I'm back

Διακοπές τέλος!

Γύρισα στη βάση μου αλλά όχι για πολύ!

Πάω αύριο Αθήνα για να με δει ο πλαστικός!

Βαριέμαι...αλλά πρέπει ΤΩΡΑ!

Bad news..

Οι μέρες κυλούν αργά. Τελικά και στις διακοπές όμως τα νέα δεν είναι πάντα ευχάριστα…

Οι καλές μου μέρες σκοτείνιασαν όταν πληροφορήθηκα τον θάνατο του πατέρα της κουμπάρας μου και στο break μου έβαλα και μια κηδεία την προηγούμενη Τετάρτη. Σήμερα μίλησα με τον άνδρα της διαδυκτιακής μου φίλης katerina και έμαθα ότι έχει 20 μέρες που μπαινοβγαίνει στο νοσοκομείο…πως τα πράγματα είναι κάπως δύσκολα. Τι να πω…οι εξελίξεις τρέχουν. Λυπήθηκα πολύ για την katerina, τον Μάιο την είχα δει στο νησί της, έκανε χμθ για δεύτερη φορά στη ζωή της αλλά αν δεν στο έλεγε, δε θα μπορούσες με τίποτα να το μαντέψεις! Ήταν ευδιάθετη, και μια κούκλα, παρόλο που φορούσε περούκα. Σε εκείνο το δείπνο μου είχε μιλήσει για τα καλοκαιρινά της σχέδια. Η katerina είναι ίσα με μένα και αρρωστήσαμε περίπου την ίδια περίοδο. Μου έχει πει πολλές φορές ότι διαβάζοντας αυτό το μπλογκ βοηθήθηκε πολύ, διάβαζε τις σκέψεις μου και ήταν σαν να είχα μπει στο μυαλό της. Αυτή και η sugar ήταν από τις πρώτες μου αναγνώστριες με τις οποίες ήρθαμε σε μια στενότερη επαφή. Με τη sugar η katerina ήταν αχώριστες. Ο καρκίνος ήταν αυτός που τις είχε φέρει κοντά, αυτός ήταν όμως και που τις χώρισε για πάντα, όταν τον Φεβρουάριο φέτος η sugar έφυγε από τη ζωή. Η ίδια νόσος ήταν που τις έφερε και στη δική μου ζωή. Θεώρησα πολύ άδικο τον χαμό της sugar γιατί ήταν μια κοπέλα που το πάλεψε πολύ, θεωρώ εξίσου άδικο αυτό που περνά η katerina αλλά τελικά, ποια δοκιμασία σε αυτή τη ζωή είναι «δίκαιη»; Ο λαός λέει πως «όλα είναι για τους ανθρώπους»…δεν υπάρχει λογική για τις ατυχίες, για τις στεναχώριες, για τις αρρώστιες…Λυπάμαι πολύ για την katerina και για κάθε άνθρωπο που περνά εξίσου δύσκολα. Θα θελα πολύ να την δω αλλά μένουμε μακρυά. Θα θελα πολύ να τη βοηθήσω αλλά όλες οι λέξεις του κόσμου δε νομίζω να είναι αρκετές. Έγραψα τόσες παραγράφους εδώ, όμως αυτή τη στιγμή δε ξέρω τι παραπάνω θα μπορούσα να πω για να απαλύνω τις δύσκολες μέρες της…Η katerina τον Μάρτιο άνοιξε το σπίτι της και το εξοχικό της και φιλοξένησε εμένα και τη «Σ» για μια βραδιά…κρατάω εκείνη την ανάμνηση σαν θησαυρό και ελπίζω, κάπου, κάποτε, να ξανασυναντηθούμε υπο το ίδιο καλές συνθήκες…KOYΡΑΓΙΟ ΦΙΛΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΔΥΝΑΜΗΗΗΗΗ!

Καλοκαιράκι, καλοκαιράκι!

Με βρεγμένα μαλλιά και γυαλιά στο κεφάλι, φεύγω απο τη θάλασσα. Μερικές εικόνες είναι απο μόνες τους ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ!

φιλιά!

όσοι ξεμείνατε κάπου, δεν είναι αργά να πάρετε τους δρόμους...ο Αύγουστος καλά κρατά και πάντα υπάρχει ένα μέρος που περιμένει τη ματιά σας...μια θάλασσα που θα αγκαλιάσει το κορμί σας, υπο το ζεστό βλέμα του ήλιου!

Χρόνια πολλά!

Σε όλες τις Μαρίες, τις Γιώτες, τις Δέσποινες όλου του κόσμου αλλά και αυτού του μπλογκ! Χρόνια πολλά στον φίλο μου τον Παναγιώτη Μιχαήλ που παραμένει δυνατός και σε όλους τους συνονώματούς του!

Να γιορτάσετε και να χαρείτε!

φιλιά πολλάαααααααααα

Συνεχίζω να διακοπάρω

Καλησπέρα σε όλους. Αλήθεια, είστε πολλοί; Ρωτώ γιατί ο μήνας Αύγουστος βρίσκει τους περισσότερους στις παραλίες… εμένα με μαθηματική ακρίβεια στο νησί.

Φέτος είναι αλλιώς. Πολλές φορές νοιώθω εδώ πως γύρισα τον χρόνο πίσω…πως τίποτα δε μου συνέβει ποτέ. Νοιώθω όπως πάντα, όπως κάθε καλοκαίρι που ερχόμουν. Ναι, δε θα πώ ψέματα, είναι το είδωλο στον καθρέφτη που κάθε μέρα όλο και μοιάζει στον «παλιό» μου εαυτό! Σκέφτομαι ότι στα 40 μου χρόνια, εκείνη η περιπέτεια θα φαντάζει πολύ μακρινή. Ήδη απο τον Νοέμβρη του 2007 έχουν περάσει άλλοι 2 Νοέμβριδες και πάμε τώρα για τον 3ο. Έτσι είναι, ο καιρός περνά…περνά και παίρνει πολλά δυσάρεστα μαζί του ευτυχώς.

Όλα όσα γράφω εδώ είναι πραγματικά τα τελευταία που σκέφτομαι κάθε που κολυμπώ, κάθε που κοιτάζω τον ήλιο και τον ουρανό. Είμαι χαρούμενη αρκετές μέρες και πάντα αφήνω όλο και κάτι για αργότερα…απολαμβάνω τον πρωινό μου καφέ παραθαλάσσια, εκεί που ο αέρας παίρνει τα μαλλιά μου. Τρώω μεσημεριανό με τους δικούς μου, ξαπλώνω και κατά τις 5.30 πάω στη θάλασσα. Δε νοιάζομαι για το τι θα φορέσω…κινούμαι χαλαρά και σχεδόν πάντα άβαφη. Τελικά αυτό δεν είναι ΔΙΑΚΟΠΕΣ; Το βραδάκι κάποια βόλτα…και Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΑ!

Κάνω διακοπές!

που βέβαια διακοπές απο τη δουλειά κάνω απο τον Απρίλιο αλλά τώρα είμαι στο νησί.

Η Νικολέτα μου έγραψε ότι μπορεί εδώ, να βρίσκεται αυτό που θέλω...ή χρειάζομαι. Εγώ θα γράψω "σχεδόν".

Είχα ανοίξει μεγάλο θέμα στο τελευταίο ποστ για τους "σημαντικούς άλλους". Αρκετοί απο εσάς έχετε δίκιο. Σε όλο αυτό το διάστημα, όντως τους γονείς μου αν και κάνανε μεγάλη προσπάθεια και ήταν και είναι δίπλα μου τους ξεχνάω. Δεν εκτιμώ την παρουσία τους και εκδηλώνω πολλές φορές άσχημη συμπεριφορά και νεύρα προς αυτούς. Νομίζω είναι που είμαι κουρασμένη απο όλα...

Όσο για τους φίλους...πραγματικά η "Σ"όταν της άνοιξα την πόρτα, γιατί πρόσφατα είπε πως κουράστηκε και οτι της έχω σπάσει τα νεύρα εδώ και 2 χρόνια, προτίμησε να μην περάσει εκείνη την πόρτα και να μην κόψουμε επαφή. Ίσως αυτό, απο μόνο του να λέει πολλά...!Εγώ πάντως δεν ήθελα, και δεν θέλω να ζορίζονται εξαιτίας μου άνθρωποι που αγαπώ.

Υ.Γ1 είμαι καλά, καλύτερα απο περσι το καλοκαίρι, εδώ τέτοιο καιρό...νοιώθω μια θετική αύρα επάνω μου, πραγματικά!

Υ.Γ2 τα μικρά πεδιλάκια ανήκουν στη μόλις 4 ετών πρώτη μου ξαδέρφη. Αυτή ήταν η συντροφιά μου στην Αθήνα απο το 2007 μέχρι σήμερα, το ξεχαστήρι μου εκεί :-). Όταν αρρώστησα ήταν μωράκι, τώρα πια σωστό κοριτσάκι που απο Σεπτέμβρη πάει σχολείο. Καμιά φορά, καταλαβαίνεις πόσος καιρός πέρασε, βλέποντας πόσο αλλάζουν τα παιδιά!Και γω σήμερα,έπαιζα στη θάλασσα μαζί της ανέμελα και με μεγάλη χαρά!

Ετοιμάζομαι να φύγω!

Απόψε είναι μια διαφορετική βραδιά από πολλές απόψεις. Η θερμοκρασία έπεσε 10 βαθμούς σε σχέση με το μεσημέρι και βρέχει. Η ψύχρα και οι πυκνές ψιχάλες της βροχής στο παρμπριζ του αυτοκινήτου μου μέσα στη νύχτα μου φέρανε εικόνες φθινοπωρινές στο μυαλό.
Δε θέλω να ρθει το φθινόπωρο! Απόψε ένοιωσα πως το καλοκαίρι ξεγλίστρησε από τα χέρια μου χωρίς να το αξιοποιήσω. Έκανα μάλλον έναν «σκουρόχρωμο» απολογισμό και μελαγχόλησα...! «Είμαι επι της ουσίας μόνη μου» είπα στη «Β» από τηλεφώνου, «μα όλοι είμαστε μόνοι μας επι της ουσίας» απάντησε εκείνη. Με μάλωσε πως δεν κάνω σωστούς υπολογισμούς για να καταλήξω σε σωστό απολογισμό…και πόσο δίκιο είχε. Το φετινό καλοκαίρι είχε αρκετά, μπορώ να δω το ποτήρι μισο-γεμάτο και όχι μισο-αδειο…
Φεύγω την Παρασκευή για περίπου είκοσι μέρες. Πάω στο νησί των παιδικών μου χρόνων, όπως κάθε καλοκαίρι. Μετά το καλοκαίρι όμως του 2007-το έχω ξαναγράψει- τίποτα εκεί δεν είναι το ίδιο, όπως τα προηγούμενα χρόνια…όλα δείχνουν διαφορετικά κάτω από τη ματιά μου. Δεν είμαι ακριβώς ενθουσιασμένη για το ταξίδι μου, αλλά και να μην πάω εκεί μαζί με την οικογένειά μου, δεν έχω κάτι promising εδώ. Κανείς δεν υπάρχει να πει «μείνε» και να προτείνει κάτι άλλο.
Κάτι λείπει φέτος από τη ζωή μου. Νοιώθω ένα μεγάλο κενό. Τελικά, αν δεν κάνω λάθος…αυτό που μου λείπει, είναι η αίσθηση του «σημαντικού άλλου». Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, φέτος το καλοκαίρι δεν είμαι ο «σημαντικός άλλος» για κανένα γύρω μου, όσο και αν προσπαθώ. Είναι περίεργη αίσθηση, πραγματικά! Παράλληλα, βλέπω ότι οι άνθρωποι τρέχουν τις ζωές τους με ταχύτητες φωτός, και με το ζόρι, κανείς δε σταματά να γίνει ο δικός μου «σημαντικός άλλος». Τελικά όσο και αν θεωρείς κάποιο άτομο σημαντικό στη ζωή σου, πρέπει και εκείνο το άτομο, ακόμη και αν δεν ανταποκρίνεται στο ενδιαφέρον σου, να μπορεί να σέβεται την «ετικέτα» που του κολλάς. Αλλά οι άνθρωποι τρέχουν, ξεχνούν, βιάζονται, φωνάζουν, αλλάζουν, χάνουν την υπομονή τους, κυνηγούν το όνειρο και χάνονται στα απλά καθημερινά ή στα δύσκολα, και δεν βρίσκουν πάντα τη λύση στο αίνιγμα... και όταν γυρίσουν το βλέμα στο παρελθόν έχουν χάσει ανθρώπους, τον αφθορμιτισμό της στιγμής και τις πιο όμορφες αυγές! Βγαίνει νόημα;;; Είναι και περασμένη η ώρα….

ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ!

Ποστ no 201

Το σημερινό ποστ είναι αισιόδοξο! Ξέρετε γιατί; Γιατί η ίδια η ζωή, αν την καλοκοιτάξεις φέρνει ώρες ώρες κάποιες στιγμές αισιοδοξίας…αρκεί να έχεις μάτια, αφτιά και καρδιά ανοιχτά!

Αυτή την περίοδο θα μπορούσα κάλλιστα να μη μιλάω καθόλου για την αρρώστια μου. Ξέρετε γιατί; Γιατί αν με δείτε δε θα καταλάβετε τίποτα. Γιατί τα μαλλιά μου που από τον Οκτώβρη μακραίνουν (βλ. φωτο) περάσανε μια χαρά από το αγορέ στο καρέ. Γιατί το σώμα μου βρίσκει σιγά σιγά την παλιά του φόρμα, γιατί πλέον ξαναέχω 2 μαστούς (αν και απέχω από το τελικό αποτέλεσμα αρκετά). Γιατί η «Σ» γύρισε, και ναι, αντέξαμε παρόλα τα σπασμένα νεύρα, τις άπειρες παρεξηγήσεις μεταξύ μας και δε σπάσαμε το σκοινί που μας κρατά ακόμη δεμένες. Γιατί ξαναβγήκα στις παραλίες, γιατί απέχτησα καινούριους φίλους που λατρεύουν τις ιστορίες μου, γιατί με δέχτηκαν οι άνθρωποι όπως είμαι ή όπως έχω γίνει…γιατί…γιατί…γιατί ξαναμπήκα δυναμικά στο παιχνίδι που λέγεται ΖΩΗ. Γιατί βαριέμαι, γιατί τεμπελιάζω, γιατί ξοδεύω λεφτά από δω και από κει, γιατί διασκεδάζω. Κάνω ότι θα έκανε ο μέσος άνθρωπος λοιπόν. Δεν είναι αισιόδοξο; Δεν είναι ελπιδοφόρο;

Η ζωή είναι γεμάτη εκπλήξεις και μια πολύ σύντομη περιγραφή ίσως σας πείσει! >>>

Στο νησάκι που πήγα προχθές, αγόρασα με τη φίλη μου κάτι κρακεράκια που τα έτρωγα στις χμθ. Αυτά τα κρακεράκια τα έχω ήδη βαφτίσει ---κρακεράκια της χμθ---. Στις τόσες ώρες εκεί στο -3, πεινούσα και επειδή ήθελα ουδέτερες γεύσεις είχα ξετρελαθεί με αυτά. Τα παίρνω συχνά, γενικά δεν έχω συνδέσει ούτε φαγητά, ούτε ρούχα με τις χμθ, σε αυτό είμαι κουλ, προφανώς και ο εγκέφαλός μου κάνει κατά πολύ τα στραβά μάτια…Βρέθηκα λοιπόν σε μια τέλεια παραλία, να είμαστε μπες-βγες μέσα στο νερό και με τις ώρες. Να μιλάμε, να γελάμε κτλπ. Όταν βγήκα έξω, πείνασα, άνοιξα το πακετάκι με τα κρακεράκια και άρχισα να τρώω ένα. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα κάτι μοναδικό. Εάν μου έλεγε τότε στο -3, κάποια νοσοκόμα, ότι θα ρθει μια μέρα που αυτά τα κρακεράκια θα τα τρώω στη θάλασσα, σε διακοπές και με μια καινούρια φίλη…θα της έλεγα «μη μου κάνεις πλάκα». Κι όμως…η ζωή κρύβει φοβερές εκπλήξεις! Τόσες που δε χωράει ο νους μας. Και πρέπει και να δίνουμε σημασία στις ευχάριστες εκπλήξεις αλλά και να είμαστε ευγνώμονες γι αυτές. Πιστέψτε με, εκείνη τη στιγμή ένοιωσα ο πιο τυχερός άνθρωπος, αν όχι στον κόσμο…σίγουρα στο νησί! Ένοιωσα ότι κέρδισα αυτό που ζω, πως κέρδισα τη ζωή, και στον προσωπικό μου αγώνα πως τα πήγα καλά και με το νου και με το σώμα. Τελικά, ίσως να είμαι τυχερός άνθρωπος. Τυχερή λοιπόν που έζησα και ζω…τυχερή που μπορώ και χαίρομαι με όλα αυτά και δεν μιζεριάζω πως τα πράγματα θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα!

Στιγμές χαλάρωσης...200 ποστ με το σημερινό!

Τα πρόσωπα είναι τυχαία...οι φωτογραφίες όμως τραβηγμένες όλες απο μένα...κατα τη διάρκεια του ταξιδίου μου!

Μπράβο Κ2!

Θέλω σήμερα απο δω να στείλω πολλά γλυκά φιλιά και χαιρετίσματα στην Κ2, μαζί με αρκετές αγκαλιές! Σήμερα κορίτσι μου τελείωσες και τώρα πια θα μετράς αντίστροφα όχι τις κ****θεραπείες σου αλλά το χρόνο προς την ανάκαμψη! Μπράβο! Δάκρυα χαράς λοιπόν και για το ΤΕΛΟΣ αλλά και για τα καλά αποτελέσματα των εξετάσεων! Φώναξέ το! Τ-Ε-Λ-Ο-Σ! Πάρε τα πιο αγαπημένα σου πρόσωπα αγκαλιά και χάραξε νέες πορείες! Μη κοιτάξεις πίσω, στο υπογράφω πως δεν αξίζει! Κοίτα μόνο μπροστά, γιατί όπως είπε και η JULI "μόνο το τώρα υπάρχει" ζήστο λοιπόν, και προσέθεσε και πολλές πρέζες μέλλοντος! Σε φιλώ γλυκά!!!!!

Για όσα κορίτσια αγωνίζονται ακόμη, όπως και εγώ, όπως και η Sundy, όπως και η Κ2, θα φτάσει η ώρα που θα μου γράψετε τα ευχάριστα! Και τότε...τότε θα νοιώσετε σαν να διώξατε 100 κιλά απο πάνω σας...!!!!

Το παρακάτω τραγουδάκι είναι για όλους όσους κάποτε πόνεσαν, κάποτε απογοητεύτηκαν και ίσως χάσανε το χαμόγελό τους!

ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΕΧΩ ΓΕΥΤΕΙ, ΑΦΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΤΟ ΑΥΡΙΟ ΣΕ ΟΤΙ ΕΧΩ ΟΝΕΙΡΕΥΤΕΙ...

Φεύγω...

Ήταν ξαφνικό αλλά γιατί να μην είναι και τα ευχάριστα ξαφνικά; Μόνο τα δυσάρεστα θα μας κάνουν να τρέχουμε μέσα στον πανικό; Ε, λοιπόν, ξύπνησα και ετοίμασα τη βαλίτσα μου!Πάω το πρώτο μου ταξίδι που δε σχετίζεται ούτε με την Αθήνα ούτε με τους γιατρούς...!Τραλαλιλαλα!!!! Δε σχεδίασα τίποτα, μόνο έριξα κάποια ρούχα σε μια τσάντα και 2 μαγιώ. Έτσι ήμουν εγώ, όπου φυσούσε ο άνεμος! Αφήνω λοιπόν σήμερα το καβούκι μου, τη ζέστη και την πόλη και πάω σε ένα νησάκι ως την Παρασκευή.

Υ.Γ Θα πάω με τη "Β", την καινούρια μου φίλη που σας έλεγα...!

Φιλιά! Ως τότε να μου είστε καλά και να κάνετε όσο μπορείτε περισσότερες θετικές σκέψεις παρά αρνητικές!

Αχχχχχχχ η Ζωή!

Από ότι είδα στο προ-προηγούμενο ποστ μου αφήσατε πολλά σχόλια και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτό! Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να βλέπεις πως 2-3 κουβέντες σου γίνονται η αρχή μιας μεγάλης συζήτησης!

Λοιπόν, εχθές έγινε κάτι το οποίο δεν το είπα σε κανένα αλλά θέλω να το πω σε όλους εσάς!

Το καλοκαίρι του 2007 είχα αγοράσει ένα φόρεμα κοντό-εφαρμοστό, στο χρώμα της άμμου, με μπούστο αρκετά ανοιχτό, που δένει πίσω στο λαιμό. Το φόρεσα το ίδιο εκείνο καλοκαίρι σε γάμο φίλου μου στη Τζιά. Είχαμε μαζευτεί όλοι οι φίλοι από το Μεταπτυχιακό της Αγγλίας. Τι ωραία που είχαμε περάσει! Σκίζαμε τα βουνά με ένα ανοιχτό τζηπ, μέσα στη δροσιά της νύχτας και του νησιού ακούγοντας «One love, one life» των U2.Δε ξέρω γιατί, αλλά εκείνη η σκηνή, εγώ στο πίσω κάθισμα, στη μέση, να χαζεύω τη θέα μπροστά, το ραδιόφωνο του αμαξιού φωτισμένο και η γλύκα από τα λίγα παράσιτα μου έμεινε! Η βραδιά εκείνη, και εκείνη η σκηνή, γίνονται φυσικά πιο συγκινητικές όταν σκέφτομαι πως μετά τη Τζιά, μετά από εκείνο το καλοκαίρι εγώ αρρώστησα και άλλαξα. Όταν σκέφτομαι την ανεμελιά μου. Κάθε που ακούω αυτό το τραγούδι βλέπω μπροστά μου το σκοτάδι της Τζιάς, το αεράκι που έπαιρνε τα μακριά μαλλιά μου τους φίλους μου, τα 54 κιλά μου, τα νιάτα μου ζωντανά!

Πέρυσι αυτό το φουστάνι δεν μπορούσα να το βάλω και λόγω κιλών και λόγω απώλειας μαστού. Η ξαδέρφη μου, μου το είχε ζητήσει να το δανειστεί αλλά εγώ δεν της το έδωσα ούτε μια φορά. Το είχα εκεί στην ντουλάπα, μαζί με άλλα ρούχα που δεν μπορούσα να βάλω τότε. Σκέφτηκα μια φορά να χαρίσω τα περισσότερα μου ρούχα αφού δεν μου κάνανε. Τελικά χάρισα ελάχιστα και κράτησα αρκετά. Χθες το βράδυ λοιπόν, ξαναμπήκα σε εκείνο το φόρεμα «της άμμου». Μια χαρά έδειξε και στα 60 κιλά που είμαι πλέον (έχασα τα 5…κάτι είναι και αυτό) και το στήθος μου και αυτό, μια χαρά στη θέση του. Μπήκα στο μπάνιο να βαφτώ, και όπως ο καθρέφτης είναι μεγάλος, έβλεπα από τη μέση μέχρι το κεφάλι το είδωλό μου. Αμέσως πέρασε από μπροστά μου και εκείνη η κοπέλα, η άλλη, που είχε πακετάρει μέσα σε μισή ώρα για 3 μέρες στη Τζιά και είχε βάλει με προσοχή το φουστανάκι της στη βαλίτσα. Εκείνο το κορίτσι είχε τότε μόλις γυρίσει από τη θάλασσα όπου είχε μείνει τουλάχιστον 10 ώρες (χωρίς υπερβολή). Το σώμα της ήταν καλοσχηματισμένο και ηλιοκαμένο, τα μαλλιά της μακριά, λαμπερά, πάντα στο φυσικό τους χρώμα. Δάκρυσα καθώς βαφόμουν! Μα φυσικά και θυμίζω εκείνο το κορίτσι, αλλά την τελευταία φορά που φόρεσα αυτό το φόρεμα δεν μου είχε συμβεί τίποτα, δεν ήξερα τι θα μου συμβεί και ζούσα χαρούμενη μέσα στην άγνοιά μου!
Σκούπισα τα μάτια μου και ξανακοίταξα τον εαυτό μου…Υπάρχει και η άλλη πλευρά…τότε, στη Τζιά, κάτω από αυτό το φουστάνι, στο μέρος του μαστού, απέναντι από την καρδιά, είχα μια αιτία θανάτου και μάλιστα προχωρημένη. Μπορεί να πέρασα πολλά, απο τότε με τον όγκο μου, μπορεί να έσπασαν τα νεύρα μου, να πάλεψα με τον εαυτό μου και άλλους πολλούς αλλά…είμαι εδώ…είμαι εδώ παρόλη τη φουρτούνα που χτύπησε το πλοίο μου. Είμαι σίγουρη πως δε θα προτιμούσα τη φιγούρα μου «θεϊκή» μέσα σε αυτό το φουστάνι, το πρόσωπό μου φρέσκο αλλά όλα αυτά σε μια κορνίζα, ανάμνηση μιας άλλης εποχής και εγώ να λείπω απ’τη ζωή…!

Γι αυτό φωνάζω! ΌΛΑ ΕΧΟΥΝ 2 ΟΨΕΙΣ. ΔΙΑΛΕΞΤΕ ΟΠΟΙΑ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΚΑΛΥΤΕΡΗ! Η Sugar Η ΣΥΓΧΩΡΕΜΕΝΗ ΟΤΑΝ ΕΝΑ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟ MSN ΤΗ ΡΩΤΗΣΑ «ΚΑΙ ΠΟΙΟ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ? ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΖΩ ΜΕ ΤΟΣΗ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ?» ΤΟΤΕ ΜΟΥ ΕΙΠΕ «ΘΑ ΔΕΙΣ, ΘΑ ΔΕΙΣ!»

Όπου και να σαι sugar, ότι κα να βλέπεις, είσαι μέσα στην καρδιά μου!

ΠΟΤΕ ΠΙΑ,ΠΟΤΕ!

αφιαιρώνω το τραγούδι σε όλους όσους κάποια στιγμή στη ζωή τους δυσκολεύτηκαν...Οι δυσκολίες είναι πολλές...τα συναισθήματα όμως ίδια...!

"Ποτέ, πια ποτέ"

Καλό βράδυ!

195 φορές

άνοιξα αυτό το blog για να σας γράψω κάτι. Κάποιες σκέψεις, κάποιους προβληματισμούς μου, για να περιγράψω κάποια συναισθήματα και καταστάσεις. Σκέφτομαι μερικές φορές, μετά απο καμιά δεκαετία πως θα μου φαίνονται όλα αυτά τα posts αν τα ξαναδιάβαζα. Σκέφτομαι ότι μπορεί ο σύζηγός μου ή και τα παιδιά μου να το διαβάσουν κάποτε, ή έστω κάποιοι καινούριοι άνθρωποι στη ζωή μου. Θα συμπλήρωνε σίγουρα το παζλ μου και την εικόνα που έχουν για μένα...γιατί πάντα θα υπάρχει το εγώ "πριν" και πάντα το "μετά". Και όλοι γύρω μου λίγο πολύ αλλάξανε, όλοι όσοι γίνανε μάρτυρες της περιπέτειάς μου. Και εγώ με τη σειρά μου που πάλεψα με το θεριό. Θέλω και προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος. Δεν έχω ευτυχώς σε καμιά περίπτωση άσχημα συναισθήματα προς κανένα. Νεύρα σπασμένα έχω και αρκετές φορές νοιώθω ότι εκτίθεμαι σε αρκετά άτομα λόγω των νεύρων...

Anyway! Θα τη βρούμε την άκρη. Κατα τα άλλα μετρώ 3 μπάνια στη θάλασσα, κάποιες βόλτες, κάποια ποτά. Πήγα την Κυριακή εκδρομούλα και όλο και κάτι σχεδιάζψ. Το χειρουργείο βέβαια δεν ξέρω για πότε θα είναι...κάτι μου λέει πως έχουμε μέλλον. Απο βδομάδα πάντως ένα ταξίδι αστραπή για Athens θα γίνει!

Πως μηδενίζουμε και πάμε απ'την αρχή;

Αυτό το ποστ...θέλω να το γράψετε εσείς!

Η δύναμη που κρύβει ο άνθρωπος…

(Όπως μας ξαναθύμισε η Κ2 στο chat box) είναι όντως μεγάλη! Κανείς μας δεν ξέρει πόσο μπορεί να παλέψει με κάτι αν δε βρεθεί στη μάχη! Αν δεν καθήσει απέναντι με τον εχθρό…! Και εγώ δεν ήξερα τίποτα, δεν περνούσε κάτι τέτοιο από το μυαλό μου! Όμως όταν ήρθε, έμαθα σιγά σιγά να το αντιμετωπίζω, δεν έγινε από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά…σταδιακά.
Σταδιακά συνειδητοποιείς ότι επειδή ακριβώς θέλεις να ζήσεις…επειδή ακριβώς δε θέλεις να παραδώσεις τα όπλα και να χαριστείς αμαχητί στον εχθρό, ρίχνεσαι στη μάχη! Μπορεί να βρεις και συμμαχητές, μπορεί και να μη σε καταλάβει κανείς, το ζητούμενο είναι όμως να κερδίσεις! Και πεισμώνεις, και λες στον εαυτό σου «Θα κερδίσω! Και θα το κάνω για μένα!». Θέλει κουράγιο, θέλει κόπο! Οι θεραπείες σου τρυπούν το μυαλό αλλά όταν όλα τελειώσουν τα ξεχνάς! Μια μαγική σκόνη περνά από της άσχημες αναμνήσεις σου και τις σκεπάζει! Στην καλύτερη περίπτωση το ελαφρύ αεράκι του καλοκαιριού ένα ήσυχο βράδυ μπορεί να τις φυσήξει τελείως μακριά και να τις χάσεις τελείως από μέσα σου… «σαν να μην έγινε ποτέ» μονολογείς! Έτσι γίνεται με τις άσχημες αναμνήσεις. Ωστόσο, όσο μακρυά και αν φύγουν από το μυαλό σου, πάντα κάτι αφήνουν! Μια αίσθηση ωριμότητας, μια πρόωρη σοβαρότητα, μια καινούρια κατάσταση μυαλού και κοσμοθεωρίας! Ναι, θέλει κότσια! Όχι μόνο για το τότε αλλά και για το τώρα! Για να πεις πολύ απλά ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ! Για να νοιώσεις ότι δεν σε πληγώνουν πια οι άνθρωποι που δεν καταλαβαίνουν τις ανάγκες σου και τα όσα πέρασες και ας τα έζησαν κοντά σου. Θέλει δύναμη μυαλού να πας τη ζωή παραπέρα, να συγχωρήσεις, να ξεχάσεις και να προχωρήσεις, και δυστυχώς πολλές φορές το μυαλό κολλάει! Θέλει αρκετό αγώνα επίσης να κρατήσεις την καρδιά και την αγκαλιά σου ανοιχτή, η αρρώστια σε συρρικνώνει. Θες λοιπόν τον καιρό σου για να ταξινομήσεις όλα αυτά, και τον χρόνο σου για την επανένταξη! Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Δεν υπάρχουν σουπερ ήρωες με μπέρτες στον ουρανό, και είναι μάλλον δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες. Αν όμως κοιτάξουμε βαθειά μέσα στην ψυχή μας θα δούμε πως τα φοβισμένα παιδιά τα διαδέχονται συνήθως θαρραλέοι ενήλικες!

Έχει πανσέληνο απόψε! Θα βγω στο μπαλκόνι να χαζέψω το φεγγάρι. Μόνη, αλλά δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι είμαι εδώ. Αυτό δεν ήταν και το στοίχημα;;;

Ξαναγύρισα!

(Πολλά ξανά από ότι βλέπετε)

Είχα πάει στην Αθήνα, ορίστε, με τούτα και με τα άλλα δεν πρόλαβα ούτε αυτό να σας γράψω! Συνάντησα τον χειρούργο μου αλλά και τον πλαστικό. Οι εξετάσεις μου καλές, επανέλεγχο φουλ τώρα τον Νοέμβρη!

Ο πλαστικός μου, μου είπε ότι θα με ξαναδεί σε 3 βδομάδες…παραμένω λοιπόν με τους διατατήρες και περιμένω να διαταθεί το δέρμα μου για να φιλοξενήσει την σιλικόνη…θα πάρει και άλλο καιρό, αλλά έχω οπλιστεί με υπομονή…μια φορά φτιάχνεις το στήθος που θα έχεις για μια ζωή!Εξάλλου μπορώ να κάνω τα μπάνια μου κανονικά και γενικότερα δεν έχω πολλούς περιορισμούς, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι ξεφεύγω με βάρη και απότομες κινήσεις!

Τα φιλιά μου σε όλους σας και πολλές πολλές ευχές για έναν όμορφο μήνα!

Ξαναγεννήθηκα…

Τελικά μπορεί κανείς να ξαναγεννηθεί, ναι, σας το λέω, ναι, ναι, ναι!

Τις προάλλες πήγα στη Θεσσαλονίκη, εκεί είχα περάσει 4 χρόνια από τη ζωή μου ως φοιτήτρια. Πέρασα από την παλιά μου γειτονιά στην Άνω Πόλη και καθώς άρχισα να κατηφορίζω προς το κέντρο με τα πόδια, με το Mp3 στα αφτιά, με ένα φανελάκι και ένα σορτσάκι, και ένα ελαφρύ αεράκι να μου χαϊδεύει τα μαλλιά…ένοιωσα πως ο χρόνος γύρισε πίσω…Ένοιωσα φοιτήτρια ξανά, 20 χρονών δλδ, να ροβολώ για να συναντήσω τους συμφοιτητές μου. Ήταν απίστευτη ασίσθηση!Απίστετη σας λέω! Άρα τελικά ο άνθρωπος ξεχνά, ξεχνά τα άσχημα και ανατρέχει στα ευχάριστα της ζωής του και ευτυχώς έχω μεγάλο απόθεμα τέτοιων αναμνήσεων και στιγμών. Μα που είχα εξαφανίσει 2 χρόνια τώρα το παρελθόν μου;;;

Παρακάτω...ένα απο τα τραγούδια που άκουσα εκείνη τη μέρα στη συμπρωτεύουσα...και νομίζω είναι συμβολικό...ΚΑΤΙ ΑΣΤΡΑΨΕ!ΚΑΤΙ ΣΑΝ ΦΛΑΣΑΚΙ!ΣΑΝ ΠΙΚΝΙΚ ΜΕΣ ΤΟ ΔΑΣΑΚΙ!ΛΑΒΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙΣ ΠΑΛΙ ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ!

Δύο Λύκοι...

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος)της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

"Γιέ μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο 'λύκων' που υπάρχουν μέσα σε όλους μας"

Ο ένας είναι το Κακό. - Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία,η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Καλό. - Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνοια, η γεναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.'

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του: "Ποιος λύκος νικάει;"

Ο γέρος Ινδιάνος Τσερόκι απάντησε .......

"Αυτός που ταΐζεις."


(Μου το έστειλε η Giota και σκέφτηκα να το μοιραστούμε όχι μόνο στα σχόλια αλλά και σε ποστ)

όνειρο ήτανε!

Αυτές τις μέρες δεν κοιμάμαι καλά...δεν ξέρω τον λόγο ακριβώς, άλλα έχω αυπνίες, το μόνο σίγουρο...

Σηκώθηκα για να πιω ένα καφέ και έβαλα να ακούσω το CD "Ανεμοδείκτη" του Αλκίνοου Ιωαννίδη. Ξεχώρισα για μια ακόμη φορά το τραγούδι "όνειρο ήτανε". Αυτή τη φορά όμως το ξεχώρισα περισσότερο για κάτι άλλο. Όταν συνάντησα την Κ, τη φίλη της Sugar τον Μάρτιο, μετά τον θάνατό της Sugar, είχε αυτή τη μελωδία για να χτυπάει το κινητό της. Το βρήκα πολύ συμβολικό, ένα τργούδι που μιλάει για χωρισμό όπου η παρουσία του άλλου είναι πια εφικτή μόνο στα όνειρα. Για όλους εμάς, η απώλεια της Sugar μίλησε μέσα μας διαφορετικά. Είναι μια απουσία απο αυτό το Blog, είναι μια απουσία και απο τη ζωή μου! Ήταν απο τις πρώτες που με εμψύχωσαν...μέχρι και τηλ. με είχε πάρει πριν απο μια θεραπεία μου. Ένα άτομο που ήθελε και ήξερε να βοηθά...Σήμερα Κυριακή, αν είχε καλή διάθεση θα πήγαινε στη θάλασσα καθότι νησιώτησα. Είναι σαν να σε βλέπω Sugar να αγναντεύεις το ατέλειωτο γαλάζιο. Βέβαια ποιος μας λέει ότι δεν μπορείς να το κάνεις και απο κει πάνω; Η Sugar ήταν πολύ αισιόδοξη, κοινωνική και ομιλιτική! Είχε βρει το νόημα της ζωής και μέχρι την τελευταία της πνοή ζούσε δυνατά και έντονα! Θα σε θυμόμαστε Sugar και εγώ θέλω να γράψω εδώ ότι σε σκέφτομαι πολύ συχνά και ας μας ενώνουν μόνο 2 καφέδες και το μη πραγματοποιήσιμο "τα λέμε και στην Κρήτη". Τελικά δεν είναι μοναδικο; Να περνάει κάποιος με την ταχύτητα κομήτη απο τη ζωή σου αλλά να τον σκέφτεσαι. Αυτό θα πει, ενδιαφέρον άνθρωπος. Και όσοι απο εμάς "γράφουν ιστορία" δεν έχουν να φοβηθούν τη φθορά του χρόνου και τον θάνατο. Και αυτή η τελευταία λέξη...τι είναι; Μια λέξη με έξι γράμματα, μήπως τελικά τη φοβόμαστε επειδή η ζωή έχει τρία γράμματα;;;








το τραγούδι που σας έλεγα...!

Για όσους μας άφησαν,για όσους ετοιμάζονται να μας αφήσουν, για όσους θέλουμε να αφήσουμε...