Γύρισα χθες

Το βράδυ αργά. Περιττό να σας πω τι κούραση είχα…δεν περιγράφεται. Σχεδόν σε όλο το ταξίδι κοιμόμουν. Χθες είδα τον χειρούργο μου και αυτός με τη σειρά του είδε τις εξετάσεις μου και είπε πως είναι καλές. Αξονική πνευμόνων και εγκεφάλου έκανα στην Αθήνα και έδειξαν οκ. Χαπάκια για ασβέστιο θα παίρνω αρκετούς μήνες αλλά αυτό δεν είναι φυσικά τίποτα! Αυτή τη φορά περάσαμε ωραία με τον γιατρό. Έχει πλάκα αυτή η τελευταία φράση αλλά ο χειρούργος μου με εξέπληξε χθες αποκαλύπτοντάς μου πως διαβάζει το blog μου και μάλιστα μου έδωσε πολλά εύγε! Έτσι αποκαλύφτηκε η ανθρώπινη πλευρά ενός ατόμου που μπαινοβγαίνει καθημερινά στα χειρουργεία και κρατά νυστέρι...και ήταν ωραία αίσθηση. το διαφορετικό πρίσμα με το οποίο τον είδα! Παρόλο που δεν έχει χρόνο παρακολουθεί με ενδιαφέρον το Sweet December, κατι που ποτέ δεν είχε περάσει από το μυαλό μου για έναν τόσο πολυάσχολο άνθρωπο.

Οι εξετάσεις είπαμε πως ήταν καλές και πραγματικά δεν το πιστεύω πως πέρασε ένα ακόμη check up! Κουράστηκα φέτος με τις εξετάσεις! Σε αρκετές πήγα μόνη, κάτι που είχε και υπερ και κατά. Νοιώθω πως ανέβηκα το βουνό και τώρα το κατεβαίνω…Αργά και σταθερά. Μου βγαίνει η ένταση των ημερών...
Είμαι φυσικά χαρούμενη που πέρασαν όλα και μάλιστα με «επιτυχία». Φεύγοντας από την κλινική χθες, κοιτούσα τον ήλιο κατάματα. Δεν έκαιγε, είναι ο ήλιος του Νοέμβρη, και ήταν και απόγευμα. Κάτι μέσα μου γέμισε με μια τεράστια αισιοδοξία. Αλήθεια, τι είναι αυτό που γεμίζει μέσα μας είτε με χαρά είτε με λύπη; Είμαστε σίγουρα οι πιο πολύπλοκες μηχανές! Καθώς πλησιάζει η «επέτειος», σκέφτηκα ότι από τότε μέχρι σήμερα κέρδισα δυο χρόνια ζωής, σκέφτηκα ότι ευτυχώς που υπάρχουν και οι χειρούργοι, και οι γιατροί και μπορούμε και γλιτώνουμε από διάφορα… ήταν η πρώτη φορά που είδα την άλλη όψη. Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως έτσι και αλλιώς δεν θα μπορούσα να γλιτώσω το να αρρωστήσω (ήταν να γίνει) αλλά τουλάχιστον έτυχα καλής ιατρικής περίθαλψης και μπορώ πια να στέκομαι στα πόδια μου και σιγα σιγά να αφήνω πίσω μου εκείνο τον «μαύρο» Νοέμβρη. Δεν ξέρω κατά πόσο είμαι ο ίδιος άνθρωπος ή διαφορετικός αλλά και μόνο που βλέπω τους γύρω μου να έχουν αλλάξει τόσο πολύ και χωρίς αρρώστια στην καμπούρα τους, λέω πως και εγώ θα έχω αλλάξει (δεν μπορεί).
Πήρα το δρόμο του γυρισμού χωρίς να νοιώθω πως με περιμένει πίσω κάποιος. Είναι ένα πολύ περίεργο συναίσθημα, αν το έχετε νοιώσει θα συμφωνήσετε μαζί μου. Τελικά ποιος περιμένει ποιόν σε αυτό το ατελείωτο παιχνίδι αλλαγής «σημαντικών άλλων»; Ποιός αγαπάει και κυρίως με τι τρόπο; Ποιος είναι ο νόμος της ζυγαριάς στον κόσμο των συναισθημάτων; Κερδίζει άραγε ο πιο «βαρύς»; Μήπως είμαστε όλοι μόνοι στο τώρα, στο μέλλον, στο «ναι» και στο «όχι»; Και όσοι νικήσαμε ακόμη και την μοναξιά τι είμαστε; Σκέφτηκα πως πριν δυο χρόνια, δεν έβλεπα την ώρα να γυρίσω σπίτι μου και πιο πολύ στις φίλες μου! Να βρεθούμε, να γελάσουμε, να τριγυρίσουμε και να ξεχάσουμε κάθε αρρώστια, κλινική και κακό! Ίσως αυτή την αποφόρτιση να την έχασα πια. Τι έχει αλλάξει δυο χρόνια μετά; Ποιος κίνησε τα νήματα και έστρεψε τα χαρτιά; Τελικά κατάφεραν κάποιοι άνθρωποι να μου αλλάξουν τις προσδοκίες και να μειώσουν τον ενθουσιασμό μου; Μπορεί, αλλά δεν βάζω και το χέρι μου στη φωτιά, γιατί η ζωή κάνει συχνά πισωγυρίσματα! Προσαρμόζομαι όμως αν και καθυστερημένα στις διάφορες αλλαγές.

Είμαι καλύτερα!

Αυτές τις μέρες δεν σας έγραφα γιατί ήμουν ξάπλα. Ευτυχώς είμαι πια καλύτερα και έτοιμη για το δρόμο προς την πρωτεύουσα!

Σήμερα το μεσημέρι φεύγω για Αθήνα και θα γυρίσω την Τρίτη αφού με δει ο χειρούργος μου με το πακέτο των εξετάσεων και περιμένω και μια "διευκρίνιση"...αυτό το τελευταίο έχει μια μικρή δόση αγχους αλλά απο την άλλη μέχρι τώρα γίναμε άλλο τόσο σκληρές και γεμίσαμε υπομονή, και αντοχή που αν μας λέγανε πως κάποτε θα αποκτούσαμε, θα γελούσαμε πολύ!

Να είστε καλά εκεί έξω! Πολλά φιλιά! Προσοχή στις ιωσούλες!

Γυναικολογικός έλεγχος

ευτυχώς όλα ok! Σήμερα όμως κουράστηκα! Έχω βαρεθεί!

Με βρήκε και η ίωση και είμαι στα όριά μου! Προχθές σκεφτόμουν αν από τόσο μικρή ηλικία μπαινοβγαίνω στις κλινικές πως θα νοιώθω σε 10 χρόνια από τώρα; ΒΑΡΕΘΗΚΑ αλλά δεν μπορώ να ξεφύγω και από το τριπάκι! Ευτυχώς είμαι καλύτερα, ο πυρετός έπεσε! Ελπίζω όταν περάσουν και οι εξετάσεις να ανέβει και η ψυχολογία. Που σίγουρα αυτό θα γίνει. Φέτος πια, μου φάνηκαν ατέλειωτες οι εξετάσεις! Αρα είναι θέμα ψυχολογίας, ότι και να λέμε ;-)

Όσο για σένα πριγκιπέσσα, αν διαβάζεις, μην το μεταφράζεις σε "γκρίνια" το ότι σε περίμενα και ήθελα να σε δω σήμερα...(είχα ετοιμάσει και πεσκέσια...). Σέβομαι τον χρόνο σου αν και δεν στο δείχνω συχνά, πειράζει που σε θέλω για παρέα;;; Φιλάκια!

Σαββατοκύριακο με πυρετό...!

Ω ναι, Παρασκευή βράδυ με έπιασε κάτι και άρχισα να τρέμω παρόλο που ήμουν κάτω από το πάπλωμα. Κρίμα γιατί μέχρι να χαρώ για τα αποτελέσματα των εξετάσεων με περίλαβε ο πυρετός! Την Παρασκευή είχα «δέκατα», το Σάββατο ένοιωσα κάπως καλύτερα και πήγα για καφέ…πέρασα το απόγευμα ξάπλα και το βράδυ βγήκα για ένα ποτό (χυμός ήταν) για 1,5 ώρα. Δεν ξέρω αν όλα αυτά με έσπρωξαν στο να κρεβατωθώ για τα καλά την Κυριακή…αλλά νομίζω πως ότι και να έκανα (μέσα ή έξω) την είχα ήδη αρπάξει. Γι αυτό και άργησα να σας γράψω…Πέρασα την Κυριακή με υψηλό πυρετό (38-39) που πήγαινε και ερχόταν…έκανα ότι γιατροσόφι μπορείται να φανταστείτε σε συνδιασμό με ντεπόν και παναντόλ. Χθες το βράδυ είχα πάλι πυρετό και το ίδιο και το πρωί σήμερα, δεν πήγα στη δουλειά, πήρα παναντόλ και έπεσε ο πυρετός και πήγα στον γιατρό. Ο γιατρός δεν είναι σίγουρος για το τι έχω και είπε θα το παρακολουθήσουμε. Δεν θα πάω στη δουλειά ως την Παρασκευή και γενικότερα θα προσέχω. Πάντως πυρετό δεν ξανα ανέβασα, ούτε φτερνίζομαι πια μα και ούτε τρέχει η μύτη μου οπότε πιστεύω πως είμαι καλύτερα! Αυτά, πάω να ξαπλώσω!

Check part II

Και μετά τις εξετάσεις αίματος και ούρων πάμε για τις εξετάσεις «οστικής πυκνότητας» και τον «υπέρηχο ύπατος».
Τρέχοντας, μετά τη δουλειά και νηστική από τις 8 το πρωί ως τις 5. Αλλά τελικά όλα τα μπορεί ο άνθρωπος…
Βρέθηκα στο κέντρο για τις εξετάσεις και ευτυχώς πρώτα έγινε ο υπέρηχος γιατί κάπου είχα σκάσει με τα πολλά νερά. Αλλά από τη ρεσεψιόν μου είπαν ότι τα νερά ήταν άχρηστα γιατί για το ήπαρ δε χρειάζεται να έχεις πιει νερό, εξετάζεσαι δίχως. εγώ βέβαια ως εκείνη την ώρα, νόμιζα, με βάση τα περσινά δεδομένα ότι θα έχω και υπέρηχο κάτω κοιλίας , αλλά το παραπεμπτικό μου ήταν μόνο για ύπαρ. Εμένα όμως το ένστικτό μου κάτι μου έλεγε και έτσι, αν και με παρότρυναν από την ρεσεψιόν (επί λέξη) να πάω στην τουαλέτα και να αδειάσω, εγώ αντιστάθηκα γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί κάλλιστα αυτός που θα εξετάσει το συκωτάκι μου να δει και τα γυναικολογικά μου αν έχει κέφια. Και, έπεσα μέσα. Όταν λοιπόν άρχισε να βάζει το τζελ χαμηλά στην κοιλιά(απο μόνος του,χωρίς να του πω κάτι), αναρωτήθηκα φωναχτά «μα που είναι το συκώτι;;» και αυτός είπε «έξυπνο κορίτσι είσαι, θα σου ελέγξω δωρεάν και την κάτω κοιλία». Τελικά είμαι τυχερή αρκετές φορές αλλά και έξυπνη που δεν «άδειασα» (χιχι).

ΟΛΑ ΚΑΘΑΡΑ ΛΟΙΠΟΝ!!!!!!!!!!!! ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΚΑΙ ΚΑΤΩ!

Τη στιγμή που έβλεπε το συκώτι μου σκέφτηκα, και αν δει κάτι, τι κάνουμε;;; νομίζω οι περισσότερες σκεφτόμαστε κάτι τέτοιο, άλλες πριν και άλλες κατά τη διάρκεια. Όσο για την οστική πυκνότητα, εξακολουθώ να εμφανίζω οστεοπενία αλλά κάπως πιο βελτιωμένη από την προηγούμενη φορά!

Πήρα τα αποτελέσματά μου ανακουφισμένη αλλά και χαρούμενη, με περίμενε η φίλη μου η «Β» για να μοιραστεί την καλή μου διάθεση και τα καλά νέα. Γιατί όσο και αν μέσα σου τα περιμένεις τα καλά νέα, θες πάντα να τα μοιράζεσαι και περιμένεις το ενδιαφέρον των γύρω σου. Περπατήσαμε σε πολυσύχναστους δρόμους μιλώντας για διάφορα και πήγαμε για φαγητό, πεινούσα φοβεράα!Ο καιρός ήταν πολύ καλός και καθίσαμε έξω. Έστω και υποσυνείδητα είχα μια ανακούφιση και αυτό πιστεύω φαινόταν στο πρόσωπό μου.Για τη «Β» είμαι το πιο δυνατό άτομο που έχει γνωρίσει ποτέ στη ζωή της, και μου λέει πως το να «πέφτω» δεν μου πάει. Εγώ γελάω όταν ακούω όλα αυτά γιατί δεν πιστεύω πως έχω κάνει κάτι που δεν έκαναν άλλες γυναίκες που πέρασαν τα ίδια. Γύρισα στο σπίτι κατά τις 10 το βράδυ. Πάει και αυτό είπα και έβαλα στη θήκη με τα μπιζού μου το κρεμαστό που μου χάρισε η «Β».

καλό Σ/Κ

γράφω βιαστικά!

είναι πια 00.20 και νυστάζω! Είπα όμως να σας γράψω δυο λογάκια...

Σήμερα δεν ξέρω τι με έπιασε αλλά πήγα Θεσσαλονίκη για ένα καφέ και λίγη αποσυμπίεση. Νομίζω πως σταδιακά εμφανίζω συμπτώματα κατάθλιψης αλλά μπορεί να είναι απλά η ιδέα μου αλλά και οι ορμόνες μου που στείνουνε τρελό χορό κάθε μέρα :-P Πολλά νεύρα, πολλές φωνές και και και, όλα στον υπερθετικό :-(

Αύριο θα κάνω εξετάσεις (γενική ούρων και οστική πυκνότητα μαζί με υπέρηχο ανω και κάτω). Θα πάω μόνη για πρώτη φορά στα 2 χρόνια, Ίσως έτσι να είναι καλύτερα...ίσως είναι πιο ψυχοφθόρο να βρίσκεται κάποιος έξω και να περιμένει...θα σας πω, αύριο βράδυ για την αίσθηση! Και ναι, έχω άγχος για τον υπέρηχο (εδώ λέμε αλήθειες!) Θα είμαι και νηστική απο τις 8 το πρωί ως τις 4.30 το απόγευμα σίγουρα, αλλά πιστεύω παρόλη την ταλαιπωρία θα τα καταφέρω!

φιλάκια! Πάω για ύπνο!

Τα πρώτα αποτελέσματα είναι καλά.

Μιλάω βέβαια για εξετάσεις αίματος (αλλά όχι για τους δείκτες ακόμη). Ο αιματοκρίτης μου είναι χαμηλός αλλά προφανώς φταίει το ότι αμελώ τα φρούτα κτλπ.
Οι επόμενες εξετάσεις θα είναι αυτές της «οστικής πυκνότητας» και ο «υπέρηχος ύπατος». Δεν νομίζω να έχει καλυτερέψει η «οστική πυκνότητα» γιατί δεν είμαι και πάλι πολύ τυπική με τα γαλακτοκομικά, πριν 6 μήνες είχα κάνει όμως Zometa μαζί με herceptin. Θα δείξει λοιπόν. Δεν έχω άγχος για τις αιματολογικές εξετάσεις και αυτό είναι το μόνο σίγουρο…το άγχος μου είναι περισσότερο για το «scanning οστών» και για τη «Θώρακος». Αλλά από τώρα δεν μπορώ να αγχωθώ, εξάλλου αυτές τις τελευταίες θα τις κάνω στην Αθήνα με το καλό.

Χθες είχα ένα δύσκολο απόγευμα γιατί έπρεπε να πάρω δυο δύσκολα τηλέφωνα. Ένα στη φίλη Katerina (αναγνώστρια και κολλητή της συγχωρεμένης της Sugar μας) και ένα ακόμη στην ξαδέρφη μου! Όσο και αν σας φαίνεται περίεργο, με την ξαδέρφη μου που αρρώστησε πρόσφατα δεν είχα καμία επαφή. Μένει σε άλλη πόλη και εγώ, θες από το σοκ, θες από τη στεναχώρια δεν είχα βρει ένα μήνα τώρα το κουράγιο να της τηλεφωνήσω. Ότι μάθαινα ήταν απο τους συγγενείς μας. Το έκανα όμως τελικά χθες και καμιά φορά τα πράγματα δεν είναι τόσο δύσκολα όσο τα περιμένουμε. Φυσικά τα νέα της ήταν τα τυπικά νέα που είχαμε όλες εκείνη την περίοδο αλλά την άκουσα καλά και μάχιμη και αυτό με ανακούφισε. Έχει και ένα παιδάκι τεσσάρων ετών και όσο να ναι πιστεύω στέκεται δυνατή και για τον μικρό. Καλή δύναμη ξαδέρφη! Όσο για την katerina τα νέα είναι πιο άσχημα από ότι μου είπε ο σύζυγός της αλλά το παλεύει.
Κάντε μια θετική σκέψη σας παρακαλώ και για τις δυο αυτές γυναίκες και φίλες που μάχονται για την υγεία μα και την ζωή τους. Η katerina μαζί με τη sugar ήταν από τις πρώτες παθούσες αναγνώστριες του Sweet December, πολύ δυνατά κορίτσια και τα δυο τους και αχώριστες φίλες. Είχαν οργώσει την Ελλάδα μα και το εξωτερικό, γεμάτες ζωή, χαμόγελο και αισιοδοξία, ζούσαν η μια για την άλλη. Πολύ σπάνιο αυτό σε ηλικίες των 30 , να ανθίσει και να κρατήσει μια φιλία τόσο δυνατή. Κρατάω τις στιγμές μου μαζί τους σαν φυλαχτό. Τι να πω;;;Να τολμίσω να πω πως η υπόσχεση που είχε δώσει η μια στην άλλη μάλλον θα κρατηθεί; Όταν πέθανε η Sugar, μετά από δυο μήνες συνάντησα στην Κρήτη την katerina, μου είπε ότι «ο εχθρός ξαναχτύπησε» και εγώ την κοίταξα με απορία και σαστισμένη. Ξέρετε τι μου είπε όταν με είδε έτσι; «Δεν πειράζει, με την Ζάνια είχαμε πει, μαζί στη ζωή, μαζί και στον θάνατο.» Τελικά δεν ξέρω πόσες και ποιες φορές προκαλούμε την τύχη μας αν και κανείς μας δεν θέλει το κακό του...Εγώ όταν αρρώστησε η ξαδέρφη μου το 2003 από Καρκίνο, μόλις στα 27 της, είχα πει σε μια φίλη πολύ προβληματισμένη «ρε λες και εγώ να πάθω τα ίδια σε εκείνη την ηλικία;». Σύμπτωση; Κοινές πορείες και παράλληλοι βίοι; Κάπου πάντως κρύβεται και η έρμη η αλήθεια.

Απορία...με αλλά και χωρίς τη μαστεκτομή...

Σκέφτομαι πως τώρα που δεν έχω την μαστεκτομή (και μου λείπει μερικές φορές, αλήθεια!) μήπως πρέπει να αλλάξω τη διεύθυνση αυτού του blog???


και ένα τραγουδάκι (έχω βρει την χαρά μου τώρα που ανακάλυψα πως να αναρτώ τραγούδια)

αφιερωμένο!



έρχονται ώρες που όλα τα φοβάμαι...
αυτές τις ώρες να το θυμάσαι, πλάι μου να σαι όταν θα ρθουν...
να μ'άγκαλιάζεις για να σε αισθάνομαι...αν δεις να χάνομαι να μ'ανεβάζεις...

να με χρειάζεσαι, όπως και γω...

Ξεκινήσαμε!

Λίγες μέρες μείνανε μέχρι το ραντεβού με τον χειρούργο μου! Κάθε έξι μήνες είναι ο μεγάλος έλεγχος. Υπάρχει και ο μικρός…αρκετές από εσάς τον ξέρετε! Σήμερα λοιπόν, μετά από ένα πολύ έντονο όνειρο (που αν με ρωτήσετε ούτε που θυμάμαι τι ήταν…) σηκώθηκα νωρίς, νωρίς και πριν πάω στη δουλειά πέρασα να δώσω αίμα για τις ανάλογες εξετάσεις. Στη λίστα με τις εξετάσεις «παραγγελία» από τον γιατρό μου, μόλις διέγραψα την παραπάνω. Μη με ρωτάτε για αποτελέσματα γιατί πραγματικά δεν τα πήρα μέχρι τώρα (μα καλά τόσο αναίσθητη;). Οι δείκτες φυσικά αργούν να βγουν…σε δεκα μέρες νομίζω. Αύριο θα πάρω τις υπόλοιπες αναλύσεις. Το πρωί λοιπόν ξεκίνησα με το ΙΚΑ, για μια ακόμη φορά οι καχεκτικές μου φλεβίτσες να μην δίνουν αίμα. Με τρύπησαν δύο φορές και με το ζόρι αλλά και με πόνο (στακ-στουκ) βγήκε κάποια ποσότητα αίματος. Τι να πει κανείς; Απρίλιο του 2008 τελείωσα με τις χμθ και ακόμη να «ζωηρέψουν» οι φλέβες! Παίρνει καιρό τελικά!

Μετά τις εξετάσεις, ήρθα σπίτι, έφαγα, και πήγα στη δουλειά όπου τα πράγματα κύλησαν ομαλά. Έπειτα πήγα στην αγορά και ήπια καφέ με την ξαδέρφη μου! Α, δεν σας είπα αλλά καιρό τώρα κάνω παρέα με τις ξαδέρφες μου που δεν μας χωρίζουν και πολλά χρόνια! Ήρθα σπίτι, έφαγα, το απόγευμα πετάχτηκα για έναν καφέ στο σπίτι της «Σ» και τώρα που τα διηγούμαι όλα αυτά σε σας σκέφτομαι πόση ποικιλία μπορεί να έχει η ζωή ενός ανθρώπου. Από πού ξεκινάει και που φτάνει.

Σαν να είμαι δυο άνθρωποι μαζί νιώθω κάποιες φορές. Γιατί πιστέψτε με, για μένα, άλλος άνθρωπος είναι αυτός που μπαινοβγαίνει στις κλινικές και περιμένει με αγωνία τα αποτελέσματα των εξετάσεών του, και άλλος αυτός που πάει στη δουλειά, ζει, κινείται, τρέφεται, βγαίνει έξω και έχει κοινωνική ζωή. Τώρα τελευταία το ανακάλυψα…

Αν έχω άγχος;;;; Προς το παρόν ΟΧΙ, πιστεύω σε μένα και στο ότι οι εξετάσεις μου θα είναι καλές...Σίγουρα βέβαια είναι και η σιγουριά των γιατρών μου,,,

Πρώτη μέρα ενός καινούριου μήνα!

Καλό μήνα!

Όπως είπα και χθες, είναι η πρώτη φορά που δεν αντιδρώ θετικά στις ημερολογιακές αλλαγές...Δεν έχω καμια διάθεση για τα Χριστούγεννα αλλά ούτε και για τα Δεκεμβριάτικα γενέθλιά μου. Δεν ξέρω αν έχει να κάνει μόνο με την αρρώστια, αλλά σίγουρα δεν περνάει απαρατήρητο το ότι αυτές οι μέρες, μετά το πρώτο 10ήμερο του Νοέμβρη είναι κάπως "επετειακές"...και μιλάμε για δύσκολη επέτειο...Προσπαθώ να αποφύγω και να αποφεύγω τους απολογισμούς αλλά κάπου, κάπως είμαι σε μια θέση περίεργη φέτος. Η ευθεία γραμμή της ζωής μου έκανε παράκαμψη όταν αρρώστησα. Αρρώστησα, χειρουργήθηκα και θεραπεύτηκα. Ξεκίνησα και την πλαστική και προχωρώ. Ξαναέβαλα τη ζωή μου σε μια ευθεία γραμμή αλλά πάλι κάνει παράκαμψη γιατί δε είναι μόνο η αρρώστια που σε βγάζει εκτός πορείας. Κάπου έχω χάσει τον ενθουσιασμό της καθημερινότητας, κάπου έχασα ακόμη και τη χαρά του να σχολάω απο τη δουλειά. Τα περισσότερα πράγματα τα κάνω μηχανικά και βαριεστημένα. Απο την άλλη σκέφτομαι πως αυτό θα μπορούσε να συμβαίνει και δίχως τον Καρκίνο, αλλά αυτός ο τελευταίος είναι που σίγουρα επιβαρύνει την κατάσταση κατά πάρα πολύ. Θελω τον χρόνο μου με την επανένταξη. Ψάχνω μια καλή καθημερινότητα...

Ναι, με έχει πιάσει τρομερός πεσιμισμός, απλώς σπρώχνω τις μέρες μου, που και αυτές απο την άλλη δεν θέλω να περάσουν. Ίσως με επιρέασε και το πρόσφατο περιστατικό με την αρρώστια της ξαδέρφης μου που ενώ το απωθώ, σίγουρα έχει καταλάβει το υποσυνείδητο..Eχω χιλιάδες γιατί. Γιατί προς αρρώστιες, γιατί προς αρρώστους αλλά και γιατί προς υγιείς. Η πολύ σκέψη όμως δεν κάνει απαραίτητα καλό και ξέρω πως αν ήμουν ένα άτομο άλλης ιδιοσυγκρασίας θα έλεγα "δε γ*@#*ται, αρκει που είμαι εγώ καλά!". Όμως το καλά οργανικά πιστοποιείται με τις εξετάσεις, με το καλά ψυχολογικά τι γίνεται; Θέλει χρόνο...και δύναμη!

Last day of the month!

Φτάσαμε και στην τελευταία μέρα αυτού του μήνα. Φέτος δεν ξέρω τι με έχει πιάσει, πάντως δεν θέλω καθόλου να έρθουν τα Χριστούγεννα και δεν μου αρέσει που περνούν οι μέρες! Λέτε να έχω προαίσθημα για κάτι; Κάτι μέσα μου θέλει να σταματήσει τον χρόνο, κάτι μέσα μου μένει κενό και ανικανοποίητο αλλά δεν ξέρω τι είναι. Γιατί φοβάμαι τον χρόνο;

Μήπως γιατί φοβάμαι για όλα τα άσχημα που μπορεί να συμβούν;

Last day of the week!

Τελευταία μέρα της εβδομάδας! Πήγα στη δουλειά, το απόγευμα πήγα στην αγορά και ήπια ένα καφέ με τη «Σ». Κάνει κρύο πια σε τούτο τον τόπο, ήρθε ο χειμώνας.

Δεν είχε πολύ κόσμο έξω λόγω του καιρού υποθέτω.

ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ λοιπόν!

Πέμπτη 29 Οκτωβρίου 2009!

Κάθε Οκτώβρης είναι μήνας μιας ασθένειας, της δικής μας!

Κάθε 68 δευτερόλεπτα πεθαίνει κάπου στον κόσμο μια γυναίκα με καρκίνο μαστού. Παγκόσμια ημέρα πρόληψης κατά του καρκίνου του μαστού σήμερα, που προσβάλλει μία στις δέκα γυναίκες. Η εν λόγω ασθένεια παρά τη συχνότητά της εάν διαγνωστεί έγκαιρα, μπορεί να θεραπευτεί. Για αυτό και η ενημέρωση είναι αναγκαία. Συγκεκριμένα αν ο καρκίνος διαγνωσθεί πριν επεκταθεί σε άλλα όργανα, το 5ετές ποσοστό επιβίωσης των γυναικών που έχουν νοσήσει ξεπερνά το 95 %.

Η έγκαιρη διάγνωση επιτυγχάνεται με την αυτοεξέταση την μαστογραφία και την κλινική εξέταση από ειδικό γιατρό. (http://www.madata.gr/index.php/diafora/health/45360.html)

Αν ψάξετε στο ιντερνετ θα βρείτε σήμερα πολλά entries για τον Καρκίνο του Μαστού και την παγκοσμια μέρα του! Αν ανοίξατε τηλεόραση θα είδατε σίγουρα το ροζ κορδελάκι που είναι έμβλημα και του Sweet December!

Ας σκεφοτύμε σήμερα όλες τις γυναίκες που πάλεψαν, που ταλαιπωρήθηκαν, που είδαν την εικόνα τους στον καθρέφτη να αλλάζει, που έσπασαν τα νεύρα τους απο τα φάρμακα και τις δυσκολίες. Όλες όσες βρήκαν κουράγιο και χαμογέλασαν, αλλά και αυτές που το έβαλαν κάτω (όλα είναι ανθρώπινα). Ας σκεφτούμε όλες αυτές τις γυναίκες , αζί και όσες "έφυγαν" απο αυτή τη νόσο! Να σκεφτούμε και εμάς, που νοσήσαμε, και να αγαπήσουμε ξανά τον εαυτό μας. Να αφυπνήσουμε όμως παράλληλα και τις υπόλοιπες γυναίκες...Να είναι τυπικές με τις εξετάσεις τους, γιατί μπορούν έτσι να γλιτώσουν μεγάλη ταλαιπωρία.

ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΡΟΖ ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ, ΠΟΛΛΑ ΠΟΛΛΑ ΜΠΡΑΒΟ! ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΔΩΡΟ ΕΙΝΑΙ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΨΙΤ...ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΟΛΕΣ ΕΜΕΙΣ ΜΕΤΑΞΥ ΜΑΣ!

Φουσκώνουμε και πάμε με μια γλυκιά συντροφιά!

Χθες φουσκώσαμε απο την δεξιά πλευρά της μαστεκτομής 100ml και τώρα δεξί και αριστερό είναι ίδια. Ευτυχώς ο πλαστικός μου με βολεύει πολύ με τις ώρες και τις μέρες!Και Σάββατα με βλέπει και την ώρα που μπορώ. Πριν το ραντεβού με τον πλαστικό, είχα ένα άλλο ραντεβού, έξω απο τα τείχη των νοσοκομείων και των κλινικών. Συνάντησα την "γιατρό μου" (που πρόσφατα γράφει και εδώ και σας έχω πει ότι είναι η ψυχολόγος μου). Περάσαμε πολύ όμορφα, περπατήσαμε στο κέντρο της Αθήνας, μέσα στη βροχή με τις ομπρελίτσες μας. Καθίσαμε με θέα την Μητρόπολη, ήπιαμε καφέ και φάγαμε. Μερικές φορές αποκτάμε φίλους εκεί που δεν το περιμένουμε!

Φιλάκια καλή μου φίλη! Εύχομαι πολλά τέτοια ραντεβου στο μέλλον!

Στη ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ, έβγαλα τον μελαγχολικό σταθμό του ΗΣΑΠ στο Μοναστηράκι...χίλιες αναμνήσεις!

Οδοιπορικό στην πρωτεύουσα!

Αυτή τη φορά έβαλα μέσα στο ταξίδι μου και τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες που σε περίπτωση που δεν το έχετε ήδη καταλάβει είναι πολλές μα πάρα πολλές! Όποτε εκφράζομαι μέσω φωτογραφιών κτλπ πραγματικά νιώθω ότι ξαναβρίσκω τον παλιό μου εαυτό. Τι σημασία έχει όμως;;;Αφού δεν είμαι και ούτε θα είμαι ποτέ η ίδια. Αυτή τη φορά μπορώ να πω πως με τις φωτογραφίες μου έκανα ένα φλας μπακ της πορείας μου απο το 2007 ως σήμερα. Για την ακρίβεια απαθανάτησα "εκείνες τις μέρες"

Περιμένοντας το πρώτο ραντεβού με τον γιατρό μου, εκείνο τον κρύο Νοέμβρη του 2007, είχα κατέβει την Ερμού. Είχα αφήσει τους γονείς μου κάπου τριγύρω, και με την πρόφαση ότι πάω στα Hondos Center, κατάφερα να βρεθώ για λίγο μόνη. Ήμουν σίγουρη ότι απο το μυαλό των γονιών μου είχε περάσει πως είχα πάρει τους δρόμους και ήθελα να εξαφανιστώ, ότι δεν άντεχα την απειλή του καρκίνου και έπεσα μέσα. Είδα την μεγάλη τους ανακούφιση όταν γύρισα και τους βρήκα!

Μετά το ραντεβού μου με τον γιατρό και έχοντας μία μόνο φράση του στο μυαλό μου "99% ύποπτο" και πολλές διάσπαρτες, τεράστιες λέξεις, λέξεις όπως "όγκος, μαστεκτομή, Δευτέρα, χειρουργείο, έλεγχος" κάθισα με τους γονείς μου εδώ, για μια μπύρα. Το θυμάμαι σαν χθες που κάτω απο αυτό το υπόστεγο είχα πάρει τη "Σ" τηλέφωνο να της πω τα άσχημα νέα. Τώρα που το σκέφτομαι απορώ με την ψυχραιμία με την οποία της ανακοίνωνα τι είπε ο γιατρός. Εγώ δεν ήθελα να χειρουργηθώ στην Αθήνα, γιατί σκεφτόμουν ότι οι φίλες μου δεν θα έρθουν να με δουν. Και ναι, μέσα στους πολλούς γιατρούς, σε γονείς και "μεγάλους" εγώ ήθελα εκείνες τις νεανικές φατσούλες δίπλα μου, να μου πουν κανένα αστείο και να γελάσουμε, λες και αυτό το βλέπαμε σε μια αποτυχημένη σαπουνόπερα και δεν αφορούσε "εμάς". Και ναι, η "Σ" μου είπε πως θα ρθει στην εγχείρηση και όσο και αν της έλεγα "μην έρθεις", ήθελα πολύ να ρθει και ήρθε!

Και ναι, η "Σ" κράτησε την υπόσχεσή της και ήρθε την Κυριακή 2 Δεκέμβρη και πήγαμε μια βόλτα στο Μοναστηράκι. Εδώ, στο Σταθμό του Θησείου, αφού είχαμε πιεί πρώτα ένα ποτό, πάνω σε αυτό το γεφυράκι, κάναμε ένα τσιγάρο (μάλλον παράνομα αλλά δεν το είχαμε πάρει τότε χαμπάρι...) και μάλιστα είπαμε πως αυτό ήταν το "τελευταίο τσιγάρο" (ψέμα...!)

Πήραμε τον ΗΣΑΠ για να πάμε στο σπίτι της θείας μου που θα μας φιλοξενούσε όλους εκείνο το βράδυ. Κάτι μέσα μας σαν να μην ήθελε να πάει εκείνο το βράδυ στο σπίτι! Λες και το χειρουργικό τραπέζι είχε κατέβει στον Πειραιά.Όλα τα κάναμε αργά, σαν να θέλαμε εκείνο το ποτό να κρατήσει για πάντα, εκείνο το τσιγάρο να μείνει για πάντα απενοχοποιημένο και εμείς μάλλον να μείνουμε για πάντα όπως μας έφησε εκείνο το καλοκαίρι του 2007, μικρές, ανέμελες, ηλιοκαμένες και χαρούμενες. Ανέπαφες απο κάθε είδους αρρώστια!





















Κατεβήκαμε στο Φάληρο και φάγαμε στα Goodys γιατί η "Σ" μου έλεγε "πρέπει να φας καλά απόψε γιατί αύριο θα είσαι νηστική μέχρι το χειρουργείο" και ώρες μετά! Φυσικά όσο και αν δεν θέλαμε να τελειώσει εκείνη η βόλτα, τελείωσε, όπως και εκείνη η μέρα. Έκλεισαν όλα με έναν ανήσυχο ύπνο παρέα με τη "Σ". Εγώ σοκαρισμένη, ούτε καν σκεφτόμουν τι με περίμενε την επόμενη μέρα...
Το επόμενο βράδυ θα με έβρισκε στην κλινική, χωρίς τον δεξί μου μαστό, με δυσκολία στην κίνηση του δεξιού μου χεριού, να ζεσταίνομαι αφόρητα απο το νάιλον στο κρεβάτι, να έχει πιαστεί η μέση μου απο την ακινησία, οι νοσοκόμες να μου μετρούν τον πυρετό, η μάνα μου να ξενυχτάει στο πλευρό μου και εγώ να μην ξέρω αν αυτό που ζω είναι πραγματικό ή ένας εφιάλτης που πέρασε!

********************

Τώρα που μόλις διάβασα τα όσα έγραψα σκέφτομαι "έγιναν όντως όλα αυτά ή τα φαντάστικας". Κι όμως έγιναν όλα αυτά απο τον Νοέμβρη του 2007 μέχρι σήμερα!Όλα αυτά και ακόμη περισσότερα!

*******************


ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΟΣΤ ΣΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΕΣΗ. ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΠΩΣ ΟΛΕΣ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΟΜΩΣ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΕΙΣΤΕ ΕΔΩ, ΖΩΝΤΑΝΕΣ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΖΕΤΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΓΡΑΜΜΕΣ. ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΔΩ, ΤΟ ΦΟΒΙΣΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ "ΤΟΤΕ" ΠΟΥ ΜΑΛΛΟΝ ΠΕΡΑΣΕ ΣΕ ΜΙΑ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ Η' ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΠΡΟΣ ΤΑ ΕΚΕΙ ΒΑΔΙΖΕΙ!

ΑΦΙΕΡΩΝΩ ΕΠΙΣΗΣ ΑΥΤΟ ΤΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΜΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑΝ. ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟΣ Ο ΔΡΟΜΟΣ...ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΔΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΟΤΙ ΑΝΤΕΧΟΥΝ! ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΗ "Σ" ΠΟΥ ΚΡΑΤΗΣΕ ΤΗΝ ΥΠΟΣΧΕΣΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΠΟΥ ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΤΗΣ ΤΟ ΕΞΗΓΩ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΑ, ΟΣΟ ΚΑΙ ΑΝ ΔΙΝΩ ΕΜΦΑΣΗ, ΣΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΤΗΣ, ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΣΗΜΑΙΝΕ ΓΙΑ ΜΕΝΑ, ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ, ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΟΧΘΗ.


ΔΥΟ ΝΟΕΜΒΡΙΔΕΣ ΜΕΤΑ, ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΑΠΟ ΔΩ, ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΗ ΜΟΥ ΥΓΕΙΑ. ΝΑΙ, ΝΑΙ, ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΜΟΥ ΤΑ "ΚΑΛΑ ΧΕΡΙΑ" ΠΟΥ ΛΕΜΕ!

καλό βράδυ!

Τελευταία μέρα της εβδομάδας!

και μου ανακοινώθηκε μια "αλλαγή θέσης" στη δουλειά, αλλά δεν με απασχόλησε και ιδιαίτερα τολμώ να πω...!

Μετά τη δουλειά πήγα για ένα καφέ με τη "Σ" που πάντα τον τελευταίο καιρό καταλήγει σε κρασί...! Ήρθαμε απο το σπίτι μου και πήρα το αυτοκίνητο για να την πάω στο δικό της σπίτι. Το βράδυ βγήκα για ρετσίνες...Μήπως να κόψω το ποτό;;; Καλά, μην φανταστείτε ότι πίνω συστηματικά αλλά να...τυχαίνει αρκετές φορές. Το βράδυ απόψε έβρεχε καθώς πήγαινα στο ραντεβού χωρίς ομπρέλα. Κάθε φορά που βρέχει και είμαι έξω απροστάτευτη χαμογελώ. Όταν έκανα τις χμθ μου, ήταν πολλές οι φορές που έφτιαχνα στο μυαλό μου μια εικόνα : εγώ, στην βροχή χωρίς ομπρέλα, να βρέχει πολύ και να γίνομαι μούσκεμα ως το κόκαλο (που λένε) να είμαι καλα, και να μη με νοιάζει που βρέχομαι και ίσως συναχωθώ...Όπως καταλαβαίνετε ήταν τέτοιο το άγχος της μάνας μου κατά την διάρκεια των χμθ να μην την "αρπάξω" που με φόρτιζε τρομερά. Γι αυτό κάθε φορά χαμογελώ και λέω "τι ωραία, αυτό δεν ήθελα; Να βρέχει και να μην έχω ομπρέλα! Και τι μεγαλόψυχος ο ουρανός; Απόψε μου το προσφέρει!"

Έτσι απλά, αποφάσισα απόψε να πάω αύριο στην Αθήνα!

εδώ Θεσσαλονίκη!

Ναι, σήμερα βρέθηκα στην συμπρωτεύουσα (επιτέλους! απο την προηγούμενη βδομάδα το πάλευα και όλο κάτι μας εμπόδιζε) και πέρασα πολύ όμορφα! Αφού ξεμπερδεψα με τον αρχικό λόγο που με οδήγησε εκεί πήρα τους δρόμους! Sundy σορυ που δεν βρεθήκαμε την επόμενη φορά, στο υπόσχομαι!

Πήγα στην αγορά, περιπλανήθηκα με το Mp3 μου, περπάτησα πολύ ώρα, βρέθηκα με την ξαδέρφη μου για καφέ στην παραλία που πάντα χαζεύω σαν μικρό παιδάκι και έφαγα με τη φίλη μου "Β"! Γέμισα μπαταρίες πραγματικά! Τόσο που σε μια στιγμή έμπνευσγς κράτησα τον ήλιο! Και σας χαρίζω την συγκεκριμένη φωτό! Όσο και αν μετακινούμαι προς Αθήνα, όσο και αν βαρέθηκα τους "δρόμους" σήμερα κατάλαβα ότι διψώ για εκδρομές και μετακινήσεις!Και εις άλλα, πιο τρανά και πιο μεγάλα!

Τελικά

η ζωή όσο και αν έχει τρία γράμματα, είναι δεν είναι μια βόλτα, τελικά... τις περισσότερες φορές είναι ένας κύκλος. Δεν είναι λίγα τα πράγματα που επαναλαμβάνονται συχνά...και εμείς, καλούμαστε να τα παρακολουθούμε απο απόσταση, ή χωρίς!

Καλό βράδυ!

Ένα τραγούδι με το οποίο κόλλησα τελευταία!

Το άκουσα σε μια ταινία που έκανε πρεμιέρα πρόσφατα...




Οι στίχοι...(όπως τους βρήκα στο Internet)

Oh the werewolf, oh the werewolf
Comes stepping along
He don't even break the branches where he's gone
Once I saw him in the moonlight, when the bats were flying
I saw the werewolf, and the werewolf was crying

But nobody knows, but nobody knows,
How I loved the man, as I teared off his clothes
nobody knows, but nobody knows my pain
When I see that it's risen, that fool moon again

For the werewolf, for the werewolf has sympathy
For the werewolf, somebody like you and me.
And only he goes to me, man this little flute I play
All through the night, until the light of day, and we are doomed to play

For the werewolf, for the werewolf, has sympathy
For the werewolf, somebody like you and me

Έχει απίστευτο συμβολισμό στα λόγια του, και μιά εξαίρετη μελωδία! ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟ

Καλή βδομάδα!

Εδώ είμαι και πάλι! Καλή βδομάδα! Κάποια στιγμή, σύντομα, θα πρέπει να πάω Αθήνα για το επόμενο ραντεβού στο οποίο θα φουσκώσουμε.

Άσχετο αλλά το σώμα μου (και το γράφω για όσες έχετε για τον εαυτό σας αφβιβολίες) έχει επανέλθει στα φυσιολογικά του! Είναι απίστευτο το ότι βλέπω τα περσινά τζιν να μου πέφτουνε!Και ξέρετε...δεν είναι ακριβώς το ότι έχασα κιλά, είναι ότι ο οργανισμός έχασε το πρίξημο απο τα φάρμακα!Η κοιλιά μου είχε φουσκώσει απο τις χμθ. Πάνε όμως αυτά :-) Έπρεπε βέβαια να περάσουν κοντά 2 χρόνια, αλλά να είστε σίγουρες ότι και με εσάς το ίδιο θα συμβεί!

Κυριακή χαλαρή!

Μετά τα χθεσινά, η σημερινή μέρα κύλησε χαλαρά...οι γονείς μου λείπουν για αυτό το Σ/Κ και έτσι απολαμβάνω την μοναξιά στο σπίτι. Μου έκανε πολύ καλό που έφυγαν..αποσυμφόρηση!

Πήγα απο τη "Σ" το απογευματάκι για καφέ.
Τις προάλλες η "Σ" μου είπε "ξέρεις τι με πειράζει; Με πειράζει που αμφισβητείς την αγάπη μου." Όχι δεν την αμφισβητώ, και της το είπα...

Η προβληματισμένη!

Τελικά Θεσσαλονίκη δεν πήγα σήμερα.
Όπως λέω τώρα τελευταία...μας "πρόλαβαν τα γεγονότα"!

Μην αγχώνεστε, δεν έπαθα κάτι εγώ αλλά αυτό που έπαθε ένα πολύ δικό μου άτομο, μου στοίχησε...! Δεν έχει να κάνει με αρρώστιες αυτή τη φορά, αλλά με τον τρόπο που συμπεριφέρονται κάποιοι ανεγκέφαλοι (προφανώς) σε ένα άτομο που αγαπώ πολύ. Τι να πεις; Τελικά λέμε και ξανα λέμε εδώ στο μπλογκ για την υγεία μας αλλά έχετε σκεφτεί πόσοι γύρω μας έχουν την υγεία τους αλλά είναι αχάριστοι και δεν βλέπουν το δώρο της ζωής και την καλή τους τύχη; Κάποιοι άνθρωποι, ότι και αν τους δώσεις, όσα και αν τους κάνεις, πάντα θα μένουν ανικανοποίητοι και όσο θα σκύβεις άλλες τόσες θα σου ρήχνουν!

Έχετε σκεφτεί ποτέ, πως τα ατυχήματα είναι θέμα δευτερολέπτου; Πως ένας άνθρωπος μπορεί να τα καταστρέψει όλα (αγάπη, σεβασμό, σχέση κ.α) αλλά να σε στείλει και στον άλλο κόσμο σε ένα τέταρτο; Αυτό είδα να γίνεται μπροστά μου σήμερα και λυπήθηκα. Μιλάμε για έναν πολύ άγριο καυγά, που όμοιό του δεν έχω ξαναδεί. Κινδύνεψα και εγώ λυπάμαι όμως όχι για μένα(που τα σκάγια με πέρασαν ξυστά) αλλά για το άτομο που εμπλέκεται άμεσα.

Ναι, είμαι στεναχωρημένη, όσο στεναχωρημένη είναι και η φίλη μου! Τέτοιες στιγμές ξανα καταλαβαίνεις πόσο αγαπάς έναν άνθρωπο. Πόσο θέλεις να τον βλέπεις χαμογελαστό γιατί σκέφτεσαι πως σε μια σύντομη ζωή, όλοι αξίζουμε πολλές στιγμές ευτυχίας. Είμαι και αδέξια όμως, και δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω...φοβάμαι πως κάνω λάθος που ανοίγω το στόμα μου και γίνομαι σκληρή. Θα νομίζει πως της κάνω κριτική αλλά δεν είναι έτσι! Τι να κανω ; Όπως θα μιλούσα στην αδερφή μου, έτσι μιλώ σε ανθρώπους τους οποίους νοιάζομαι. Δεν ξέρω όμως αν λέω "σωστά" πράγματα, δεν ξέρω τι να πω και τι να κάνω, που θα την έκανε να νιώσει καλύτερα...Γιατί να γίνει αυτό σήμερα μπροστά στα μάτια μου; Μήπως για κάποιο λόγο έγινα μάρτυρας σε αυτό το παραλίγο "σκότωμα" με την κυριολεκτική σημασία; Μήπως έχω κάποια ευθύνη ως φίλη ή μάλλον δεν μου πέφτει λόγος...;;;

Φιλενάδα πραγματικά, όσα είπα, τα είπα γιατί σε αγαπώ πολύ και δεν θέλω να σε ξαναδώ ποτέ όπως σε είδα σήμερα! Θα είμαι δίπλα σου σε ότι θες! Θέλω να είσαι πάντα καλά και να προσέχεις!

σ.σ όπως βλέπετε με απασχολούν πολλά περισσότερα καθημερινά και εκτός αρρώστιας...

"Η Προβληματισμένη SD"

Παρασκευή όπως άλοτε

Σήμερα πέρασα όμορφα αν και τελικά μια μέρα μπορεί να έχει απο όλα...χαλάρωση, ένταση, τρέξιμο, βόλτα, έξω και άλλα πολλά!όπως και η ίδια η ζωή τελικά. Πολλές φορές όμως...αισθάνθηκα όπως "πριν" και καθόλα "νορμάλ"

Αύριο θα πάω μια βολτίτσα Θεσσαλονίκη...

Πρωινά νέα!

Καλημέρα σε όλες και όλους!

είναι η πρώτη φορά που γράφω τόσο νωρίς!Μόλις 8.30 το πρωί και γι αυτό "φταίει" η δουλειά!Ευτυχώς μου επιτρέπει όμως πρόσβαση εδώ ;-)

Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, πρώτα για μένα αλλά και για την ξαδέρφη μου!

Η τελευταία, χειρουργήθηκε και της πήρανε το 5,5 μηνών μωράκι της. Είναι καλά αλλά πολύ κουρασμένη, έχει πάει σπίτι της και περιμένει απο χθες να βγούν τα αποτελέσματα του σκαναρίσματος των οστών. Προς το παρόν η ακτινογραφία θώρακος βγήκε καθαρή!Εχουμε λοιπον ελπίδες μήπως και δεν έχει αλλού εστίες. Η ψυχολογία της βέβαια είναι χάλια...και μέσα σε όλα αυτά περιμένει να αρχίσει χμθ.

Όσο για μένα...μην περιμένετε και θαύματα!Δυσκολεύομαι πολύ τις τελευταίες 15 μέρες. Μου πέσανε πολλά!Η ψυχολογία μου έχει πιάσει πάτο κατά πολύ, είμαι μια Up, μια down!To παλεύω όμως όσο μπορώ...αλλά έρχονται πολλές στιγμές μοναξιάς και αδιαφορίας που πρέπει να αντιμετωπίζω και να αντιμετωπίσω στο μέλλον...όλα τριγύρω αλλάξανε και πάλι, και τελικά τι φταίω εγώ;;;Τι φταίω και πρέπει να ακολουθώ τόσες αλλαγές; Ο καθένας νομίζει ότι έχει δίκιο, γιατί να έχω εγώ πάντα το άδικο;;;Με ρώτησε κανείς τι περνάω αυτό το διάστημα; Όλοι με βλέπουν εμφανισιακά καλά και έξω οπότε δεν ασχολούνται, δεν είναι έτσι όμως...απο κάποιους ανθρώπους, πάντα θα περιμένεις κάτι παραπάνω!

καλή σας μέρα!

Μια ματιά στο παρόν και το μέλλον, με αναφορά στο παρελθόν

Σήμερα έφυγα απο τη δουλειά ακούγοντας μουσική στο mp3 μου. Εκεί που περπατούσα και χάζευα τα σύννεφα, άκουσα αυτό το τραγούδι

PURESSENCE - Don't Know Any Better

Χαμογέλασα! Αυτό το τραγούδι το άκουγα τον Μάιο του 2008 καθώς πήγαινα για την ακτινοθεραπεία και περπατούσα απο τον ΗΣΑΠ ως την κλινική. Μου αρέσει πάρα πολύ η μουσική και οι στίχοι "Here's my excuse, here's my excuse and I don't know any better, who do you lose, who do you lose when you don't know any better". Άκουγα αυτό το τραγούδι και έβλεπα στον ίσκιο μου καθώς περπατούσα γρήγορα τα αραιωμένα μου μαλλιά, τα καινούρια είχαν μόλις κάνει την εμφάνισή τους..."σαν πούπουλα" λέγανε τότε οι φίλες μου και μου τα π[ειράζανε όλο στοργή! Φτερά και πούπουλα λοιπόν στον αέρα, φαντάζεστε το θέαμα; Φτερά και πούπουλα όλων των χρωμάτων, και εγώ περπατούσα γρήγορα για να μη χάσω το ραντεβού στην κλινική. Άκουγα το τραγούδι και σκεφρόμουν κοιτάζοντας τον ουρανό ότι δεν μπορώ να κάνω καμια πρόβλεψη για το μέλλον.
Σήμερα χαμογέλασα στο παρελθόν.
Άκουσα αυτό το τραγούδι έχοντας μόνο φτερά! τα πούπουλα εγιναν φτερά, καθώς τα μαλλιά μου δυνατά και πυκνά, "πέρασαν" τους ώμους μου πια. Άκουγα τη μουσική τώρα χωρίς το πρήξιμο των χμθ. Σκέφτηκα ότι αν ξέραμε το μέλλον θα είμασταν πιο ήσυχοι στο παρελθόν πολλές φορές. Τώρα γύρισα στη ζωή, έχω δουλειά, οι συνάδελφοι είναι ενθουσιασμένοι μαζί μου, έχασα τα περιττά κιλά...θα πρέπει να ανεβάσω τον δείκτη αισιοδοξίας μου!

Γειά σας και πάλι!

Ναι, το ξέρω χάθηκα και λυπάμαι γι αυτό!

Οι περισσότεροι από εσάς θα έχετε αγωνία για το πως περνώ τις μέρες μου (με κάποιους ανταλλάξαμε και Mail).

Οργανικά είμαι καλά! Κατέβηκα στην Αθήνα το Σάββατο καθώς είχα ραντεβού με τον πλαστικό. Είδα και δυο φίλες μου, φάγαμε παραθαλάσσια και μετά έβγαλα τα ράμματα.
Όλα πάνε καλά με την αποκατάσταση, μόνο που όσο ξεμουδιάζει η περιοχή αισθάνομαι κάποιο τράβηγμα (όταν κινώ το χέρι, πχ. όταν οδηγώ κτλπ).
Γενικά όμως δεν είναι η πλαστική που με απασχολεί αυτή την περίοδο, είναι το «μέσα» μου που δεν είναι και τόσο καλά! Δε θέλω να είμαι αχάριστη γιατί φυσικά έχω την υγεία μου και αυτό είναι το πιο σημαντικό...ψυχολογικά όμως είμαι πολύ αναστατωμένη...Σίγουρα είναι και η ξαδέρφη μου στη μέση, χωρίς όμως αμφιβολία είναι και οι μέσα μου ισορροπίες με όλα και όλους...Η δουλειά, ο καιρός, τα πήγαινε-έλα στην Αθήνα, η μοναξιά μου. Σήμερα βγήκα να περπατήσω, και κάπου σκέφτηκα ότι αν όντως οι άνθρωποι υποφέρουμε στην ιδέα του θανάτου και της μοναξιάς, εγώ (χτυπάω ξύλο εκατό φορές) τον θάνατο τον νίκησα. Τι έγινε όμως με την μοναξιά; Νόμιζα ότι χρόνια τώρα την είχα νικήσει και αυτή. Έπεσα έξω; Ποιος ξέρει, μπορεί να μην υπολόγισα σωστά. Η ζωή φέρνει τόσες μα τόσες αλλαγές, που να τις προλάβεις όλες; Αδύνατον! Και η κατάστασή μου, παραμένει αδιέξοδη! Βαρέθηκα...!

Θα το χρεώσω σε μεταβατική περίοδο αυτό που βιώνω γιατί αλλιώς δε βλέπω ΦΩΣ.
Αλλά κάτι μου λέει πως δεν είναι μεταβατική η περίοδος...είναι ένα μεγάλο κενό που βρήκε και φώλιασε κάπου μέσα μου
…
Ελπίζω όταν σας ξαναγράψω να είμαι καλύτερα. Γράψτε μου τα δικά σας νέα, έχετε και εσείς τις ίδιες ψυχολογικές μεταπτώσεις;

Τα χιλιόμετρα είναι πολλά!

(Τίτλος κόντρα στο λαικό άσμα «Τα χιλιόμετρα είναι λίγα». )

Σε λιγότερο από δυο 24τράωρα καλύπτω 1000km και συμπληρώνω 11 ώρες στο δρόμο…ποιος θα μου το λεγε, λες και τα χρωστούσα αυτά τα km επειδή είχα περάσει το 1998 στο Παν/ιο Αθήνών αλλά πήρα μεταγραφή…


Πίσω στη βάση μου απόψε. Όλα και τίποτα είναι μέσα στο κεφάλι μου.

Ο πλαστικός μου έκοψε κάποια ράμματα και μου ξαναέβαλε «τσιρότο». Ζήτησε να με δει άμεσα, για τα υπόλοιπα ράμματα και για "φούσκωμα". οπότε πάλι για την πρωτεύουσα είμαι. Είμαι όμως καλά, απλά εχω να συντονίσω τη δουλειά (αύριο είναι η πρώτη μου μέρα) και καποιες εκκρεμότητες.

Φυσικά όλα τα παραπάνω δεν είναι τίποτα μπροστά στα άσχημα νέα που έμαθα χθες βράδυ και δυστυχώς ευθύνονται και για την κακή μου διάθεση και για την μεγάλη μου αναστάτωση.

Χθες βράδυ πληροφορήθηκα κάτι που οι δικοί μου, μου το κρατούσανε κρυφό, μέχρι να τελειώσω με το μινι-χειρουργείο. Η πρώτη μου ξαδέρφη, ετών 30 και έγκυος 5,5 μηνών, στο δε'υτερο παιδί, υπεβλήθει πρόσφατα σε ριζική μαστεκτομή και αφαίρεση όγκου 6 εκατοστών!!!!Πολλοί λεμφαδένες της διηθημένοι, το μωρό και η ίδια της σε κίνδυνο. Η κύηση πρέπει να διακοπεί για να σκαναριστεί.

Έπεσα από τα σύννεφα! Σοκαρίστηκα. Νοιώθω σαν να έπεσαν πάνω στους ώμους μου 100 κιλά που με το ζόρι τα περιφέρω με κάθε βήμα μου. Αναρωτιέμαι πόσες και ποιες είναι οι στιγμές ευτυχίας σε μια κατά τα άλλα σύντομη ζωή; Πως πρέπει να ζούμε την κάθε μέρα και με ποιους ανθρώπους παρέα; Τι είναι η ποιότητα ζωής, και τέλος πάντων, προς τι κάθε ταλαιπωρία ενώ δεν ζούμε διακόσια χρόνια; Προσπαθώ με υπεράνθρωπες προσπάθειες να μη χτυπήσω πάτο!

Το παραπάνω νέο μου ήρθε ακόμη πιο βαρύ γιατί είμαι ήδη κουρασμένη με τα δικά μου πάρα πολύ. Ήρθαν πολλές αλλαγές, ο διατατήρας ήταν και αυτός μια ταλαιπωρία. Νοιώθω ότι θέλω κόσμο να με στηρίξει, αλλά δεν εννοώ τους γονείς μου.

Ναι, το μινι-χειρουργείο με έβγαλε εκτός προγράμματος και μου αύξησε τα πηγαινε-ελα! Και τώρα ένα σωρό δυσάρεστα νέα. Εκεί που πήγα να χαρώ για τη δουλειά μου, εκεί και τρύπησε ο διατατήρας, εκεί που τον διωρθώσαμε, τώρα η ξαδέρφη μου περνά πολύ άσχημα.

Ζω ένα τελείως bad timing με όλους και όλα αυτή την περίοδο. ΠΝΙΓΟΜΑΙ και προσπαθώ να πιαστώ απο κάπου! Θα μου πεις, έχουν οι αρρώστιες καλό timing και δεν το ξέρω;

Τίποτα, ο λαός είναι σοφός και λέει «ΥΓΕΙΑ πάνω από όλα».

Ξαναφεύγω! :-(

Φεύγω σήμερα πάλι για Αθήνα :-(


Είμαι καλύτερα, μέχρι που οδήγησα! Αλλά πρέπει να δει την πορεία μου ο πλαστικός μετά το μινι-χειρουργείο!

Ίσα που προλαβαίνω να γράψω αυτές τις γραμμές...πάντα με κυνηγάει ο χρόνος!
Ψήφισα, τώρα θα φάω, και αριβεντέρτσι!

Φιλάκια, αύριο πίσω πάλι!

We are gonna be, forever!

ενα τραγούδι που με έκανε πρόσφατα να χαμογελάσω...!


When you' re close to tears remember

όταν είσαι έτοιμος να κλάψεις, θυμήσου

Some day it'll all be over

μια μέρα θα έχουν όλα τελειώσει

One day were gonna get so high

μια μέρα θα πάμε τόσο ψηλά

And though it's darker than december

και παρόλο που είναι πιο σκοτεινά και απο τον Δεκέμβρη

Whats ahead is a different colour

αυτό που είναι μπροστά μας, έχει διαφορετικό χρώμα

One day were gonna get so high

Μια μέρα θα πάμε τόσο ψηλά!

And at
The end of the day
We'll remember the days
We were close to the edge
And well wonder how we made it through
And at
The end of the day
We'll remember the way
We stayed so close to till the end
We'll remember it was me and you

Στο youtube απόψε, είδα τυχαία ότι αρκετοί συγγενείς και φίλοι ατόμων που δεν είναι πια στη ζωή έχουν φτιάξει βινεάκια για τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Σκέφτηκα ότι θα μπορούσα και εγώ να είχα γίνει ένα βιντεάκι εκεί.
Ξαφνικά αισθάνθηκα τυχερή. Σηκώθηκα απο τον καναπέ μου και βγήκα έξω. Η πόλη μου γεμάτη ζωή. Έγινα ένα με το πλήθος που έχει αυξηθεί λόγω εκλογών. Έμεινα ξάγρυπνη ως τις 8 το πρωί. Αλλά απόψε, όχι απο στεναχώρια...αλλά τραγουδώντας και χορεύοντας στα μπουζούκια.Νομίζω είμαι η προσωποποίηση της ποικιλίας :-)
Αύριο φεύγω για Αθήνα, πρέπει ο γιατρός να με δει. Δευτέρα βράδυ πίσω πάλι!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Σήμερα ξεκίνησα και επίσημα δουλειά, στην πόλη μου φέτος. Συνεχίζω να μένω με τους γονείς και τον αδερφό μου, πράγμα που τη δεδομένη στιγμή δεν με ενοχλεί καθόλου, αν και καταλαβαίνω ότι όλοι εδώ μέσα στο σπίτι κάτι έχουμε. Υπάρχει ένταση και είναι λογικό, μετά και από την τελευταία επέμβαση…

Σήμερα βγήκα για ένα μεσημεριανό καφέ, έφαγα στο σπίτι με τους δικούς μου και μετά χάζευα ώρες μεσιμερο-απογευματινές εκπομπές. Ήμουν κάπως πεσμένη, ίσως είμαι γενικά under the weather αυτές τις μέρες και μάλλον δεν θα έπρεπε να ψάχνω για ποιο λόγο είμαι έτσι, ας το δεχτώ σαν μια φάση! Ο Σεπτέμβρης πάντως ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες! Ας πάει στο καλό και να μας λείπει τέτοια αναστάτωση (δουλειά, υγεία, σώμα κτλπ) άνθρωπος είμαι και εγώ! Πόσα να αντέξει η καμπούρα μου;

Το βράδυ ήρθε η «Σ» και είδαμε μια ταινία. Σήμερα ξεκίνησα και επίσημα δουλειά, στην πόλη μου φέτος. Συνεχίζω να μένω με τους γονείς και τον αδερφό μου, πράγμα που τη δεδομένη στιγμή δεν με ενοχλεί καθόλου, αν και καταλαβαίνω ότι όλοι εδώ μέσα στο σπίτι κάτι έχουμε. Υπάρχει ένταση και είναι λογικό, μετά και από την τελευταία επέμβαση…

Σήμερα βγήκα για ένα μεσημεριανό καφέ, έφαγα στο σπίτι με τους δικούς μου και μετά χάζευα ώρες μεσιμερο-απογευματινές εκπομπές. Ήμουν κάπως πεσμένη, ίσως είμαι γενικά under the weather αυτές τις μέρες και μάλλον δεν θα έπρεπε να ψάχνω για ποιο λόγο είμαι έτσι, ας το δεχτώ σαν μια φάση! Ο Σεπτέμβρης πάντως ήταν από τους πιο δύσκολους μήνες! Ας πάει στο καλό και να μας λείπει τέτοια αναστάτωση (δουλειά, υγεία, σώμα κτλπ) άνθρωπος είμαι και εγώ! Πόσα να αντέξει η καμπούρα μου;

Το βράδυ ήρθε η «Σ» και είδαμε μια ταινία. Κάπου μέσα της πιστεύει ότι προτιμώ να βγαίνω έξω μαζί της, και γενικά από το να κάθομαι μέσα. Κάνει λάθος, είναι ωραίες όλες οι στιγμές.

should I stay or should I go...?

Απόψε έπεσα να κοιμηθώ αλλά αν και νύσταζα ο ύπνος έφυγε. Σκέφτηκα να σηκωθώ να γράψω κάποιες γραμμές μήπως και ο ύπνος ξανάρθει ή μήπως και ελαφρύνω λίγο το μυαλό μου.

Η μέρα μου πέρασε βαρετά, αποφεύγω τις πολλές μετακινήσεις και ναι, μετά από αυτό που έπαθα φοβάμαι και τις πολλές κινήσεις παρόλο που ο γιατρός δεν μου έβαλε περιορισμούς. Αλλά πώς να «ξανοιχτώ» μετά από το τελευταίο χειρουργείο, όσο και αν ήταν μίνι.

Άνοιξα τα μάτια μου απόψε κατά τις 2.00, καθώς ξάπλωνα στο κρεβάτι. Με κλειστά παντζούρια αυτό που έβλεπα ήταν ίσα ίσα οι γραμμές και τα σχήματα των επίπλων μου. Ο δρόμος έξω ήταν ήσυχος, το σπίτι επίσης. Κάποτε είχα διαβάσει ένα καταπληκτικό ποίημα, πάνε 10 χρόνια από τότε αλλά το θυμάμαι ακόμη. Μιλούσε για την μοναξιά. Κάθε στροφή ξεκινούσε «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά του…», «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά της…» και κάθε φορά περιέγραφε μια κατάσταση που και μοναξιά δήλωνε αλλά και είχε και τα θετικά της. Από τις αγαπημένες μου στροφές είναι: «και αν είμαι μόνη, είναι η μοναξιά αυτού που ξυπνάει σε ένα σπίτι ενώ όλοι οι άλλοι κοιμούνται και ακούει τις ανάσες τους». Το έχετε νοιώσει; Να ξυπνάτε σε ένα σπίτι βράδυ, να ξέρετε ότι είναι γεμάτο από ανάσες αλλά να είστε μόνοι; Σε αυτή τη στροφή, ένα βήμα παραπέρα και με τα μάτια της ψυχής, μπορεί ο κεθένας να δει πως περιτριγυρίζεται από πολλούς αλλά τελικά πόσο μόνος μπορεί να είναι. Ίσως αυτό το «περιτριγυρίζεται» να κάνει τα πράγματα χειρότερα, η μοναξιά του να έχεις ανθρώπους αλλά να «κοιμούνται».

Απόψε το βράδυ καθώς έκλαψα, μέσα στο δωμάτιό μου, χωρίς να ανοίξω τα φώτα ανακουφίστηκα. Ναι, έχουμε και εμείς οι ήρωες του διαδικτύου τις αδυναμίες μας. Έκλαψα με έναν περίεργο τρόπο, καθισμένη στο κρεβάτι και με το χαρτομάντιλο στα μάτια, λες και δεν ήθελα κανένα δάκρυ να περάσει από τα μάτια στα μάγουλα. Έτσι, βουβά. Γιατί έκλαψα; Μάλλον για πολλά…ένοιωσα μια περίεργη μοναξιά ενώ έχω ανθρώπους να με αγαπάνε. Αυτό είναι που με ζορίζει πιο πολύ η μοναξιά, η έλλειψη ενδιαφέροντος, οι απουσίες. Αν αυτά δεν υπήρχαν νομίζω δεν θα έβλεπα τόσο καθαρά την κατάστασή μου τώρα και δεν θα θλιβόμουν απόψε που σκέφτηκα "τι πέρασα πάλι". Αλλά οι απουσίες και το «άδειο» μυαλό σε κάνουν να βλέπεις και πράγματα που δεν έβλεπες 2 χρόνια τώρα…φυσικά και έκλαψα και από την κούραση. Όλα μετράνε συσωρευτικά. Αλλά θέλω πάντα να είμαι δίκαιη με τους ανθρώπους γύρω μου, είτε αυτοί ανήκουν σε συγγενείς είτε σε φίλους. Να είμαι δίκαιη και προς τις δικές τους ανάγκες.

Σκέφτηκα απόψε πως θα ήταν αν δεν είχα αρρωστήσει πριν δυο χρόνια. Δεν ξέρω, για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω…τολμώ να πω θα ήταν καλύτερα αλλά τώρα δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου χωρίς αυτό που συνέβη. Έχει γίνει τόσο κομμάτι του εαυτού μου και ναι, με έχει αλλάξει…χωρίς ακόμη να ξέρω πως και προς τα πού. Κάτι μέσα μου ακόμη παλεύει το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον. Ξέρετε πως κάνω; Κάνω μάλλον σαν ένα κοριτσάκι που τελειώνει την έκτη δημοτικού, που χαίρεται που μεγαλώνει, που ενθουσιάζεται με το καινούριο σχολείο που θα πάει, αλλά φοβάται το Γυμνάσιο και δε θέλει να αφήσει την παιδικότητά της, την ενεμελιά, και να μπει στο χώρο των μεγάλων. Γιατί και εγω τελικά, αυτό έπαθα, μπήκα στα μεγάλα βάσανα από μικρή και καμιά φορά, όταν βλέπω τον εαυτό μου στον καθρέφτη βλέπω ένα άτομο που δε θυμίζει πολλά από εκείνη την κοπέλα των ανέμελων καλοκαιριών. Μπορεί να κάνω και λάθος, μπορεί όλα αυτά να είναι παιχνίδια του μυαλού μου. Μπορεί να αλλάζω και εγώ το "χρώμα" μου αναλόγως την ψυχολογική μου διάθεση…γιατί, δεν μπορώ να είμαι αχάριστη, πλέον μοιάζω πολύ στο κορίτσι του 2007. Στο κορίτσι που άφησα πίσω!

Γύρισα

όλα πήγανε καλά!

φιλιά σε όλους όσους με σκέφτηκαν-σκέφτονται!


NEA ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟΥ


Όπως σας είχα πει πήγα στο νοσοκομείο τη Δευτέρα και κατευθείαν μπήκα στο χειρουργείο. Η μινι επέμβαση κράτησε από 8.05 ως 9.05 με τοπική αναισθησία, αυτό το τελευταίο ήταν κάπως το πρόβλημά μου γιατί ενώ ήθελα να αποφύγω την ολική νάρκωση, ήταν από την άλλη μια περίεργη και πρωτόγνωρη εμπειρία. Και αν σκεφτείτε ότι το στήθος είναι πολύ κοντά στο κεφάλι, τους ένοιωθα να «δουλεύουν» σε απόσταση αναπνοής. Κατά τη διάρκεια του χειρουργείου 2 δάκρυα κύλησαν από τα μάτια μου, ένα από κάθε μάτι. Η νοσοκόμα με ρώτησε «γιατί κλαις καλέ;» και εγώ απάντησα με πολύ σταθερή φωνή «δεν κλαίω». Δε ξέρω τι έγινε εκείνη τη στιγμή…ένοιωσα μια συσσωρεμένη κούραση μάλλον, του στυλ…ήταν ανάγκη να περάσω και αυτό;;;; Όλα όμως πήγαν καλά, και ο πλαστικός, όπως προέβλεψε με την ψηλάφηση, έπεσε μέσα, ο διατατήρας είχε μια μικρή τρυπούλα στο μέγεθος μιας κεφαλής καρφίτσας, τι την προκάλεσε δεν είναι σίγουρο. Δεν θα άδειαζε άλλο γιατί είχε περάσει τη στάθμη αλλά δεν μπορούσα να μείνω έτσι.
Φυσικά και ήξερα από την αρχή ότι η υγεία μου δεν διέτρεχε κανένα κίνδυνο και πως καθώς άδειαζε ο διατατήρας αυτό που έμπαινε στο σώμα μου ήταν απλά ορός. Ο γιατρός και με περιποιήθηκε αλλά και με καθησύχασε. Μου τηλεφώνησε να δει τι κάνω, αν και δεν είχε καμιά ανησυχία, γιατί όλα είχαν πάει μια χαρά. Έμεινα στο νοσοκομείο ένα βράδυ με ορό και ενδοφλέβιες αντιβιώσεις, και σήμερα Τρίτη πήρα εξιτήριο. Έχω κάποια πονάκια γιατί όπως και να το κάνουμε, χειρουργείο ήταν (ιδίως το χειρουργημένο μου χέρι από το 2007 πιάστηκε πολύ κατά τη διάρκεια της επέμβασης). Περπατάω αργά και προσπαθώ να μη γέρνω, γιατί έχω πάθει τώρα και μια φοβία με όλα αυτά…να μη ζορίζω τη δεξιά πλευρά κτλπ κτλο, αλλά που θα πάει, θα το ξεπεράσω και θα σιάξω. Σήμερα, αφού πήρα εξιτήριο πήρα και το λεωφορείο για το σπίτι μου και γύρισα πολύ κουρασμένη. Όλα όμως οκ, πάει και αυτό!!!'Ηταν να γίνει και έγινε!

Στο δρόμο της επιστροφής, σε προγραμματισμένη στάση βρήκα μια πεταλούδα να κάθεται στο τσιμέντο. Κανείς άλλος απο τους συνεπιβάτες δεν φάνηκε να την παρατήρησε. Εγώ πάλι την φωτογράφησα ως ένα πολύ καλό οιωνό. Η μεταμόρφωσή μου έχει αρχίσει και άξιζε κάθε κόπο. Εγώ που μέχρι τώρα σας γράφω μόνο αλήθειες αν είχα έστω και μια δεύτερη σκέψη, έστω και μια αμφιβολία για τις αποκαταστάσεις, θα σας την έγραφα!

Φεύγω!

Ο καιρός πέρασε! Τη Δευτέρα ανακάλυψα ότι ξεφουσκώνω και σκεφτόμουν πότε θα ρθει η ώρα να πάω στην Αθήνα και να «διορθωθώ». Και η μέρα ήρθε, και αύριο έχω το μινι-χειρουργείο. Έχω ένα μικρο-άγχος, δε θα σας πω ψέματα…Αλλά τώρα που πέρασα τα πολλά, αποφάσισα να μην κολλήσω στην ούρα!

Το ταξίδι μου θα είναι σύντομο, η αναισθησία τοπική και μάλλον δεν θα μείνω στο νοσοκομείο. Ο πλαστικός μου είναι πολύ καθησυχαστικός πως δεν είναι τίποτα και υποσχέθηκε το καλύτερο από πλευράς του! Και όντως με φροντίζει πολύ!

Φιλιά και καλή εβδομάδα! Θα επιστρέψω στη βάση μου μάλλον την Τρίτη!

Θέλω να φύγωωωωωωω!

Για να εξηγούμαστε να μην παρεξηγούμαστε!

Λοιπόν…

Ήμουν πολύ σκεπτική πριν αναρτήσω το χθεσινό ποστ…!Αλλά εφόσον εδώ καταγράφω, σκέψεις, ορέξεις, συναισθήματα, όνειρα και καθημερινότητα, το θεώρησα από τη μια «χαζό» το να λέω ψέματα σε όλους εσάς που με διαβάζετε τόσο καιρό και να προσποιούμαι. Διάλεξα λοιπόν την αλήθεια αλλά να θυμάστε πως πάντα, ο δρόμος της αλήθειας είναι και ο πιο δύσκολος…!Έτσι δεν γίνεται πάντα; Το ψέμα είναι πιο εύκολο όπως και η προσποίηση το ίδιο! Εμένα όμως μου αρέσουν οι αλήθειες και τα πραγματικά συναισθήματα όσο και αν ξέρω πως ο ντόμπρος άνθρωπος παρεξηγείται και χαρακτηρίζεται κουραστικός!

Θέλω σήμερα, εδώ, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα.

Το ρίσκο που πήρα με το να πω την αλήθεια για ότι μου συμβαίνει τις τελευταίες μέρες ήταν μεγάλο γιατί πολύ απλά, γυναίκες οι οποίες σκέφτονται να κάνουν την αποκατάσταση ίσως απογοητευτούν και διστάσουν. ΛΑΘΟΣ!
Από την αρχή του μπλογκ, γράφω και ξαναγράφω πως η κάθε μια μας είναι εξατομικευμένη περίπτωση. Η κάθε μια μας είμαστε «ένα περιστατικό» που όσο και αν μας ενώνει η ίδια νόσος, κακά τα ψέματα, μας χωρίζει, ή καλύτερα μας διαχωρίζει ταυτόχρονα. Τόσους μήνες μιλάμε για τα συμπτώματα ας πούμε των χημειοθεραπειών και βλέπουμε ότι η κάθε μια μας αντέδρασε το ίδιο αλλά ΚΑΙ διαφορετικά! Αυτό σημαίνει ότι ο κάθε οργανισμός αλλιώς δέχεται π.χ τα φάρμακα.
Το ίδιο συμβαίνει παντού, και για την πιο μικρή επέμβαση και για την πιο μικρή γρίπη. Επειδή λοιπόν, έτυχε να πάθει κάτι ο διατατήρας μου, δε σημαίνει πως αυτό γίνεται συνέχεια ή θα γίνει και στην επόμενη γυναίκα που θα επιλέξει να κάνει αποκατάσταση.
Δεν είναι επίσης λάθος του πλαστικού!!! Μπορεί να είναι θέμα διατατήρα, μπορεί να είναι θέμα μιας απότομης κίνησης. Το ότι ο άλλος μου διατατήρας είναι σώος και στη θέση του, αυτό δεν σας λέει κάτι; Αν ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα τότε θα «χαλούσε» και ο άλλος έτσι;
Πάρτε καλύτερα την δική μου άποψη…αυτά τα πράγματα συμβαίνουν! Μπορεί να εκνευρίστηκα αλλά τελικά, όταν μπλέκεις με χειρουργεία (και ας είναι επεμβάσεις αισθητικής) τότε είσαι έτοιμος για όλα. Υπάρχουν και πράγματα που δε μπορείς να προβλέψεις, ούτε σαν ασθενής αλλά ούτε σαν γιατρός.

Όσο για τον τελευταίο, τον δικό μου πλαστικό, με έχει καθησυχάσει ότι δεν έχω απολύτως κανένα λόγο να ανησυχώ. Απλά, θα χρεωθώ την ταλαιπωρία γιατί τη Δευτέρα θα μπω για ένα μινι-χειρουργείο. Η υγεία μου δεν κινδυνεύει και αυτό είναι το σημαντικότερο όλων τελικά.

Ωστόσο, συμβουλεύω τις γυναίκες που τους λείπει το στήθος τους και το θέλουνε πίσω, να την τολμήσουν την πλαστική. Εμένα, αν και δεν ένοιωθα πως έχω μεγάλο καημό λόγω της απώλειας (είχα και μικρό στήθος πάντα), σας πληροφορώ ότι άλλαξε την διάθεσή μου. Και αν βρήκα εγώ την υπομονή που είμαι μόλις 28 χρονών και καλύπτω ατέλειωτα χλμ κάθε φορά που είναι να βρεθώ Αθήνα, γιατί όχι και εσείς όλες εκεί έξω;;; Είμαι εξάλλου πεπεισμένη πως πάω για το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα!

Strange news!

H χαρά του Σ/Κ μου βγήκε ξινή (αν την έχετε ξανα σκούσει την έκφραση…)

Από το πρωί που σηκώθηκα, είχα μια περίεργη αίσθηση πως ο δεξιός μου μαστός (η πρώην μαστεκτομή) είναι μικρότερος από τον αριστερό μου, ενώ φεύγοντας απο την Αθήνα ήταν όμοιοι. Σκέφτηκα πως θα είναι η ιδέα μου. Όμως όταν φόρεσα το μπλουζάκι του Σαββάτου, δεν στεκόταν τόσο ωραίο όσο 2 μέρες πριν…Τελικά, κοιτώντας από δω, κοιτώντας από κει, άρχισα να υποψιάζομαι πολλά, και θυμήθηκα πως είχα ενοχλήσεις και στη μεριά της βαλβίδας αυτού του μαστού, κάτι σαν τραβήγματα.
Φρίκαρα, δεν μπορώ να πω ψέματα…φρίκαρα όταν σκέφτηκα πως ο διατατήρας τρύπησε. Φρίκαρα, όχι γιατί είναι σε κίνδυνο η υγεία μου αλλά γιατί ήμουν πολύ κοντά στο τελικό αποτέλεσμα και τώρα πρέπει να κάνω ένα μινι-χειρουργείο για να δούμε γιατί ο διατατήρας «χάνει» το αλατόνερό του και αν χρειαστεί να τον αντικαταστήσουμε. Η διάθεσή μου χάλασε γιατί μόλις σήμερα, είχα διευθετήσει το επαγγελματικό που με βασάνιζε απο 7/9 και ήθελα να το χαρώ. Αλλά βλέπεις, στη ζωή, τίποτα δεν πάει πακέτο…
Μίλησα με τον πλαστικό και είπαμε να βρεθούμε την επόμενη Δευτέρα. Μου είπε πως μπορεί να λάσκαρε η βαλβίδα του διατατήρα και να χάνει από κει, το ζητούμενο είναι ότι πρέπει να «ανοίξει» για να δει αλλά από την άλλη να μείνω ήσυχη ότι δεν κινδυνεύω από κάτι, απλά το αλατόνερο στάζει στο σώμα μου (μπλιάχ;;;έτσι;;;). Πόσο αλμυρή πια να γίνω; Μήπως λίγα μπάνια έκανα φέτος στο Ιόνιο; Αυτά για να ελαφρύνω τόσο τη δική σας διάθεση, όσο τη δική μου. Δε φταίει κανείς φυσικά, απλώς συνέβει! Ο γιατρός με ανακούφισε λίγο παραπάνω λέγοντας πως θα καλύψει ο ίδιος τα έξοδα…και αυτό είναι σημαντικό!

Τι να πω, σε αυτή τη ζωή, μια στιγμή ανακούφισης πραγματική, θα ρθει ποτέ χωρίς περιτύλιγμα; Αγώνας, αγώνας και πάλι αγώνας! Βαρέθηκα τόσο που δε μου ρχεται ούτε να σιχτιρίσω για την όλη κατάσταση…Σαν να λέμε «θα σκύψω το κεφάλι και θα πάω», μα μήπως μπορώ να κάνω και αλλιώς;

Τώρα θα έχω και πρόβλημα εμφάνισης με τα ρούχα μέχρι να πάω Αθήνα…κλαψ κλαψ! Αλλά όλο και κάτι θα σκεφτώ..!

Και ο ήλιος βγήκε!

Αυτές τις μέρες είμαι όλο γύρες! Σήμερα ο καιρός έφτιαξε και ήρθε η «Β» (new friend you know…) και πήγαμε στο βουνό με την παρέα της. Περάσαμε ωραία όπως όλες τις φορές που ανταμώνουμε…

Καλή βδομάδα!

Σάββατο βροχερό

Σας αφήνω παρεούλα ένα τραγουδάκι πολύ αισιόδοξο. Μιλά για την αγάπη!

«Ν’αγαπάς τα βουνά και τα πέλαγα, τους γνωστούς και τους άγνωρους τόπους, τα πουλιά, τα λουλούδια τα σύννεφα και πολύ ν’αγαπάς τους ανθρώπους»

Να έχετε πίστη στους ανθρώπους! Αυτό δεν κάνουμε 2 χρόνια εδώ; Ακουμπάμε ο ένας στον άλλο, και τελικά, με επιτυχία, στηριζόμαστε και συνεχίζουμε! Φτιάξαμε μια αλυσίδα ενέργειας, αγάπης, φιλίας…! Σε αυτή την αλυσίδα απλώς έφτιαξα τον πρώτο κρίκο και εσείς τη συμπληρώσατε και την συμπληρώνετε ακόμα! Βάλτε λοιπόν όποιο χρώμα θέλετε στον κρίκο σας, και μείνετε ενωμένοι! Θα ρθουν και καλύτερες μέρες, η ζωή έχει αφάνταστη έμπνευση και αστείρευτη φαντασία!

Φιλιά πολλά!

Παρασκευή και 221η ανάρτηση!

Σήμερα το βράδυ βγήκα για φαγητό με τη «Σ» και τον δικό της…τον «Σ». Περίεργο, αλλά η φίλη μου και σύντροφο έχει από «Σ» και φίλη (εμένα) από «Σ»…είναι σαν να λέμε αυτή την περίοδο ανάμεσα σε δυο «Σ» και είναι και η ίδια ένα «Σ» από μόνη της.
Τώρα το «σ» τελικά μπορεί να είναι το πρώτο γράμμα πολλών ονομάτων, υποκοριστικών αλλά και λέξεων αρκετών. Λέξεων όπως «σοβαρή», «σεμνή», «σοφή», «σπουδαία, «συγγραφέας», «σέξυ», «σούργελο», «σαλεμένη», «σαλταρισμένη», «στεναχωρημένη», «σαραντάρα» και άλλα πολλά. Οι λέξεις δεν έχουν τελειωμό και η μια διαδέχεται την άλλη με μια αλυσίδα συνηρμών. Τι σημασία έχουν όμως τα ονόματα; Τα αρχικά; Οι πιθανότητες να είναι το ένα και να μην είναι το άλλο; Η ουσία είναι να μη φυλακίζεται η φαντασία. Για τον καθένα μπορεί το «Σ» το δικό μου να είναι ότι πλάθει αυτός με τον νου του. (τι με έπιασε νυχτιάτικα…φιλοσοφίες)
Ωραία περάσαμε, δεν μπορώ να πω, ήταν ένα break από τα θέματα που με απασχολούν αυτή την περίοδο (θέματα δουλειάς κυρίως). Εκεί μεταξύ φαγητού και κρασιού, υπογραμμίσαμε για μια ακόμη φορά, εμείς τα δύο «Σ» δίπλα στα αφτιά του τρίτου «Σ» τη φιλία που μας δένει, τσουγκρίσαμε και δώσαμε τέλος (μυστικά) στη διαφωνία που είχαμε 2 βράδια πριν. Μετά το φαγητό, βρήκα μια άλλη παρέα και έμεινα και για ποτό. Κλασικό, βράδυ Παρασκευής δηλαδή με το Φθινόπωρο δυναμικό, αφού η θερμοκρασία έχει πέσει αρκετά και οι μέρες με ήλιο είναι πια σπάνιες!
Καληνύχτα εκεί έξω!

Το βαλς των ονείρων

Για τους περισσότερους το βαλς που ακούγεται και ανήκει στο σαουντρακ της ταινίας "Amelie". Μου το έστειλε η Κ2 και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας και τη μελωδία και τα ποιητικά λόγια!Φιλιά!Κ2 μου σε ευχαριστώ!

Silicon news!

Αθήνα σήμερα και πρωινό εγερτήριο.

Ραντεβού (που δεν πήγα στην ώρα μου) με την ψυχολόγο (γράφει εδώ, πρόσφατα ως «η γιατρός σου») αλλά επανόρθωσα με το να μείνω λίγο παραπάνω στην κλινική…

Ραντεβού με τον πλαστικό μου και ΦΟΥΣΚΩΜΑ… στο δεξί μαστό φτάσαμε τα 670ml και ο αριστερός έχει κάπου 400 και κάτι. Το πολύ περίεργο βέβαια είναι ότι οι 2 μαστοί είναι ακριβώς ίδιοι…για να γίνουν όμως ίδιοι, ο ένας «έφαγε» πιο πολύ αλατόνερο. Μη ξεχνάμε ότι από δεξιά είχα τη μαστεκτομή, και η δεξιά πλευρά είναι η «ζόρικη» (ως που να ανοίξει το δέρμα κτλπ)…Ο πλαστικός μου είπε σήμερα «τώρα έχεις πλούσια τα ελέη», εγώ πάλι, δε σχολίασα, απλά γέλασα…τι να πεις, μήπως το στήθος κάνει τον άνθρωπο; Για άλλους λόγους συμπαθούμε και αγαπάμε ανθρώπους. Προς Θεού, δεν παρεξηγώ τον γιατρό, κάθε άλλο μου είναι πολύ συμπαθής, είναι πάντα με το χιούμορ του και το πραγματικό του ενδιαφέρον, καλός άνθρωπος και επιστήμονας, τον βρίσκω όποτε θέλω στο τηλέφωνο και πάντα με εξυπηρετεί με τα ραντεβού κτλπ, με βάση το πρόγραμμά μου. Επίσης καταλαβαίνω πως χαίρεται και αυτός ότι προσφέρει σε ένα νέο άτομο κάτι που για αρκετούς μήνες δεν είχε. Απλά θέλω να πω στις γυναίκες που έχουν ακόμη μαστεκτομή να μην το βάζουν κάτω, δε χάθηκε ο κόσμος, μια προσωρινή κατάσταση είναι. Όποτε θέλουν και μπορούν οικονομικά, γίνεται να αποκτήσουν το στήθος που κάποτε χάσανε! Θα εκπλαγείτε με τα αποτελέσματα!

Επιστροφή το βράδυ με το νυχτερινό λεωφορείο. (Παναγιώτη και Κατερίνα γι αυτό δεν σας τηλ.). Έφτασα σπίτι μου στις 3, έκανα ένα μπάνιο. Η μάνα μου ξύπνησε να μάθει τα νέα και από κοντά (αχ αυτές οι μάνες…)

Ο πλαστικός όρισε το επόμενο ραντεβού στις 7/10/2009 και είπε πως αν ο δεξιός μαστός έχει μαλακώσει ως τότε (το δέρμα δηλ.)…είμαστε έτοιμοι και για το επόμενο χειρουργείο και τη σιλικόνη, σύντομα! Και αν το σκεφτείτε…από τον Απρίλιο ζω με τους διατατήρες…πάει καιρός! Αλλά όλα καλά! Πραγματικά το αποτέλεσμα είναι ωραίο και απο τώρα!

Fastforward

Πιστεύω θα απορήσετε με τις τόσες αλλαγές στη διάθεσή μου!

Τελικά νομίζω πως πιέζω τον εαυτό μου και προσκολώμαι πολλές φορές στο παρελθόν. Μου είναι πολύ,πολύ πιο εύκολο να αλλάξω μυαλά, διάθεση, προσδοκίες. Γιατί τελικά δεν το κάνω; Μένει κανείς ίδιος και δεν το ξέρω; Όλα τριγύρω αλλάζουν και τελικά…χα…τελικά…η ζωή η ίδια και όλοι δίπλα μου, μου δείχνουν τον δρόμο της αλλαγής που πρέπει να πάρω. Να ξεκολλήσω το έξυπνο μυαλό μου…! Αλλά βλέπετε, ένα κομμάτι του ρομαντισμού μου, της παιδικής μου αθωότητας και του αυθορμητισμού μου, παραμένει μέσα μου, ανέπαφο από τον καρκίνο, και αυτό το κομμάτι είναι που με κάνει να πιστεύω ότι όλα είναι όπως τα άφησα πριν αρρωστήσω, ότι είμαι μέρος μιας ανέμελης παρέας που αν σηκώσω το τηλέφωνο και πω "πάμε για καφέ;" έχει πεταχτεί σε δευτερόλεπτα να πει "ναι!".

Κάποιος, κάπου, κάποτε είπε "Η ζωή δεν είναι αυτό που θες, η ζωή είναι αυτό που έχεις" και για μένα, μαζί με άλλα τόσα άτομα, σίγουρα η ζωή δεν έφερε αυτό που θέλαμε. Μας έδωσε ότι είχε, το πιστεύω όμως ότι...κάπου μέσα μας, όλη αυτή η ιστορία βρήκε και τρύπωσε και φύτεψε πολλά πολλά σποράκια που χωρίς να το ξέρουμε έχουν ήδη φυτρώσει και ανθίσει. Έχουν γίνει ολόκληρα δέντρα ΣΟΦΙΑΣ.

Rewind...

Ε ρε και η ζωή να «μαζευόταν» όπως εκείνες οι βιντεοκασέτες με τις οποίες μεγάλωσε και η δική μου γενιά. Φαντάζεσαι να πατούσαμε pause και μετά rewind και να ανατρέχαμε στις ευχάριστες αναμνήσεις μόνο, και να τις παγώναμε; Να βλέπαμε τις ωραίες μας στιγμές να τυλίγονται η μια πάνω στην άλλη, ασφαλής, αποτυπωμένες σε καφέ σκούρη ταινία. Κανείς να μην μπορεί να μας τις διαγράψει και όσο περισσότερο γύριζε το βίντεο προς τα πίσω, τόσο περισσότερες και οι όμορφες στιγμές.

Αυτός ο μήνας είναι (μάλλον τυχαία) μήνας περισυλλογής. Θες λίγο ο καιρός (κρύος και βροχερός), θες λίγο η Αθήνα και τα νέα της Χίου; Πνευματικά (mentally) είμαι πολύ περίεργα…είμαι στο παντού και στο πουθενά. Δε δουλεύω και ψάχνω τρόπο να γεμίσω το χρόνο μου. Μα οι περισσότεροι μοιάζουν τόσο busy...Αποφεύγω συστηματικά τη μοναξιά με ενδεχομένως ένα μικρό φόβο μήπως με ωθήσει στη μοναχικότητα. Δεν βρίσκω κάτι να με εκφράζει (αυτή και αν είναι μεταβατική περίοδος). Όλοι και όλα σκορπίσανε. Ναι, έχουμε ανάγκη να νοιώθουμε «σημαντικοί άλλοι» για τους ανθρώπους που νοιαζόμαστε. Μήπως να πάω στη Χίο; Μου ρχεται να πάρω το αυτοκίνητό μου και να βγω στο πουθενά. Να οδηγώ, να οδηγώ και να χαζεύω ώρες ατέλειωτες τη λευκή διαχωριστική γραμμή του δρόμου μέχρι να κουραστώ.
Από την άλλη νιώθω και μια τρελή νιρβάνα. Ναι,είμαι πολύ πιο ήρεμη και τα περισσότερα πράγματα δεν με ενοχλούν τόσο. Πάει το «εγώ» που με όλους και όλα «φιτιλιάζοταν». Έχω καταλαγιάσει. Η ψυχολόγος μου, μου είπε ότι δεν μιλάω με την ίδια «ένταση» όπως παλιά. Που πάω από δω και πέρα; Δεν ξέρω, μα μήπως ξέρει και κανείς να μου πει; Η δοκιμασία μου ήταν μεγάλη, κουράστηκα, ανέβηκα, κατέβηκα βουνά, διέσχισα ερήμους, ήπια νερό, σκονίστηκα, έπεσα, σηκώθηκα και τελικά είδα τον ουρανό καταγάλανο, με θαρραλέο βλέμμα…
Η ψυχολόγος μου, μου είπε για την κατάστασή μου πως είναι φυσιολογική, πως βγήκα από ένα μεγάλο τούνελ, πως είμαι καλά και πως σύντομα θα βρω και άλλα πράγματα να με γεμίζουν. Τώρα λέει, είναι σαν να έχω ένα πηγάδι που έχει στερέψει. Και τι να το κάνεις το πηγάδι αν δεν έχει νερό; Σου στερεί αυτό που θες! Διψάς, θες να δροσιστείς αλλά σκύβεις και δε βλέπεις τίποτα, και αν φωνάξεις το μόνο που θα ακούσεις θα είναι ο αντίλαλος της φωνής σου. Το απόλυτο τέλμα; Ίσως…
ίσως μοιάζω με ένα άδειο μπουκάλι. Τα μπουκάλια όμως γεμίζουν με ότι λογίς υγρό θες, ακόμη και με άμμο. Και αν δεν τα γεμίσεις, μπορείς πολύ απλά να ακουμπήσεις το κάτω χείλος σου στο στόμιό τους και με τη δύναμη του αέρα που γεμίζει τα πνευμόνια σου, να φυσίξεις και να βγάλεις μια νότα.
Αυτή η νότα, ήχος από ένα άδειο και ασήμαντο αντικείμενο, μπορεί να είναι η αρχή για μια καινούρια μελωδία.

Κυριακή σαν γιορτή!

Και ναι, ο ήλιος βγήκε σήμερα, και ναι, ο καιρός έγινε φωτεινός και ζεστός και ναι, όταν μια φίλη λέει «έρχομαι να σε δω, αφού δεν πήγες στη Χίο, θα το γιορτάσουμε!» τότε, είναι μέρα γιορτινή. Και η διάθεση έφτιαξε! Φαγητό στο βουνό, καφέ στη θάλασσα και πολύ κουβέντα.Τελικά οι χαρές στη ζωή είναι μικρές…και εκεί που νομίζεις ότι τις έχασες, εκεί και έρχονται!
Καλή βδομάδα!

Βράδυ Πέμπτης...

Σας γράφω απόψε ακούγοντας τη βροχή. Είναι ωραία αίσθηση. Αλήθεια τι κάνουν συνήθως οι άνθρωποι όταν βρέχει; Εγώ το βρήκα σαν μια ακόμη αφορμή για να στρωθώ στον υπολογιστή, ιδίως τέτοια ώρα που το σπίτι ηρεμεί. Η βροχή ήρθε ξαφνικά, τίποτα κατά τη διάρκεια της μέρας δεν έδειχνε πως το βράδυ θα είναι ψυχρό και υγρό.
Πήγα το απόγευμα στη «Σ» για καφέ. Είχαμε να κάτσουμε να τα πούμε από τη Δευτέρα, όπου η πρόταση της δουλειάς μου για μακριά βάραινε και τις δυο μας. Εκείνη τη μέρα φυσικά και μπόρεσα να μπω στη θέση της, γιατί θα είχε παρόμοια συναισθήματα με εκείνα που είχα εγώ, όταν έφυγε εκείνη πέρσι. Ήταν δύσκολες οι ώρες της Δευτέρας (εγώ δυσκολεύτηκα και τις επόμενες μέρες…). Ίσως τέτοιες στιγμές να καταλαβαίνεις παρόλα τα όσα έχουν συμβεί κατά καιρούς, ποιους ανθρώπους θες δίπλα σου. Η «Σ» μου είπε «βασικά όλοι οι άνθρωποι είμαστε εγωιστές, κοιτάζουμε την πάρτη μας. Στεναχωριέμαι για σένα που θα είσαι μακριά και πως θα τα περνάς εκεί αλλά λυπάμαι και εμένα που γύρισα από μακριά για να μείνω τελικά εδώ, μόνη». Και έχει δίκιο, όσο και αν σκεφτόμαστε τους άλλους, φυσικά και όλοι σκεφτόμαστε το «εγώ».
Σήμερα ήμασταν κάπως κακόκεφες στον καφέ (ή έστω πεσμένες…). Καθώς έφευγα με το αυτοκίνητο, μάλωσα τον εαυτό μου για αυτό μου το «πέσιμο». Είναι δυνατόν εγώ που πέρασα τόσα, να έχω την πολυτέλεια να είμαι κακόκεφη; Γιατί; Επειδή είναι φθινόπωρο; Επειδή περνάω μια μεταβατική περίοδο; Μα πέρασα μήνες ολόκληρους που το μείζον θέμα μου ήταν να τελειώσω με τις θεραπείες και να επανέλθω στη ζωή και έλεγα και ξαναέλεγα πως «δε θέλω τίποτε άλλο, μόνο να είμαι καλά και να ξεμπερδεύω». Είδατε πως είμαστε εγωιστές; Γιατί πολύ απλά τα θέλουμε όλα. Το είχα ξαναγράψει πως αυτό που λέει ο λαός «πάνω από όλα υγεία» είναι σοφό. Όταν χάνεις την υγεία σου, τότε παρατάς τα πάντα γύρω σου και δίνεις εκεί τη βαρύτητα, παλεύεις με όσα μέσα έχεις και μπορείς. Όταν όμως γίνεις καλά, αρχίζεις και ξεχνάς, αρχίζεις και ζητάς, και ψάχνεις και…και…και…
Τα πράγματα είναι απλά τελικά. Είναι πολύ ανθρώπινο να ξεχνάς το «βουνό» που πέρασες και να χάνεσαι στα μικρά, θέλω όμως να είμαι ευγνώμων για το τώρα. Έτσι πάντα επαναφέρω τον εαυτό μου. Εγώ κέρδισα τη ζωή, γιατί να μιζεριάζω για ασήμαντα πράγματα; Συνήθως σκέφτομαι θετικά και πιστεύω πως αυτό είναι μια καλή συνήθεια. Νιώθω πως έχω θετική αύρα…και δε σας το κρύβω, πέρα από το ότι είμαι αισιόδοξη γενικά, και ιδίως μετά την αναποδιά αυτή (λέω δεν μπορεί, κάτι καλό θα κάτσει) νομίζω ότι με τα συν και τα πλην του χαρακτήρα μου όλο και κάτι φέρνω στις ζωές των άλλων. Και αυτό από μόνο του, είναι γόνιμο, ελπιδοφόρο, γεμάτο ζωή. Ακόμα και η σχέση που έχω με εσάς, ακόμη και οι γραμμές των mails που έχω ανταλλάξει με τόσες γυναίκες είναι ενέργεια, είναι πηγή ζωής. Ξέρετε κάτι; Η ζωή με τον έναν ή τον άλλο τρόπο περνάει. Το αυριανό βράδυ δεν θα είναι σαν το αποψινό, θα είναι διαφορετικό γιατί πολύ απλά θα είναι Παρασκευή βράδυ. Αν σκεφτούμε πόσοι μας κάνανε σήμερα να χάσουμε το χαμόγελό μας, πόσες καταστάσεις μας εκνεύρισαν, αν κάνουμε ένα μινι απολογισμο ξέρετε τι θα πούμε; Σίγουρα πως μέρα χωρίς χαμόγελο είναι χαμένη μέρα, και μέρα χωρίς αγάπη (όπως την εννοεί, τη βιώνει και τη δείχνει ο καθένας) πάλι χαμένη είναι…Είναι προτιμότερο μια θετική στάση σε οτιδήποτε έρχεται, παρά μια πεσιμιστική. Και επειδή θα μπορούσα να γράφω απόψε με τις ώρες και άλλα πολλά, σας αφήνω εδώ. Αύριο είναι μια καινούρια μέρα…!

9/9/2009

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως έχουμε «πολλές» Πρωτοχρονιές, Αναστάσεις κτλπ. στη ζωή μας, αλλά ΜΙΑ φορά ζούμε την 7/7/2007, την 8/8/2008 και μια φορά τη σημερινή 9/9/2009. Δεν το είχα σκεφτεί μέχρι που μια φίλη από το Ντουμπάι μου έστειλε ένα sms για να δώσω σημασία στη μέρα 9/9/2009 καθώς είναι όπως έγραψε only once in our life time. Η «συνάδελφος» SUNDY όμως (καθώς σερφάριζα) ήταν αυτή που με την ανάρτησή της με έκανε να σκεφτώ και πολλά παραπάνω. Βλέπεται, τυχαία (;) σήμερα απέρριψα μια δουλειά στη Χίο, το φαξ το είχα έτοιμο από τις 8/9/2009 αλλά δεν μπόρεσα να το στείλω…ήταν να «φύγει» σήμερα. Αν όλα όσα διαβάζετε είναι κάπως ακαταλαβήστικα πηγαίνετε στο www.sundycancer.blogspot.com στο ποστ της Τετάρτης. Από εκεί παραθέτω πως : το «9» "Είναι ο αριθμός της ολοκλήρωσης και σημαίνει ότι τώρα είναι η ώρα να "αφήσεις" τις παλιές ξεπερασμένες μορφές σκέψης και συνήθειες. Πρέπει να συγχωρούμε και να ξεχνάμε ότι πονάει και τις διαφωνίες.
Αυτή είναι η στιγμή για να κλείσει η πόρτα για παλαιούς τρόπους μας και να ανοίξει η πόρτα για μια λαμπρή νέα αρχή. Πρέπει να προχωρήσουμε από την ημερομηνία αυτή με ανοιχτό μυαλό και ανοιχτή καρδιά.Μην αφήσετε αυτή την ημέρα 09.09.09. να περάσει χωρίς κάποιο είδος γιορτής, έστω και ένα γεύμα με την οικογένειά σας.»

Και συμπτωματικά, χθες βγήκα και για καφέ, και για φαγητό. Μου πέρασε όμως από το μυαλό κατά τη διάρκεια των εξόδων μου η σκέψη ότι «δεν γιορτάζω κάτι, αφού απέρριψα την πρόταση της δουλειάς». Θα μου πείτε "πως αλλάζεις ζωή ενώ δεν φεύγεις;" . Κι όμως...κάτι μέσα μου είναι πολύ αισιόδοξο σήμερα και δεν το κρύβω πως ενισχύθηκε με όλες τις παραπάνω «συμπτώσεις». Κάτι μέσα μου, μου δίνει μια χαρά και ικανοποίηση πως πήρα τη σωστή απόφαση και πως αυτή, δεν θα είναι μια χρονιά όπως οι άλλες. Έβαλα πολλά συναισθήματα και ανθρώπους στη θέση τους, οπότε έχω τακτοποιήσει αρκετά το «μέσα» μου και σίγουρα, ξεκινάω αυτό το φθινόπωρο κάπως αλλιώς…είμαι καλά, είμαι καλύτερα και πάτησα στα πόδια μου!!!Υπάρχει κάτι διαφορετικό σε αυτό το δειλό αεράκι που σκορπάει τις καλοκαιρινές αναμνήσεις μια-μια. Ίσως έσβησα το ιατρικό μου ιστορικό και ξεκινάω τη ζωή…από την αρχή. Κάθε αρχή και δύσκολη, αλλά ο δρόμος για την Ιθάκη δεν είναι η μαγεία; Πολλούς στόχους θα φτάσουμε και όταν τους κατακτήσουμε, μετά από ένα διάστημα, θα ανακαλούμε περισσότερο τα σκαλοπάτια που πατήσαμε, τους χωματόδρομους, τις ερήμους αλλά και τις οάσεις ως το επιθυμητό αποτέλεσμα, γιατί πολύ απλά, αυτό που ποθούσαμε θα το έχουμε, και όταν το έχουμε πάντα δε λέμε «αυτό ήταν;» άσε που το βαριόμαστε κιόλας :-P

Να στε καλά!

Φιλάκια Sundy, θα σου τηλ.!

Σήμερα σαν πέρυσι...

Αυτές τις μέρες αν εξαιρέσουμε το συνάχι που μου έχει σπάσει τα νεύρα (καταρροή, βήχας, φτέρνισμα) είμαι μια χαρά…πρέπει όμως να εξαιρέσω και το γεγονός ότι χάνω τον γάμο της small elephant στις Σπέτσες…Η small elephant είναι φίλη αυτού του μπλογκ και φίλη μου από το 1996. Καλή αρχή στη νέα σου ζωή dear και ραντεβού πια στην Αθήνα!
Σήμερα, χτύπησε το τηλέφωνο, ήταν η «Ν». Θυμάστε την τότε κολλητή μου που ξαφνικά μια μέρα, μετά τις ακτινοθεραπείες αποφάσισε να μη σηκώνει τα τηλέφωνα και να με βγάλει από τη ζωή της; Ε, αυτή! Θέλησε να βρεθούμε μαζί με τη «Σ» σήμερα. Και εγώ που δεν είχα τίποτα να χάσω (αλλά και τίποτα να κερδίσω…) είπα το «ΝΑΙ». Και βγήκαμε, και πήγαμε για φαγητό. Και η «Ν» είχε την εντύπωση πως επειδή «δέχτηκα» όλα είναι καλά, πως επειδή με είχε απέναντι να μασουλάω τη σαλάτα μου πως έκλεισα στο συρτάρι την άσχημη συμπεριφορά της, πως επειδή παντρεύεται τα Χριστούγεννα θα πετάξω από τη χαρά μου και θα τρέξω να τη βοηθήσω και να την καμαρώσω, πως επειδή έκανε ένα βήμα μπρος θα πω «εύγε!». Λυπάμαι, αυτή την περίοδο είμαστε κλειστά!
Δεν έχω καμιά όρεξη να ξαναβάλω αυτό το άτομο στη ζωή μου. Τελικά οι φίλοι σε πληγώνουν χειρότερα από τους συντρόφους πολλές φορές. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που είμαι τόσο κάθετη απέναντι σε τέτοιο θέμα. Δεν έχω πρόβλημα να μοιραστώ ένα καφέ ή ένα φαγητό μαζί της αλλά ως εκεί. Και φυσικά κουβέντα για τα ιατρικά μου θέματα. Ούτε καν ανέφερα την αποκατάσταση γιατί δεν έχω καμία διάθεση να μοιραστώ μαζί της σκέψεις και συναισθήματα για το συγκεκριμένο θέμα. Ήδη νοιώθω πολύ εκτεθειμένη για το πρώτο κομμάτι της αρρώστιας μου που το γνωρίζει! Βλέπετε τότε ήμασταν κολλητές και αχώριστες φίλες… σήμερα την έβλεπα σαν να έβλεπα μια συνάδελφο της «Σ». Μου πήρε σχεδόν ένα χρόνο ,αλλά το πέτυχα…ούτε κρύο, ούτε ζέστη πια! Ως εκεί! Είμαι ευγενική και τυπική…
Ωστόσο, δεν θα το κρύψω από εσάς ότι υπήρξαν κατά το γεύμα μας πολλές φορές που έμοιαζαν με άλλες εποχές, τότε που οι τρεις μας ξεσηκώναμε με τα γέλια μας τα μαγαζιά, τότε που κάθε μας σκέψη τη μοιραζόμασταν. Αλλά όλα αυτά και που τα εντόπισα, τα είδα χωρίς κανένα συναισθηματικό υπόβαθρο δικό μου προς τη «Ν». Η «Ν» πρέπει να καταλάβει κάποια στιγμή πως αν και μοναχοπαίδι, ο κόσμος δεν περιστρέφεται γύρω από αυτή. Πως με έχει πληγώσει και θα δεχτεί και τις συνέπειες. Τη σχέση μας αυτή την άλλαξε…αυτή πήρε όλες τις αποφάσεις και εγώ έπρεπε να τις δεχτώ γιατί δεν είχα άλλα περιθώρια. Την είχα ανάγκη για το come back μου αλλά μου γύρισε την πλάτη. Ας είναι, είμαι και εγώ πολύ πιο δυνατή τώρα και δεν με ενοχλεί καθόλου να κοιτάζω τις πλάτες των άλλων!
Ας μείνει έτσι λοιπόν και ας με αφήσει στην ησυχία μου.

Πριγκηπέσσα!

Αφιερωμένο σε ένα κορίτσι που και της αρέσει πολύ, χρόνια τώρα...και την αντιπροσωπεύει...(η ίδια το λέει)

Όσο περνάν τα χρόνια νομίζω ότι αυτό το τραγούδι σε πολλούς στίχους γίνεται «εγώ» και το «εγώ» μου το τραγούδι.

«Απίστευτος ο κόσμος, και ο χαρακτήρας μας»

«Λάθη, σωστά και πάθη με έφεραν ως εδώ»

Athens News

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι από χθες έχω ταξιδέψει 9 ώρες. Σαν χρόνος πτήσης θα με έβρισκε τώρα κάπου στην Αμερική. Τόσες ώρες όμως χρειάστηκαν για να αφήσω το νησί, να ρθω στη βάση μου και να φύγω πάλι για Αθήνα σε 2 μέρες! Πιέζομαι χρονικά γιατί όπου να ναι ξεκινάει και η δουλειά…

Αθήνα λοιπόν, μετά από 2 μήνες! Περίεργα συναισθήματα, όμοια με εκείνα του φυλακισμένου προς τον δεσμοφύλακα…Μπορώ να πω πως είχα μέσα μου μια μικρή χαρά, γιατί στην κλινική με περιμένουν πάντα πρόσωπα γνωστά και χαμογελαστά (διαστροφή;;; ε……όλα είναι μέσα στο παιχνίδι). Αρκετοί εκεί με «καμαρώνουν», εισέπραξα πολλά κομπλιμάν για την εμφάνισή μου κτλπ. Αρκετοί επίσης είναι και αυτοί από το προσωπικό που διαβάζουν Sweet December και ίσως έχουν ένα κρυφο-φανερό καμάρι για το ότι με γνωρίζουν (πωπω, τελικά εγώ εδώ «ψωνίστηκα», αλλά δε φταίω…!) και από την άλλη μέσω των γραπτών μου νοιώθουν πιο κοντά μου. Οπότε για κλινική…οι συνθήκες είναι πολύ καλές, αν έλεγα το αντίθετο θα ήμουν αχάριστη…

Το ραντεβού με τον πλαστικό πήγε μια χαρά, φουσκώσαμε με νεράκι τον δεξί μαστό (της μαστεκτομής) κατά 50ml. Δεν πονάω, και ούτε τραβάει το δέρμα ιδιαίτερα. All well λοιπόν!

Έφυγα αμέσως μετά το ραντεβού και πρόλαβα λεωφορείο για πίσω. (Παναγιώτη αν διαβάζεις forgive me, έμεινα στην πρωτεύουσα ελάχιστες ώρες…στο επόμενο ραντεβού ελπίζω να σε δω.)

Γύρισα σπίτι μου σήμερα κατά τις 20.30, με ένα κεφάλι «καζάνι». Η αλήθεια είναι ότι συναχώθηκα…χάλια. Αλλά τι να κάνει ένας οργανισμός που είναι 3 μέρες στους δρόμους και μπες-βγες στον κλιματισμό; Κρίμα πάντως, γιατί το συναχάκι μου έριξε τη διάθεση…έχω να τακτοποιήσω και τα πράγματά μου απο τις διακοπές και όλο και κάποιες εκκρεμότητες προκύπτουν. Τρέξιμο δλδ και δεν έχω καμια όρεξη…

I'm back

Διακοπές τέλος!

Γύρισα στη βάση μου αλλά όχι για πολύ!

Πάω αύριο Αθήνα για να με δει ο πλαστικός!

Βαριέμαι...αλλά πρέπει ΤΩΡΑ!