Τρίτη, 16 Ιουνίου 2009

Αυτές τις μέρες!

σκέφτηκα να συνοψίσω λίγο αυτές τις μέρες

Το Νούμερο που «παίζει» αυτό τον καιρό είναι το 4 καθώς έχασα από 8/5 τέσσερα κιλά με τη βοήθεια του διαιτολόγου (αλλιώς δεν υπήρχε περίπτωση να κόψω τα τσιμπολογήματα). Φαντάζεστε τη χαρά και την καλύτερη διάθεση εφόσον μπαίνω σε ρούχα που περσι με το πρήξιμο, όχι δεν κουμπώνανε, ούτε καν «ανεβαίνανε».

Το μόττο των ημερών μου είναι «να περνάω καλά και ούτε μέρα χαμένη,τα καλοκαίρια είναι μικρά!» και όντως, πήγα την Κυριακή σε ένα Beech bar για μπυρίτσα και το καινούριο μου μαγιώ έκανε ντεμπούτο με επιτυχία! Μαζί με αυτό έκανε και την παρθενική του εμφάνιση και το μπούστο μου! Μια χαρά σας λέω και τα δυο! Χθες ήμουν στους καφέδες και το βράδυ έξω σε παραθαλάσσιο μπαράκι.

Από διάθεση αυτές τις μέρες, αρκετή εώς πολύ θα έλεγα. Κάτι μέσα μου άλλαξε! Και πώς να μην αλλάξει αφού τελικά και εμφανισιακά δεν θυμίζω καθόλου «παιδί χημειοθεραπειών».

Από παρέα αυτές τις μέρες θα έλεγα καλά, θα μπορούσε και καλύτερα αλλά αποφάσισα στη ζωή να εκτιμώ όσα έχω, όχι να γκρινιάζω για όσα δεν έχω. Γιατί και που γκρινιάζεις και κάνεις τις 1000 σκέψεις μήπως βγαίνει κάτι; Αν δεν καταλαβαίνει ο άλλος…αστα, μηδέν στο πηλίκο και γαϊδουριά στο τετράγωνο!

Βέβαια…όλο παραλείπω κάτι πολύ σημαντικό!!!Απέκτησα καινούρια φίλη, μήνες τώρα κάνουμε παρέα (από Νοέμβριο) αλλά και εγώ με τις φοβίες μου και τις απόρριψεις μου…άργησα να καταλάβω ότι αυτό το άτομο είναι δίπλα μου όποτε το χρειαστώ. Ήταν συνάδελφος ("ήταν" γιατί η δουλειά τελείωσε…). Γνωρίζει το πρόβλημα της υγείας μου, και μάλιστα είχε έρθει Αθήνα μετά το χειρουργείο, στην ανάρρωσή μου και οργώσαμε την πρωτεύουσα. Της αρέσει πάρα πολύ να συζητάμε και έτσι βρήκα έναν άνθρωπο να με ακούει ευχάριστα και ας της μιλάω και για τα δύσκολα. Χθες κλείσαμε το τηλέφωνο στις 4.00 το πρωί γιατί δυστυχώς δε μένουμε στην ίδια πόλη, αλλά ξέρετε κάτι; όταν μου είπε «θέλω πάρα πολύ να πάω μαζί σου κάπου, εκδρομή/διακοπές» (και ας έχει και σχέση) εγώ χαμογέλασα και με τα λόγια της αναγνώρισα τον παλιό καλό μου εαυτό. Αυτόν που δεν παρακαλά τους άλλους για να βγει ή να πάει μια εκδρομή, αυτόν που οι παρέες τον αποζητούν, αυτόν που δίνει στην παρέα, και τη συντροφιά του την θεωρούν πολύτιμη. Πραγματικά είναι πολύ σημαντικό μετά από μια τέτοια περιπέτεια να μπορείς να φέρνεις καινούριους και αξιόλογους ανθρώπους κοντά σου!Είναι μια ακόμη προσωπική νίκη!Να σαι καλά Β. που πάντα είσαι εκεί, έστω για να σηκώσεις το τηλέφωνο και να χαμογελάσεις ακριβώς αφου πεις το "ναι?".

12 σχόλια:

Sweet and bitter είπε...

Μου αρέσει πολύ που κάθε φορά που σε διαβάζω είσαι και πιο καλά! Είδες, τώρα έφτιαξε η διάθεσή σου και είσαι έτοιμη να ανοιχτείς σε νέες παρέες!!!

Α, και για να μην το ξεχάσω: "με γεια το νέο μπούστο!".

Φιλιά!

iosif είπε...

ΑΧ,ΣΕ ΔΙΑΒΑΖΩ ΚΑΙ ΣΕ ΖΥΛΕΥΩ.ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΑΚΟΜΑ ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ.ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΤΟΝ ΘΕΟ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ ΑΛΛΑ ΕΧΩ ΜΕΓΑΛΟ ΔΡΟΜΟ ΑΚΟΜΑ ΜΡΟΣΤΑ ΜΟΥ.ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΣΟΥ ΜΠΟΥΣΤΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΘΡΑΥΣΗ ΚΑΙ ΦΕΤΟΣ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΝΑ ΒΡΕΙΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΟΥ ΦΥΣΙΚΑ ΣΟΥ ΑΝΟΙΚΕΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΕΡΑΣΕΣ.ΚΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΗ ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΩ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΛΙΠΕΣ.ΑΠΛΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΤΗΝ ΖΕΙΣ ΕΝΤΟΝΑ.ΝΙΚΟΛΕΤΑ

zinaa kapa είπε...

καλημερα


εμας εδω στην κυπρο μας κανει πολλη ζεστη

Ανώνυμος είπε...

δεν ξέρς το ονομά σου, μόλις τώρα βρήκα το blog σου. Με λένε Ελένη και είμαι 30 ετών. Πριν 2 χρόνια, στα 28 μου, έμεινα εγκυος και μόλις γένησα μου διέγνωσαν καρκίνο του μαστού με οστικες μεταστάσεις. Εχουν περάσει 2 χρόνια. Είμαι μόνη μου με το παιδί μου. Ο άντρας μου δεν άντεξε και με άφησε μετά την πρώτη χημειο. μακάρι να μπορούσαμε να επικοινωνήσουμε. να μοιραστούμε εμπειρίες. δεν ξέρω πόσα χρόνια ζωής έχω ακόμα. σίγουρα όμως δεν θέλω να παραδώσω! θέλω να δω εγγόνια. είμαι μικρή, έχω κάθε δικαίωμα και θα τα δω.....

maria είπε...

με γεια το μπουστο μπραβο πολυ χαιρομαι!!! δηλαδη παιρνει κανα τρημινο για να φτασει σε σημειο εμφανες? εχεις υποψη σου ποτε θα κανεις το αλλο χειρουργειο το τελευταιο? σε ρωτας γιατι εγω λεω να παω την πεμπτη απο τους πλαστικους βεβαια δεν ξερω τι θα μου πουν θα δειξει. ανωνυμη θαυμαζω το κουραγιο σου το παιδακι σου θα σου δινει ολη την δυναμη να συνεχισεις και αν χρειαζεσαι να μιλησεις ειμαι και εγω εδω. ειμαι και εγω 30 και στα 28 μου αρρωστησα και σε καταλαβαινω. θα το παλεψουμε με ολες μας της δυναμεις γιατι το οφειλουμε στον εαυτο μας.

Sweet December είπε...

για Sweet and Bitter

χε,χε!Σ'ευχαριστώ!


για NIKOΛΕΤΑ

γεία σου βρε Νικολέτα!Εκεί που είσαι ήμουν και εδώ που είμαι θα ρθεις!Μόνο να χεις υπομονή καλή μου και όλα θα γίνουν!Ψηλά το κεφάλι όμως ε???Να μου είσαι δυνατή!Έτσι είναι η ζωή!φιλάκια!
Άσχετο αλλά γιατί υπογράφεις IOSIF?


για zinaa kapa

Απο την Κύπρο μας γράφεις? Τα φιλιά μου, έχω έρθει!Να σαι καλα!


για Ελένη

Καλωσήρθες στην παρέα μας!Λυπάμαι για τον άνδρα σου αλλά δεν άξιζε αγαπητή μου!Όταν αγαπάς κάποιον και τον υπολογήζεις,βρίσκεις τη δύναμη να μείνεις.Δεν κάνω την έξυπνη, και εμένα με πληγώσανε οι φίλες μου αλλά...η ζωή συνεχίζεται.Έχουμε τεράστια δύναμη!Παλέψαμε με το θηρίο και είμαστε ακόμη εδώ!Λυπούμαστε για όσους δεν έμειναν γύρω μας για να δουν πως εμείς, γίναμε πεταλουδίτσες και βγήκαμε απο το κουκούλι μας!Όμως να θυμάσαι ότι δεν μας παίρνει για πολλές στεναχώριες!ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΚΑΛΑ!και γιατί παρακαλώ να μη ζήσουμε?Φιλάκια για πολλά πολλά ακόμη χρόνια!


για maria

κορίτσια μου και εγώ μικρή είμαι και ήμουν!Είμαστε μαζί στη μάχη!ΔΕΝ ΤΟ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΩ!Λοιπόν, αγαπητή, ναι, παιρνει κανενα τριμηνο για να δεις μεγάλο μπουστο. Αλλά απο την κλινική κιόλας έφυγα με μπούστο (μικρούλι) αφου δλδ με φουσκώσανε...!όχι δεν ξέρω για το επόμενο ακόμη...αλλά ξέρω ότι ο πλαστικός θέλει να με δει τουλάχιστον άλλες 2 φορές. Να σου πω δε βιάζομαι καθόλου, έδωσα ένα κάρο λεφτά και όσο καιρό και αν χρειαστεί κάνω υπομονή μπροστά στο αποτέλεσμα ;-)όταν θα ρθει η σειρά σου το ίδιο θα σκεφτείς, θα δεις!Μπρος στα κάλλη τι είναι η υπομονή???Χεχε!Φιλάκια

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Με γειά σου το ψυχικό σου σθένος, η αισιοδοξία και η χαρά σου!!!!
ΠΟΛΥ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ και ίσως το διαισθάνεσαι πιστεύω.
Σε γνωρίζω από την πρώτη μέρα που ξεκίνησες τούτο το μπλογκ και έζησα "μαζί" σου όλη την περιπέτεια.
Χαίρομαι που σήμερα είσαι νικήτρια της ζωής και σου εύχομαι ολόψυχα
Ο,ΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ!!!!!

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

lonely είπε...

SWEETY ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΕΙΣΑΙ ΜΙΑ ΠΝΟΗ ΕΛΠΙΔΑΣ ΚΑΙ ΧΑΡΑΣ ΓΙΑ ΟΣΟΥΣ ΚΑΙ ΟΣΕΣ ΞΕΚΙΝΑΝΕ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΓΩΝΑ ΤΟΥΣ. ΜΠΡΑΒΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΕΙΣΑΙ ΕΝΑ ΑΞΙΟΘΑΥΜΑΣΤΟ ΠΛΑΣΜΑ ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΟΥ ΣΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΗΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ.ΦΙΛΑΚΙΑ

Ανώνυμος είπε...

οκ παιδια εκανα και την δευτερη.ολα καλα ομωσ θα χρειαστει να κανω ενεση σιδηρου και για τα λευκα τεσ πα.ρε παιδια και κατι αλλο για την ορεξη την μεγαλη που εχω για φαι τι μου συμβουλευτε να κανω θα γινω 150 κιλα.φιλια νικολετα

Ανθούλα είπε...

Διάβασα κάτι που ταιριάζει σ΄αυτά που γράφεις:

*Μην αγαπάς κάποιον γι αυτό που είναι,αλλά γι αυτό που είσαι εσύ όταν βρίσκεσαι δίπλα του..
*Ο αληθινός φίλος είναι αυτός που που σου πιάνει το χέρι και σου αγγίζει την ψυχη..
*Μην σπαταλάς τον χρόνο σου με κάποιον που δεν θέλει να σπαταλήσει τον δικό του μαζί σου...

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΨΕΙ ΝΑ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΣΤΕ ΤΑ ΚΑΛΑ ΠΟΥ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ...ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ Ο ΗΛΙΟΣ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!!

Sweet December είπε...

για Γλαρένια

Ναι φίλη μου!Το γνωρίζω ότι απο την πρώτη στιγμή και με στήριξες και με παρακολουθείς!
Σ'ευχαριστώ...!Φιλάκια!


για lonely

Και εγώ χαίρομαι που σε γνώρισα, και σένα και όλα τα παιδιά εδώ!Να είμαστε όλοι καλά!Φιλιάααααα


για Νικολέτα

Φιλενάδα μου!Πρώτον χαίρομαι που είσαι καλά και έφτασες στη δεύτερη και μη σκας καθόλου για το σίδηρο...εγώ είχα κάνει για την οστεοπενία μια ένεση-ορό. Όσο για τα κιλά..προσπάθησε να μην τρως συναισθηματικα, και γενικά, να μην τρως για να περνάει η ώρα.Προτίμησε να πας καμια βόλτα...που και θα σου αλλάξει τη διάθεση και θα κινηθείς!Εγώ προσπαθούσα και περπατούσα και κατα τη διάρκεια των χμθ.Και εσύ...όσο μπορείς!ΦΙΛΑΚΙΑΑΑΑΑ

για Ανθούλα

Ωραία όλα όλα όσα γράφεις!Φιλάκια καλή μου!

zinaa kapa είπε...

ναι απο Κύπρο...
και χαιρομαι που λες οτι ηρθες!!!
αν ξαναρθεις τοτε...
σιγουρα να το πεις
και εγω σε φιλοξενω!!!!!

καλο απογευμα