επιστροφή στον τόπο των...

αναμνήσεων...

πως είναι να επισκέπτεσαι έναν τόπο που πρωτοείδες όταν έκανες χμθ;

πήγα σήμερα σε μια λίμνη στη Β. Ελλάδα...πανέμορφη η λίμνη, το τοπίο μοναδικό...είχα πάει εκεί ξανά τον Απρίλιο του 2008, ένα βήμα πριν την τελευταία μου χμθ. Έβγαλα φωτογραφίες εκείνη τη μέρα...τις έχω ακόμη...μαλλί αραιό- λόγω της κατάστασης-φρύδι αραιό, και πρήξιμο στο πρόσωπο. Αυτή ήμουν τότε, χάζευα τα παπάκια, τους κύκνους και ξεχνούσαμε με τη "Σ" τα ζόρια της ζωής. Στο γυρισμό είδαμε και καταράκτες, μέσα στις φουρτούνες εκείνης της περιόδου ήταν μια λιακάδα στην ψυχούλα μου εκείνη η μέρα.

Σήμερα κοιτάζω τις αποψινές φωτογραφίες. Στο φως του ήλιου βλέπω, τέσσερα χρόνια μετά, στο ίδιο μέρος, στο ίδιο τοπίο τον εαυτό μου. Τα μαλλιά μου είναι πλούσια και μακριά, τα φρύδια μου στα κανονικά τους, το πρόσωπό μου ήρεμο και χαμογελαστό. Δίπλα μου ποζάρουν τρεις χαμογελαστοί άνθωποι, καινούρια πρόσωπα που γνώρισα στο περσινό νησί και τους αποκαλώ φίλους μου απο τότε. Ήμουν εκεί, είμαι εδώ, είμαι μέσα στη φωτογραφία με ένα κατα κόκκινο μπλουζάκι, δίχως τη μαστεκτομή και με πλατύ χαμόγελο. Με αγκαλιάζουν οι φίλοι μου, θυμάστε που λέγαμε εδώ πως χρειαζόμαστε πολλές αγκαλιές;;;Μπείτε σε όσες περισσότερες βρείτε, χωθείτε και απολαύστε τη στιγμή! Έχουν δυνάμεις μαγικές οι φίλοι...αρκεί να τις ανακαλύψεις!

είναι στιγμές

που χρειάζεσαι έναν συγκεκριμένο άνθρωπο δίπλα σου,

είναι στιγμές που αυτός ο άνθρωπος σου λείπει και ας είναι κοντά χιλιομετρικά...

Η ζωή όμως δεν είναι τίποτε άλλο παρά κάποιες μικρές στιγμές, χαράς, γέλιου μα και θλίψης και δακρύων. Αν στη δική σου ζωή περισσότερες είναι οι ευχάριστες στιγμές, τότε λέγεσαι τυχερός, έτσι απλά...!

όσο μεγαλώνω...

δεν ξέρω αν γίνομαι πιο σοφή...

πάντως απολτώ μια "κοσμοθεωρία"...υπάρχουν κάποια πράγματα που δεν μπορείς να αποφύγεις στη ζωή, και κάποια άλλα που μπορείς να τα ορίσεις...Η αρρώστια που μπορεί να μπλοκάρει τον δρόμο σου είναι σίγουρα απρόσκλητη, άσχημη, σκληρή και ανεπιθύμητη! Σε κάνει άλλο άνθρωπο, σε διαχωρίζει απο αυτό που ήσουν πριν. Αυτό όμως που μπορείς να κάνεις, εφόσον γίνεις καλά, είναι να ξανα οργανώσεις της ζωή σου, όχι όπως πριν, αλλά όπως μετά! Θα πάρει χρόνο αλλά αξίζει να υποδεχτούμε αυτό το "καινούριο αύριο". Ούτε αυτή τη φορά ξέρουμε που θα μας βγάλει...την προηγούμενη μας έβγαλε εκτός δρόμου, συγκρουστήκαμε με την αρρώστια...Αυτή τη φορά ας ελπίσουμε να συνεχίσουμε αδιάκοπα την πορεία μας...το ταξίδι μετράει, ας είναι τουλάχιστον καλό...Στο δρόμο, "οδηγώντας" θα σκεφτούμε όλα όσα περάσαμε, θα βάλουμε μουσική, θα μας θαμπώσουν τα φώτα του "απέναντι" του "απο πίσω" θα φέρουμε στο μυαλό μας καλές μα και πικρές στιγμές, ανθρώπους και "φαντάσματα" που στάθηκαν δίπλα μας...αργά ή γρήγορα, θα ρθει ο απολογισμός και αν κάπου εκεί, καθώς "οδηγούμε" βρούμε κάποιο ξέφωτο σε επαρχιακό δρόμο, ή παρκινγκ στην Εθνική....μπορεί να βρούμε τη δύναμη, να αφήσουμε εκεί όλους όσους μας κούρασαν τόσα χρόνια...δεν θα το κάνουμε απο κακό, θα βρεθεί κάποιος άλλος να τους συλλέξει....και θα βρούμε συνεχίζοντας κάποιους άλλους να ανεβάσουμε στο όχημά μας...θα το κάνουμε πολύ απλά απο κούραση και φθορά προσωπική...Ο κάθε άνθρωπος αξίζει το καλύτερο, και εμείς και οι άλλοι ωφήλουμε στον εαυτό μας μια καλή συμπεριφορά, ένα ασφαλές ψυχικά ταξίδι...μια

ΚΑΛΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ!

καλή εβδομάδααααα! συνεχίζω ακάθεκτη τα μπάνια, ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΖΕΙΙΙΙ! μαζί του και εγώ!

Αξεπέραστο τραγούδι...

I'm loving angels instead!





ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΒΔΟΜΑΔΑ!!!

Ρεζουμε...!

Πολλοί μου ζητήσατε να σας πω τα νέα μου και έτσι αποφάσισα σήμερα Κυριακή πρωί, πίνοντας τον καφέ μου να σας κάνω ένα ρεζουμέ της όλης κατάστασης.

Γύρισα από το νησί όπου δούλευα τον Ιούλιο. Τον ίδιο μήνα, τέλη, έφυγα στην Ευρώπη για 10 μέρες σε ένα μοναδικό «τουρ» με μια φίλη που γνώρισα στο νησί. Γύρισα και ξαναέφυγα για δεκαήμερες διακοπές σε νησί του Ιονίου. Πολλές από εσάς με ρωτάτε αν θα ξανα πάω στο νησί. Η απάντηση είναι αρνητική. Έφερα τη δουλειά μου εδώ λοιπόν…Στη στεριά, στον τόπο που γεννήθηκα, που μεγάλωσα, που αρρώστησα. Το νησί ήταν η μεγάλη μου φυγή, το καταφύγιο που βρήκα τελείως αναπάντεχα. Ήταν το δώρο που άφησα να μου προσφέρει η ζωή (γιατί θα μπορούσα να μην πάω). Ήταν το ρίσκο, το νέο βήμα που έκανα και μου βγήκε σε καλό. Ήταν οι άνθρωποι, αυτοί που έγιναν σύντομα φίλοι μου και μου ζέσταναν την καρδιά. Είχα ανάγκη για κάτι καινούριο, είχα ανάγκη για νέες παρέες, για μακρινούς τόπους, ήθελα πολύ να ξανα αγαπηθώ και να ξανα κερδίσω κόσμο, να γίνω «η» φίλη, έτσι όμως ακριβώς είμαι. Με τα νεύρα μου, τις εντάσεις μου, τις απόψεις μου περι ζωής αλλά και τα καλά μου, το φιλότιμό μου, την αγάπη που πάντα κρατώ μέσα μου για τους «ξένους». Έτσι είμαι εγώ, πιστεύω στους ανθρώπους, πιστεύω στη φιλία, στις αγκαλιές που ανταλλάσουμε σαν θα βρεθούμε. Και οι φίλοι μου, που τώρα βρίσκονται στο νησί, όλοι, για δεύτερη χρονιά, δεν με διέψευσαν. Τους λείπω, και αυτό είναι μια κατάκτηση κορυφής για μένα, μια κατάσταση που με έκανε να δω τον ίδιο μου τον εαυτό διαφορετικά. Είδα πως δεν είμαι μίζερη, πως οι παρέες με αναζητούν και ας νιώθω πως έχω ψυχολογικά σκαμπανεβάσματα. Μια φίλη από εκεί, μου είπε πρόσφατα στο τηλέφωνο «μα εσύ διψάς για ζωή! Δεν κάθεσαι ποτέ, πάντα θέλεις κάτι να κάνεις» εγώ πολλές φορές νομίζω πως δείχνω να βαριέμαι και όμως! Τελικά πόσο καλα ξέρουμε τον εαυτό μας;;; Έχουμε ανάγκη από τους φίλους, γιατί κάθε ένας τους βλέπει σε εμάς μια διαφορετική πτυχή της προσωπικότητάς μας. Και έχουμε ανάγκη να εισπράττουμε αυτό από τα μάτια τους.

Σήμερα μπορεί να μου λείπουν τα παιδιά που άφησα πίσω, γιατί είμαστε ή γινόμαστε οι άνθρωποι που συναναστρεφόμαστε. Δίνουμε και παίρνουμε, παίρνουμε και δίνουμε, αυτό σημαίνει παρέα, αυτό σημαίνει σχέση. Και εγώ τότε ήμουν μια άλλη, περσι, γιατί είχα άλλες παρέες και ανθρώπους γύρω μου. Ευχαριστώ τη ζωή που μου έφερε αυτό το όμορφο και λαμπερό διάλειμμα, εκεί, στην άκρη της Ελλάδος, εκεί που σκάει το Αιγαιοπελαγήτικο κύμα, εκεί που άλλοι γκρινιάζανε για το πόσο μακρυά απο το σπίτι τους είναι, εκεί εγώ βρήκα το ησυχαστήριό μου, τη λύτρωσή μου, μακρυά απο νοσοκομεία, θεραπείες, καρκίνους! Εκεί, εκεί ανακάλυψα πως η ζωή δεν σταματά...πως κάθε μέρα, είμαι μια μικρή ευκαιρία για μια νέα αρχή!Για να σηκώσεις κεφάλι, να κοιτάξεις τον ήλιο, να σου κάψει ευχάριστα τα μάτια, να πάρεις μια βαθειά ανάσα και να πεις "ΖΩ ΞΑΝΑ!"

"Φίλοι του Αιγαίου" αν διαβάζετε, σας φιλώ!
Το μεγαλύτερο δώρο που μου κάνατε ήταν η παρέα σας, και η χαμένη μου αυτοπεποίθηση που με τρόπο μαγικό και μοναδικό, μου την φέρατε πίσω, δίχως καλά-καλά να καταλάβαιτε πως το κάνατε αυτό! Θα μου λείψετε φέτος, γιατί είχαμε μάθει να έχουμε ο ένας τον άλλο... και να περνάμε άπειρες ώρες μαζί...Οι καλοί φίλοι όμως δεν χάνονται απλά γιατί μεσολαβεί το πέλαγος, έτσι δεν είναι;;;

πολλά φιλιάαααα!

Το καλοκαίρι έκλεισε με

ένα απογευματινό μπάνιο καθώς έβρεχε!

Οκ, θα μου πείτε πως είναι ρίσκο να μπαίνεις μέσα στη θάλασσα με βροχή αλλά εγώ ήθελα σήμερα να το πάρω το ρίσκο, βλέποντας πως η παρέα το ήθελε ακόμη πιο πολύ....βουτήξαμε! Βουτήξαμε και ήταν σαν να ήταν το πρώτο μπάνιο της υπόλοιπης ζωής μας! Ο ουρανός γκρι, γκρι και η θάλασσα μα πεντακάθαρη, μπορούσες να δεις και το παραμικρό βοτσαλάκι της. Ηταν μια στιγμή μοναδική, ίσως η καλύτερη του καλοκαιριού αυτού!

ΑΝΤΙΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, απο αύριο θα περιμένω το επόμενο! ;-)

Οι τελευταίες μέρες του Αυγούστου

άλλοτε φαντάζουν να περνάν αργά, άλλοτε γρήγορα...

Σκέψεις πολλές, άλλοτε χαρούμενες, άλλοτε παράξενα λυπημένες...

Φέτος έχουμε καλοκαίρι 2011, τόσα καλοκαίρια περάσανε απο τότε, το 2007, το τελευτάιο μου ανέμελο καλοκαίρι, αλλά φέτος, πιέστηκα αρκετά ψυχολογικά.
Τελικά κανείς δεν προβλέπει ποτέ τη στιγμή του απολογισμού μιας κατάστασης. Είναι το τέταρτο καλοκαίρι μετά τα χειρουργία, τις θεραπείες και όλο το πακετάκι που μου σέρβιρε κάποτε (και μου σερβίρει ακόμη) η ζωή. Πάρα πολλές φορές αν τα σκεφτώ όλα αυτά, νομίζω πως συνέβησαν σε άλλο άνθρωπο και εγώ απλά ήμουν μάρτυρας της όλης κατάστασης. Δεν μπορώ να συνδέσω το τότε με το τώρα, το πριν με το μετά γιατί έχω ελάχιστα πράγματα να μου το θυμίζουν. Φυσικά, όταν βλέπω το στήθος μου χωρίς θηλές και τις ουλές το θυμάμαι, φυσικά και όταν έχω τα νεύρα μου και τις εξάψεις λόγω της διακοπής της περιόδου πάλι το θυμάμαι. Που και που μπορεί να πέσει και καμια φωτο στα χέρια μου απο τότε και φυσικά και το θυμάμαι. Αισθάνομαι όμως πολλές φορές πως όλα γίναν σε ένα όνειρο-εφιάλτη....Θα μου πεις, τι σημασία έχει, η ουσία είναι πως έγιναν, πως πέρασαν και πως οι εξετάσεις βγαίνουν καθαρές...Ναι, οκ, αλλά πιστεύω πως για την τότε ευαίσθητη, νεανική μου ψυχή, όλα αυτά ήταν υπερβολικά, και απορώ πολλές φορές για το πως τα άντεξα...Δεν θέλω να είμαι μίζερη και πραγματικά, δεν έχω ησυχία με την ζωή, όλο κάτι κάνω ή θέλω να κάνω...γύρισα πόσες χώρες και πόλεις φέτος, έζησααααααααα ένιωσα τον παλμό των ανθρώπων. Βρήκα πάλι γαλάζιες θάλασσες, βρήκα πάλι ανθρώπους να με καλέσουν στην παρέα τους, αλλά μέσα σε όλα αυτά, βρήκα πάλι λόγους για να πέσω ψυχολογικά....Δεν ρωτώ "γιατί" απλά επειδή δεν υπάρχει απάντηση! Αισθάνομαι ΔΥΝΑΤΗ και πιστεύω πως και αυτό είναι κάτι....Ξέρω μέσα μου πως δεν υπάρχει συνταγή για την ζωή, όμως εγώ κατάφερα να μην φοβάμαι τη ζωή, και αυτό είναι εξίσου σημαντικό. Σήμερα πήγα να γράψω τα χάπια της ορμονοθεραπείας (Nolvadex) στον πρώτο χειρούργο-μαστολόγου που με είχε δει το 2007. Καθισμένη στο γραφείο του χάζευα τριγύρω τα έπιπλα...Δεν είμαι πια φοβισμένη, τότε ήμουν. Δεν είμαι εκείνο το παιδί που το είχε πάρει απο το χέρι η μαμα του για να το πάει στον γιατρό...τώρα είμαι μια ώριμη (με πολλές εξαιρέσεις) γυναίκα....
το έχω γράψει πολλές φορές πως τα περισσότερα απο όσα ζούμε είναι παιχνίδια μυαλού. Κάποιοι απο εσάς έστω και για μια φορά μπορεί να σκεφτήκατε πως είμαι σουπερ ήρωας, τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στη ζωή. Δεν είναι όμως έτσι. Πάντα λέω την αλήθεια, και γράφω όπως σκέφτομαι, ιδίως βραδιές σαν την σημερινή που είναι και περασμένη η ώρα. Δεν έχω τίποτα το "σούπερ" πάνω μου, ακόμη και το σιλικονάτο στήθος έγινε στα μέτρα και τα σταθμά και του σώματός μου και του προηγούμενου μπούστου, είμαι μια κοινή-θνητή που η ζωή την κλώτσισε κάποια στιγμή και αντί να το βάλω κάτω, κλώτσισα "πίσω" και εγώ. 'Εχω τις αδυναμίες μου όπως όλοι οι άνθρωποι, πέφτω στα ίδια λάθη συχνά, αποζητώ την παρέα μα και την απομόνωση καμια φορά. Έχω σκαμπανευάσματα ψυχολογικά (ευτυχώς όχι τόσο συχνά). Ο Καρκίνος δεν με έκανε "καλύτερο άνθρωπο" όπως πολλοί μου λέγανε, δεν ήρθε στη ζωή για καλοσύνη, αν θέλεις να το δεχτώ πως ήρθε (κακώς) και πίσω του μια δύναμη και μια υποσυνείδητη δίψα για ζωή (όχι πως πριν βαριόμουν). Θέλω λοιπόν να πω πως μπορεί ο καθένας μας να βρει τη δύναμη μέσα του, δεν έχω το μαγικό ραβδί, έμαθα απλά να ζω μια άλλη ζωή και αυτό βοήθησε...συμβιβάστηκα αργά ή γρήγορα με το πρόβλημά μου, το έκανα κομμάτι του εαυτού μου και έμαθα να επιπλέω! Αγάπησα απο την πρώτη στιγμή το καινούριο μου σώμα, την μαστεκτομή μου, την αποκατάσταση, το θέαμα δίζως θηλές. Αυτή είμαι, δεν θυμάμαι να έχω υπάρξει κάτι άλλο σωματικά...ο εγκέφαλος διαγράφει και προσπερνά, αυτό έχω σήμερα, αυτό θυμάμαι, αυτό αγκαλιάζω και φροντίζω. Θέλει αποφασιστηκότητα και μεγάλη δουλειά με τον εαυτό μας βέβαια. Θέλει και χρόνο! Θέλει χρόνο να ξεχωρίσεις ποιοι σε αγάπησαν, ποιοι σε λυπήθηκαν, ποιοι έμειναν απο οίκτο και ποιοι απο ενδιαφέρον, ποιός χάρηκε που το ξεπέρασες, ποιοός δεν μπόρεσε να δει πέρα απο τη μύτη του. Και πίστευψέ με, δεν υπάρχει μεγαλύτερη συναισθηματική ανύψωση απο το να προσπεράσεις τα λάθη των άλλων και να πάψουν να σε αγγίζουν πια. Το να απαλαγείς απο τις προσδοκίες που έχεις απο τους άλλους ανθρώπους είναι το δεύτερο βήμα και το πιο δύσκολο μάλλον, γιατί κάθε πληγωμένη ψυχή θέλει να την αγκαλιάζουν και να την φροντίζουν όπως αποζητά αυτή.
Σας στέλνω την καληνύχτα μου, μπορεί απόψε να σας πήγα (για ακόμη μια φορά) απο το ένα θέμα στο άλλο, αλλά αυτή η βουτιά στο είναι μου, αυτή η εξομολόγησή μου πολύ με αλάφρυνε αποψε!
όλοι και όλες μπορούμε! Ας το πιστέψουμε! Μακάρι να μπορούσα απόψε να σας αγκαλιάσω όλους, θα ήταν το λιγότερο που μπορώ να κάνω για την πιστή σας φιλία που κλείνει πια χρόνιααααΑΑΑΑ
καλο βράδυ!

και οι διακοπές

συνεχίζονται!

μαζεύω όσο περισσότερο απο το γαλάζιο και το πράσινο του Ιονίου...!

Τι όμορφη που είναι η θάλασσα! Τι απίστευτη αίσθηση να τυλίγει το κορμί σου η αλμύρα!

Να με σκέφτεστε με την μάσκα μου, να χαζεύω τον βυθό για τουλάχιστον μια ώρα!

Ναι, πιέστηκα φέτος όσο κανένα άλλο καλοκαίρι μετά το 2007. Δεν ήμουν καλά για μεγάλο διάστημα, γιατί το νησί μου φέρνει αναμνήσεις μιας άλλης ζωής πάντα...μιας ζωής που δεν θα έχω ποτέ...Κατάφερα όμως και βρήκα μια χαραμάδα φωτός πάλι για φέτος...και είμαι καλύτερα αυτές τις μέρες!
πολλά φιλιά σε όλους σας και χρόνια πολλά! Η ζωή συνεχίζεται! Και απο ότι φαίνεται είμαι η ζωντανή απόδειξη!

Καλό μήνα!

Οι μέρες έφυγαν νερό και τσούπ ο Αύγουστος! Ζεστός και δυνατός πάντα!

Γύρισα απο το εξωτερικό με τις βαλίτσες μου γεμάτες αναμνήσεις, την φωτογραφική μου στο φουλ (κάπου 700 φωτο) και τώρα ξανά παίρνω τον δρόμο για βόλτα...στο καθιερωμένο μου νησάκι!

πριν φύγω θέλω να σας πω πως είμαι καλά, αν και εχω συχνά μεταπτώσεις, μπορεί να έχει να κάνει και με την διακοπή του κύκλου μου (τι να πω...). το σίγουρο είναι πως σε γενικές γραμμές απολαμβάνω το καλοκαιράκι.

Θα σας αφήσω με μια σύντομη αναφορά στο ταξίδι μου στο εξωτερικό. Κύλησε ομαλά και με νορμάλ ενθουσιασμό, μια στιγμή όμως έγινε η πιο ξεχωριστή απο όλες...Στο Μιλάνο, δίπλα στο ποτάμι, μπήκα με τη φίλη-συνταξιδιώτισα μου και μια φίλη της Ιταλίδα σε ένα δισκοπολείο. Δίσκοι παντου και μια ατμόσφαιρα άλλης εποχής, καθώς χάζευε η κάθε μια τους δίσκους σύμφωνα με τα ενδιαφέροντά της, εγώ βούρκωσα. Είχα μόλις σκεφτεί πως η ευτυχία στη ζωή μπορεί να είναι να χαζεύεις δίσκους στο Μιλάνο, με μια Ελληνίδα και μια Ιταλίδα φίλη, λες και αυτή η ενασχόληση ήταν το κέντρο του ταξιδιού, της ημέρας, της ζωής! Αυτή η πολλή απλή"ενασχόληση"αυτό το "τίποτα" πήρε μέσα μου τεράστια διάσταση και εσθάνθηκα τυχερή που είμαι καλά, είμαι εκεί και κάνω κάτι τόσο ασήμαντο και καθημερινό.

Να ξέρετε όλες εσείς οι φίλες ή οι φίλοι που μάχεστε τώρα πως θα έρθει και για εσάς μια τέτοια στιγμή. Μην την αφήσετε να φύγει, αγκαλιάστε την, αξιολογήστε την σωστά και δείτε πως η ζωή τακτοποιεί πολλά απο τα θέματά μας και μας χαρίζει κάποια στιγμή, μια χρυσή πινελιά σε πολλές μικρές καθημερινές κινήσεις μας. Είναι μια άλλη ματιά του κόσμου!

Σας καληνυχτώ, πάω να τελειώσω με το πακετάρισμα!
φιλιά πολλάαααααα!

Υ.Γ αν έχω ιντερνετ δεν χανόμαστε, αλλιώς πίσω κατα τις 17/8

Μερικές φορές

η ζωή μας προσγειώνει απότομα

αυτό το τραγούδι το αφιερώνω σε μια Princess

ότι και αν γίνεται στη ζωή, σημασία έχει πως βλέπουμε εμείς τον εαυτό μας φίλη μου και το πως μας βλέπουν οι σημαντικοί άλλοι γύρω μας... το τραγούδι μπορεί να λέει

"I'm not a princess, this ain't fairy tale"

γιατί έτσι είναι η ζωή,
αυτή είναι η αλήθεια,
μεγαλώσαμε με τα παραμύθια αλλά ο πρίγκιπας και το λευκό άλογο αργούν και πολλές φορές δεν έρχονται ποτέ, η ελπίδα όμως, η ανάγκη για νέες εικόνες, για όμορφες στιγμές, αυτή είναι που μας κρατά στη ζωή και μας κάνει να νιώθουμε μοναδικές και να ξεπερνάμε τις δύσκολες στιγμές πάντα....! Ότι και αν γίνεται, έχεις πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου...

φιλιά πολλά (αν διαβάζεις ακόμη!)

καλοκαιρινοί ρυθμοί

και εγώ ετοιμάζομαι να φύγω...θα λείψω 10 μέρες στην Ευρώπη...Ιταλία-Ελβετία-Γαλλία

χθες γράφοντας ένα μαιλ σε μια φίλη αισθάνθηκα τυχερή. Μα γιατί οι άνθρωποι δεν βλέπουμε το ποτήρι μισογεμάτο αλλά μισοάδειο;;;;Γκρίνιαζα γιατί έπεσε το βάρος της οργάνωσης σε εμένα και ξαφνικά γέλασα, και σκέφτηκα, μα πόσο αχάριστη είμαι; Κάποτε δεν είχα παρέα για να πάω ένα τέτοιο ταξίδι, ή δεν είχα την οικονομική άνεση, καθώς με την αρρώστια μου είχα μείνει πίσω σε πολλά! Γέλασα με τον εαυτό μου...και φυσικά και είδα το ποτήρι μισογεμάτο. Τώρα είναι η ευκαιρία μου, τώρα θα πάω!

Τελικά στη ζωή έχω αρχίσει να πιστεύω πως υπάρχουν κ ευχές που βγαίνουν αληθινές, απλά εμείς τις προσπερνάμε. Πολλές φορές ούσα άρρωστη ή με θεραπείες σκεφτόμουν ένα ταξίδι. Να το λοιπόν, ήρθε! Γιατί λοιπόν να μην δω πως πραγματοποιείται η ευχή μου; Ε λοιπόν θα το δω, οι ευχές φίλοι μου, είναι και τα μικρά πραγματάκια που βάζεις στο μυαλό σου...δεν είναι πάντα τα "μεγάλα" και στο χέρι μας είναι, να γεμίσουμε ικανοποίηση και χαρά, πως ναι, πραγματοποιούνται οι ευχές μας, αρκεί να θυμόμαστε τι έχουμε ευχηθεί και να μην περνάμε επιφανειακά τα ωραία της ζωής και να απασχολούμαστε μόνο με τα άσχημα! πολλά φιλιά, αν δεν σας ξαναγράψω άμμεσα, ραντεβού τέλη του μήνα, για φωτο και ρεπορταζ! να μου είστε όλοι καλά, για όσους κάνουν τώρα θεραπείες κουράγιο και δύναμη, δείτε εμένα..θα έρθει η στιγμή και για το δικό σας ταξίδι ;-)

Κυρικά όλη μέρα!

Καλημέρα φίλες και φίλοι μου!

Δεν γράφω πολύ συχνά γιατί έχω ένα σωρό πράγματα να κάνω. Τακτοποιώ (με αργους ρυθμούς) τα πράγματά μου απο το νησί (κανονική μετακόμιση έκανα...) παράλληλα ξαναβρίσκω παλιούς φίλους και τα λέμε, πότε για καφέ και πότε για ποτό. Είναι παράξενη η αίσθηση αλλά παρόλο που γύρισα εδώ και μια βδομάδα, νομίζω πως κλείνω μήνα! Δεν είναι εύκολο όλο αυτό, όσο και αν προσαρμόζομαι εύκολα στις καταστάσεις, άφησα μια ζωή και μπήκα σε μια άλλη που όσο και είναι η "παλιά" μου ζωή, έχει πολλές προσθαφαιρέσεις.

Είμαι μπερδεμένη για το πριν, το τώρα μα και το μετά...φταίει που όλα τα σκέφτομαι πολύ, χωρίς να χρειάζεται τελικά, τα πράγματα δείχνουν απο μόνα τους...

Ωραία δεν είναι που στο blog αυτό, έφτασα στο σημείο να μιλάω για τα μικρά και ασήμαντα της ανθρώπινης φύσης και όχι μόνο για το θεριό που λέγεται καρκίνος;;;

Ζέστη σήμερα, όσοι μπορείτε, μην το χάσετε, πηγαίνετε για μπανάκι!

Επιστροφές...

Και να μαστε πάλι....απο τον γνωστό (σταθερό) υπολογιστή απο όπου πρωτοξεκίνησα να γράφω σε όλους εσάς με το που αρρώστησα...
Εδώ είμαι πάλι, στο πατρικό μου. Επέστρεψα με περίεργα συναισθήματα, αλλά προσαρμόστηκα σχετικά γρήγορα. Βρήκα τον κόσμο που είχα αφήσει πίσω. Πολλά φαντάζουν σαν να μην πέρασε απο πάνω τους μια μέρα, όμως πολλά άλλα μοιάζουν τόσο διαφορετικά. Γύρισα και είδα πως τα τόσο οικεία μπορεί να γίνουν τόσο ξένα, έτσι απλά... Οι άνθρωποι αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου, αλλάζουν οι ζωές τους, οι προτεραιότητές τους, επαναπροσδιορίζουν τη σχέση τους μαζί σου, την επικοινωνία, την συχνότητα της επαφής. Σίγουρα γύρω μας συμβαίνουν πολλά περισσότερα στις καρδιές και στο μυαλό των ανθρώπων απο αυτά που αντιλαμβανόμαστε κατά την απουσία μας.
Οι ζωές των ανθρώπων τρέχουν, μαζί και η δική μου σκέφτηκα χθες το βράδυ. Γύρισα πίσω με την αλλαγή στα "μαλλιά μου"! Με χωρίζουν πάρα πολλά απο το κορίτσι που αρρώστησε κάποτε. Μπορεί να έχω δυσκολέψει (λίγο) σαν χαρακτήρας αλλά όταν υπάρχουν γύρω μου δύσκολοι χαρακτήρες δίχως να έχουν περάσει κάτι, τότε δικαιολογώ τον εαυτό μου απόλυτα. Το να βρίσκεσαι στο μηδέν και να σηκώνεις κεφάλι, ούτε εύκολο είναι, ούτε γίνεται σε μια νύχτα. Θέλει προσπάθεια και ηθικό. Και όλα αυτά μαζεύονται...και επειδή είσαι απλά μια κοινή-θνητή, παραδίδεσαι πολλές φορές στα συναισθήματα καθώς και τα νεύρα σου. Αλλά με συν και πλην, τον τελευταίο χρόνο με αγάπησαν πολλοί φίλοι και μου κάνανε τα "χατήρια". Και αυτό μου έδωσε φτερά! Είδα πως υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που αποζητούν την παρέα μου και αυτό με ανέβασε ψυχολογικά. Και εγώ, πρέπει τώρα για το καλό του εαυτού μου, αν και δεν θα έχω δίπλα μου αυτούς τους ανθρώπους ξανά (τέλος το νησί), να παραμείνω με αυτά τα φτερά.
Καλημέρα!

Απόψε

κοιμάμαι τελευταίο βράδυ στο εργένικο και νησιώτικό μου σπίτι.

Πήγαμε με τους φίλους μου για φαγητό. Στο δρόμο του γυρισμού, καλοκαιράκι απόψε, ανοιχτά παράθυρα, αστέρια στον ουρανό και τέσσερα νέα παιδιά στο αυτοκίνητο ακούγαμε μουσική δυνατά. Ακούσαμε και ένα τραγούδι που έπαιζε πολύ το 2007. Συγκινήθηκα...μετά απο εκείνο το καλοκαίρι είμαι εδώ. Η ζωή με αξίωσε να δω και άλλα νησιά, να είμαι ζωντανή και καλά. Με ποιον άλλο να το μοιραστώ αυτό παρά με εσάς; Είμαι εδώ φίλοι μου, χαίρομαι τη ζωή με όσα έχω και μπορώ. Έκανα καινούριους φίλους, ξανα μπήκα στο παιχνίδι...δεν πρέπει να είμαι αχάριστη σκέφτηκα, θα μπορούσε να είναι αλλιώς και να έχω μείνει πίσω σε όλα και απο όλα αυτά....κι όμως, τελικά αρχίζω και πιστεύω πως η ζωή δεν σε ξεχνά, αρκεί και εσύ να μην την παρατήσεις, είναι μια αμφίδρομη σχέση που έχει να σου δώσει πολλά, αρκεί να τη δεις θετικά...εκεί που σου σκάει το συννεφάκι, εκεί και βγαίνει και ο ήλιος! Δάκρυα και γέλια πάνε πακέτο...
καλό βράδυ, θα είμαστε ξανα μαζί απο άλλο έδαφος! Πάμε για νεες περιπέτειες! Πως πέρασαν οι μέρες, οι μήνες και τα χρόνια...πάει καιρός απο την πρώτη ανάρτησή μου εδώ...ο λόγος που συνεχίζω είναι για να δείτε πως η ζωή συνεχόζεται, θέλω να δείτε όλοι και την αισιόδοξη πλευρά και να μην τα παρατάτε. Μην αφήνεστε...και μη χαρίζεστε σε καμια κακοτοπιά, σε κανένα εμπόδιο και καμια αρρώστια. Η ζωή συνεχίζεται, είναι το σήμερα και το αύριο...και εμείς με αυτά τα χαρτιά θα παίζουμε απο δω και πέρα!
καληνύχτα φίλοι μου!

Οι τελευταίες μέρες

εδώ στο νησί περνούν με εκδρομές στα γύρω νησιά και χαλάρωση. Την Τετάρτη φεύγω οριστικά από το Βόρειο Αιγαίο. Γυρίζω πίσω στο σπίτι μου. Έχω ήδη πακετάρει και στείλει όλο το σπίτι (με το αμάξι πάνω στο καράβι) και μένει να φορτώσω τη μικρή μου βαλίτσα στο αεροπλάνο και να φύγω και εγώ. Πως πακετάρεις μια ολόκληρη ζωή ενός χρόνου; Οι αναμνήσεις μπαίνουν σε βαλίτσα; Ευτυχώς οι αναμνήσεις έρχονται μαζί μας όπου πάμε δίχως κούτες…
Φέτος ήταν μια χρονιά διαφορετική από της άλλες. Λέω χαριτολογώντας πως η ζωή μου το χρωστούσε, πως η ζωή φροντίζει, και εκεί που μας πετά στα τάρταρα, μας ανεβάζει και πιο ψηλά, και αν είμαστε λίγο καλοπροαίρετοι αυτό το πιο ψηλά όλο και το βλέπουμε ψηλότερα από ότι είναι. Μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω εδώ καινούριους φίλους, να ξανα βρω τη χαρά του βγαίνω έξω, του ρίχνομαι πάλι στη ζωή. Έζησα μόνη μου αρκετούς μήνες, «κράτησα» το δικό μου σπιτικό, δούλεψα, πήρα την ενέργεια του τόπου και των φίλων εδώ.
Καιρός να γυρίσω…πάντα όμως θα σκέφτομαι με αγάπη τούτο το μέρος, και με ένα χαμόγελο θα περνάνε από μπροστά μου τα άτομα που μου άνοιξαν την καρδιά τους στο νησί.
Γυρίζω πλούσια σε εμπειρίες, χορτάτη από το γαλάζιο και την αλμύρα της θάλασσας, από ηλιοβασιλέματα και ανατολές στο Αιγαίο. Ευλογημένος τόπος, έγινε ο τόπος της ελευθερίας μου, της απόδρασής μου από την αρρώστια και όλα όσα με βάραιναν κατα καιρούς. Αφήνω ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου πίσω, να μείνει παρέα για όσους με πλαισίωσαν εδώ, να ενωθεί με την αύρα του νησιού και να παραμείνει εδώ για πάντα!

Σήμερα

δεν ήταν μόνο το φεγγάρι μοναδικό...

δεν ήταν μόνο η βροχή που μας έπιασε στον γυρισμό απο τη θάλασσα...

δεν ήταν μόνο η δυνατή μουσική που ακούγαμε στο αυτοκίνητο...

δεν ήταν τα λαμπερά φώτα που μας καλούσαν σαν μαγνήτες στο λιμάνι...

δεν ήταν ούτε το σκοτάδι, ούτε το φως...

δεν ήταν μόνο η γαλάζια θάλασσα...

δεν ήταν τα δυο πανέμορφα κοχύλια που έβγαλα με τη μάσκα μου απο τον βυθό...

δεν ήταν η τέλεια θάλασσα...

δεν ήταν το κολύμπι της μιας ώρας, λες και ξαναγύριζα στα παλιά, τότε που η μαμά μου δεν μπορούσε να με βγάλει απο τη θάλασσα...

όχι, δεν ήταν μόνο αυτά...ήταν όλα αυτά...

σούρουπο στη θάλασσα με την παρέα...με την αλμύρα να σου ψήνει ευχάριστα τα χείλη, με τα μαλλιά βρεγμένα, με την κουβέντα να ανάβει, με το μυαλό στο μέλλον για μια ακόμη εκδρομή, σχέδια για το μέλλον...το μεγαλύτερο αγαθό του ανθρώπου και ας μην το ξέρει...!

στην επιστροφή, μέσα στις νότες και τους στίχους με αυξημένο το volume για μια ακόμη φορά αισθάνθηκα τόσο, μα τόσο τυχερή...καλοκαίρι, θάλασσα, φίλοι...τι άλλο; Αυτό το υπέροχο νησί μου χαρίστηκε για μια ακόμη αρχή, κάπου εκεί στο τέλος, εκεί κάπου ήρθε η αρχή...και αφού ήρθε η αρχή, ε, τότε έχουμε στο χέρι το μισό της επιτυχίας...έκλεισα τα μάτια στον ήχο της δυνατής μουσικής, άνοιξα το παράθυρο, ο αέρας ανέμισε μέσα στην νύχτα τα μαλλιά μου και η βροχή παντρεύτηκε με την αλμύρα...γλυκό και αλμυρό νερό, έτσι δεν είναι η ζωή; Εκεί που σου φέρνει την πίκρα φροντίζει να σου δώσει και την γλύκα...
σας χαρίζω τα κοχύλιαααααααα!

Nα μαστε πάλι!

Λυπάμαι που έχω να σας γράψω πολύ αλλά αν σας πω τους λόγους θα με καταλάβετε...


Κάποτε στο σπίτι με κρατούσαν οι χμθ και όντως περνούσα αρκετό χρόνο μέσα και χαζεύοντας στο ιντερνετ, τώρα όπως μαντεύετε δεν κρατιέμαι ως προς το έξω! Ξεκίνησα τα μπάνια (8 τον αριθμό) και γενικά μετά την δουλειά παραμένω έξω. Επιστρέφωτο βραδάκι στο χαλαρό και πάω και καμιά βολτίτσα. Η παραμονή μου σε αυτόν τον τόπο τελειώνει σύντομα, οπότε προσπαθώ να πάρω μαζί μου όσα περισσότερα μπορώ. Θέλω να κλείσω μέσα μου πολύ γαλάζιο, πολλά αστεράκια πάνω στον μαύρο ουρανό, αρκετά φεγγάρια και το moonriver τους πάνω στη θάλασσα, γέλια, φωνές και το κέφι της παρέας. Όλα αυτά, συνέθεταν την ζωή μου εδώ και ζυνεχίζουν, αλλά ως το τέλος του μήνα. Απο τον Ιούλιο, μια καινούρια ζωή ξεκινά (ξανά) και άλλα άτομα θα "ορίζουν" την καθημερινότητά μου! 'Ετσι δεν γίνεται πάντα, κάθε που αλλάζεις τόπο κατοικίας; Κόσμος φεύγει απο τη ζωή σου και κόσμος έρχεται...ένα είναι σίγουρο, όλο αυτό το παζλ προσώπων και ψυχών αφήνει μέσα σου πολλά! Είμαστε (μέσα σε όλα τα άλλα) και οι άνθρωποι που γνωρίζουμε..! Τόσοι άνθρωποι, τόσες ζωές....
φιλιά πολλά σε όλους!

Υ.Γ την παραλία αυτή την βρήκα μετά απο περπάτημα 2 ωρών στο βουνό, ανάμεσα απο βράχια, πέτρες, χόρτα, αγκάθια....θα μπορούσα να το μεταφράσω όλο αυτό, σε φιλοσοφικό επίπεδο, πως αν δεν ταλαιπωρηθείς δεν απολαμβάνεις το ίδιο την τιρκουαζ θάλασσα και τη δροσιά της!

ετσι είναι, εμείς που ξέρουμε, ρουφάμε τη ζωή μέχρι την τελαυταία της σταγόνα. Η βουτιά που έκανα στα νερά που βλέπετε, έμοιαζε με την πρώτη βουτιά της ζωής μου! Είχε τη δροσιά και τη δύναμη ολόκληρου ωκεανού, την αλμύρα της θάλασσα και την γλυκήτητα των παιδικών μου χρόνων. Σαν παιδί αφέθηκα και έπαιξα με τα κύματα...σαν παιδί που λαχταρά να (ξανα)ανακαλύψει τον κόσμο....!

Σαν να βγαίνεις από χρόνια λήθαργου

Κοιτάς τη θάλασσα και αυτό σου φτάνει
Βλέπεις τον ουρανό και ανασαίνεις!
Κάπου κάπου και να κλείνεις τα μάτια δεν πειράζει....
το ελαφρύ αεράκι σου θυμίζει πάντα τη ζωή ακόμη και δίχως να την κοιτάς,
σου θυμίζει πως όσο βαθιά και να ήταν η θάλασσα που κάποτε σε στοίχειωνε, όσο και αν το σκοτάδι σου έκρυβε τότε το φώς, ΤΩΡΑ βρήκες τον δρόμο για την αμμουδιά, την δύναμη να φτάσεις ως την ακρογυαλιά και να αράξεις εκεί, μισοκλείνοντας τα μάτια απο τον δυνατό ήλιο, πίνοντας ούζο με καλή παρέα και λιχουδιές του βυθού!
ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑ! ΣΕ ΟΛΟΥΣ!

Μάλλον το πρόβλημα διορθώθηκε!

πείτε μου, εσείς βλέπετε κανονικά τη σελίδα και μπορείτε να ποστάρετε κομεντ?

Εγώ πάλι έχω παρασυρθεί απο το καλοκαίρι που με μικρά διαλλείματα είναι εδώ και μου χτυπά καθημερινά την πόρτα...μόλις γύρισα απο τα παράλια της Τουρκίας και περασα πολύ όμορφα...
Καλή μας εβδομάδα!
φιλιά!

ΚΑΛΗΜΕΡΑΑΑΑ!

έχω πάρα πολύ καιρό να σας γράψω...υπήρχε μαζί με όλα τα άλλα και ένα τεχνικό πρόβλημα (το έγραψα και στο FB) δεν ξέρω τι είναι ακριβώς αλλά φαίνεται πως ο Mozzila δεν μου επιτρέπει πια την πρόσβαση στο SweetDecember για να γράψω ή να επεξεργαστώ αναρτήσεις! τελευταία σκέφτηκα τον Internet Explorer και τσουπ, να μαι, είμαι μέσα και σας γράφω. Πρέπει πάντως να λυθεί και το θέλα με τον Mozzila, όποιος γνωρίζει να μας πει...μπορεί κάτι να παίζει με τα google accounts γιατί ο blogger ζητά σύνδεση με google account! Don't know!

Τώρα όμως που σας βρήκα ας σας πω κα 2 κουβέντες! Αυτές τις 10 μέρες+ απουσίας μου έγιναν πολλά! Έκανα 2 μπάνια , πήγα ταξιδάκι στη Λέρο με φίλους (υπέροχα!) υποδέχτηκα τους γονείς μου, εδώ, στο νησί, και έμαθα πως του χρόνου θα είμαι στη στεριά! Επίσης, ήρθε και το καλοκαίρι μεσα σε όλα τα άλλα και πραγματικά δεν μένω σπίτι καθόλου, είμαι όλο βόλτες και απο δω και απο κεί....
φιλάκια, να μου είστε όλοι καλά! σας επιθύμησα τόσες μέρες εκτός SD αλλά θα ξανα βρούμε ρυθμούς!