Bad news..

Οι μέρες κυλούν αργά. Τελικά και στις διακοπές όμως τα νέα δεν είναι πάντα ευχάριστα…

Οι καλές μου μέρες σκοτείνιασαν όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του πατέρα της κουμπάρας μου και στο break μου έβαλα και μια κηδεία την προηγούμενη Τετάρτη. Σήμερα μίλησα με τον άνδρα της διαδυκτιακής μου φίλης katerina και έμαθα ότι έχει 20 μέρες που μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο…πως τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Τι να πω…οι εξελίξεις τρέχουν. Λυπήθηκα πολύ για την katerina, τον Μάιο την είχα δει στο νησί της, έκανε χμθ για δεύτερη φορά στη ζωή της αλλά αν δεν στο έλεγε, δε θα μπορούσες με τίποτα να το μαντέψεις! Ήταν ευδιάθετη, και μια κούκλα, παρόλο που φορούσε περούκα. Σε εκείνο το δείπνο μου είχε μιλήσει για τα καλοκαιρινά της σχέδια. Η katerina είναι ίσα με μένα και αρρωστήσαμε περίπου την ίδια περίοδο. Μου έχει πει πολλές φορές ότι διαβάζοντας αυτό το μπλογκ βοηθήθηκε πολύ, διάβαζε τις σκέψεις μου και ήταν σαν να είχα μπει στο μυαλό της. Αυτή και η sugar ήταν από τις πρώτες μου αναγνώστριες με τις οποίες ήρθαμε σε μια στενότερη επαφή. Με τη sugar η katerina ήταν αχώριστες. Ο καρκίνος ήταν αυτός που τις είχε φέρει κοντά, αυτός ήταν όμως και που τις χώρισε για πάντα, όταν τον Φεβρουάριο φέτος η sugar έφυγε από τη ζωή. Η ίδια νόσος ήταν που τις έφερε και στη δική μου ζωή. Θεώρησα πολύ άδικο τον χαμό της sugar γιατί ήταν μια κοπέλα που το πάλεψε πολύ, θεωρώ εξίσου άδικο αυτό που περνά η katerina αλλά τελικά, ποια δοκιμασία σε αυτή τη ζωή είναι «δίκαιη»; Ο λαός λέει πως «όλα είναι για τους ανθρώπους»…δεν υπάρχει λογική για τις ατυχίες, για τις στεναχώριες, για τις αρρώστιες…Λυπάμαι πολύ για την katerina και για κάθε άνθρωπο που περνά εξίσου δύσκολα. Θα θελα πολύ να την δω αλλά μένουμε μακρυά. Θα θελα πολύ να τη βοηθήσω αλλά όλες οι λέξεις του κόσμου δε νομίζω να είναι αρκετές. Έγραψα τόσες παραγράφους εδώ, όμως αυτή τη στιγμή δε ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσα να πω για να απαλύνω τις δύσκολες μέρες της…Η katerina τον Μάρτιο άνοιξε το σπίτι της και το εξοχικό της και φιλοξένησε εμένα και τη «Σ» για μια βραδιά…κρατάω εκείνη την ανάμνηση σαν θησαυρό και ελπίζω, κάπου, κάποτε, να ξανασυναντηθούμε υπο το ίδιο καλές συνθήκες…KOYΡΑΓΙΟ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗΗΗΗΗ!

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι!

Με βρεγμένα μαλλιά και γυαλιά στο κεφάλι, φεύγω απο τη θάλασσα. Μερικές εικόνες είναι απο μόνες τους ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

φιλιά!

όσοι ξεμείνατε κάπου, δεν είναι αργά να πάρετε τους δρόμους...ο Αύγουστος καλά κρατά και πάντα υπάρχει ένα μέρος που περιμένει τη ματιά σας...μια θάλασσα που θα αγκαλιάσει το κορμί σας, υπο το ζεστό βλέμα του ήλιου!

Χρόνια πολλά!

Σε όλες τις Μαρίες, τις Γιώτες, τις Δέσποινες όλου του κόσμου αλλά και αυτού του μπλογκ! Χρόνια πολλά στον φίλο μου τον Παναγιώτη Μιχαήλ που παραμένει δυνατός και σε όλους τους συνονώματούς του!

Να γιορτάσετε και να χαρείτε!

φιλιά πολλάαααααααααα

Συνεχίζω να διακοπάρω

Καλησπέρα σε όλους. Αλήθεια, είστε πολλοί; Ρωτώ γιατί ο μήνας Αύγουστος βρίσκει τους περισσότερους στις παραλίες… εμένα με μαθηματική ακρίβεια στο νησί.

Φέτος είναι αλλιώς. Πολλές φορές νοιώθω εδώ πως γύρισα τον χρόνο πίσω…πως τίποτα δε μου συνέβει ποτέ. Νοιώθω όπως πάντα, όπως κάθε καλοκαίρι που ερχόμουν. Ναι, δε θα πώ ψέματα, είναι το είδωλο στον καθρέφτη που κάθε μέρα όλο και μοιάζει στον «παλιό» μου εαυτό! Σκέφτομαι ότι στα 40 μου χρόνια, εκείνη η περιπέτεια θα φαντάζει πολύ μακρινή. Ήδη απο τον Νοέμβρη του 2007 έχουν περάσει άλλοι 2 Νοέμβριδες και πάμε τώρα για τον 3ο. Έτσι είναι, ο καιρός περνά…περνά και παίρνει πολλά δυσάρεστα μαζί του ευτυχώς.

Όλα όσα γράφω εδώ είναι πραγματικά τα τελευταία που σκέφτομαι κάθε που κολυμπώ, κάθε που κοιτάζω τον ήλιο και τον ουρανό. Είμαι χαρούμενη αρκετές μέρες και πάντα αφήνω όλο και κάτι για αργότερα…απολαμβάνω τον πρωινό μου καφέ παραθαλάσσια, εκεί που ο αέρας παίρνει τα μαλλιά μου. Τρώω μεσημεριανό με τους δικούς μου, ξαπλώνω και κατά τις 5.30 πάω στη θάλασσα. Δε νοιάζομαι για το τι θα φορέσω…κινούμαι χαλαρά και σχεδόν πάντα άβαφη. Τελικά αυτό δεν είναι ΔΙΑΚΟΠΕΣ; Το βραδάκι κάποια βόλτα…και Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!

Κάνω διακοπές!

που βέβαια διακοπές απο τη δουλειά κάνω απο τον Απρίλιο αλλά τώρα είμαι στο νησί.

Η Νικολέτα μου έγραψε ότι μπορεί εδώ, να βρίσκεται αυτό που θέλω...ή χρειάζομαι. Εγώ θα γράψω "σχεδόν".

Είχα ανοίξει μεγάλο θέμα στο τελευταίο ποστ για τους "σημαντικούς άλλους". Αρκετοί απο εσάς έχετε δίκιο. Σε όλο αυτό το διάστημα, όντως τους γονείς μου αν και κάνανε μεγάλη προσπάθεια και ήταν και είναι δίπλα μου τους ξεχνάω. Δεν εκτιμώ την παρουσία τους και εκδηλώνω πολλές φορές άσχημη συμπεριφορά και νεύρα προς αυτούς. Νομίζω είναι που είμαι κουρασμένη απο όλα...

Όσο για τους φίλους...πραγματικά η "Σ"όταν της άνοιξα την πόρτα, γιατί πρόσφατα είπε πως κουράστηκε και οτι της έχω σπάσει τα νεύρα εδώ και 2 χρόνια, προτίμησε να μην περάσει εκείνη την πόρτα και να μην κόψουμε επαφή. Ίσως αυτό, απο μόνο του να λέει πολλά...!Εγώ πάντως δεν ήθελα, και δεν θέλω να ζορίζονται εξαιτίας μου άνθρωποι που αγαπώ.

Υ.Γ1 είμαι καλά, καλύτερα απο περσι το καλοκαίρι, εδώ τέτοιο καιρό...νοιώθω μια θετική αύρα επάνω μου, πραγματικά!

Υ.Γ2 τα μικρά πεδιλάκια ανήκουν στη μόλις 4 ετών πρώτη μου ξαδέρφη. Αυτή ήταν η συντροφιά μου στην Αθήνα απο το 2007 μέχρι σήμερα, το ξεχαστήρι μου εκεί :-). Όταν αρρώστησα ήταν μωράκι, τώρα πια σωστό κοριτσάκι που απο Σεπτέμβρη πάει σχολείο. Καμιά φορά, καταλαβαίνεις πόσος καιρός πέρασε, βλέποντας πόσο αλλάζουν τα παιδιά!Και γω σήμερα,έπαιζα στη θάλασσα μαζί της ανέμελα και με μεγάλη χαρά!

Ετοιμάζομαι να φύγω!

Απόψε είναι μια διαφορετική βραδιά από πολλές απόψεις. Η θερμοκρασία έπεσε 10 βαθμούς σε σχέση με το μεσημέρι και βρέχει. Η ψύχρα και οι πυκνές ψιχάλες της βροχής στο παρμπριζ του αυτοκινήτου μου μέσα στη νύχτα μου φέρανε εικόνες φθινοπωρινές στο μυαλό.
Δε θέλω να ρθει το φθινόπωρο! Απόψε ένοιωσα πως το καλοκαίρι ξεγλίστρησε από τα χέρια μου χωρίς να το αξιοποιήσω. Έκανα μάλλον έναν «σκουρόχρωμο» απολογισμό και μελαγχόλησα...! «Είμαι επι της ουσίας μόνη μου» είπα στη «Β» από τηλεφώνου, «μα όλοι είμαστε μόνοι μας επι της ουσίας» απάντησε εκείνη. Με μάλωσε πως δεν κάνω σωστούς υπολογισμούς για να καταλήξω σε σωστό απολογισμό…και πόσο δίκιο είχε. Το φετινό καλοκαίρι είχε αρκετά, μπορώ να δω το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-αδειο…
Φεύγω την Παρασκευή για περίπου είκοσι μέρες. Πάω στο νησί των παιδικών μου χρόνων, όπως κάθε καλοκαίρι. Μετά το καλοκαίρι όμως του 2007-το έχω ξαναγράψει- τίποτα εκεί δεν είναι το ίδιο, όπως τα προηγούμενα χρόνια…όλα δείχνουν διαφορετικά κάτω από τη ματιά μου. Δεν είμαι ακριβώς ενθουσιασμένη για το ταξίδι μου, αλλά και να μην πάω εκεί μαζί με την οικογένειά μου, δεν έχω κάτι promising εδώ. Κανείς δεν υπάρχει να πει «μείνε» και να προτείνει κάτι άλλο.
Κάτι λείπει φέτος από τη ζωή μου. Νοιώθω ένα μεγάλο κενό. Τελικά, αν δεν κάνω λάθος…αυτό που μου λείπει, είναι η αίσθηση του «σημαντικού άλλου». Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φέτος το καλοκαίρι δεν είμαι ο «σημαντικός άλλος» για κανένα γύρω μου, όσο και αν προσπαθώ. Είναι περίεργη αίσθηση, πραγματικά! Παράλληλα, βλέπω ότι οι άνθρωποι τρέχουν τις ζωές τους με ταχύτητες φωτός, και με το ζόρι, κανείς δε σταματά να γίνει ο δικός μου «σημαντικός άλλος». Τελικά όσο και αν θεωρείς κάποιο άτομο σημαντικό στη ζωή σου, πρέπει και εκείνο το άτομο, ακόμη και αν δεν ανταποκρίνεται στο ενδιαφέρον σου, να μπορεί να σέβεται την «ετικέτα» που του κολλάς. Αλλά οι άνθρωποι τρέχουν, ξεχνούν, βιάζονται, φωνάζουν, αλλάζουν, χάνουν την υπομονή τους, κυνηγούν το όνειρο και χάνονται στα απλά καθημερινά ή στα δύσκολα, και δεν βρίσκουν πάντα τη λύση στο αίνιγμα... και όταν γυρίσουν το βλέμα στο παρελθόν έχουν χάσει ανθρώπους, τον αφθορμιτισμό της στιγμής και τις πιο όμορφες αυγές! Βγαίνει νόημα;;; Είναι και περασμένη η ώρα….

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Ποστ no 201

Το σημερινό ποστ είναι αισιόδοξο! Ξέρετε γιατί; Γιατί η ίδια η ζωή, αν την καλοκοιτάξεις φέρνει ώρες ώρες κάποιες στιγμές αισιοδοξίας…αρκεί να έχεις μάτια, αφτιά και καρδιά ανοιχτά!

Αυτή την περίοδο θα μπορούσα κάλλιστα να μη μιλάω καθόλου για την αρρώστια μου. Ξέρετε γιατί; Γιατί αν με δείτε δε θα καταλάβετε τίποτα. Γιατί τα μαλλιά μου που από τον Οκτώβρη μακραίνουν (βλ. φωτο) περάσανε μια χαρά από το αγορέ στο καρέ. Γιατί το σώμα μου βρίσκει σιγά σιγά την παλιά του φόρμα, γιατί πλέον ξαναέχω 2 μαστούς (αν και απέχω από το τελικό αποτέλεσμα αρκετά). Γιατί η «Σ» γύρισε, και ναι, αντέξαμε παρόλα τα σπασμένα νεύρα, τις άπειρες παρεξηγήσεις μεταξύ μας και δε σπάσαμε το σκοινί που μας κρατά ακόμη δεμένες. Γιατί ξαναβγήκα στις παραλίες, γιατί απέχτησα καινούριους φίλους που λατρεύουν τις ιστορίες μου, γιατί με δέχτηκαν οι άνθρωποι όπως είμαι ή όπως έχω γίνει…γιατί…γιατί…γιατί ξαναμπήκα δυναμικά στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Γιατί βαριέμαι, γιατί τεμπελιάζω, γιατί ξοδεύω λεφτά από δω και από κει, γιατί διασκεδάζω. Κάνω ότι θα έκανε ο μέσος άνθρωπος λοιπόν. Δεν είναι αισιόδοξο; Δεν είναι ελπιδοφόρο;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και μια πολύ σύντομη περιγραφή ίσως σας πείσει! >>>

Στο νησάκι που πήγα προχθές, αγόρασα με τη φίλη μου κάτι κρακεράκια που τα έτρωγα στις χμθ. Αυτά τα κρακεράκια τα έχω ήδη βαφτίσει ---κρακεράκια της χμθ---. Στις τόσες ώρες εκεί στο -3, πεινούσα και επειδή ήθελα ουδέτερες γεύσεις είχα ξετρελαθεί με αυτά. Τα παίρνω συχνά, γενικά δεν έχω συνδέσει ούτε φαγητά, ούτε ρούχα με τις χμθ, σε αυτό είμαι κουλ, προφανώς και ο εγκέφαλός μου κάνει κατά πολύ τα στραβά μάτια…Βρέθηκα λοιπόν σε μια τέλεια παραλία, να είμαστε μπες-βγες μέσα στο νερό και με τις ώρες. Να μιλάμε, να γελάμε κτλπ. Όταν βγήκα έξω, πείνασα, άνοιξα το πακετάκι με τα κρακεράκια και άρχισα να τρώω ένα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό. Εάν μου έλεγε τότε στο -3, κάποια νοσοκόμα, ότι θα ρθει μια μέρα που αυτά τα κρακεράκια θα τα τρώω στη θάλασσα, σε διακοπές και με μια καινούρια φίλη…θα της έλεγα «μη μου κάνεις πλάκα». Κι όμως…η ζωή κρύβει φοβερές εκπλήξεις! Τόσες που δε χωράει ο νους μας. Και πρέπει και να δίνουμε σημασία στις ευχάριστες εκπλήξεις αλλά και να είμαστε ευγνώμονες γι αυτές. Πιστέψτε με, εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος, αν όχι στον κόσμο…σίγουρα στο νησί! Ένοιωσα ότι κέρδισα αυτό που ζω, πως κέρδισα τη ζωή, και στον προσωπικό μου αγώνα πως τα πήγα καλά και με το νου και με το σώμα. Τελικά, ίσως να είμαι τυχερός άνθρωπος. Τυχερή λοιπόν που έζησα και ζω…τυχερή που μπορώ και χαίρομαι με όλα αυτά και δεν μιζεριάζω πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα!

Στιγμές χαλάρωσης...200 ποστ με το σημερινό!

Τα πρόσωπα είναι τυχαία...οι φωτογραφίες όμως τραβηγμένες όλες απο μένα...κατα τη διάρκεια του ταξιδίου μου!

Μπράβο Κ2!

Θέλω σήμερα απο δω να στείλω πολλά γλυκά φιλιά και χαιρετίσματα στην Κ2, μαζί με αρκετές αγκαλιές! Σήμερα κορίτσι μου τελείωσες και τώρα πια θα μετράς αντίστροφα όχι τις κ****θεραπείες σου αλλά το χρόνο προς την ανάκαμψη! Μπράβο! Δάκρυα χαράς λοιπόν και για το ΤΕΛΟΣ αλλά και για τα καλά αποτελέσματα των εξετάσεων! Φώναξέ το! Τ-Ε-Λ-Ο-Σ! Πάρε τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα αγκαλιά και χάραξε νέες πορείες! Μη κοιτάξεις πίσω, στο υπογράφω πως δεν αξίζει! Κοίτα μόνο μπροστά, γιατί όπως είπε και η JULI "μόνο το τώρα υπάρχει" ζήστο λοιπόν, και προσέθεσε και πολλές πρέζες μέλλοντος! Σε φιλώ γλυκά!!!!!

Για όσα κορίτσια αγωνίζονται ακόμη, όπως και εγώ, όπως και η Sundy, όπως και η Κ2, θα φτάσει η ώρα που θα μου γράψετε τα ευχάριστα! Και τότε...τότε θα νοιώσετε σαν να διώξατε 100 κιλά απο πάνω σας...!!!!

Το παρακάτω τραγουδάκι είναι για όλους όσους κάποτε πόνεσαν, κάποτε απογοητεύτηκαν και ίσως χάσανε το χαμόγελό τους!

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΕΥΤΕΙ, ΑΦΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ...

Φεύγω...

Ήταν ξαφνικό αλλά γιατί να μην είναι και τα ευχάριστα ξαφνικά; Μόνο τα δυσάρεστα θα μας κάνουν να τρέχουμε μέσα στον πανικό; Ε, λοιπόν, ξύπνησα και ετοίμασα τη βαλίτσα μου!Πάω το πρώτο μου ταξίδι που δε σχετίζεται ούτε με την Αθήνα ούτε με τους γιατρούς...!Τραλαλιλαλα!!!! Δε σχεδίασα τίποτα, μόνο έριξα κάποια ρούχα σε μια τσάντα και 2 μαγιώ. Έτσι ήμουν εγώ, όπου φυσούσε ο άνεμος! Αφήνω λοιπόν σήμερα το καβούκι μου, τη ζέστη και την πόλη και πάω σε ένα νησάκι ως την Παρασκευή.

Υ.Γ Θα πάω με τη "Β", την καινούρια μου φίλη που σας έλεγα...!

Φιλιά! Ως τότε να μου είστε καλά και να κάνετε όσο μπορείτε περισσότερες θετικές σκέψεις παρά αρνητικές!

Αχχχχχχχ η Ζωή!

Από ότι είδα στο προ-προηγούμενο ποστ μου αφήσατε πολλά σχόλια και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις πως 2-3 κουβέντες σου γίνονται η αρχή μιας μεγάλης συζήτησης!

Λοιπόν, εχθές έγινε κάτι το οποίο δεν το είπα σε κανένα αλλά θέλω να το πω σε όλους εσάς!

Το καλοκαίρι του 2007 είχα αγοράσει ένα φόρεμα κοντό-εφαρμοστό, στο χρώμα της άμμου, με μπούστο αρκετά ανοιχτό, που δένει πίσω στο λαιμό. Το φόρεσα το ίδιο εκείνο καλοκαίρι σε γάμο φίλου μου στη Τζιά. Είχαμε μαζευτεί όλοι οι φίλοι από το Μεταπτυχιακό της Αγγλίας. Τι ωραία που είχαμε περάσει! Σκίζαμε τα βουνά με ένα ανοιχτό τζηπ, μέσα στη δροσιά της νύχτας και του νησιού ακούγοντας «One love, one life» των U2.Δε ξέρω γιατί, αλλά εκείνη η σκηνή, εγώ στο πίσω κάθισμα, στη μέση, να χαζεύω τη θέα μπροστά, το ραδιόφωνο του αμαξιού φωτισμένο και η γλύκα από τα λίγα παράσιτα μου έμεινε! Η βραδιά εκείνη, και εκείνη η σκηνή, γίνονται φυσικά πιο συγκινητικές όταν σκέφτομαι πως μετά τη Τζιά, μετά από εκείνο το καλοκαίρι εγώ αρρώστησα και άλλαξα. Όταν σκέφτομαι την ανεμελιά μου. Κάθε που ακούω αυτό το τραγούδι βλέπω μπροστά μου το σκοτάδι της Τζιάς, το αεράκι που έπαιρνε τα μακριά μαλλιά μου τους φίλους μου, τα 54 κιλά μου, τα νιάτα μου ζωντανά!

Πέρυσι αυτό το φουστάνι δεν μπορούσα να το βάλω και λόγω κιλών και λόγω απώλειας μαστού. Η ξαδέρφη μου, μου το είχε ζητήσει να το δανειστεί αλλά εγώ δεν της το έδωσα ούτε μια φορά. Το είχα εκεί στην ντουλάπα, μαζί με άλλα ρούχα που δεν μπορούσα να βάλω τότε. Σκέφτηκα μια φορά να χαρίσω τα περισσότερα μου ρούχα αφού δεν μου κάνανε. Τελικά χάρισα ελάχιστα και κράτησα αρκετά. Χθες το βράδυ λοιπόν, ξαναμπήκα σε εκείνο το φόρεμα «της άμμου». Μια χαρά έδειξε και στα 60 κιλά που είμαι πλέον (έχασα τα 5…κάτι είναι και αυτό) και το στήθος μου και αυτό, μια χαρά στη θέση του. Μπήκα στο μπάνιο να βαφτώ, και όπως ο καθρέφτης είναι μεγάλος, έβλεπα από τη μέση μέχρι το κεφάλι το είδωλό μου. Αμέσως πέρασε από μπροστά μου και εκείνη η κοπέλα, η άλλη, που είχε πακετάρει μέσα σε μισή ώρα για 3 μέρες στη Τζιά και είχε βάλει με προσοχή το φουστανάκι της στη βαλίτσα. Εκείνο το κορίτσι είχε τότε μόλις γυρίσει από τη θάλασσα όπου είχε μείνει τουλάχιστον 10 ώρες (χωρίς υπερβολή). Το σώμα της ήταν καλοσχηματισμένο και ηλιοκαμένο, τα μαλλιά της μακριά, λαμπερά, πάντα στο φυσικό τους χρώμα. Δάκρυσα καθώς βαφόμουν! Μα φυσικά και θυμίζω εκείνο το κορίτσι, αλλά την τελευταία φορά που φόρεσα αυτό το φόρεμα δεν μου είχε συμβεί τίποτα, δεν ήξερα τι θα μου συμβεί και ζούσα χαρούμενη μέσα στην άγνοιά μου!
Σκούπισα τα μάτια μου και ξανακοίταξα τον εαυτό μου…Υπάρχει και η άλλη πλευρά…τότε, στη Τζιά, κάτω από αυτό το φουστάνι, στο μέρος του μαστού, απέναντι από την καρδιά, είχα μια αιτία θανάτου και μάλιστα προχωρημένη. Μπορεί να πέρασα πολλά, απο τότε με τον όγκο μου, μπορεί να έσπασαν τα νεύρα μου, να πάλεψα με τον εαυτό μου και άλλους πολλούς αλλά…είμαι εδώ…είμαι εδώ παρόλη τη φουρτούνα που χτύπησε το πλοίο μου. Είμαι σίγουρη πως δε θα προτιμούσα τη φιγούρα μου «θεϊκή» μέσα σε αυτό το φουστάνι, το πρόσωπό μου φρέσκο αλλά όλα αυτά σε μια κορνίζα, ανάμνηση μιας άλλης εποχής και εγώ να λείπω απ’τη ζωή…!

Γι αυτό φωνάζω! ΌΛΑ ΕΧΟΥΝ 2 ΟΨΕΙΣ. ΔΙΑΛΕΞΤΕ ΟΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ! Η Sugar Η ΣΥΓΧΩΡΕΜΕΝΗ ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ MSN ΤΗ ΡΩΤΗΣΑ «ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ?» ΤΟΤΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ «ΘΑ ΔΕΙΣ, ΘΑ ΔΕΙΣ!»

Όπου και να σαι sugar, ότι κα να βλέπεις, είσαι μέσα στην καρδιά μου!

ΠΟΤΕ ΠΙΑ,ΠΟΤΕ!

αφιαιρώνω το τραγούδι σε όλους όσους κάποια στιγμή στη ζωή τους δυσκολεύτηκαν...Οι δυσκολίες είναι πολλές...τα συναισθήματα όμως ίδια...!

"Ποτέ, πια ποτέ"

Καλό βράδυ!

195 φορές

άνοιξα αυτό το blog για να σας γράψω κάτι. Κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς μου, για να περιγράψω κάποια συναισθήματα και καταστάσεις. Σκέφτομαι μερικές φορές, μετά απο καμιά δεκαετία πως θα μου φαίνονται όλα αυτά τα posts αν τα ξαναδιάβαζα. Σκέφτομαι ότι μπορεί ο σύζηγός μου ή και τα παιδιά μου να το διαβάσουν κάποτε, ή έστω κάποιοι καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου. Θα συμπλήρωνε σίγουρα το παζλ μου και την εικόνα που έχουν για μένα...γιατί πάντα θα υπάρχει το εγώ "πριν" και πάντα το "μετά". Και όλοι γύρω μου λίγο πολύ αλλάξανε, όλοι όσοι γίνανε μάρτυρες της περιπέτειάς μου. Και εγώ με τη σειρά μου που πάλεψα με το θεριό. Θέλω και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν έχω ευτυχώς σε καμιά περίπτωση άσχημα συναισθήματα προς κανένα. Νεύρα σπασμένα έχω και αρκετές φορές νοιώθω ότι εκτίθεμαι σε αρκετά άτομα λόγω των νεύρων...

Anyway! Θα τη βρούμε την άκρη. Κατα τα άλλα μετρώ 3 μπάνια στη θάλασσα, κάποιες βόλτες, κάποια ποτά. Πήγα την Κυριακή εκδρομούλα και όλο και κάτι σχεδιάζψ. Το χειρουργείο βέβαια δεν ξέρω για πότε θα είναι...κάτι μου λέει πως έχουμε μέλλον. Απο βδομάδα πάντως ένα ταξίδι αστραπή για Athens θα γίνει!

Πως μηδενίζουμε και πάμε απ'την αρχή;

Αυτό το ποστ...θέλω να το γράψετε εσείς!

Η δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος…

(Όπως μας ξαναθύμισε η Κ2 στο chat box) είναι όντως μεγάλη! Κανείς μας δεν ξέρει πόσο μπορεί να παλέψει με κάτι αν δε βρεθεί στη μάχη! Αν δεν καθήσει απέναντι με τον εχθρό…! Και εγώ δεν ήξερα τίποτα, δεν περνούσε κάτι τέτοιο από το μυαλό μου! Όμως όταν ήρθε, έμαθα σιγά σιγά να το αντιμετωπίζω, δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά…σταδιακά.
Σταδιακά συνειδητοποιείς ότι επειδή ακριβώς θέλεις να ζήσεις…επειδή ακριβώς δε θέλεις να παραδώσεις τα όπλα και να χαριστείς αμαχητί στον εχθρό, ρίχνεσαι στη μάχη! Μπορεί να βρεις και συμμαχητές, μπορεί και να μη σε καταλάβει κανείς, το ζητούμενο είναι όμως να κερδίσεις! Και πεισμώνεις, και λες στον εαυτό σου «Θα κερδίσω! Και θα το κάνω για μένα!». Θέλει κουράγιο, θέλει κόπο! Οι θεραπείες σου τρυπούν το μυαλό αλλά όταν όλα τελειώσουν τα ξεχνάς! Μια μαγική σκόνη περνά από της άσχημες αναμνήσεις σου και τις σκεπάζει! Στην καλύτερη περίπτωση το ελαφρύ αεράκι του καλοκαιριού ένα ήσυχο βράδυ μπορεί να τις φυσήξει τελείως μακριά και να τις χάσεις τελείως από μέσα σου… «σαν να μην έγινε ποτέ» μονολογείς! Έτσι γίνεται με τις άσχημες αναμνήσεις. Ωστόσο, όσο μακρυά και αν φύγουν από το μυαλό σου, πάντα κάτι αφήνουν! Μια αίσθηση ωριμότητας, μια πρόωρη σοβαρότητα, μια καινούρια κατάσταση μυαλού και κοσμοθεωρίας! Ναι, θέλει κότσια! Όχι μόνο για το τότε αλλά και για το τώρα! Για να πεις πολύ απλά ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! Για να νοιώσεις ότι δεν σε πληγώνουν πια οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες σου και τα όσα πέρασες και ας τα έζησαν κοντά σου. Θέλει δύναμη μυαλού να πας τη ζωή παραπέρα, να συγχωρήσεις, να ξεχάσεις και να προχωρήσεις, και δυστυχώς πολλές φορές το μυαλό κολλάει! Θέλει αρκετό αγώνα επίσης να κρατήσεις την καρδιά και την αγκαλιά σου ανοιχτή, η αρρώστια σε συρρικνώνει. Θες λοιπόν τον καιρό σου για να ταξινομήσεις όλα αυτά, και τον χρόνο σου για την επανένταξη! Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν υπάρχουν σουπερ ήρωες με μπέρτες στον ουρανό, και είναι μάλλον δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες. Αν όμως κοιτάξουμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας θα δούμε πως τα φοβισμένα παιδιά τα διαδέχονται συνήθως θαρραλέοι ενήλικες!

Έχει πανσέληνο απόψε! Θα βγω στο μπαλκόνι να χαζέψω το φεγγάρι. Μόνη, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είμαι εδώ. Αυτό δεν ήταν και το στοίχημα;;;

Ξαναγύρισα!

(Πολλά ξανά από ότι βλέπετε)

Είχα πάει στην Αθήνα, ορίστε, με τούτα και με τα άλλα δεν πρόλαβα ούτε αυτό να σας γράψω! Συνάντησα τον χειρούργο μου αλλά και τον πλαστικό. Οι εξετάσεις μου καλές, επανέλεγχο φουλ τώρα τον Νοέμβρη!

Ο πλαστικός μου, μου είπε ότι θα με ξαναδεί σε 3 βδομάδες…παραμένω λοιπόν με τους διατατήρες και περιμένω να διαταθεί το δέρμα μου για να φιλοξενήσει την σιλικόνη…θα πάρει και άλλο καιρό, αλλά έχω οπλιστεί με υπομονή…μια φορά φτιάχνεις το στήθος που θα έχεις για μια ζωή!Εξάλλου μπορώ να κάνω τα μπάνια μου κανονικά και γενικότερα δεν έχω πολλούς περιορισμούς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ξεφεύγω με βάρη και απότομες κινήσεις!

Τα φιλιά μου σε όλους σας και πολλές πολλές ευχές για έναν όμορφο μήνα!

Ξαναγεννήθηκα…

Τελικά μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί, ναι, σας το λέω, ναι, ναι, ναι!

Τις προάλλες πήγα στη Θεσσαλονίκη, εκεί είχα περάσει 4 χρόνια από τη ζωή μου ως φοιτήτρια. Πέρασα από την παλιά μου γειτονιά στην Άνω Πόλη και καθώς άρχισα να κατηφορίζω προς το κέντρο με τα πόδια, με το Mp3 στα αφτιά, με ένα φανελάκι και ένα σορτσάκι, και ένα ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά…ένοιωσα πως ο χρόνος γύρισε πίσω…Ένοιωσα φοιτήτρια ξανά, 20 χρονών δλδ, να ροβολώ για να συναντήσω τους συμφοιτητές μου. Ήταν απίστευτη ασίσθηση!Απίστετη σας λέω! Άρα τελικά ο άνθρωπος ξεχνά, ξεχνά τα άσχημα και ανατρέχει στα ευχάριστα της ζωής του και ευτυχώς έχω μεγάλο απόθεμα τέτοιων αναμνήσεων και στιγμών. Μα που είχα εξαφανίσει 2 χρόνια τώρα το παρελθόν μου;;;

Παρακάτω...ένα απο τα τραγούδια που άκουσα εκείνη τη μέρα στη συμπρωτεύουσα...και νομίζω είναι συμβολικό...ΚΑΤΙ ΑΣΤΡΑΨΕ!ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΛΑΣΑΚΙ!ΣΑΝ ΠΙΚΝΙΚ ΜΕΣ ΤΟ ΔΑΣΑΚΙ!ΛΑΒΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ!

Δύο Λύκοι...

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος)της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία,η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε .......

"Αυτός που ταΐζεις."


(Μου το έστειλε η Giota και σκέφτηκα να το μοιραστούμε όχι μόνο στα σχόλια αλλά και σε ποστ)

όνειρο ήτανε!

Αυτές τις μέρες δεν κοιμάμαι καλά...δεν ξέρω τον λόγο ακριβώς, άλλα έχω αυπνίες, το μόνο σίγουρο...

Σηκώθηκα για να πιω ένα καφέ και έβαλα να ακούσω το CD "Ανεμοδείκτη" του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ξεχώρισα για μια ακόμη φορά το τραγούδι "όνειρο ήτανε". Αυτή τη φορά όμως το ξεχώρισα περισσότερο για κάτι άλλο. Όταν συνάντησα την Κ, τη φίλη της Sugar τον Μάρτιο, μετά τον θάνατό της Sugar, είχε αυτή τη μελωδία για να χτυπάει το κινητό της. Το βρήκα πολύ συμβολικό, ένα τργούδι που μιλάει για χωρισμό όπου η παρουσία του άλλου είναι πια εφικτή μόνο στα όνειρα. Για όλους εμάς, η απώλεια της Sugar μίλησε μέσα μας διαφορετικά. Είναι μια απουσία απο αυτό το Blog, είναι μια απουσία και απο τη ζωή μου! Ήταν απο τις πρώτες που με εμψύχωσαν...μέχρι και τηλ. με είχε πάρει πριν απο μια θεραπεία μου. Ένα άτομο που ήθελε και ήξερε να βοηθά...Σήμερα Κυριακή, αν είχε καλή διάθεση θα πήγαινε στη θάλασσα καθότι νησιώτησα. Είναι σαν να σε βλέπω Sugar να αγναντεύεις το ατέλειωτο γαλάζιο. Βέβαια ποιος μας λέει ότι δεν μπορείς να το κάνεις και απο κει πάνω; Η Sugar ήταν πολύ αισιόδοξη, κοινωνική και ομιλιτική! Είχε βρει το νόημα της ζωής και μέχρι την τελευταία της πνοή ζούσε δυνατά και έντονα! Θα σε θυμόμαστε Sugar και εγώ θέλω να γράψω εδώ ότι σε σκέφτομαι πολύ συχνά και ας μας ενώνουν μόνο 2 καφέδες και το μη πραγματοποιήσιμο "τα λέμε και στην Κρήτη". Τελικά δεν είναι μοναδικο; Να περνάει κάποιος με την ταχύτητα κομήτη απο τη ζωή σου αλλά να τον σκέφτεσαι. Αυτό θα πει, ενδιαφέρον άνθρωπος. Και όσοι απο εμάς "γράφουν ιστορία" δεν έχουν να φοβηθούν τη φθορά του χρόνου και τον θάνατο. Και αυτή η τελευταία λέξη...τι είναι; Μια λέξη με έξι γράμματα, μήπως τελικά τη φοβόμαστε επειδή η ζωή έχει τρία γράμματα;;;








το τραγούδι που σας έλεγα...!

Για όσους μας άφησαν,για όσους ετοιμάζονται να μας αφήσουν, για όσους θέλουμε να αφήσουμε...

H φίλη Ανθούλα για το προηγούμενο ποστ μου έγραψε σε σχόλιο της διάφορες ατάκες που σκέφτηκα να τις φέρω εδώ για να τις δούμε όλοι:

"Μην αγαπάς κάποιον γι αυτό που είναι,αλλά γι αυτό που είσαι εσύ όταν βρίσκεσαι δίπλα του..
"Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που που σου πιάνει το χέρι και σου αγγίζει την ψυχη.."
"Μην σπαταλάς τον χρόνο σου με κάποιον που δεν θέλει να σπαταλήσει τον δικό του μαζί σου..."

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!!





και φυσικά θα συμφωνίσω..! Είναι πάρα πάρα πολλά τα όσα "εμείς οι άνθρωποι" θεωρούμε δεδομένα. Αν αρχίσουμε να τα βλέπουμε πιο εφήμερα, πιστέψτε με, θα ανακαλύψουμε μέσα μας και γύρω μας έναν κόσμο τελείως διαφορετικό!

Αυτές τις μέρες!

σκέφτηκα να συνοψίσω λίγο αυτές τις μέρες

Το Νούμερο που «παίζει» αυτό τον καιρό είναι το 4 καθώς έχασα από 8/5 τέσσερα κιλά με τη βοήθεια του διαιτολόγου (αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να κόψω τα τσιμπολογήματα). Φαντάζεστε τη χαρά και την καλύτερη διάθεση εφόσον μπαίνω σε ρούχα που περσι με το πρήξιμο, όχι δεν κουμπώνανε, ούτε καν «ανεβαίνανε».

Το μόττο των ημερών μου είναι «να περνάω καλά και ούτε μέρα χαμένη,τα καλοκαίρια είναι μικρά!» και όντως, πήγα την Κυριακή σε ένα Beech bar για μπυρίτσα και το καινούριο μου μαγιώ έκανε ντεμπούτο με επιτυχία! Μαζί με αυτό έκανε και την παρθενική του εμφάνιση και το μπούστο μου! Μια χαρά σας λέω και τα δυο! Χθες ήμουν στους καφέδες και το βράδυ έξω σε παραθαλάσσιο μπαράκι.

Από διάθεση αυτές τις μέρες, αρκετή εώς πολύ θα έλεγα. Κάτι μέσα μου άλλαξε! Και πώς να μην αλλάξει αφού τελικά και εμφανισιακά δεν θυμίζω καθόλου «παιδί χημειοθεραπειών».

Από παρέα αυτές τις μέρες θα έλεγα καλά, θα μπορούσε και καλύτερα αλλά αποφάσισα στη ζωή να εκτιμώ όσα έχω, όχι να γκρινιάζω για όσα δεν έχω. Γιατί και που γκρινιάζεις και κάνεις τις 1000 σκέψεις μήπως βγαίνει κάτι; Αν δεν καταλαβαίνει ο άλλος…αστα, μηδέν στο πηλίκο και γαϊδουριά στο τετράγωνο!

Βέβαια…όλο παραλείπω κάτι πολύ σημαντικό!!!Απέκτησα καινούρια φίλη, μήνες τώρα κάνουμε παρέα (από Νοέμβριο) αλλά και εγώ με τις φοβίες μου και τις απόρριψεις μου…άργησα να καταλάβω ότι αυτό το άτομο είναι δίπλα μου όποτε το χρειαστώ. Ήταν συνάδελφος ("ήταν" γιατί η δουλειά τελείωσε…). Γνωρίζει το πρόβλημα της υγείας μου, και μάλιστα είχε έρθει Αθήνα μετά το χειρουργείο, στην ανάρρωσή μου και οργώσαμε την πρωτεύουσα. Της αρέσει πάρα πολύ να συζητάμε και έτσι βρήκα έναν άνθρωπο να με ακούει ευχάριστα και ας της μιλάω και για τα δύσκολα. Χθες κλείσαμε το τηλέφωνο στις 4.00 το πρωί γιατί δυστυχώς δε μένουμε στην ίδια πόλη, αλλά ξέρετε κάτι; όταν μου είπε «θέλω πάρα πολύ να πάω μαζί σου κάπου, εκδρομή/διακοπές» (και ας έχει και σχέση) εγώ χαμογέλασα και με τα λόγια της αναγνώρισα τον παλιό καλό μου εαυτό. Αυτόν που δεν παρακαλά τους άλλους για να βγει ή να πάει μια εκδρομή, αυτόν που οι παρέες τον αποζητούν, αυτόν που δίνει στην παρέα, και τη συντροφιά του την θεωρούν πολύτιμη. Πραγματικά είναι πολύ σημαντικό μετά από μια τέτοια περιπέτεια να μπορείς να φέρνεις καινούριους και αξιόλογους ανθρώπους κοντά σου!Είναι μια ακόμη προσωπική νίκη!Να σαι καλά Β. που πάντα είσαι εκεί, έστω για να σηκώσεις το τηλέφωνο και να χαμογελάσεις ακριβώς αφου πεις το "ναι?".

H ΖΩΗ μετά τον ΚΑΡΚΙΝΟ

Δυο λέξεις στα κεφαλαία στον παραπάνω τίτλο: "ΖΩΗ" και "ΚΑΡΚΙΝΟΣ", μα πάνε μαζί;

Αν με ρωτούσε κανείς πριν τον Νοέμβρη του 2007 δε θα ξερα τι να απαντήσω...θα σκεφτόμουν πολύ και ίσως να χαρακτήριζα τον παραπάνω συνδιασμό αταίριαστο...κι όμως, σήμερα, αυτό το Σάββατο του Ιούνη, με το χέρι στην καρδία, με την υπογραφή και τα γραφόμενά μου σας λέω ότι ΝΑΙ, ΠΑΝΕ ΜΑΖΙ! Ναι, εμείς οι καρκινοπαθείς δεν υστερούμε σε κάτι. Δε γίναμε ούτε πιο χαζοί, ούτε πιο δειλοί. Είμαστε άνθρωποι ίσοι μεταξύ ίσων, ζούμε στην ίδια κοινωνία με όλους τους υπόλοιπους, διεκδικούμε τα ίδια , τα ίδια και πιο πολλά! Έχουμε ο καθένας μας την ταυτότητά του και αρνούμαστε να "κατηγοριοποιηθούμε". Για όποιον μας κοιτάζει περίεργα λέμε "ποτέ δεν ξέρεις αν θα βρεθείς και συ σε παρόμοια θέση". Ναι, μπορούμε να ζήσουμε και μετά τον Καρκίνο και να σας πω...δεν το πίστευα αλλά πραγματικά μπορούμε με λίγη προσπάθεια να ζήσουμε και καλύτερα, πιο ουσιαστικά!Μου το λέγανε αλλά δεν το πίστευα, το βλέπω όμως...βλέπω τις αλλαγές μέσα μου!Δεν αισθάνομαι μειωνεκτικά απέναντι σε κανένα!!! Δάμασα ένα θηρίο και αυτό απο μόνο του είναι ένας καλός λόγος για να χεις το κεφάλι ψηλά!
Αρκει να πιστέψεις στον εαυτό σου, να κάνεις μια βουτιά μέσα σου και να δεις τον πλούτο του μυαλού και της καρδιάς σου, τον πλούτο που σου κρατούσε η αρρώστια μακριά για καιρό! Ο πλούτος όμως αυτός παρέμενε, δεν μας εγκατέλειψε ποτέ απλά ξεχάσαμε να τον βλέπουμε...έμεινε κάτω στο βάθος. Όσο όμως η περιπέτεια γίνεται παρελθόν, τόσο βρίσκουμε τις ισσοροποίες μας, τόσο θυμάται το σώμα και το μυαλό. Και ναι, ναι, ναι, ο καθένας μας μπορεί να πάρει δύναμη απο τη μοναδικότητά του...!Απλά όλα αυτά αποτελούν μέρος ενός μεγάλου κύκλου... και δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα απο τη μια μέρα στην άλλη. Υπάρχει όμως μια μέρα που θα ρθεί...θα την καταλάβεις μόλις θα τη ζήσεις. Εκείνη τη μέρα μπορεί να κάνεις κάτι πολύ απλό και καθημερινό...μπορεί απλά να χαζεύεις τη θάλασσα, μπορεί απλά να παρατηρείς τα δέντρα απέναντι, μπορεί απλώς να χαιδεύεις το γρασίδι ή να περπατάς ξυπόλητος στην ακρογιαλια. Εκεί, αβίαστα, θα ρθει κάτι, κάτι σαν αποκάλυψη. Εκεί θα καταλάβεις τη μοναδικότητά σου. Εκεί, μόνος ή με παρέα, εκεί, εκεί, ξαφνικά όλα τα ερωτηματικά σου θα απαντηθούν, εκεί ξαφνικά οι σκέψεις σου θα φτιάξουν παράγραφο και θα μπούν σε σειρά, εκείνη τη μέρα η γλώσσα σου θα γίνει το όπλο σου, η καρδιά σου θα γεμίσει συναισθήματα και εκείνη τη στιγμή θα λυτρωθείς απο όλα και όλους, θα κοιτάξεις τον ουρανό, θα χαρείς το αεράκι, θα νοιώσεις ελεύθερος! Θα νοιώσεις γεμάτος απο κάτι ανεξήγητο αλλά μοναδικό. ένα Άγιο Πνεύμα μιας άλλης εποχής! ΘΑ ΓΙΝΕΙΣ ΚΑΛΑ!!!!!!

The first day of the rest of my life!

Και ναι!!!Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο αισιόδοξο και το πιο χαμογελαστό μου ποστ!

Και να σκεφτείτε ότι προέκυψε απο κάτι απλό και καθημερινό...

Είμαι Αθήνα, ήρθα για να με δει ο γιατρός. Χθες λοιπόν πήγα στην κλινική και ο γιατρούλης με φούσκωσε (ευτυχώς δεν πονάω τόσο, άνοιξε αρκετά το δέρμα της ακτινοβολημένης περιοχής). Μετά τον πλαστικό, και αφού είπα την περιπέτεια υγείας μου σε μια του νοσοκόμα και δάκρισα (προτοφανές για μένα, μετά απο τόσο καιρό) κατέβηκα και είδα και την ψυχολόγο του τμήματος...η οποία είναι πλέον φίλη μου και πίνουμε καφέ συζητώντας στο χαλαρό...13:00 πήγα στην κλινική και έφυγα 16:00 με μπόλικο socializing. Αφου έφυγα, και μάλιστα με ένα ηθικό ανεβασμένο, καθώς η ψυχολόγος μου είπε "σε θεωρώ ένα πολύ πετυχημένο άτομο" και εγώ σκέφτηκα, "τελικά, είμαι πετυχημένη, απλά η αρρώστια δεν με άφηνε να το δω τόσο καιρό, δε σημαίνει όμως ότι δεν υπάρχει....!" Μετά λοιπόν απο όλα αυτά...βρέθηκα σε ένα εμπορικό κέντρο και σκέφτηκα "ευκαιρία να αγοράσω μαγιώ". Μια πολύ απλή σκέψη...η πραγματοποίησή της όμως μου έδωσε τόσα φτερά. Νομίζω πως χθες, ήταν η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής μου! Στο μαγαζί με τα μαγιώ, σάστισα πρώτη εγώ, προβάροντας το πάνω μέρος ενός μπικίνι, και έσκασα το πιο πλατύ μου χαμόγελο στον καθρέφτη!Τα αποτελέσματα της (μη τελειωμένης ακόμη) πλαστικής μου ήταν απλώς εκπληκτικά!!!! Και ναι, στεκόμουν εκεί, μέσα σε ένα τυχαίο εμπορικό, σε ένα τυχαίο κατάστημα, με άγνωστους τριγύρω και ζούσα την προσωπική μου ευτυχία. Έσκαγα χαμόγελα στον εαυτό μου και η χαρά μου είχε να κάνει μόνο με μένα! Η πωλήτρια πρέπει να σάστισε γιατί όλα τα "πάνω μέρη" μου πήγαιναν, φανερώνοντας ένα πολύ στητό στήθος. Είχε πλάκα, εγώ δεν ήμουν ποτέ η "υπερπαραγωγή" ή η "κοκέτα" κοπέλα και τώρα έπιασσα τον εαυτό μου να χει μια πρωτόγνωρη φιλαρέσκεια! Αγόρασα το μαγιώ και στο δρόμο του γυρισμού είχα ένα μεγάλο χαμόγελο!Το βήμα μου ήταν πιο ανάλαφρο!Είπα στον ευατό μου πως άξιζε η ταλαιπωρία, και το χειρουργείο της αποκατάστασης! Ας είναι, άξιζαν όλα, έστω γι αυτή μου τη μικρή στιγμούλα! Έζησα κάτι μοναδικό, κάτι πολύ πολύ δυνατό, κάτι που με κάνει να γελώ και δυνατά...αρκεί να μη με τραβάει το δέρμα που ακόμη φουσκώνει ;-) Ενοιωσα ότι σχεδόν πήρα πίσω κάτι...ένοιωσα ότι χθες, ήταν η πρώτη μέρα, της καινούριας μου ζωής! Και αυτό είναι τόσο μα τόσο ελπιδοφόρο, όσο και μοναδικό!

Έμαθα να λέω αντίο!

και το κατάλαβα όταν μου το έγραψε σε comment η Sundy! Νοιώθω πιο ελεύθερη, πιο δυνατή τώρα! Έμαθα να λέω αντίο! Να κλείνω την πόρτα σε όσους με στεναχώρησαν και να τους αφήνω έξω από την καρδιά μου! Να εγκαταλείπω καταστάσεις που με κούρασαν και με έφθειραν! Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν αλλάζουν! Αφήνω τις απογοητεύσεις μου στην άκρη, να τις πάρουν μαζί όσοι μου τις δημιούργησαν! Αφήνω και τα σπασμένα νεύρα! Όταν δεν έχεις απαιτήσεις απο κάποιους και διατηρείς μια χαλαρή σχέση, γιατί στο υπαγορεύουν πρώτοι αυτοί με τη συμπεριφορά τους, τότε είσαι και συ πιο ήρεμος. Έμαθα να λέω αντίο, και να κλειδώνω σε συρταράκια φωτογραφίες και αναμνηστικά. Έμαθα να λέω αντίο…και ίσως αυτό είναι το πρώτο βήμα προς το να συνεχίσω τη ζωή μου…παρόλες τις απώλειες!

Σκέφτηκα να γράψω κάποιες γραμμές

είναι αργά! Αύριο είναι του Αγίου Πνεύματος…ξέρετε…πολλές φορές, καθώς ξαπλώνω, καθώς κάνω ποδήλατο, καθώς κάνω μπάνιο…σκέφτομαι να γράψω ένα σωρό πράγματα που όμως μετά τα ξεχνάω…ίσως πρέπει να πάρω ένα «μαγνητοφωνάκι» και να τα αφηγούμαι…

Αύριο είναι του Αγίου Πνεύματος και σήμερα θυμήθηκα ένα σωρό πράγματα. Γράφω απόψε, Κυριακή βράδυ, μέσα στην ησυχία του πατρικού μου. Μου αρέσει αυτή η ησυχία που διακόπτεται μόνο από τον ήχο των δακτύλων μου πάνω στο μαύρο μου πληκτρολόγιο. Είναι το καλύτερό μου αυτή η ώρα, γιατί καθώς ο υπολογιστής μου βρίσκεται στην κουζίνα, πολλές φορές, τη μέρα, αναγκάζομαι να μιλάω και στη μητέρα μου και να γράφω και ποστ!

Σήμερα θυμήθηκα πολλά, θυμήθηκα πρώτον ότι περσι σαν αύριο, εμφανώς πιο χοντρούλα, εμφανώς καταπονημένη και με τα φρέσκα μου μαλλιά ήμουν σε ένα beach-bar με τη «Σ» και πίναμε καφέ. Δεν είχα βουτήξει στη θάλασσα, όμως φορούσα το μαγιώ της μαστεκτομής για το οποίο μου είχε πει η «Σ» «κοίτα να το αγοράσεις εγκαίρως, μη ψαχνόμαστε τελευταία στιγμή». Και ακούγοντάς την το είχα αγοράσει από τον Μάιο. Μετά τον καφέ πήγαμε για φαγητό, πάλι παραθαλάσσια. Αγίου Πνεύματος ήταν. Φάγαμε και ήπιαμε ούζο εκείνη τη μέρα, όλα ήταν ωραία, όλα ήταν χαλαρά, μόνο που εγώ έπρεπε να προλάβω το τρένο των 5.17 για να κατέβω στην Αθήνα, να κάνω το Herceptin. Και πραγματικά θυμάμαι πως είχα εξαντλήσει κάθε χρονικό περιθώριο, γύρισα σπίτι 4.30 για ένα γρήγορο μπάνιο και έφυγα, η μάνα μου είχε σαστίσει. Πως περνάει ο καιρός, καλπάζοντας θα γράψω απόψε! Αύριο ξημερώνει μια παρόμοια μέρα…μπορεί την Τετάρτη να πάρω τον δρόμο για Αθήνα αλλά τα πράγματα είναι πλέον διαφορετικά…το μαγιώ της μαστεκτομής μου είναι άχρηστο πια…ττο Herceptin τελείωσε, τα μαλλιά μου έχουν μήκος καρρέ, τα νύχια των ποδιών μου ξαναβρήκαν το σχήμα τους και έχουν απόψε χρώμα κοραλλί, τα περιττά κυλά φύγανε και το πρόσωπό μου ηρέμησε. Πώς να μην είμαι χαρούμενη για όλα αυτά; Είναι ένας προσωπικός «αγώνας» που στέφθηκε με επιτυχία. Χρόνια πολλά αναλωνόμαστε σε άπειρους αγώνες με άλλους, σκέφτηκε κανείς πως αν κερδίσουμε με το μέρος μας τον εαυτό μας θα λύσουμε πολλά απο τα προβλήματά μας;
Σήμερα κατάλαβα ότι ξεπέρασα και την απόρριψη από τη «Ν», πάει, έκλεισε το κεφάλαιο. Σαν σήμερα το 2007 είχα πάει τη «Σ» και τη «Ν» σε ένα πανηγύρι. Στο ίδιο πανηγύρι βρέθηκα και σήμερα. Συνειδητοποίησα πως πέρασα και πέρασαν πολλά από το 2007. Η «Ν» μπορεί και να έχασε και το καλύτερο κομμάτι, έμεινε στα δύσκολα, αλλά στο κομμάτι της «αποθεραπείας» μου το έβαλε στα πόδια. Έχασε λοιπόν το come back μου, την ανανεωμένη μου διάθεση και εμφάνιση. Χθες την είδα να περνάει από μπροστά μου και δεν μπήκα στον κόπο να τη φωνάξω, ποιος ο λόγος; Το μόνο που σκέφτηκα ήταν σίγουρα «μα που πήγαν η αγάπη και το ενδιαφέρον που είχαμε η μια για την άλλη;». Εγώ «έχω πια κλειστό το δέρμα». Κάπου πρέπει να πηγαίνει η αγάπη που έχεις για έναν άνθρωπο και παύεις να τη νοιώθεις πια. Ίσως είναι κάτι σαν τα όνειρα που δεν πραγματοποιούνται όπως λέει μια ατάκα από την ταινία «Ιστορίες παπουτσιών». Δεν έχω απορία που πάει μια τέτοια αγάπη, έχω όμως τη βεβαιότητα ότι πέταξε και χάθηκε από μέσα μου. Χάθηκε τελείως, τόσο που δε θέλω με τίποτα αυτό το άτομο να μάθει πως εγώ προχώρησα σε αποκατάσταση…ελπίζω να μην το έχει μάθει πάντως. Ξέρετε, είναι πολύ περίεργη η αίσθηση…η αίσθηση του να «ξεγυμνώνεσαι» σε έναν άνθρωπο ως προς το ιατρικό σου ιστορικό και μετά να σου γυρίζει την πλάτη. Νοιώθεις εκτεθειμένος ανεπανόρθωτα! Και πιστέψτε με, είναι άσχημο συναίσθημα. Η «Ν» είχε δει και την μαστεκτομή μου…μπορεί να χρησιμοποιήσει κάθε μου πληροφορία όπως νομίζει αυτή…αλλά πόσες άλλες σκέψεις μπορεί να κάνει ένας κουρασμένος εγκέφαλος (ο δικός μου) τέτοια ώρα;;;;

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ! ΕΛΠΙΖΩ ΣΕ ΠΟΛΥ ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ ΠΑΡΕΕΣ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΝΤΟΜΑ!

Ευχαριστώ το γυάλινο δάκρυ...

που αν και δάκρυ, δίνει ΧΑΡΑ!

το Sweet December μετά χαράς δέχεται το βραβείο:

απο το http://rozgalaziathalassa.blogspot.com/

"Όμως θα δώσω κι ένα τιμητικό.. Στη Sweet December... Που το αξίζει πιο πολύ απ'όλους μας για την ψυχική της δύναμη, την αισιοδοξία, το θάρρος, την αγάπη για τη ζωή, τη ζωντάνια της. Γιατί κάθε φορά που μπαίνω στο blog της θυμάμαι τι πραγματικά έχει σημασία σε αυτή τη ζωή."

Μακάρι να βοήθησα πολλούς απο εσάς να δείτε τι κρύβεται πίσω απο τα απλά και καθημερινά...η ζωή θα έλεγα...η ζωή που κυλά πολύ γρήγορα και τρέχει και εμείς κολλάμε πολλές φορές στην επιφάνεια, ας ψάξουμε την ουσία! ΦΙΛΙΑ

Καλό μήνααα!

Καλό μήνα λοιπόν! Ξέρετε…οι περισσότεροι λαοί πέρα από τους Έλληνες δεν ασχολούνται με το να εύχονται «καλό μήνα»…εμείς πάλι δε χάνουμε ευκαιρία για ευχές! Καλό καλοκαίρι θα προσέθετα εγώ, εδώ αν και ο καιρός μόνο καλοκαίρι δε θυμίζει τώρα τελευταία! Χθες ταλαιπωρήθηκα πολύ στη βροχή…έγινα μούσκεμα! Αλλά πλέον, γελάω με την αναισθησία μου! Δυο χρόνια πριν θα είχα τσατιστεί πάρα πολύ, θα είχα βρίσει και φωνάξει…τώρα…; Απλά καθόμουν και χάζευα την βροχή ήρεμη κάτω από ένα υπόστεγο ελπίζοντας να περάσει για να βγω από την κρυψώνα μου γρήγορα. Ναι, γύρισα από το νησί αλλά πήγα και μίνι διήμερο εδώ κοντά. Τι να κάνουμε; Αυτή είναι η τύχη των αδειούχων….

Είμαι καλά σωματικά, αν και πολλά πρωινά ξυπνάω νοιώθοντας τον καινούριο μου αριστερό μαστό «πέτρα». Όλα όμως συνηθίζονται, το έχω ξαναγράψει! Έτσι συνήθισα να βλέπω στον καθρέφτη δυο μαστούς χωρίς θηλές αλλά με μια ουλή το καθένα. Συνήθισα στα «τραβήγματα» και τα τσιμπήματα. Ε, αν έχεις περάσει και χειρότερα, λες και ένα «δε βαριέσαι»…κατά τα άλλα φυσικά και προσέχω να μη σηκώνω βάρος…και να μην κάνω απότομες κινήσεις αν και οδηγώ και αυτοκίνητο και ποδήλατο. Όσο για το τελευταίο, αν δεν ανέβαινα να σκίζω τους αιθέρες με το πετάλι μου θα αρρώσταινα! Οπότε, όσο μπορώ να «αθλούμαι» (περπατάω κιόλας) είμαι καλά. Πήγα και σε διαιτολόγο και έχω χάσει ήδη 3 κιλά. Ε…δε γινόταν άλλο. Φυσικά φέτος είμαι πολύ καλύτερα από περσι τέτοιο καιρό γιατί το πρίξημο από τα φάρμακα μου έφυγε. Ηρέμησε το πρόσωπό μου αλλά και το σώμα μου! Άρα τελικά περνάνε φίλοι και φίλες μου, όλα περνάνε! Απλά όλα θέλουν το χρόνο τους και εμείς οι άνθρωποι είμαστε τόσο μα τόσο ανυπόμονοι.

Βλέπετε τη βάρκα; Δίπλα της έπινα καφέ σε ένα γειτονικό μου ποταμό. Θα μπορούσα να πω πως η βάρκα μου «μοιάζει» ή της «μοιάζω». Μόνες, στην ηρεμία του ποταμού, δεμένες με ένα σκοινί, περιμένουμε να λύσει η «άγκυρα» και να ταράξουμε τα ήρεμα νερά του ποταμού. Εκεί, μέσα στη φύση, να ελευθερώσουμε τις δυνάμεις μας, να τρέξουμε και να χαρούμε το νερό, ο θόρυβός μας να ακουστεί παντού, να νοιώσουμε ζωντανές, ένα κομμάτι αυτού του κόσμου!

Γιά ένα γλυκό κορίτσι!

Σήμερα γύρισα στην Αθήνα, αφήνοντας την Κρήτη με αρκετές αναμνήσεις!

Πέρασα όμορφα με τη "Σ" και αυτός ήταν και ο λόγος που βγήκα στο δρόμο, να ανταμώσουμε, να βολτάρουμε κτλπ κτλπ. Η αλήθεια είναι ότι περάσαμε τόσο καλά που ξεχνούσαμε συνεχώς το πρόβλημα υγείας μου και οι δύο....και μάλλον έτσι θα "πάει" απο δω και πέρα... :-)
ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΦΙΛΕΝΑΔΑ

Σήμερα συνειδητοποίησα ότι σε αυτό τον άνθρωπο που μου στάθηκε τόσο μα τόσο πολύ, στη "Σ", δεν έχω αφιαιρώσει ούτε ένα ποστ. Την έχω αναφέρει πάρα πάρα πολλές φορές (παρακαλώ τακτικοί μου αναγνώστες να το επιβαιβεώσετε αυτό!) έχω αφηγηθεί άπειρες ιστορίες μας αλλά κάτι λείπει απο δω, κάτι που θα ολοκλήρωνε το παζλ...ίσως βέβαια δεν το έκανα μέχρι σήμερα γιατί στη "Σ" δεν της πολυ-αρέσουν οι παίνιες...

Χμμμ, συνειδητοποίησα και κάτι άλλο...που δεν μου είναι και εύκολο να γράψω...δεν είναι μόνο οι γύρω μου που κάνανε "λάθη", έχω κάνει και εγώ πάρα πολλά λάθη! Λυπάμαι γι αυτό και φοβάμαι, φοβάμαι τα λάθη μου μήπως γίνουν τόσα που με σκεπάσουν και οι άνθρωποι γύρω μου βλέπουν μόνο αυτά. Και δε με νοιάζει για όλους, με νοιάζει για τα συγκεκριμένα άτομα που αγαπώ!Και η "Σ" είναι ένα απο αυτά, με έχει δει να πέφτω, με έχει δει να σηκώνομαι, να ξαναπέφτω... Το έχω ξαναπεί, η "Σ" ήταν αποδέκτης όλης της έντασης μου περσι...Θα μπορούσε να αποχωρήσει αλλά έμεινε, έμεινε με πόνο ψυχής, ενώ με αγαπούσε δηλ. πολύ και δεν άντεχε να με βλέπει χάλια έκανε την καρδιά της πέτρα πολλές φορές. Εγώ σκέφτηκα ότι έτσι κάνουν οι φίλοι, αλληλοστηρίζονται... Ναι, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν τους ευνομωνούμε γι αυτό. Δεν είπε κανείς ότι ο φίλος οφείλει να είναι δίπλα σου πάντα και για πάντα, είναι φυσικά στην καλή θέληση του άλλου. Και η "Σ" την είχε, και τη θέληση, και τη "μαγκιά", και το κουράγιο και την υπομονή. Πολλές φορές βάζω τον εαυτό μου στη θέση της. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τις ίδιες αντοχές και δυνάμεις...

Θέλω να πω, σε όλους εσάς που τελικά ανάμεσά σας κάπου σε μια οθόνη βρίσκεται και η ίδια η "Σ" ότι τώρα βλέπω πιο καθαρά. Τώρα εκτιμώ καλύτερα τις καταστάσεις γιατί τώρα είμαι καλύτερα ψυχολογικά. Τώρα μπορώ και βλέπω το θαύμα της "Σ", τη δική μου Ανάσταση! Αν δεν ήταν η "Σ" τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο σκούρα...με βοηθησε πολύ και ας μου έσπαγε και τα νεύρα ταυτόχρονα :-Ρ ένας φόβος πάντα διαπερνούσε με τη μορφή ανατριχίλας τη σπονδυλική μου στήλη, μήπως με τα νευρα μου έσπαζα και της "Σ" τα νεύρα και έφτανε μια μέρα που οι αντοχές της να μην της επέτρεπαν να μου ρήξει καν ματιά. Εκείνη η μέρα θα με σκότωνε, αλλά θα της έβρισκα τα χίλια ελαφρυντικά και αυτό με ανακουφίζει. Με ανακουφίζει γιατί καταλαβαίνω ότι παρά τα όσα πέρασα, κρατάω την μεγάλη μου αγάπη γι αυτή σε ένα μέρος πολύ ασφαλές. Και η αγάπη μου γι αυτή δεν έχει αλλάξει διόλου.

Ναι "Σ" σε αγαπώ αληθινά και παρα παρα παρα πολύ, και απο αυτό το βήμα, ξεκαθαρίζω μια και καλή το ρόλο που έπαιξες στη ζωή μου. Είσαι ένα άτομο της προσφοράς, και δίνεις καθημερινά. Αρκεί κάποιος να κοιτάξει λίγο καλύτερα τα τσαχπίνικα ματάκια σου για να καταλάβει τι ευαισθησίες κρύβεις αλλά και φανερώνεις πολλές φορές. Θα σε ευγνωμονώ για μια ζωή, όχι μόνο για το πέρσι αλλά όπως σου λέω πάντα για τους νέους "ορίζοντες" που μου άνοιξες. Χαίρομαι πολύ που είμαστε φίλες και θέλω να είμαστε καλά ανα τα χρόνια και αγαπημένες! Είδες; τόσο απλές κουβέντες αλλά δεν τις λένε οι άνθρωποι μεταξύ τους και πολλές φορές οδηγούνται σε λάθος συμπεράσματα! Θα μου λείψεις...έστω και γι αυτές τις 2 βδομάδες, ποιός είπε πως οι λίγες μέρες δε μας αγγίζουν;;! Φιλάκια και καλό γυρισμό, θα σε περιμένω με την πιο μεγάλη μου αγκαλιά!

Ευχαριστώ για το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ!

Το blog http://xamogelakia.blogspot.com/ δε μοιράζει μόνο χαμόγελα αλλά και υπουργεία :-)

Η φίλη "the small elephant" με ενημέρωσε ότι το παραπάνω Blog με έστεψε
Υπουργό Υγείας>

"Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας: Η αγαπητή Sweet December, που κάποια ατυχία την έκανε να περάσει δύσκολα, ο δυνατός της χαρακτήρας και το χαμογελό της όμως την έβγαλαν νικήτρια. Σε θέλουμε κοντά μας κούκλα μόνο και μόνο για να μας δίνεις λίγη από την θετική σου ενέργεια!"


Να στε καλά!Το δέχομαι με μεγάλη χαρά και το θεωρώ εξίσου μεγάλη μου τιμή!

Εδώ θα είμαι και όση θετική ενέργεια έχω σας τη δίνω!

φιλάκιαααα

It takes a loss until you find something!

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα των διακοπών μου. Το βράδυ αποχωρώ και αποχωρίζομαι και το νησί και την παρέα.

Σήμερα δεν πήρα το αυτοκίνητο αλλά περπάτησα απο εκεί που μένω κανένα μισάωρο για τις καφετέριες παραθαλάσσια, όπου εδώ και 5 μέρες πίνω τον καφέ μου ατενίζοντας το απέραντο γαλάζιο. Καθώς περπατούσα με το mp3 μου στα αφτιά σκεφτόμουν διάφορα. Σκέφτηκα για πόσα πράγματα έχω πολεμήσει τους τελευταίους μήνες!Πόσο έσπασαν τα νεύρα μου για να παραδεχτώ και αποδεχτώ κάποιες καταστάσεις. Για ποιές ανθρώπινες σχέσεις πάσχισα!Για τους δεσμούς που με νύχια και με δόντια κράτησα και δεν έσπασα! Ποιοί με άφησαν, πόσοι μείνανε και πόσοι ενδιαφέρονται πραγματικά για μένα απο δω και πέρα. Είναι σκληρός ο απολογισμός και πραγματικά δε βγάζει πουθενά.
Ναι, είμαι μόνη μου ή τουλάχιστον δεν έχω την προσοχή που είχα περσι απο συγκεκριμένα άτομα...Θέλει δύναμη, θέλει μεγάλη υπομονή για να ξανακερδιθούν κάποια πράγματα. Τίποτα πια δε μου χαρίζεται. Ευτυχώς έχω πλέον πολύ λίγες εκρεμμότητες συναισθηματικής φύσης! Ευτυχώς έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου!Φέτος το καλοκαιρι δε θα κάνω"εκπτώσεις", φέτος το καλοκαίρι θα είναι διαφορετικό απο το περσινό. Θυμάμαι το περσινό μου και τα μάτια μου βουρκώνουν!Ήθελα τόσο πολύ να αποφορτιστώ απο την περιπέτειά μου, να είμαι όλη μέρα έξω...αλλά δεν...Φέτος βέβαια έχω και διαφορετική ψυχολογία!
Νομίζω ότι αρκετά πληγώθηκα και κάνω τα πρώτα βήματα προς τα έξω. Ναι, μου πήρε ένα χρόνο αλλά τι να κάνουμε, τα θαύματα δεν γίνονται πάντα όποτε τα θέλουμε. Θέλω να ξανα νοιώσω πως είμαι σημαντική για κάποιον, έστω για μια φίλη...ναι, με έχουν πιάσει οι ανασφάλειές μου...! Θέλω κάποιον που με πάρει πριν το ραντεβού μου με τον γιατρό και θα μου πει "να πάνε όλα καλά", κάποιον που θα με παρει αμέσως μετά να δει αν όντως όλα πήγαν καλα! Κάποιον που θα βλέπει το μνμ μου στο κινητό του και θα απαντάει αμέσως, κάποιον που δε θα προλαβαίνει την κλήση μου και θα παίρνει κατευθείαν να μου μιλήσει...Να μου στείλει μια καλημέρα και ας έχω ξεχάσει εγώ! Θέλω...θέλω...θέλω αληθινά συναισθήματα απέναντί μου!

και αν το σκεφτείτε! όλα όσα θέλω είναι τζάμπα! γιατί λοιπόν να είναι τόσο δύσκολο να τα βρώ;;;

γειά σας απο νησί,και τι νησί!

Ειμαι καλά (ωραίος τρόπος να ξεκινάς,χεχε)

είμαι διακοπούλες σε νησί απο την προηγούμενη Πέμπτη! Περνάω όμορφα και ήδη έχω κάνει
τα πρώτα μου βήματα παραθαλάσσια, όχι, μπάνιο δεν έκανα ακόμη γιατί εδώ η θάλασσα είναι κρύα ,αλλά μια χαρά τσαλαβούτηξα!

θα σας γράψω περισσότερα απο τη βάση μου, γιατί πρεπει να φύγω τώρα απο το νετ καφε

φιλιάααααααααα

Γειά και πάλι!

Εδώ είμαι, τριγύρω...!

Ελπίζω να είστε όλοι καλά!Χαζεύω απο δω και απο κει, οκ, δεν είχα και έμπνευση τόσες μέρες οπότε δεν έγραψα.

Είμαι καλά (ξεκινώ με τα βασικά...). Αύριο ξαναφεύγω για Αθήνα (είχα κενό 20 ημερών αυτή τη φορά). Πέρασα ωραία αυτό το κενό, μπήκα σε ένα πρόγραμμα τόσο διατροφής, όσο και άσκησης. Κάνω ποδήλατο τα πρωινά κάπου 10km, και το απογευματάκι περπατάω κάπου 5km. Προσπαθώ να φέρω το σώμα μου στα παλιά του δεδομένα...Ευτυχώς που δεν πονάω, πέρα απο κάποια τσιμπήματα...Κούραστηκα πάντως...προφανώς απο τα πανω-κάτω...δε ξέρω, κάπως "έπεσα" απόψε αλλά δεν κράτησε για πολύ. Γιατί να πέφτω όμως; Όλα καλά, όλα καλά!Όσο και αν δεν αισθάνομαι τρελό ενθουσιασμό για το στήθος (ακόμα) δε σας κρύβω ότι φόρεσα σήμερα το απόγευμα το προπέρσινο μαγιώ (για το "απο πάνω μέρος" απο το μπικίνι γίνεται ο ντόρος) και δεν πίστευα αυτό που έβλεπα στον καθρέφτη. Όλα βαίνουν καλώς λοιπόν, απλά ως μια ακόμη κοινή θνητή...ε...έχω και εγώ τα σκαμπανευάσματά μου! Συνέρχομαι όμως γρήγορα...!

Διασκεδάστε Φιλανθρωπικά...Be strong!

100.000 ΘΕΑΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΥΠΕΡΘΕΑΜΑ, ΕΣΕΙΣ…;

Μια μέρα πριν κλείσει, η μεγαλύτερη μουσική παράσταση πρωτόγνωρη για τα ελληνικά δεδομένα, επιλέξαμε να κάνουμε την εκδήλωσή μας & όλοι εμείς από την κοινωφελή μη κερδοσκοπική οργάνωση φίλων του καρκίνου ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ, σας προσκαλούμε την Παρασκευή 22 Μαΐου 2009 στις 22.00 μ.μ., στο ΑΘΗΝΩΝ ΑΡΕΝΑ να διασκεδάσουμε μαζί με τον ΑΝΤΩΝΗ ΡΕΜΟ.


Υπέροχοι μουσικοί, μοναδικοί χορευτές και ακροβάτες (αρκετοί από τους οποίους έχουν συμμετάσχει στην επιτυχημένη παράσταση του Cirque du Soleil), μία πλειάδα τεχνικών, σκηνοθετών και φωτιστών κυρίως από την Αμερική και το Ισραήλ.


Η μεγαλύτερη σε κόστος παραγωγή που έγινε ποτέ στην Ελλάδα με τριάντα καλλιτέχνες από το εξωτερικό και είκοσι τεχνικούς εργάζονται για να γίνει μία παράσταση, υπερθέαμα!


Η εκδήλωση αυτή έχει και φιλανθρωπικό χαρακτήρα, αφού μέρος των εσόδων θα διατεθούν για την υλοποίηση του πρότυπου κέντρου υποστήριξης όσων εμπλέκονται με τον καρκίνο, το οποίο θα ξεκινήσει την λειτουργία του από τον Σεπτέμβρη του 2009.


Είναι απαραίτητη η προαγορά πρόσκλησης από την οργάνωση ΜΕΙΝΕ ΔΥΝΑΤΟΣ. Υπάρχει η δυνατότητα αποστολής της πρόσκλησης μέσω ταχυδρομείου ή courier.


ΤΙΜΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗΣ: 40 Ευρώ
Στην τιμή συμπεριλαμβάνεται το μενού-φαγητό και το πρώτο ποτό.


Περισσότερες πληροφορίες για το πώς μπορείτε να προμηθευτείτε τις προσκλήσεις, επικοινωνήστε μαζί μας στα τηλέφωνα: 6932 209001 – 2102922641.

Ζητούμε την δική σας παρουσία αλλά και των φίλων-γνωστών σας σε αυτήν την εκδήλωση, καθότι η υποστήριξή σας είναι η δύναμή μας για να συνεχίσουμε το έργο μας!

ΦΙΛΙΚΑ
www.bestrong.org.gr

Οι συγγενείς μας, οι γονείς μας..

Σας καλημερίζω όλους! Είναι μια ακόμη ηλιόλουστη μέρα, προάγγελος του καλοκαιριού. Είμαι στο πατρικό μου μόνη και απολαμβάνω αυτή την ηρεμία και το πρωινό «χάζεμα» στο ιντερνετ χωρίς κανένα να μου λέει «μα πως κάθεσαι τόσες ώρες στο κομπιούτερ;».
Είναι αστείο, αν και μεγαλώνεις, για τους γονείς, όσο είναι γύρω σου και σε βλέπουν είσαι πάντα το παιδί τους. Νοιώθουν ότι έχουν κάθε δικαίωμα να σου δώσουν συμβουλή, κάθε άνεση να σε μαλώσουν ή να κρίνουν τις επιλογές σου. «Από αγάπη το κάνουμε» θα σου πουν, «από αγάπη και ενδιαφέρον! Αν δεν το κάνουμε εμείς ποιος θα το κάνει;». Αυτά τα λόγια είναι που δίνουν στους γονείς τον «αέρα» τους. Τα παιδιά όμως πάρα πολλές φορές θέλουν να ακούσουν την εσωτερική τους φωνή. Θέλουν να ζυγιάσουν τις καταστάσεις μόνα τους. Να πειραματιστούν, να κάνουν λάθη, να πέσουν στα χώματα και να χαρούν την κατρακύλα, ώσπου να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό.

Σήμερα το βραδάκι θα φύγω σε άλλη πόλη για να βρώ μια φίλη μου. Θα γυρίσω αύριο βράδυ…ο Μάιος δεν είναι μήνας του «σπιτιού».

Φεύγω τώρα για μια ποδηλατάδα στον ανοιξιάτικο αέρα!

Καλημέρα!

Γύρισα χθες απο ένα μινι ταξιδάκι αρκετά ανανεωμένη αν και οδηγούσα για ώρες!

Είδα λίμνες, ήλιο με βροχή, χελιδονάκια και πολύ πολύ πράσινο. Στο βάθος χιόνι! Τι ποικιλία! Πραγματικά σκεφτόμουν «πως θα γυρίσω πίσω στο μπετόν;». Δεν ξέρω αν συμβαίνει το ίδιο σε όλους τους ανθρώπους αλλά εμένα η φύση πολύ με ηρεμεί. Μου θυμίζει ότι υπάρχουν ομορφιές εκεί έξω και πως το μεγαλείο της πλάσης είναι πραγματικότητα!

Είμαι καλά (αυτό απασχολεί τους περισσότερούς σας από ότι είδα). Γύρισα από την Αθήνα…με "φούσκωσαν" τη Δευτέρα κατά 90ml. Η αλήθεια έιναι ότι με αυτά τα «φουσκώματα» αισθάνεσαι πως δεν μπορείς να ανασάνεις στην αρχή, γιατί μιλάμε για ένα μπαλόνι στο στέρνο μου που φουσκώνει με αλατόνερο προκειμένου να ανοίξει το δέρμα. Άρα μιλάμε για πίεση και προς το στέρνο αλλά και προς τα έξω. Τις πρώτες δυο μέρες δυσκολεύομαι να γελάσω ή να βήξω, αλλά όντως, όλο αυτό απαλύνεται σε κάποιες μέρες, καθώς το δέρμα τεντώνει. Βέβαια, δε γκρινιάζω..προς Θεού, όλα ok. Τώρα κοιμάμαι καλύτερα καθώς γυρίζω και πλευρό για λίγο στον ύπνο μου, οπότε δεν πονάει η μέση μου. Από τη δουλειά μου έχω άδεια και το απολαμβάνω. Ο καιρός, καθώς γίνεται κάθε μέρα και καλύτερος, μου φτιάχνει τη διάθεση. Ω ναι, έχω σκαμπανεβάσματα αλλά προτιμώ να τα βάζω για ύπνο, για μια «καλοκαιρινή νάρκη» μιλάω δηλαδή!

Πολλά φιλιά!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑ

Καλό μήνα! Αν και με συννεφιά..."τον πιάσαμε τον Μάη"!Είμαι μια χαρά, θα σας γράψω σύντομααααα!Φιλάκια!

Μια βόλτα στη θάλασσα

Την Κυριακή του Πάσχα...μια βόλτα στη θάλασσα! Τι όμορφη η θάλασσα!Λίγο πριν γεμίσει απο τουρίστες, η αμμουδιά καθαρή και με κοχύλια απλώνεται...

Ωραία ήταν εκείνη η μέρα, βρήκα χρόνο για τον εαυτό μου και περπάτησα μόνη, ακούγοντας μουσική!Τι ωραία! Σκέφτηκα και διάφορα...όχι ότι βγάζουν πουθενά αλλά καμιά φορά θες και να μιλήσεις με τον εαυτό σου, με θέα τη θάλασσα!

Καλημέρα!

Καλή εβδομάδα (μισή) εύχομαι σε όσους απο εσάς επιστρέψατε στη δουλειά σας! Εγώ ακόμη κάνω διακοπές ως τις 5/5 σίγουρα (λόγω της άδειας μου)

Οι μέρες, γιορτινές και μη περάσανε γρήγορα. Είχα τα up μου αλλά και τα down μου και αυτό για να μη νομίζετε ότι είμαι καμια super hero. Είχα πολλά νεύρα την Κυριακή γιατί ενώ πέρασα τόσα, κολλάω φυσικά στο πιο επίγεια και αναλλώνομαι και αναλλώνομαι!Αυτό το κακό να μην είχα...απο την άλλη βέβαια το βλέπω σαν θετικό! Όσο "χαλιέμαι" ακόμη με τα της καθημερινότητάς μου, ίσως αυτό σημαίνει ότι δεν κλείστηκα στο πρόβλημά μου. Anyway, με την τρέλα φυσικα που με δέρνει, άκεφη ξεάκεφη, βγήκα την Κυριακή και γύρισα χαράματα στο σπίτι. Τώρα, λίγο η γερή μου κράση, λίγο τα μαγικά χέρια του πλαστικού, μια χαρά γύρισα στις παλιές μου συνήθειες αν και "φοράω" απο 2/4 διατατήρες! Σίγουρα κάπως νοιώθω το στήθος μου αλλά απο την άλλη δεν έχω πόνο. Βοηθάει όμως και το γεγονός ότι παρόλο που είμαι γκρινιάρα (έτσι μου λένε) με τα θέματα της υγείας κάνω υπομονη και τα υπομένω όλα διατηρώντας καλή ψυχολογία!

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Καλή Ανάσταση σε όλους σας!

Επέστρεψα σπίτι μου την Μεγ. Πέμπτη. Είμαι αρκετά κουρασμένη γιατί στην Αθήνα, έτρεχα από δω και από κει (μέχρι και στην έκθεση «Bodies» πήγα…). Έκανα πολλές βόλτες. Αχ…ωραία ήταν! Χρειάζομαι ύπνο και ξεκούραση από ότι βλέπω αλλά πονάει η μέση μου τα τελευταία δυο βράδια οπότε ξυπνάω κατά τις 9. Μη ξεχνάμε ότι κοιμάμαι μόνο ανάσκελα και δεν έχω περιθώρια να στριφογυρίζω και να «ξεπιάνομαι». Αλλά το συνήθισα και αυτό. Τελικά πείτε μου, υπάρχει κάτι που δεν συνηθίζεται ποτέ; Θεωρώ ότι τελικά όσο και να αντιστέκεσαι σε κάποιες καταστάσεις, στο τέλος τις συνηθίζεις.

Σήμερα σκέφτομαι πως ήμουν πέρυσι την Ανάσταση. Η Ανάσταση ήταν 18/4 και εγώ είχα μόλις τελειώσει τις χμθ στη 1/4. Ήμουν εμφανώς ταλαιπωρημένη, είχα χάσει ένα 40% από τα μαλλιά μου, το χρώμα μου χάλια και πρησμένη από τα φάρμακα. Σκέφτηκα ότι και φέτος με βρίσκει "κάπως" αυτό το Πάσχα…έχοντας βγεί πρόσφατα από το χειρουργείο, με περισσότερες τομές από πριν, με την αναμονή ενός δεύτερου χειρουργείου αλλά, αλλά…σκέφτομαι πως φέτος ότι γίνεται, γίνεται «για καλύτερα». Και έτσι κάνω υπομονή, και για τον ύπνο και για τα «τραβήγματα» και για όλα. Κάνω υπομονή, και που θα πάει, θα περάσει και αυτό. Θετική σκέψη δε λέμε εδώ και ένα χρόνο; Έτσι και εγώ παραβλέπω τα πονάκια (σήμερα έκανα και 1.360 μέτρα με το ποδήλατο -αλλά μη το πείτε του γιατρού μου- δεν πόνεσα καθόλου!) πάω βολτίτσες και καφέδες. Αλλά δεν οδηγώ άνετα, βασικά δεν μπορώ να παρκάρω γιατί θέλω να αποφεύγω τις απότομες κινήσεις με τα χέρια στο τιμόνι…αλλά είπαμε...θα περάσει και αυτό!

Καλή Ανάσταση εύχομαι! Κάθε Πάσχα να μας βρίσκει πιο δυνατούς και πάντα υγιείς!

ΟΛΑ ΚΑΛΑ!

Πωπω τι αισιόδοξος τίτλος :-Ρ

αλλά πως να το κάνουμε, (φτουφτου!) όλα καλά!

έχω κάνει ΤΙΣ βόλτες στην Αθήνα! Ήρθαν και με αντάμωσαν φίλοι πολλοί και οι μέρες κύλησαν σαν το νεράκι!Σήμερα έβγαλα και τα τελευταία ράμματα και την Τετάρτη βγάζω και τις γάζες! Αυτό σημαίνει ότι θα μπορώ πλέον να πλένωμαι κανονικά...Την Τετάρτη θα φύγω και για το σπίτι μου...για διακοπούλες απο τις κλινικές, να ξεχαστώ και γω!

Φιλιά σε όλους όσους περνάτε!Να μου είστε καλά!

Λίγες πληροφορίες για το χειρουργείο

Μετά απο κάποια mail που έχω δεχτεί θεώρησα καλό να αναρτήσω κάποιες πληροφορείες σχετικά με το χειρουργείο μου γιατί μπορεί να ενδιαφέρει γυναίκες οι οποίες επιθυμούν να κάνουν αποκατάσταση.


ΛΟΙΠΟΝ....Ο ΧΕΙΡΟΥΡΓΟΣ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕ ΝΑ ΒΓΑΛΩ Κ ΤΟΝ ΥΓΕΙΗ ΜΟΥ ΜΑΣΤΟ Κ ΣΥΜΦΩΝΗΣΑ. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΕΥΚΟΛΗ ΑΠΟΦΑΣΗ (ΛΕΩ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ) ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ, ΑΛΛΑ...ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΦΤΑΣΑ, ΣΚΕΦΤΗΚΑ ΟΤΙ ΦΥΣΙΚΑ Κ ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΑΝΑ ΑΡΡΩΣΤΗΣΩ, ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΘΕΛΩ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΤΟΣΑ ΛΕΦΤΑ Κ ΚΟΠΟ-ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΩ ΕΝΑ ΣΤΗΘΟΣ ΟΜΟΙΟΜΟΡΦΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΓΕΡΑΣΩ. ΑΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΤΑΣΤΑΛΛΑΞΕ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΟΤΙ ΘΑ ΕΧΩ 2 ΣΤΑ 2. ΕΠΙΠΛΕΟΝ, ΜΕ ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΡΕΥΝΑ ΠΟΥ ΕΚΑΝΑ, ΕΙΔΑ ΠΩΣ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΑΝΕ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΜΟΝΟ ΣΤΟΝ ΕΝΑΝ, ΑΡΓΟΤΕΡΑ ΘΕΛΗΣΑΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΜΙΑ ΑΝΟΡΘΩΣΗ Κ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ;-) ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΜΕ ΤΗ ΣΙΛΙΚΟΝΗ ΕΧΕΙΣ ΕΝΑ ΣΤΗΤΟ ΣΤΗΘΟΣ ΕΝΩ ΤΟ "ΚΑΝΟΝΙΚΟ" ΣΟΥ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΑ ΧΡΟΝΙΑ Κ ΜΕΤΑ ΠΕΦΤΕΙ.

Η ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑ ΗΤΑΝ: ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ, ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ ΜΑΣΤΟΥ ΚΑΙ ΑΜΜΕΣΗ ΤΟΠΟΘΕΤΗΣΗ ΣΤΟΝ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟ, ΑΠΟ ΕΝΑ ΔΙΑΤΑΤΗΡΑ (ΜΠΑΛΟΝΙΑ ΣΙΛΙΚΟΝΗΣ ΠΟΥ ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ ΜΕ ΑΛΑΤΟΝΕΡΟ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΗΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ-ΑΥΤΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΙ ΣΩΣΤΑ ΤΟ ΔΕΡΜΑ, ΙΔΙΩΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΘΕΙ ΡΙΖΙΚΗ ΜΑΣΤΕΚΤΟΜΗ) ΜΟΛΙΣ "ΒΡΟΥΜΕ" ΤΟ ΜΕΓΕΘΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΜΑΣΤΟΥ, ΤΟΤΕ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΒΓΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΔΙΑΤΑΤΗΡΕΣ Κ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΙ ΣΙΛΙΚΟΝΕΣ (ΜΟΝΙΜΑ ΕΝΘΕΜΑΤΑ). ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΦΑΝΤΑΖΟΜΑΙ, ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ Κ ΟΙ ΘΗΛΕΣ ΜΕ ΤΡΙΤΟ ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. stay tuned ;-)

Σήμερα έκανα την πρώτη μου βόλτα!

Ναι, ναι! Σήμερα έκανα την πρώτη μεγάλη βόλτα μετά το χειρουργείο! Ήταν πολύ ωραία. Ο καιρός ήταν τέλειος! Ο Αττικός ουρανός μου χάρισε ένα ζεστό και λαμπρό ήλιο. Η φίλη μου "the small elephant" βρέθηκε στην Αθήνα για δουλειές και δε χάσαμε φυσικά την ευκαιρία να σουλατσάρουμε στο Μοναστηράκι, να λιαστούμε και να φάμε παρέα. Επιτέλους ένοιωσα πως κάτι πάει να γυρίσει στο νορμάλ...(back to normal που λέμε!). Για να δούμε, για να δούμε!Η πρώτη βόλτα λοιπόν χωρίς το επίθεμα της σιλικόνης!

Είμαι καλά, αν εξαιρέσουμε το ότι προσέχω πολύ μη χτυπήσω ή κάνω κάποια απότομη κίνηση. Οι μαστοί μου έχουν κιόλας πάρει σχήμα και μορφή μια χαρά! Το δέρμα μου απο την πλευρά των ακτινοβολιών δε φαίνεται να έχει σοβαρό πρόβλημα και φουσκώνει μια χαρά. Χθες που πήγα στην κλινική, ο γιατρός μου έβγαλε τα "παπλωματάκια" όπως τα λέει, το φάσκιωμα ---που λέω εγώ--- τα πολλά βαμβάκια και τις γάζες που με ταλαιπωρούσαν και με άφησε με μικρές αυτοκόλλητες γάζες, στις οποίες κόλλησε και διαφανείς ταινίες για να μπορώ να πλένομαι πια. Και όλα καλά, πλύθηκα χωρίς να βραχούν. Δεν πονάω ιδιαίτερα (ευτυχώς) και απο ότι μου έχουν πει είναι θέμα χειρούργου. Πονάνε κάπως τα ράμματα και ενοχλούμαι επίσης όταν το δέρμα μου "τεντώνει" πάνω στις βαλβίδες (απο όπου μπαίνει και το αλατόνερο). Ουψ, μη φρικάρετε, δε βλέπω τίποτα απο όλα αυτά εγώ, οι "βαλβίδες¨ είναι εσωτερικές ;-) απλα τις αισθάνομαι!

και πάλι εδώ

μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή, καθισμένη σε ένα καναπέ, με το ασύρματο πληκτρολόγιο στα πόδια. Έφυγα απο την κλινική πριν 4 ώρες. Εξιτήριο λοιπόν.

Γισ όσους απο εσάς είχατε αγωνία σας αναφέρω ότι όλα πήγαν καλά. Αν και νομίζω ότι κάτι παρα έγινε με την νάρκωσή μου, άργησα να ξυπνήσω αλλά...το αποτέλεσμα μετράει (ξύπνησα, χεχε) Έμεινα Πέμπτη με Δευτέρα λοιπόν στην κλινική. Το χειρουργείο πήγε καλά, αφέρεσα και τον υγιή μαστό για πρόληψη και ησύχασα! Πραγματικά όμως, νιώθω πως ξεμπέρδεψα! Όσο με προβλημάτιζε η θησία του μαστού μου πριν απο αυτό το χειρουργείο, άλλο τόσο δεν με νοιάζει τώρα. ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ, ΤΕΛΟΣ! Με τραβάνε τα ράμματα βέβαια και με έχουν τυλιγμένη με μια φαρδιά γάζα (γιουβαρλάκι σωστό). Παίρνω αντιβίωση, ανέβασα δέκατα και είπα 2 φορές "τόση ταλαιπωρία για ένα μπούστο?" αλλά όσο περνάνε οι μέρες και συνηθίζω στο να προσέχω τις κινήσεις μου και να μη ζορίζω τα ράμματα, όσο αυξάνεται το αλατόνερο στο στήθος μου (τα "φουσκώματα" κοινώς) τόσο βλέπω ότι δεν είναι και κάτι τρομερό, αρκεί να κάνει κανείς υπομονή και να μην αφήνει τον πόνο να τον ρίχνει! Ε, είμαι και απο τη φύση μου αισιόδοξο άτομο οπότε παραβλέπω και άλλα!

Πάντως όπως και να χει, τις τόσες μέρες στην κλινική σκέφτηκα, πως έζησα 15 μήνες χωρίς τον ένα μου μαστό και δεν αισθάνθηκα ούτε μια φορά μειωνεκτικά απέναντι σε άλλες γυναίκες, φίλες, συγγενείς, γνωστές ή απλώς περαστικές! Έχω κρατήσει φωτογραφίες απο εκείνη την περίοδο και το λέω και το φωνάζω πως μέχρι τώρα δεν υπήρχε άλλη περίοδος που να έχω αγαπήσει τον εαυτό μου τόσο πολύ...!

Να μου είστε καλά όλες και όλοι για την πολύ συχνή σας συμπαράσταση. Νομίζω όσο υπάρχουν αυθεντικοί άνθρωποι γύρω μας, μπορούμε να παλέψουμε με μεγάλα θηρία!

Γράφω απο πριν...

γράφω αυτή την ανάρτηση και την προγραμματίζω να δημοσιευτεί. Όταν δημοσιευτεί θα έχω τελειώσει το χειρουργείο και θα είμαι στο δωμάτιο ανάρρωσης. Λυπάμαι που δεν θα έχω ιντερνετ και θα λείψω για λίγες μέρες! Όλα καλά όμως, όλα καλά! Με την πρώτη ευκαιρία θα σας ξαναγράψω!

Φιλιά σε όλες και όλους σας!

Καλό μήνα!

Σήμερα κλείνω ένα χρόνο απο την τελευταία μου χμθ! Βρε βρε, πως περνάει ο καιρός. Περνάει και τρέχει, τρέχει, τρέχει, όπως το νερό απο τις βουνοκορφές, γρήγορα και χωρίς εμπόδια κυλά!

Φαίνεται σαν να έχουν περάσει χρόνια πολλά! Κι όμως, είναι μόλις ένας χρόνος. Το μυαλό όμως έχει τη δύναμη και ξεχνά, και ξεπερνά, και αφήνει πίσω του πολλά! Συμπτωματικά σήμερα κάνω το αντίθετο (απο περσι) ταξίδι, απο το σπίτι μου προς την Αθήνα αυτή τη φορά. Αυτή τη φορά ταξιδεύω προς τα κάτω για την αποκατάσταση. Δεν είναι και πάρα πολύ εύκολο (για να λέω και αλήθεια) το να μην σκέφτομαι την πρώτη φορά που κατέβηκα έχοντας τον όγκο στο στήθος μου. Και πάλι κατεβαίνω και με τους δυο γονείς, και πάλι ξέρω ότι θα μπω στο χειρουργείο, και πάλι, και πάλι. Μόνο κάτι άλλαξε και δεν μπορώ να το παραβλέψω ή να μη το αναφέρω. Άλλαξα εγώ, άλλαξα προς κάτι άλλο, δεν ξέρω προς τι, ακόμη το ψάχνω. Πάντως δεν είμαι πια το φοβισμένο παιδί που ήμουν κάποτε, πριν περάσω όλα αυτά.
Άλλαξε και κάτι άλλο. Την πρώτη φορά στο σταθμό με περίμενε η "Σ" με ένα καφέ, έτσι για το καλό αλλά φέτος δεν ήταν. Όχι βέβαια επειδή δεν το ήθελε, αλλά επειδή η ζωή μας πήγε αλλού.

Αντίστροφα ο χρόνος μετρά!

Την Πέμπτη, δεύτερη μέρα του καινούριου μήνα μπαίνω στο χειρουργείο! Την Τετάρτη λοιπόν ταξιδεύω για Αθήνα, θα παραμείνω εκεί για κάπου 15 μέρες. Προτιμώ να μην το σκέφτομαι και πολύ. Το Σάββατο έκανα τα ψώνια μου (πυτζάμες κτλπ) και σήμερα θα μαζέψω τα πράγματά μου.

Χθες σκέφτηκα πως το κορμί μου ήταν πολύ άτυχο, πολύ νέο για μια τέτοια "σφαγή" για μια τέτοια αλλαγή. Λυπήθηκα, όχι τον εαυτό μου αλλά το κορμί μου, σκέφτηκα το σώμα μου σαν να ήταν ένα κορμί κάποιου άλλου. Είπα κρίμα, πρώτη φορά είπα κρίμα. Τα μάτια μου βούρκωσαν αλλά δεν είναι ώρα τώρα για τέτοια.
Σίγουρα περνά απο το μυαλό μου ότι έζησα πιο λίγα χρόνια με το δικό μου στήθος απο όσα πρόκειται να ζήσω με το καινούριο μου. Εδώ όμως που με έφερε ο Καρκίνος, το μόνο που μπορώ να κάνω για τον εαυτό μου πέρα απο το να ξαναφτιάξω τον χαμένο μου μαστό, είναι να αφαιρέσω και τον άλλο, τον υγιή μου μαστό την Πέμπτη. Και θα το κάνω, όσο και αν στην αρχή μου φάνηκε αποκρουστική η σκέψη και μόνο.

Μια ακόμη "σφαγή"...με την ελπίδα ότι δεν θα ξανα αρρωστήσω!

Non Je Ne Regrette Rien

"Non Je Ne Regrette Rien" όπως η Edith Piaf έτσι και εγώ!

όχι, δεν έχω τη φωνή της, φωνάζω όμως ότι "δεν μετανιώνω για τίποτα".

Ni Le Bien Qu`on M`a Fait, Ni Le Mal

ούτε για τα ωραία μα ούτε και για τα άσχημα (της ζωής μου).

C`est Paye, Balaye, Oublie,

Είναι πληρωμένα και ξεχασμένα!


Avec Mes Souvenirs J`ai Allume Le Feu

Ανάβω φωτιά με τις αναμνήσεις μου!

Je Reparas A Zero

Ξαναγυρίζω στο μηδέν!


Η απόδρασή μου, μου έκανε πολύ καλό! Τόσο καλό που δεν ήθελα με τίποτα να γυρίσω πίσω!
Είμαι καλά, το κατάλαβα και στις διακοπές μα και όταν γύρισα. Με χωρίζουν ελάχιστες μέρες απο το χειρουργείο αλλά δε φοβάμαι! Έχω πάρει τις αποφάσεις μου, με ή χωρίς τα "σωστά" κίνητρα. Ήθελα τον χρόνο μου, τον είχα. Να μαι λοιπόν! Στις 2 Απριλίου για κάποιες ώρες θα είμαι εκτός τόπου και χρόνου, ναρκωμένη πάνω στο χειρουργικό τραπέζι. Ίσως είναι κρύα η περιγραφή μου, αλλά δε με φοβίζει καθόλου.
Τελικά η δύναμη κρύβεται μέσα μας. Πηγάζει πότε απο εμάς τους ίδους κατευθείαν, πότε απο όλους όσους συναντάμε. Ναι, στον κόσμο αυτό θα δεις κάθε λογίς ανθρώπους. Όσο πιο μακρύ είναι το ταξίδι σου και ανοιχτή η καρδιά σου, θα περάσουν πολλοί σπο το σπίτι σου. Θα κοιτάξεις πολλούς ανθρώπους στα μάτια και ίσως στρέψεις το βλέμμα σου αλλού, όταν η ιστορία τους σε πονέσει. Και εγώ, ακόμη και στο σύντομο ταξίδι μου, φρόντισα να γνωρίσω καλύτερα δυο ανθρώπους που μόνο να δίνουν ξέρουν. Τελικά ξέρετε τι μένει σε αυτή τη ζωή; Τελικά μένουν οι αναμνήσεις και η υστεροφημία. Οτιδήποτε υλικό αγαθό δε γλιτώνει απο τη φθορά του χρόνου, η ιστορία όμως ενός ανθρώπου, όσα χρόνια και αν περάσουν, αν δεν αφήσει τα χείλη των δικών του ανθρώπων δε χάνεται ποτέ!

Συναντήσαμε μαζί με τη "Σ", την κολλητή της Sugar και τον άνδρα της, δέχτηκα τη φιλοξενία τους και περάσαμε όμορφα, αλλά δεν πέρασε στιγμή που να μην κοίταζα την άδεια καρέκλα στο τραπέζι. Ένα τραγούδι, μια μελωδία και το μυαλό έτρεξε, μαζί με ένα δάκρυ...εκεί θα μπορούσε να κάθεται και η ίδια η Sugar. Ωστόσο, κάθε που κοιτάζω την "Κ" βλέπω ένα κομμάτι της Sugar σε αυτή. Είναι αυτό που της άφησε η καλή της φίλη, και είναι μοναδικό, είναι μια αόρατη δύναμη! Μπορεί να είναι το δυναμικό της βλέμμα, ή η θαραλέα της ματιά που δεν κάνει πίσω! Μπορεί να είναι τα χείλη της, κάθε φορά που λέει "έχω καλή ψυχολογία, δεν το βάζω κάτω". Μπορεί, μπορεί, μπορεί...και να είναι πολλά ακόμη που τα εκπέμπει ο άλλος αλλά δεν μπορείς να τα εκφράσεις με λόγια. Ότι και να ναι, καλά θα κάνεις φίλη μου και θα παλέψεις!Και ας είναι η δεύτερη αναμέτρηση με τον κοινό μας εχθρό, εσύ μη διστάσεις ούτε στιγμή! Δυστυχώς και εσύ και εγώ ανήκουμε στους ανθρώπους που πρέπει να παλέψουν και για τα μικρά, ακόμη και για την πρωινή μας ανάσα. Όταν όμως τα κατακτήσουμε, αισθανόμαστε μικροί θεοί! Να είσαι καλά "Κ" μου! Μπορεί να είμαστε μακρυά αλλά η σκέψη μου είναι μαζί σου και με την πρώτη ευκαιρία πιστεύω θα βρεθούμε ξανά! Μπορεί να μη στο είπα τότε...αλλά εσύ...και αυτό το ταξίδι... μου άλλαξαν την κοσμοθεωρία μου...Φιλάκιααααα

γειά σας γειά σας!

είμαι ταξιδάκι!είμαι καλά κ θα σας γράψω ξανα σύντομα. Είμαι σε ένα νησί, χαζεύω τη θάλασσα και γράφω! τελικά είναι ωραίες οι διακοπές, ξεχνάς που ήσουν κ σκέφτεσαι που θα πας μετά ;-)

ΦΙΛΑΚΙΑ

Καλημέρα!

Καλημέρα! Εδώ Αθήνα :-)

Αν και χθες η γνώριμή μου (πλέον) Αθήνα με υποδέχτηκε με κρύο και βροχή, σήμερα βλέπω έχει ήλιο. Ξύπνησα νωρίς, θα φάω πρωινό και θα φύγω. Εχω συνάντηση με τον πλαστικό το μεσημέρι!Αντε να ξεκινήσουμε, να σας πω πως θα ναι. Αύριο πετάω απο Αθήνα για ένα μινι ταξιδάκι!Είπα να προσφέρω στον εαυτό μου ένα δώρο, πριν μπλέξω πάλι με κλινικές!

Φιλάκια και καλή σας μέρα!

Και ναι, γίνονται και θαύματα !

Θυμάστε που είχα ευχηθεί να βλέπω πια μόνο πολύχρωμες ιπτάμενες πεταλούδεςω και όχι εκείνες του νοσοκομείου;Ε, φαίνεται κάποιος άκουσε την ευχή μου και όταν γύρισα για το Σ/Κ στο πατρικό μου βρήκα μια πεταλούδα πάνω στο φυτό που βρίσκεται στο γραφείο μου (δες φωτό). Σκέφτηκα λες; Λες να γίνονται θαύματα; Λές απο δω και πέρα τα πράγματα να πηγαίνουν απο το καλό στο καλύτερο; Λες, λες; Πάντως εγώ αισθάνομαι καλά, αισθάνομαι πραγματικά καλά εδώ και μέρες!Έδιωξα φόβους και ανασφάλειες, πατάω πια στα πόδια μου! Νομίζω έχω ξεπεράσει πια το ψυχολογικό κομμάτι. Ίσως είναι και ο καιρός που "άνοιξε", οι μέρες που μεγάλωσαν, γενικά πήρα τα πολύ πάνω μου! Αφού και για την αποκατάσταση που ήμουν λίγο μπρος-πίσω, τώρα πια είμαι μόνο μπρος. Με τσαμπουκά λοιπόν στο χειρουργείο! :-) Την Πέμπτη που μας έρχεται έχω ραντεβού με τον πλαστικό για να πάρουμε μέτρα, να παραγγήλουμε υλικά και αρχές Απρίλη να μπω για την πρώτη επέμβαση! Είμαι πολύ περίφανη για τον εαυτό μου που τα δρομολόγησα. Ίσως πια νοιώθω ότι πάω για τα τελευταία βήματα...!

Καλησπέραααααα!

Γράφω γρήγορα γρήγορα...

Καλησπέρα σε όλες και όλους! Αυτή τη βδομάδα κλείνω τα ραντεβού μου για την αποκατάσταση...! Το πήρα απόφαση! Αφού θα γίνει που θα γίνει κάποια στιγμή, σκέφτηκα να προλάβω το φετινό καλοκαίρι! Για αρχες Απριλίου το βλέπω το πρώτο χειρουργείο...αλλά η διαδικασία θα ξεκινήσει με μετρήσεις απο την απόμενη βδομάδα!

Φιλάκα!Να μου είστε όλοι καλά!

Χρόνια πολλά σε όλες τις γυναίκες

Έχετε ποτέ κοιτάξει τριγύρω σας να δείτε πόσες γυναίκες αγωνίζονται καθημερινά; Γιατί είναι αλήθεια, οι γυναίκες πρέπει να καταβάλουν τη διπλάσια προσπάθεια από ότι οι άνδρες για να καθιερωθούν στον ίδιο χώρο. Και ναι, εδώ και χρόνια βλέπουμε γυναίκες σε ηγετικές θέσεις, γυναίκες που τα καταφέρνουν εξίσου καλά και στα κοινά αλλά και στην οικογένεια. Οι γυναικείες «φιγούρες» είναι άπειρες! Η μάνα, η αδερφή, η ξαδέρφη, η σύντροφος, η σύζυγος, η ερωμένη, η συνάδελφος και άλλοι τόσοι ρόλοι. Ανάμεσά τους και οι γυναίκες που ενώ κονταροχτυπιούνται με μια αρρώστια που προσβάλει το σώμα τους προσπαθούν να κρατήσουν τον νου τους υγιή, να διατηρήσουν το χαμόγελό τους και μια κάποιου είδους αισιοδοξία και να στηρίξουν την οικογένειά τους λέγοντας «όλα θα πάνε καλά».

Αφιερώνω το ποστ σε όλες τις γυναίκες αυτού του κόσμου που αισθάνονται, αγαπάνε και αγκαλιάζουν τους συνανθρώπους τους. Που πολλές φορές κάνουν πράγματα για χάρη άλλων ανθρώπων και ας μην τα πολύ-θέλουν. Που βρίσκουν τη δύναμη και ξεπερνάνε το όποιο πρόβλημά τους για να μη δουν κανένα δάκρυ να κυλά σε πρόσωπο αγαπημένων τους. Η γυναικεία φύση υμνήθηκε όσο καμία άλλη μέσα από διάφορες μορφές τέχνης. Καλό είναι, και εμείς ως γυναίκες να είμαστε περίφανες για όσα έχουμε καταφέρει, να χαιρόμαστε τα δικαιώματά μας αλλά και να τιμάμε τις «υποχρεώσεις» μας, όχι σαν «θηλιά» αλλά με τη χαρά της προσφοράς. Ένας κόσμος χωρίς γυναίκες θα ήταν πολύ άχρωμος (και ας ακούγεται πολύ κλισέ

Τέλος

Αν δεν με απατά η μνήμη μου, αυτό είναι το 3ο ΤΕΛΟΣ που γράφω σε αυτό το blog!

Πρώτα, τέλος για τις χμθ (1η Απρίλη του 2008), δεύτερο τέλος για την ακτινοθεραπεία (αρχές Ιουνίου 2008) και ένα τρίτο τέλος, πρόσφατα, για το Herceptin (4/3/2009). Η θεραπεία μου έκανε τον κύκλο της πια...ας ελπίσω ότι πέρα απο το χαπάκι της ορμονοθεραπείας δε θα χρειαστώ ποτέ τίποτα παραπάνω για την καταπολέμηση της νόσου. Ένοιωσα μεγάλη ανακούφιση! Χάρηκα που τελείωσα, μπορεί να ήταν για καλό μου αλλά ήταν και αυτό μια έννοια. Αν ήθελα κάπου να πάω έπρεπε ή πριν ή μετά. Έπρεπε επίσης να απουσιάζω από τη δουλειά. Επιπλέον δεν μπορούσα το πολύ πρωινό ξύπνημα κάθε φορά (ξυπνητήρι στις 6), το "ψάξιμο" και την αγωνία για το αν θα έχω φλέβα, το γεγονός ότι περιστοιχιζόμουνα στο νοσοκομείο από πολύ μεγαλύτερες ηλικίες ανθρώπων που νοσούσαν. Αυτό το τελευταίο ιδίως με έπνιγε!

Τώρα βέβαια, μόλις που τελείωσα το herceptin αρχίζω καινούριο κεφάλαιο. Περνάω μια πολύ περίεργη φάση…Δεν κοιμάμαι καλά τα βράδια, τα όνειρά μου είναι περίεργα, πολύ, μα πολύ μπερδεμένα. Προχθές έβλεπα ότι είχα πάει να κάνω την αποκατάσταση και ήμουν σε ένα μπαλκόνι στην κλινική και έκλαιγα. Ήμουν μόνη μου εκεί, και ήρθε ο χειρούργος να μου πει «ξεκινάμε». Έχω πολύ περίεργα συναισθήματα για την αποκατάσταση…Αυτό φαντάζομαι με κάνει και ξυπνάω νωρίς πριν το ξυπνητήρι. Ο ύπνος μου έχει χαθεί, εγώ που κοιμόμουν ώρες (ιδίως το πρωί). Τώρα πια…έχω και εγώ τις έγνοιες μου φαίνεται που έστω και υποσυνείδητα δεν με αφήνουν να ησυχάσω. Δεν έχω προγραμματίσει ακριβώς την επέμβασή μου αλλά σε κανένα 20ημερο βλέπω να ξεκινάω… Άντε και να δούμε!

151 Αναρτήσεις και καλό μας μήνα!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

Χάθηκα, χάθηκα το ξέρω αλλά η ζωή είναι μαγική και σε κάνει ότι θέλει αυτή :-P

Πρώτον δεν έχω ιντερνετ στο σπίτι (τεχνικό πρόβλημα) και δεύτερον είχα και εγώ ένα 3ήμερο για ξεκούραση και βόλτα.

Είμαι μια χαρά, πήγα και στον καρδιολόγο (check up λόγω herceptin) και όλα μια χαρά ;-)

Την Τετάρτη με χαρά σας ανακοινώνω ότι θα κάνω το τελευταίο μου herceptin! Ω ναι, όλα στη ζωή έχουν μια αρχή, μια μέση και ένα ΤΕΛΟΣ και για μένα, η Τετάρτη θα είναι η τελευταία μέρα με τις πεταλούδες και τα σχετικά. Ελπίζω οι μόνες πεταλούδες που θα βλέπω στη ζωή μου απο δω και πέρα να είναι αυτές που ανοίγουν τα πολύχρωμα φτερά τους και κατακτούν τους ουρανούς! Εξάλλου και εμείς, τα κορίτσια της χμθ είμαστε μικρές πεταλουδίτσες που καθώς περνάει ο καιρός, και φεύγουν απο πάνω μας τα φάρμακα βγαίνουμε απο το κουκούλι μας και γινόμαστε όλο και πιο όμορφες!

φιλιάααααααα