Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Η τρελή ροδιά

Δες τώρα πως αν έχεις ανοιχτή καρδιά και πόρους δέρματος... κάποια μέρα, ίσως μετά απο μήνες, μπορεί και μετά απο χρόνια η ζωή σου φέρνει κάτι που ήθελες, αρκεί να θυμάσαι πως κάποτε αυτό το ήθελες....

Βρήκα έναν ενήλικο άνθρωπο που μου απήγγειλε ποίηση. Κάποτε σκέφτηκα, δεν ξέρω κάποιον ενήλικα που να ξέρει να απαγγέλει ένα ολόκληρο ποιήμα. Και ναι, λίγες μέρες πριν φύγει το 2015 η ζωή μου φανέρωσε αυτό τον άνθρωπο και το παρακάτω ποιήμα.  

Και ξέρετε κάτι;;; Η ροδιά, το ρόδι, είναι ένας καρπός, μαγικός. Φέρνει καλή τύχη ως σύμβολο, αφθονία, και μακροζωία. Και δείτε τι σύμπτωση, δεν είναι απλά ένα ακόμη ποιήμα >>>>

"Η τρελή ροδιά" είναι το τελευταίο ποίημα από τη συλλογή του Ελύτη "Η θητεία του καλοκαιριού".

Το ποίημα "Η τρελή ροδιά" είναι διάχυτο από χαρά, ζωή και κίνηση. Η τρελή ροδιά είναι ένα ποιητικό σύμβολο μέσα από το οποίο ο ποιητής περνάει τα θαύμα της ζωής.


                                                                 Η ΤΡΕΛΗ ΡΟΔΙΑ 



Σ' αυτές τις κάτασπρες αυλές όπου φυσά ο νοτιάς

σφυρίζοντας σε θολωτές καμάρες, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σκιρτάει στο φως σκορπίζοντας το καρποφόρο γέλιο της

με ανέμου πείσματα και ψιθυρίσματα, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπαρταράει με φυλλωσιές νιογέννητες τον όρθρο

ανοίγοντας όλα τα χρώματα ψηλά με ρίγος θριάμβου;


Όταν στους κάμπους που ξυπνούν τα ολόγυμνα κορίτσια

θερίζουνε με τα ξανθά τους χέρια τα τριφύλλια

γυρίζοντας τα πέρατα των ύπνων τους, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βάζει ανύποπτη μες τα χλωρά πανέρια τους τα φώτα

που ξεχειλίζει από κελαηδισμούς τα ονόματα τους - πέστε μου

είναι η τρελή ροδιά που μάχεται τη συννεφιά του κόσμου;


Στη μέρα που απ' τη ζήλεια της στολίζεται μ' εφτά λογιώ φτερά

ζώνοντας τον αιώνιο ήλιο με χιλιάδες πρίσματα

εκτυφλωτικά, πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που αρπάει μια χαίτη μ' εκατό βιτσιές στο τρέξιμο της

ποτέ θλιμμένη και ποτέ γκρινιάρα - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που ξεφωνίζει την καινούργια ελπίδα που ανατέλλει;


Πέστε μου είναι η τρελή ροδιά που χαιρετάει τα μάκρη

τινάζοντας ένα μαντήλι φύλλα από δροσερή φωτιά,

μια θάλασσα ετοιμόγεννη με χίλια δυο καράβια,

με κύματα που χίλιες δυο φορές κινάν και πάνε

σ' αμύριστες ακρογιαλιές - πέστε μου, είναι η τρελή ροδιά

που τρίζει τάρμενα ψηλά στο διάφανο αιθέρα;


Πανύψηλα με το γλαυκό τσαμπί που ανάβει κι' εορτάζει

αγέρωχο, γεμάτο κίνδυνο, πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που σπάει με φως καταμεσίς του κόσμου τις κακοκαιριές του δαίμονα

που πέρα ως πέρα την κροκάτη απλώνει τραχηλιά της μέρας

την πολυκεντημένη από σπαρτά τραγούδια - πέστε μου είναι η τρελή ροδιά

που βιαστικά ξεθηλυκώνει τα μεταξωτά της μέρας;


Σε μεσοφούστανα πρωταπριλιάς και σε τζιτζίκια δεκαπενταυγούστου,

πέστε μου, αυτή που παίζει, αυτή που οργίζεται, αυτή που ξελογιάζει,

τινάζοντας απ' τη φοβέρα τα κακά μαύρα σκοτάδια της,

ξεχύνοντας στους κόρφους του ήλιου τα μεθυστικά πουλιά,

πέστε μου, αυτή που ανοίγει τα φτερά στο στήθος των πραγμάτων,

                               στο στήθος των βαθιών ονείρων μας, είναι η τρελή ροδιά;






































Δεν υπάρχουν σχόλια: