Καλό μήνα

Ο Μάρτης φέτος με βρίσκει να μετρώ αντίστροφα. Αχ, για πόσα άραγε πράγματα δεν έχω κάνει count down στη ζωή. Εγώ και πόσοι άλλοι άνθρωποι φυσικά…Φέτος μετρώ αντίστροφα, έχω άλλες τρεις θεραπείες. Η μία θα γίνει πολύ άμεσα, την επόμενη Τρίτη 4/3. Κλασικά τη Δευτέρα θα κάνω εξέταση αίματος για να δω πως τα πάω και Δευτέρα μεσημέρι κατεβαίνω Αθήνα. Αλήθεια πως είναι ο καιρός; Γενικά αυτές οι μέρες στην πόλη μου, μου κάνανε καλό, αποστασιοποιήθηκα από τις θεραπείες. Βγήκα, βρέθηκα με τις φίλες μου, συζητήσαμε, χαζέψαμε κτλπ. Θα κατέβω Αθήνα με πιο ανεβασμένη ψυχολογία γιατί πλέον είμαι στην κατηφόρα.
Πρώτη Μαρτίου σήμερα και εγώ δέχομαι τον μήνα και την άνοιξη(;) έχοντας πάρα πολλά στο μυαλό μου. Ελπίζω σε μια προσωπική άνοιξη αλλά τελικά δεν μπορώ να προβλέψω. Μόνο ελπίζω. Μα η ελπίδα είναι επικίνδυνο πράγμα, δεν είναι;
Είδα τόσες αλλαγές στη ζωή μου από τον Νοέμβρη ως σήμερα. Μακάρι να μην συνέβαιναν όλα αυτά, μακάρι τελικά ο χρόνος μου να σταματούσε σε πολλές και ξέγνοιαστες στιγμές. Στο καλοκαίρι που έφυγε, μακάρι να έμενα εκεί. Στις θάλασσες, στις μυρωδιές, στην παρέα, στις κουβέντες, σε εκείνη την ξενοιασιά που έμοιαζε τόσο καλή για να ναι αληθινή. Κι όμως ήταν πέρα για πέρα αληθινή.
Ο χρόνος όμως δε σταματά, ακόμη και οι φωτογραφίες με τις στιγμές μας ξεθωριάζουν μερικές φορές.
Μου λέτε οι περισσότεροι ότι τώρα γράφω πιο ώριμα. Μα και εγώ το πρόσεξα. Λυπάμαι αλλά νομίζω ότι είναι το γεγονός πως σιγά σιγά ξυπνώ από το λήθαργο που μου προκάλεσε το σοκ της κατάστασής μου. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά και μόνο απροετοίμαστη μπορούσαν να με βρούν. Τώρα αν με ρωτάτε αν νιώθω καλύτερα, νομίζω πως θα ήταν προτιμότερο να παραμείνω σοκαρισμένη για περισσότερο καιρό. Γιατί τώρα το μυαλό μου τρέχει στο ΜΕΤΑ…Και τώρα έιναι που καταλαβαίνω τη σοβαρότητα της κατάστασής μου, τώρα, καλύτερα απο άλλη φοράα. Τώρα είναι που χίλια δυο ερωτηματικά μαζεύτηκαν σαν σύννεφο πάνω απο το κεφάλι μου...Πως συνεχίζω και υπο ποιές συνθήκες;