, έχει και πάλι τον τρόπο της για να την αγαπήσεις.

LIVE, LOVE, LAUGH!

Επέτειος!

Τελικά εμείς που αρρωσταίνουμε φουλάρουμε απο επετείους!

Και αυτές τις μέρες πάλι γύρισαν στο μυαλό μου τα περσινά...

Πέρσι ήταν Παρασκευή βραδάκι που ο γυναικολόγος μου κρατώντας στα χέρια του τα αποτελέσματα της βιοψίας τραχήλου μου (την έκανα γιατί το τεσπ ΠΑΠ είχε δείξει κάτι ανησυχητικό) μου ανακοίνωσε δύσκολα μαντάτα. Δεν γράφω "κακά" γιατί υπήρχε ένα μικρό φώς στην όλη κακή ιστορία. Και η ιστορία που ξεκινούσε Παρασκευή 8/10 είχε ως εξής: Αδενοκαρκίνωμα του ενδοτραχήλου. Δύο άγνωστες λέξεις για μένα εκτός απο το γνωστό μου "καρκίνωμα". Ήταν δύσκολο και για τον ίδιο τον γιατρό μου να μου το ανακοινώση. Μου είπε προσπαθώντας να αστειευτεί... "δεν ήξερα, να σε πάρω να σου χαλάσω το Σαββατοκύριακο; Απο την άλλη είπα πρέπει να στο πω". Του είπα πως σωστά έπραξε. Φυσικά μου το είπε αφού του είπα ότι είμαι σπίτι.

Αν δυσκολευτήκατε κάποτε στη ζωή σας όταν ακούσατε τη λέξη "κακοήθεια" (γιατί εμένα άργησαν να μου πουν "καρκίνος") να ξερετε πως είναι επί 100 φορές πιο δύσκολο να την ακούσετε ξανά. Εκείνη την ώρα μου ρθε μια χαστούκα απο ένα αόρατο χέρι. Ακαθόριστες εικόνες πέρασαν μέσα σε 30 δευτερόλεπτα απο μπροστά μου, μωρε μπράβο δύναμη και δυνατότητες που έχει το μυαλό! Προσπάθησα να κρατήσω όσο γινότανε την ψυχραιμία μου και να ρωτήσω λεπτομέριες στο γιατρό. Αν και δεν το κρύβω, ένας λιγμός ανέβηκε (που μέχρι σήμερα δεν μπορώ να τον εξηγήσω με τη λογική, ήταν παράπονο; ήταν θυμός; ήταν φόβος; ήταν νεύρα; ποιός ξέρει, ίσως και να ήταν ένα μεγάλο "γαμώτο!")Αλλά προσπάθησα να το πνίξω  γιατί έπρεπε και συγκεντρωμένη να είμαι (ενώ ακόμη το αυτί μου είχε κολλήσει στη λέξη αδενοκαρκίνωμα) και έτοιμη να γράψω λεπτομέρειες. Αυτό που με έκανε λίγο πιο ψύχραιμη, ήταν πραγματικά το ότι ο γιατρός μου είπε τη λέξη in situ. Δηλαδή σε πολύ αρχικό στάδιο. Μου είπε βέβαια πως αυτό έδειξε η βιοψία και πως  αυτός (λογικό) θέλει να μπει μέσα λαπαροσκοπικά, να ελεγξει όλη την κοιλιά και να αφαιρέσει τράχηλο και μήτρα. Παρασκευή το τηλεφώνημα και Πέμπτη μου είπε μπαίνουμε 16 Οκτωβρίου. Έκλεισα το τηλέφωνο και ήταν (κλασσικά) λες και πάνω μου είχαν έρθει και κάτσει 100 κιλά. Έκατσα 1-2 λεπτά στο κρεβάτι για να ξεκοκκινήσουν λίγο τα μάτια και να ξαναβρώ τη φωνή μου και ανακοίνωσα τα καθέκαστα στους δικούς μου. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το insitu μου είχε δώσει όχι μια, αλλά όλες τις ελπίδς που χρειαζόμουν για να φτάσω ως το χειρουργείο. Γιατί πιστευω στους ανθρώπους, και στους καλούς γιατρούς και στην ελπίδα. Κι εγώ είμαι πάνω απο όλα ένας υπεραισιόδοξος άνθρωπος.

Πήρα τη "Σ" να της πω τα νέα (μαζί είχαμε κάνει τη βιωψία τραχήλου) εκείνη σοριάστηκε χειρότερα απο εμένα. Ποτέ δεν μου είπε τι έκανε εκείνο το βράδυ (προφανώς κλάμα και στεναχώρια) της έλεγα να πάμε κάπου απόμερα για ένα ποτό και αυτή μου είπε "δεν είμαι για κόσμο" άρα κάτι είχε συμβεί και σε αυτήν εκείνη την νύχτα. Όμως εγώ είσα κανονίσει πριν τα μαντάτα πως θα βγω, και πέρασα 1 ώρα να σκέφτομαι αν τελικά θέλω να βγω. Και τελικά βγήκα κατά τις 12 το βράδυ (ω ναι, αυτή είναι και η χιουμοριστική πλευρά της ζωής, πραγματικά). Στο αυτοκίνητο απο τη σαστιμάρα μου, μου ερχόνταν παρασκευιάτικο να ρήξω το αυτοκίνητο σε κάποιο τοίχο, όχι με σκοπό να σκοτωθώ, όχι όχι, ακόμη κι αν με περίμενε μεγάλος καρκίνος μπροστά μου δεν είχα σκοπό να σκοτωθώ, άσε που δεν ήξερα το μέγεθος του καρκίνου...Νομίζω επίσης πως έχω φτάσει σε σημείο να αγαπάω πολύ τον εαυτό μου, να τον φροντίζω, να τον προστατεύω, να τον λυπάμαι με την καλή έννοια για τα δύσκολα που πέρασε και να συγκινούμαι όταν βλέπω φωτογραφίες απο την παιδική μου ηλικία, ένα παιδί που δεν ήξερε τι το περίμενε στα 27. Οπότε εκείνη τη νύχτα, ένα χρόνο πριν σαν απόψε δηλαδή δεν είχα σκοπό να αυτοκτονήσω, όμως ήθελα να πετάξω κάτι κάπου, έτσι για εκτόνωση! Να σπάσω κάτι βρε αδερφέ...! Νομίζω πλέον ότι βοηθάει πολύ το να σπάς κάτι! Όμως τελικά δεν πέταξα το αμάξι στον τοίχο, κρίμα ήταν μωρέ, και τα έξοδα μετά;;;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ ότι είχα ένα βήχα άλλο πράμα! Δεν έφευγε απο πάνω μου με τίποτα. Και εκείνο το βράδυ ήπια 2 κονιάκ! Χαμος, κάπνισα κιόλας λίγο παρόλο το βήχα και είχα μια σαστημάρα στο μάτι, λες και ήμουν άλλη κοπέλα κι όχι αυτή που είχα πριν ακούσει τα νέα!

Είδες ο άνθρωπος; Όλα τα μπορεί! Και ηθοποιός γίνεσαι με τον καρκίνο, γιατί η παρέα αυτή, δεν ξέρει καν το ότι εγώ είχα καρκίνο μαστού κάποτε. Και γύρισα απο έξω και χάζεψα και στο ιντρενετ λίγο να να μου περάσουν τα κονιάκ και να ζαλίζομαι και έπεσα για ύπνο. Έτσι απλά, λες και είχα ακούσει το πιο απλό πράγμα στο τηλέφωνο λίγες ώρες πριν.

Το Σάββατο έκανα ότι κάνω πάντα, καφέ με τη "Σ" και μετά πήγα σπίτι της για φαί, είχε κάνει μακαρόνια με γαρίδες γιατί την επόμενη θα τρέχαμε 10χλμ σε έναν αγώνα δρόμου. Και την κυριακή τρέξαμε και όλα καλά. Και η βδομάδα ξεκίνησε όπως πάντα και την Πέμπτη με γονείς και "Σ" μπήκα για ένα ακόμη χειρουργείο! Και όταν ξύπνησα, μου είπαν "ΌΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ,όπως τα περιμέναμε in situ! δεν θα κάνεις θεραπείες, δεν κάνεις τίποτα" . Καιρό είχα να ακούσω 2 τόσο ωραίες λέξεις, μεγάλη ανακούφιση. In situ! τι λέτε ρε παιδιά, τέτοια τύχη στην ατυχία μου;;;;


Ναι, ο γιατρός αυτός μου έσωσε τη ζωή γιατί πήρε λέει δείγμα για τεστ Παπ απο ψηλά. Όταν του λέω γιατρέ μου σώσατε τη ζωή μου λέει "πες ότι θες εσύ, εγώ τη δουλειά μου έκανα και κάνω". Κι αυτό είναι υπερ του, διατηρεί χαμηλό προφίλ... Κι έτσι ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Επίσημα στην κλιματκήριο, αποχαιρετώντας όποιο σχέδιο για παιδί αλλά χαιρετίζοντας για μια ακόμη φορά τη ζωή. Μερικές φορές σκέφτομαι πως δεν έχω βαριές υποχρεώσεις σε τούτη τη γη και σε αυτή τη ζωή, δουλεύω, έχω γονεις και αδερφό και συγγενεις και φίλους, οκ αν πάθω κάτι φυσικά και θα τους λείψω αλλά θα βρουν τον τρόπο να συνεχίσουν και χωρίς εμένα, είναι νόμος της φύσης, τελος. Όμως ξέρετε κάτι, και με λίγα ή και με πολλά, καλή είναι η ρημάδα η ζωή, οπότε λέω να μείνω όσο μπορώ και όσο το παλεύω, κι όσο αντέχω τα όσα συναντώ.

Ελπίζω πάντα σε καλύτερες μέρες, σε λιακάδες μυαλού και σε μια ήσυχη καθημερινότητα. Όλοι έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα, γιατί όχι;;;

Να προσέχετε τους ευατούς σας λοιπόν!Να πηγαίνετε για εξετάσεις όσο τακτικά πρέπει! Η Εξέταση η παραπάνω μου έσωσε τη ζωή, τις περισσότερες φορές ο καρκίνος του τραχήλου και δη του ενδοτραχήλου ανακαλύπτεται σε προχωρημένο στάδιο και μπορεί να σου στερήση τη ζωή.

Να προσέχετε εκεί έξω, εγώ το λέω, στάθηκα τυχερή στην ατυχία ενός δεύτερου καρκίνου.

για το χρονικό του περσινού Οκτώβρη καντε κλικ παρακάτω:

Αδενοκαρκίνωμα του ενδομητρίου--τα περσινά γεγονότα 

Η ελπίδα έχει χρώμα ροζ!

Οκτώβρης, μήνας ενημέρωσης, πρόληψης και αντιμετώπισης του καρκίνου του μαστού. 

Πριν νοσήσω δεν ήξερα τίποτα. Στα 27 χρόνια που είχα προλάβει να ζήσω μέχρι τον καρκίνο, όλα πήγαιναν μια χαρά και μακριά απο τα νοσοκομεία. 

Πλέον νευριάζω με όσους λένε τσεκάρισμα μαστών μετά απο τα 35. Απο αυτό το τοσοδούλι βήμα σας λέω πως πρέπει και πριν τα 30 να τσεκάρεστε και πάντα. Αν αγαπάτε τον εαυτό σας να μάθετε να κάνετε και εξετάσεις και να μη θεωρείτε ταμπού κάτι. Ούτε το γυναικολόγο ούτε τον καρκίνο. Κανείς δεν είναι ασφαλής. Όλοι πρέπει να προσέχουμε. ΟΛΟΙ και ΟΛΕΣ. 

Ο καρκίνος δνε είναι ταμπού. Συζητήστε, ενημερωθείτε, απαιτήστε και διεκδικείστε μια καλή ζωή. Όλοι αξίζουμε μια ζωή δίχως πόνο και γιατρούς. Αν βρεθεί σε καλό-αρχικό στάδιο έχεις κερδίσει τη μάχη.

Μπείτε στο facebook και ανεβάστε κι εσείς μια ροζ εικόνα, έτσι γεμίζοντας το wall αυτό με γυναίκα, με αγώνα, με ροζ, με ζωή!!!


 https://www.facebook.com/groups/kipouros/?pnref=story

Στατιστικά

Και ναι σήμερα μπήκα να δω το blog μου και ανακάλυψα πως τον προηγούμενο μήνα η σελίδα μου είχε 988 κλικ! 1000 ανοίγματα δηλαδή και 2000 μάτια σε αυτή τη ροζ γωνίτσα του ιντερνετ. Το βρήκα συγκινητικό, είμαι ανάμεσά σας λοιπόν! Είμαι κάπου μπροστά στα μάτια σας κι ας μην γράφω τόσο συχνά... κοίτα να δεις. Απο την άλλη λίγο λυπήθηκα, είναι τόσος κόσμος εκεί έξω (μακάρι να μην ήταν) που παθαίνει καρκίνο, που ψάχνει μέσα στη νύχτα (όπως κάποτε κι εγώ) και αναζητά μια ελπίδα...

Αν θέλετε μια ελπίδα, σας τη δίνω εγώ λοιπόν! Κι αυτό δεν είναι ειρωνεία ούτε κάποιο αστείο!

Εδώ που βρεθήκατε απόψε, με αφορμή κάποια λέξη κλειδί που αφήσατε πριν λίγο στο google, ή εδώ που ήρθατε γιατί με ξέρετε απο παλιά, σας τη δίνω. Σας δίνω μια ελπίδα απόψε.

Σας δίνω τη σιγουριά πως ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙ ΝΑΙΙΙΙ ΦΥΣΙΚΑ ΚΑΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΖΩΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ! Βασικά υπάρχει ζωή μετά την περιπέτειά σου με τον καρκίνο είναι η πιο σωστή έκφραση, γιατί με τον καρκίνο δεν λες ποτέ ΜΕΤΑ, έχεις πάντα το νου σου... Λοιπον... μετά απο 5-6 πλέον χειρουργεία, ενα σετάκι χημειοθεραπείες (4+4) και ακτινοθεραπεία. Έχοντας αφαιρέσει και τα γυναικολογικά εξαρτήματα, στο ένα χειρουργείο προληπτικά, στο άλλο γιατί είχα ένα δεύτερο καρκίνο insitu, μπορώ ακόμη και σας γράφω :-)

Με τον καρκίνο τρως μια χαστούκα μεγάλη αρχικά με τη διάγνωση, στη συνέχεια δεν έχεις άλλη επιλογή απο το να μπεις στο "παιχνίδι". Ξεκινάς την έρευνα γιατρών, χειρουργών και αν χρειαστεί και πλαστικών. Α, και ογκολόγων βεβαίως. Όταν τελειώσεις και σβήσουν τα φώτα του δύσκολου δρόμου, τότε καταλαβαίνεις τι πέρασες. Πόσο ζόρικες στιγμές έζησες, κι εκεί κάπου περνάς στη Β' φάση, κι εξίσου δύσκολη "Τώρα τι κάνουμε;". Κοιτάς γύρω σου, ζυγιάζεις, μετράς...σκέφτεσαι, θυμάσαι, προσπαθείς να ξεχάσεις, ψάχνεις μέσα σου, ψάχνεις έξω σου...ποιος έμεινε, ποιός είναι πλάι σου... Τι ήθελες, τι θέλεις;;; Βασικά οι ερωτήσεις είναι αυτό που καταλαμβάνει το 95% του μυαλού σου! Οι γύρω σου χαίρονται που εσύ "καθάρισες" με το θεριό, που νίκησες τη μάχη. Κι εσύ νιώθεις μεγάλη ανακούφιση αλλά παράλληλα έχεις τόσα άλλα θέματα να διαχειριστείς και είσαι τόσο μα τόσο μπερδεμένος που σου φαίνονται πολλές φορές κάποια πράγματα τελείως ειρωνικά όταν τα ακούς απο τους οικείους σου. Εσύ απλά είσαι στη φάση όπου δεν ξέρεις απο που να ξανα πιάσεις τη ζωή...και...τελικά καταλαβαίνεις πως πάς σε έναν ακόμη αγώνα, αυτό της επιστροφή σου στη ζωή με τις λαβωματιές σου πλέον.

Γράφω τα παραπάνω (ώπα κάτσε να μετρήσω) 8 χρόνια μετά την περιπέτειά μου. Σίγουρα απο την ασφάλεια της θέσης μου τώρα. Όμως και τότε και τώρα σας γράφω απο καρδιάς και σας αφήνω εδώ αλήθειες. Ναι, θα τον βρείτε τον δρόμο σας. Μου το λέγανε και θύμωνα αλλά τον βρήκα και πάλι. Δεν υπάρχει στανταρ αριθμός μηνών, εβδομάδων ημερών που το μέσα σας θα χαμογελάσει και το μυαλό σας θα ξεχάσει. Αλλά θα γίνει αυτό μια μέρα, θα το δείτε. Ξέρω τώρα είστε όλοι εκεί έξω δύσπιστοι και στεναχωρημένοι, νιώθετε πως αυτά τα λίγα γράμματα Κ-Α-Ρ-Κ-Ι-Ν-Ο-Σ πέφτουν σαν σκιά. Το φοβάστε, σαν κλέβει την ως τώρα καθημερινότητα. ΜΗ ΦΟΒΑΣΤΕ. Είναι ένα πολύ άσχημο διάλειμμα όλο αυτό, μόνο αυτός που δεν το πέρασε μπορεί να μειώσει τη βαρύτητά του, αλλά βρίσκεις τις ισορροπίες και πάλι. Ω ναι, τις βρίσκει.

Δεν είναι οι ίδιες ισορροπίες (σιγά μην ήταν). Σε έχουν νευριάσει οι γονείς σου πάνω απο 1000 φορές, οι φίλοι άλλες τόσες, τα νεύρα σου έχουν δοκιμαστεί όσο το σώμα σου. Βρίστηκες με αρκετούς, σου κόπηκε η όρεξη ξήπνησε κακοδιάθετος, όμως μια μέρα όλα έγιναν αλλιώς.

Έρχεται μια μέρα που μαλακώνεις, που η εμπειρία μιας τέτοιας περιπέτειας σε κάνει όντως άλλο άνθρωπο. Αρχίζεις και ξεχνάς. Οδεύεις προς μια άλλη διάσταση, δίνεις άφεση, προχωράς. Οι ουλές θα σε ακολουθούν για πάντα αλλά εσύ είσαι πια καλύτερα. Έχεις ανέβει ψυχολογικά και πλέον εκτιμάς τα καλά της ζωής, χωρίς να νευριάζεις όπως παλιά.

Μη βιαστείς, αυτό θα αργήσει να γίνει, έτσι; Μην περιμένεις να γίνει γρήγορα.

Κάτι που δεν είχα ποτέ μου, ήταν η υπομονή. Όμως έμαθα να καλλιεργώ και την υπομονή και τελικά να σας πώ κάτι; Είναι μεγάλη αρετή η υπομονή! Ίσως η μεγαλύτερη.

ΕΛΠΙΔΑ και ΥΠΟΜΟΝΗ! Αυτά τα δύο και θα διασχίσετε το ποτάμι, θα περάσετε στην άλλη πλευρά της γέφυρας. Λίφο βρεγμένοι αλλά θα βγείτε ζωντανοί απο το ορμητικό ποτάμι. Κι όλα θα πάνε καλά. Και θα ξανα γελάσετε, και θα ξανα βάλετε στόχους στη ζωή σας και θα βρείτε μια νέα καθημερινότητα.

Τι άλλο να κάνεις;; Είναι κι αυτή η ρημάδα η ζωή που κάθε μέρα σε φωνάζει να σηκωθείς απο το κρεβάτι. Και να σας πω ένα μυστικό;;;; Καμία μέρα της ζωής μου δεν μετάνιωσα που σηκώθηκα απο το κρεβάτι, που ντύθηκα και βγήκα απο το σπίτι. Καμία, ούτε καν κι εκείνες τις μέρες που πήγαινα

στο χειρουργείο, ούτε καν εκείνες τις πολύ δύσκολες που πήγαινα για θεραπεία. ΚΑΜΙΑ! Γιατί όλες οι μέρες, ακόμη κι εκείνες ήταν η ζωή μου. Και ξέρετε και κάτι ακόμη;;; Η ζωή δεν περιμένει! Η ζωή είναι πάντα μα πάντα το εδώ και το τώρα και τρέχει, δεν θέλει να σε περιμένει πολύ για να πάρεις μια απόφαση. Ότι κι αν έκανες πριν μια ώρα, ότι κι αν κάνεις σε μια ώρα, είναι κομμάτι της ζωής και της ζωής σου.Να το κάνεις, και να μάθεις να ζεις με όσα έχεις την κάθε δεδομένη στιγμή. Να δίνεις στα μικρά αξία, να είσαι αισιόδοξος και να αντλείς δύναμη απο όλα όσα καταφέρνεις!

Καληνύχτα και κουράγιο σε όλους μας, όπου κι αν σας βρίσκουν αυτές οι γραμμές, ότι κι αν κάνετε, όποιοι και να είστε, εντός ή εκτός νοσοκομείο, να θυμάστε να ζείτε!