Επανήλθα...

Σοβαρά τώρα (που λέει και η κολλητή) πρέπει να καθιερώσω ένα πρόγραμμα αναρτήσεων εδώ για να μην πάψω ποτέ να σας κρατάω συντροφιά... έστω μια ανάρτηση το μήνα...Για να δούμε...θα το βάλω στις αποφάσεις το 2026...! 

Συγκινήθηκα που πήρα notification από μια αναγνώστρια εδώ πριν λίγες μέρες και με ρωτούσε αφήνοντας σχόλιο αν είμαι καλά! Δεν ξέρω γιατί δεν περνώ συχνά από εδώ αλλά σας το υπογράφω με πάσα ειλικρίνεια γράφω πολύ! Γράφω συνέχεια, πάντα κάτι κάνω στη δουλειά, γράφω για ένα σύλλογο ΔΤ και αναρτήσεις στα social γράφω και σενάρια...

Πως είναι η ζωή στα 45 μετά από έναν καρκίνο στα 27 και στα 34 ένα δεύτερο (χωρίς όμως χμθ)....

Η ζωή στα 45 είναι πιο ήρεμη αρχικά, με λιγότερα νεύρα και επίσης λιγότερο περιπετειώδης νοσοκομειακά, ευτυχώς!!! Γενικά απομακρύνθηκα από το θέμα καρκίνος ενώ δεν ήταν εύκολο να απομακρυνθεί κανείς. Τα check ups είναι πλέον λίγα αν και δεν σας κρύβω πως και από μόνη μου θα κάνω αιματολογικές κάθε έτος όπως και γυναικολογικές, θα κάνω και άνω κάτω κοιλίας, εξέταση οστεοπόρωσης, μαγνητική μαστών (σιλικόνες) κάθε 2ετία. Δηλαδή έχω δουλίτσα αλλά όχι τακτική. Πιστεύω για όλες και όλους έρχεται κάποια στιγμή που το συνηθίζεις πολύ. Αν με ρωτάτε αν έχω αγωνία πιστεύω όχι πριν την εξέταση ή μετά περιμένοντας αποτελέσματα, γιατί έτσι έπεισα τον εαυτό μου να μην έχει. Όμως υπάρχουν στιγμές που μπορεί να πιάσω πάνω μου κάτι ή να επιμένει ένα σύμπτωμα και αν σκεφτώ, ωχ λες πάλι; Κάπου όμως έχω πείσει πάλι τον εαυτό μου πως αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί και έτσι τι να λέμε τώρα. 

Έχω περάσει πολλές ανέμελες στιγμές το 2025 (μιας που έφυγε) και κάποιες σκοτεινιασμένες όπως για παράδειγμα με έχει απασχολήσει πολύ το τι θα κάνω με το ασβέστιο καθώς πλέον έχω οστεοπόρωση που δεν είναι για την ηλικία των 45. Έχει κάποια εδώ εμπειρία από την prolia; Γιατί προς τα εκεί οδεύω. 

Κατά τα άλλα η δουλειά πάει καλά, το χόμπι μου (συγγραφή σεναρίων) πάει εξαιρετικά, κάνω ταξίδια με πρόσφατο εκείνο στην Αμερική. 

Θα έλεγα πως η ζωή μου είναι γεμάτη με τα συν και τα πλην της, δεν πλήττω και ούτε βαριέμαι και θεωρώ πως αυτό είναι καλό. Βέβαια πιάνω τον εαυτό μου εργασιομανή πολλές ημέρες ενώ δεν θέλω να είμαι έτσι και έβαλα στόχο να το αλλάξω το 2026. Εμένα όσο μου αρέσει το να "τρέχω" άλλο τόσο μου αρέσει το slow living...οπότε κάπου εδώ πρέπει να επαναπροσδιοριστώ. Θα γίνει και αυτό.  

Ίσως η δουλειά στην ενήλικη ζωή (παράδοξο) να μας παίρνει το βάρος της ύπαρξης από τους ώμους...ίσως. Από την άλλη δεν δουλεύω μόνο, απολαμβάνω συλλογικότητες και χόμπι κάτι που ήθελα από παιδί! Και όλο αυτό με κάνει χαρούμενη παρόλη την κούραση που έχουν όλα αυτά! 

Αν κοιτάξω πίσω, παρόλο τον καρκίνο θα πω πως αυτά τα 45 χρόνια είχα μια όμορφη ζωή. Και πρόσεξε...δεν λέω εκτός από τον καρκίνο, λέω παρόλο τον καρκίνο. Οπότε νομίζω διαχειρίστηκα τις φουρτούνες όσο μπορούσα καλύτερα με τον δικό μου τρόπο και με τη βοήθεια των άλλων. 

Σας φιλώ, θα επιστρέψω με πιο λογοτεχνικό κείμενο την επόμενη φορά. Σήμερα είναι Κυριακή και θέλω να τελειώσω κάποιες εργασίες στο λαπτοπ και να προχωρήσω με διάφορα μέσα στη μέρα, α να πάω και θέατρο. 

Σας σκέφτομαι, αλήθεια σκέφτομαι συχνά τι κάνει αυτή εδώ η κοινότητά μας, να είστε καλά... στείλτε μου ένα μεηλ στο breastblog7@gmail.com θα χαρώ να μάθω νέα σας, ειλικρινά, μη διστάσετε!

Σας φιλώ! Να είστε δυνατοί αλλά να παραμένετε άνθρωποι, με ευαισθησίες και αγκαλιές δυνατές, αν κάτι αξίζει στη ζωή είναι η ανθρώπινη επαφή και η αγάπη! Αγαπήστε χωρίς δεύτερη σκέψη, με μιας η καρδιά σας θα γεμίσει!