Δευτέρα, 19 Μαΐου 2008

Γράμμα σε μια γυναίκα

Μπορεί μια μέρα ενώ νιώθεις καλά να σου πούνε ότι είσαι άρρωστη. Είσαι άρρωστη ενώ το μόνο που έχεις νιώσει είναι κάτι καινούριο στο στήθος σου. Αυτή όμως η αλλαγή σου λένε οι γιατροί δεν ήρθε για καλό. Προβληματίζεσαι, κάνεις εξετάσεις, εύχεσαι το καλύτερο για σένα, το ίδιο κάνουν και οι δικοί σου. Αναρωτιέσαι τι μπορεί να είναι, συνειδητοποιείς όμως ότι πρέπει να βγει από το σώμα σου όπως και να χει. Έτσι ξαφνικά, ενώ δεν είχες κανένα σύμπτωμα βρίσκεσαι στο τραπέζι του χειρουργείου, λίγο πριν την εγχείρηση. Έχεις τις αισθήσεις σου και ακούς τους γύρω να ετοιμάζονται. Άνδρες και γυναίκες στο πόδι, έτοιμοι να πολεμήσουν το κακό που φυτεύτηκε στο σώμα σου. Σκέφτεσαι εκείνη τη στιγμή «αντε να τελειώνουμε» αλλά από την άλλη ξέρεις πως όταν ξυπνήσεις από τη νάρκωση κάτι επάνω σου θα έχει αλλάξει. Θα λείπει ο ένας σου μαστός, το σώμα σου δεν θα είναι το ίδιο. Το ξανασκέφτεσαι… «αντε να τελειώνουμε ή ας μην ερχόταν αυτή η ώρα;». Δεν έχεις όμως χρονικά περιθώρια γιατί η νάρκωση σε έχει πιάσει ήδη. Δε θυμάσαι παρα μόνο να σου δένουνε χέρια και πόδια. Ο σκηνοθέτης κόβει εκεί τη σκηνή κάνοντας ένα λευκό σβήσιμο. Το επόμενο πλάνο ανοίγει σε μια κρύα αίθουσα όπου βρίσκεσαι για την ανάνηψη. Ένα μεγάλο ρολόι στον τοίχο δείχνει την ώρα, καταλαβαίνεις ότι μέσα σε δυο ώρες όλα τελείωσαν. Η ομάδα στης οποίας τα χέρια αφέθηκες αφαίρεσε τον όγκο, μαζί και τον μαστό σου. Είσαι μουδιασμένη, δεν έχεις δυνάμεις αλλά ακούς τους νοσοκόμους και νιώθεις την απώλεια.
Το πρώτο κεφάλαιο έκλεισε. Θα μάθεις να ζεις με ένα μαστό και θα κάνεις φίλο το σιλικονάτο σου επίθεμα. Μαζί του θα βγαίνεις έξω αλλά στο σπίτι δε θα το θες ούτε για αστείο, θα προτιμάς να δίνεις αγκαλιές χωρίς τον ψεύτικο μαστό, θα θες να νοιώθεις περισσότερο από το να «δείχνεις». Μετά θα πρέπει να κάνεις κάποιες χημειοθεραπείες εκεί ανοίγει ένα δεύτερο κεφάλαιο. Με τη χμθ θα έρθουν πολλές σωματικές αλλαγές και θα γνωρίσεις πόνους ψυχής και σώματος. Διάφορα συμπτώματα που (τι περίεργο) ενώ δεν είσαι άρρωστη γιατί δεν έχεις πια αυτό τον όγκο, αισθάνεσαι άρρωστη εξαιτίας των φαρμάκων. Προσέχεις να μην κρυώσεις, προσέχεις πολύ. Νομίζεις ότι είσαι ψυχολογικά καλά αλλά έχεις μια απίστευτη ένταση προς όλους. Έχεις αποφασίσει να κάνεις τη θεραπεία της κάσκας (ψυχρή θεραπεία) κατά τη διάρκεια της χμθ προκείμενου να μη χάσεις όλα σου τα μαλλιά. Είσαι στο κρεβάτι και παγώνεις, επι τρεις ώρες το κεφάλι σου. Βρίσκεσαι σε μια κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου αλλά αντέχεις. Σκέφτεσαι ότι κάποια στιγμή θα ρθει το καλοκαίρι και θα χώνεις το κεφάλι σου στην άμμο και η άμμος θα είναι τόσο καυτή.

Ο πόνος παραμένει πόνος. Τελικά ο άνθρωπος μπορεί να υπομείνει το σωματικό πόνο αλλά μετά από αυτό, δεν θα είναι ποτέ ο ίδιος. Ο πόνος σε σκληραίνει, σε κομματιάζει και όταν νιώσεις ότι μπορείς να ενώσεις τα κομμάτια σου τότε το κάνεις αλλά δεν ξέρεις τι έχεις πλέον στα χέρια σου. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΙΣ ΛΟΓΟΣ για τον οποίο μια αρρώστια σου χτυπά την πόρτα. Εσύ αυτό που έχεις να κάνεις, το ΜΟΝΟ που μπορείς να κάνεις είναι να την πάρεις ως δεδομένη αυτή την άχαρη επίσκεψη και να βρεις όλες τις δυνάμεις που έκρυβες μέσα σου τόσο καιρό, να σηκώσεις ακόμη και το μικρό σου δαχτυλάκι απέναντι στον Καρκίνο και να τον εκτοπίσεις. Στην αρχή θα νιώσεις μικρή και το φορτίο σου μεγάλο. Όσο όμως θα περνά ο καιρός το σώμα σου και η ψυχή θα βρίσκουν τη δύναμη και εκεί που έγερνες, ξαφνικά θα σηκωθείς. Και εκείνο το βάρος θα πέσει από τις πλάτες σου. Θα περάσουν μήνες και θα δεις ότι άδικα έψαχνες βοήθεια από τους γύρω σου. Εσύ θα βοηθήσεις τον εαυτό σου, μόνη σου θα τα καταφέρεις και δικό σου θα είναι το δάφνινο στεφάνι. «Τα κατάφερες κορίτσι μου» θα πεις εσύ η ίδια στον εαυτό σου και θα είναι το μεγαλύτερο βραβείο που πήρες ποτέ. Θα ζυγιάσεις τη ζωή και θα καταλάβεις ότι το να ζεις είναι πιο σημαντικό και από το να χάνεις ένα μαστό. Η ουσία της ζωής ξεπερνά την έννοια της εμφάνισης. Σύντομα θα είσαι εκεί έξω, θα χαίρεσαι τη ζωή και θα διεκδικείς χαρές που τις αξίζεις. Τα μαλλιά σου θα ξαναβγούν, και το καλοκαίρι θα τα λούζει το θαλασσινό νεράκι, θα τα χαϊδεύει η Αυγουστιάτικη αύρα. Όλα θα γίνουν, όλα θα φτιάξουν, απλά εσύ δεν το βλέπεις όσο είσαι στην αρχή. Δεν είσαι όμως μόνη, αλλά ούτε αυτό το βλέπεις τώρα μέσα στον πανικό σου. Είναι και άλλες πολλές γυναίκες μαζί τους και εγώ, που έχουμε να σου διηγηθούμε μια ιστορία όχι και τόσο ευχάριστη αλλά βγαλμένη από τη ζωή. Και που είσαι…ο Καρκίνος θα νικηθεί μόνο όταν εσύ το πιστέψεις και διατηρήσεις την κατάλληλη ψυχολογία.

9 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Έχεις απόλυτο δίκιο! Η καλή ψυχολογία είναι η μισή θεραπεία, πίστεψέ με! Είναι πολύ δύσκολο για μια γυναίκα, μετά από μια τέτοια επέμβαση να μαζέψει τις δυνάμεις της και να δει τα πράγματα θετικά! Εσύ όμως το παλεύεις και τα καταφέρνεις! Κι όπως σου έχω γράψει, "Keep Walking, Κουκλίτσα, όλα θα πάνε καλά!"

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ είπε...

ευχαριστώ που μου έδειξες τι σημάινει θάρρος και υπομονη.

Μαργαρίτα είπε...

Sweety μου...
Πάντα οι σελίδες σου αναβλίζουν
θάρρος κι ελπίδα!! Πηγή αισιοδοξίας
που προσφέτεται σε εμάς.. για να
ανοίξουμε τα μάτια μας!
Όπως τα λες κουκλίτσα μου..
η ψυχολογία είναι το παν!
Υπομονή και Δύναμη!

Πολλά φιλιά και χαμόγελα
σου αφήνω :)) :))

Sweet December είπε...

για ανώνυμος

το παλεύω!!! ;-)

για πρασινη κλωστη δεμενη

όλοι κρύβουμε και θάρρος και υπομονή, να μου είσαι καλά και να προσέχεις!

για μαργαρίτα

Σ'ευχαριστώ και για τα φιλιά και για τα χαμόγελα!ΑΙΣΙΟΔΟΞΙΑ ΛΟΙΠΟΝ!:-)

Ηλιαχτίδα είπε...

Πόση αλήθεια μα και πόση δύναμη χώρεσες σε απλές γραμμές.
Γραμμές, που για σένα ήταν και είναι ένα κομμάτι της ζωής σου που θα πορεύεσαι με αυτό.

«Τα κατάφερες κορίτσι μου» θα πεις εσύ η ίδια στον εαυτό σου και θα είναι το μεγαλύτερο βραβείο που πήρες ποτέ.

Αυτό ακριβώς τα λέει όλα!
Και τα κατάφερες και το είπες στον εαυτό σου!
Και στο είπαμε και εμείς!
Μόνο αισιοδοξία να νιώθεις γλυκό μου κορίτσι και να χαμογελάς, τι πιο ωραίο!Ο καθένας βλέπεις περνάει κάτι δικό του, όλα τα βάρη είναι σημαντικά ανεξάρτητα από την ευκολία ή δυσκολία που θα σηκωθούν. Μα είναι σημαντικός ο τρόπος που ο καθένας μας επιλέγει να τα αντιμετωπισει.
Κι εσύ, δεν το έβαλες κάτω!!

Σε φιλώ και σου στέλνω τώρα mail!

nikiplos είπε...

Sweet December, αν σε είχα εδώ μπροστά θα σε αγκάλιαζα σαν αδερφός... Δεν υπάρχει κανείς λόγος, για τον οποίο μια αρρώστια σου χτυπά την πόρτα. Είδες όταν αντί για αδιάφορη ανάγνωση στατιστικών σε κάποια φυλλάδα, νιώθουμε εμείς οι ίδιοι τον πόνο ο κόσμος αλλάζει. Στους μακρινούς ανθρώπους βλέπεις την αδιαφορία τους «Ουφ άσε με στα προβλήματά μου» ενώ στους κοντινούς ίσως και κάποιον οίκτο από υποχρέωση. Όλα αυτά για σένα δεν μετράνε πλέον... τρέχεις να προλάβεις και να ανταγωνιστείς το χρόνο μέσα σε έναν κόσμο παγωμένο και ακίνητο... . «Τα κατάφερες κορίτσι μου!!!»
Και μην στεναχωριέσαι για τους άλλους που σου φάνηκαν τόσο μικροί, ακόμη κι αυτοί που θεωρούσες σπουδαίους πριν την περιπέτειά σου... Έτσι είμαστε οι άνθρωποι... μικροί, κι αδύναμοι... και κουτοί γιατί προσπαθούμε να κρύψουμε τις φανερές μας αδυναμίες...
Τώρα θα συνειδητοποίησες πόσο δυνατή έγινες! Και πόσο πάνω από όλους μας βρέθηκες... Το πόιντ μην το ζητάς από τους ανθρώπους... Έτσι που κατάφερες να νικήσεις αυτό τίποτε μην φοβάσαι πλέον!!! Τίποτε και κανέναν!!!

ILive2LoveMe είπε...

Άλλο ένα μεγάλο μπράβο αν και δεν ξέρω κατά πόσο το χρειάζεσαι, αφού ακριβώς εσύ η ίδια κατάφερες τα πάντα και το ξέρεις. Όλα θα πάνε καλά, εύχομαι να μπορούσε να γίνει και σε πολλές άλλες περιπτώσεις... Εύχομαι να βγαίνουν νικητές από τον πόνο. Ακόμη και η 'μικρότερη' νίκη είναι καλύτερη από την οποιαδήποτε ήττα. Και εσένα η νίκη σου είναι μεγάλη. Εύχομαι να είσαι πάντα καλά γλυκιά μου , και να έχεις ότι επιθυμείς στη ζωή σου. Πολλά πολλά φιλιά και μια ζεστή αγκαλιά.

Roadartist είπε...

Στα πάντα στη ζωή παίζει ρόλο η καλή ψυχολογία, ΣΤΑ ΠΑΝΤΑ...
Πόσο μάλλον στο καρκίνο..
Η ζωή ειναι σκληρή και δύσκολη, και εσύ αυτό το αντιμετωπίζεις απο τόσο νωρίς..
Ξέρεις σκέφτομαι πολλες φορές οτι υπάρχουν κάποιοι που εχουνε τα παντα και παρολα αυτα δεν εκτιμουν τιποτα.. και κανεναν.. ΑΥΤΟΙ ειναι αξιολυπητοι.. ΟΠΟΙΟΣ πολεμαει και θέτει τη δυναμη του στη ζωη.. αυτός ειναι ο νικητής..αυτός τη ζεί πραγματικά..
Συνέχισε το αγώνα σου..
Καλή δύναμη, γλυκιά καληνύχτα!

Sweet December είπε...

για ηλιαχτιδα

Δεν το έβαλα κάτω,έτσι είναι.Βρήκα τη δύναμη, όχι αμέσως αλλά τη βρήκα.Φιλιά!


για nikiplos

έτσι είναι,πολλοί άνθρωποι φάνηκαν μικροί και εξακολουθούν έτσι.Κρίμα γι'αυτούς.Όσο για μένα, έχω γίνει πλέον άλλος άνθρωπος με μια αλλαγή που καλά καλά δεν έχω καταλάβει.Θα περάσει καιρός για να δω τι πραγματικά άλλαξε μέσα μου!Σου στέλνω ηλεκτρονική αγκαλιά!


για ilive2loveme

Σ'ευχαριστώ πολύ για όλες τις ευχές.Έτσι είναι και η πιο μικρή νίκη είναι σημαντική,και η μικρότερη βουνοπλαγιά επίσης.Δε χρειαζεται να βρεθούμε στην κορυφή για να πούμε ότι κάτι καταφέραμε!Να μου είσαι καλά!Φιλιά!


για roadartist

Να σαι καλά!Μακάρι να μην υπήρχε ο πόνος και οι αρρώστιες να χάνονταν, σε τούτο όμως τον κόσμο είμαστε φθαρτοί και πρέπει να μην το βάλουμε κάτω ποτέ!