Παρασκευή, 16 Μαΐου 2008

Παραδέχτηκα και ζωή και θάνατο

Αυτό το τραγούδι άκουσα χθες τυχαία στο Mp3 μου πηγαίνοντας για τη θεραπεία μου και συνειδητοποίησα πως και εγώ κάτι τέτοιο έκανα πρόσφατα στη ζωή μου! «Παραδέχτηκα και ζωή και θάνατο κι άλλο δε φοβάμαι πια!». Ξαφνικά κατάλαβα πόσο κοντά στο θάνατο είχα φτάσει. Κατάλαβα ότι αν δεν είχα χειρουργηθεί ίσως και να μην έβλεπα αυτή την εποχή, ίσως και να μην έβλεπα καμιά ακόμη άνοιξη. Ο θάνατος με άγγιξε αλλά του ξέφυγα, σκέφτηκα. Ναι, για τουλάχιστον 24 ώρες σκεφτόμουν ότι μπορεί και να πεθάνω, ότι δεν μου μένουν πολλοί μήνες ζωής. Μύρισα το θάνατο και μου έμεινε μια περίεργη αίσθηση, μια μυρωδιά που δεν περιγράφεται. Αλήθεια, πως συνεχίζουν τη ζωή τους οι άνθρωποι που κοντραρίστηκαν έστω και μια φορά με τον «άλλο κόσμο»;. Όταν βγαίνεις νικητής γίνεσαι αλαζόνας;
Ναι, αν δεν εγχειριζόμουν και εάν δεν το προλάβαινα εκεί που το πρόλαβα θα μπορούσα κάλλιστα να είχα αφήσει τούτο τον κόσμο. Όμως όλα αυτά τα «εάν» δε γίνανε, και αυτό είναι που μετράει.
Χθες βγήκα από την κλινική με ένα χαμόγελο. Ναι έχω καταφέρει πολλά φέτος, πάλεψα με μια αρρώστια και με τον ίδιο μου τον εαυτό. Τα «ΚΑΤΑΦΕΡΑ» είπα στον εαυτό μου. Κοίταξα γύρω μου. Ποιος μπορεί άραγε να καταλάβει την κορυφή που πάτησα; Τι ικανοποίηση, τι χαρά!

Ξαφνικά πρόσεξα ότι στην παιδική χαρά από όπου περνώ κάθε μέρα για να πάω στην κλινική δεσπόζει μια ελιά (φωτο). Αυτή η εικόνα από μόνη της κρύβει τέτοια ελπίδα για το μέλλον.

8 σχόλια:

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ είπε...

Aπό τη στιγμή της σύλληψής μας, έχει αρχίσει για τον καθένα μας η αντίστροφη μέτρηση.
΄Αλλος, δεν προλαβαίνει να δει το φως του μάταιου τούτου κόσμου..άλοπς έτσι...άλλος αλλιώς...
΄Οσο και αν δε θέλουμε να το παραδεχτούμε συμβαδίζουμε όλοι μας με "δαύτον".....

΄Ομω: "Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη κι ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμες του Σύμπαντου"
"Που πάμε; Μη ρωτάς! Ανέβαινε, κατέβαινε. Δεν υπάρχει αρχή, δεν υπάρχει τέλος. Υπάρχει η τωρινή τούτη στιγμή, γιομάτη πίκρα, γιομάτη γλύκα, και τη χαίρουμαι όλη"
(Καζαντζάκης)

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

nikiplos είπε...

Πέρασες δια πυρός και σιδήρου!!!
Κοντά στο Ιατρικό κέντρο ή στο υγεία μου φαίνεται ότι είναι αυτή η παιδική χαρά...
Κι έτσι σαν την ελιά στην φωτογραφία να ριζώσεις κι εσύ...

ria είπε...

άντε κορίτσι μου και όταν θα πάμε στο σούνιο θα έχει σίγουρα καλή ημέρα.

οι νικητές, ξέρουν ότι νίκησαν, δε χρειάζεται να το πούν στους άλλους. το εκπέμπουν τα μάτια τους, το φωνάζει η στάση ζωής τους!

ILive2LoveMe είπε...

και πόσο δύσκολη μπορεί να γίνει καμιά φορά μια τέτοια παραδοχή! Να είσαι πάντα καλά, να έχεις υγεία, και εσύ και ο κόσμος όλος αν είναι δυνατόν. Το παραδειγμά σου και η προσφορά σου μέσα από το μπλογκ σου ενθαρύνει κι άλλους. Πολλά φιλιά καλή μου.

ΠΡΑΣΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ είπε...

αν πας στον πόλεμο για να πεθάνεις, τότε στρατιώτη μου για πόλεμο δεν κάνεις...

το άκουσα κάποτε στην τηλεόραση απο τη Λιάνα Κανέλλη κι απο τότε το διατηρώ.

Είσαι νικήτρια απο τη πρώτη σου αναπνοή

Sweet December είπε...

για Γλαρένια

Πολύ όμορφο και τόσο αληθινο!

για nikiplos

Να ριζώσω..απο το στόμα σου και στου Θεού!Φιλιά

για ria

έτσι είναι,είναι τελικά κάτι που φωνάζει απο μόνο του;-)

για ilive2loveme

Να σαι καλά,φιλάκια


για πρασινη κλωστή δεμενη

Σ'ευχαριστώ πολύ για τη δύναμη!

Sweet and bitter είπε...

Μπράβο!!! :)

Sweet December είπε...

για sweet & bitter

Καλησπέρααα!Να σαι καλά!